ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ…

Πρέπει να έχουν περάσει κοντά στα 12 χρόνια…

Καθόμασταν μαζί στο ίδιο θρανίο και προσπαθούσαν να μας μάθουν γράμματα(εφόδια έλεγαν για το υπόλοιπο της ζωής μας) αλλά εμείς ταξιδεύαμε έχοντας πάνω στο θρανίο αντί για κάποιο βιβλίο Ιστορίας – Φυσικής – Μαθηματικών κ.ο.κ, το καινούριο μηνιαίο περιοδικό με όλα τα νέα και αστραφτερά μοντέλα. Το ανοίγαμε την πρώτη ώρα διδασκαλίας και μέχρι την τελευταία είχαμε διαβάσει όλες τις συγκριτικές δοκιμές… ποιά είναι πιο γρήγορη, ποιά πλαγιάζει πιο πολύ, ποια είναι πιο ταξιδιάρα… Ονειρευόμασταν και κλείναμε τα μάτια ώστε να ταξιδέψουμε μαζί τους!! Κάποιες φορές μας έπαιρνε ο ύπνος μέχρι το κουδούνι, κάποιες άλλες μας ξυπνούσε βίαια το χέρι του καθηγητή (που το βρήκε ο κερατάς το αυτί μέσα απο το κράνος??) Όχι τώρα κύριε καθηγητά, όχι τώρα… μόλις είχα βγει απο κλειστή στροφή και ήμουν έτοιμος να χουφτώσω το γκάζι να δώ την τελική του, στην ατελείωτη ευθεία που απλωνόταν μπροστά μου…. είναι δυνατόν να με κόβεις???

Μετά γυρνούσαμε σπίτι και ψάχναμε τρόπους να μαζέψουμε λεφτά μπας και αγοράσουμε κανένα <<μπρίκι>>.Κοιτούσαμε την εφημερίδα και όλοι ζητούσαν προϋπηρεσία (πού να την βρω ρε άνθρωπε…17 χρονών είμαι..). Μετά υπήρχε η λύση του delivery boy  αλλά εκείνη την εποχή οι περισσότεροι ζητούσαν να έχεις δικό σου μηχανάκι. Ρε φιλαράκι… αν είχα δικό μου, θα ερχόμουνα να σου ζητήσω δουλειά πάνω στο άνθος της ηλικίας μου? Παίρναμε τηλέφωνο και πηγαίναμε μία φορά την εβδομάδα να δούμε μηχανάκια. Με τα λεφτά που διαθέταμε βέβαια, μόνο μηχανάκια δεν τα έλεγες αυτά που βλέπαμε.

Θυμάμαι μία απ όλες τις φορές, πήγαμε στον Βύρωνα να δούμε ένα SUZUKI TS 50 (βλέπεις δεν θέλαμε παπιά και chaly) θέλαμε κάτι που να μοιάζει τουλάχιστον με μηχανή.

TS 50

Φτάνουμε στο σπίτι του ιδιοκτήτη και μετά απο προσπάθεια 5- 10 λεπτών καταφέρνει να το βάλει μπροστά!! Είχε αλλάξει και το τελικό της εξάτμισης μπας και πάρει κανένα μουλαράκι παραπάνω. Η φασαρία που έκανε δεν περιγράφεται. Το παίρνει ο φίλος μου βόλτα και μετά απο λίγο τον ακούω να έρχεται… και να έρχεται… και να έρχεται… πω … πω… κομμάτια το πάει σκέφτηκα!!! Ξαφνικά άρχισε στο βάθος να φαίνεται το φανάρι του. Πήγαινε  δεν πήγαινε με 40 klm, αλλά ο θόρυβος…θόρυβος. Άν θυμάμαι καλά το έδινε 150.000 δρχ. Εμείς είχαμε δεν είχαμε 50.000. Οπότε για ακόμα μία φορά γκρεμίστηκε το όνειρό μας.

Με τον καιρό κατάφερα να μαζέψω λεφτά (ενίσχυσε λίγο και η οικογένεια) και αγόρασα το πρώτο μου έρωτα.

crm50

CRM 50 

Ένα HONDA CRM 50 αλλά όχι σαν και αυτά που κυκλοφορούσαν τότε… είχε 2 δισκόφρενα και αντικόφτη παρακαλώ!! Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ημέρα που το παρέλαβα… Το αγόρασα από ένα μαγαζί στην Καλλιρόης που το είχε κάνει εισαγωγή απο την Ιαπωνία. Έφυγα από το μαγαζί και λίγο πρίν φτάσω σπίτι, έμεινα από βενζίνη.Θυμάμαι έσπρωχνα κάτω από τον καυτό ήλιο του Ιουλίου να βρω βενζινάδικο. Από εκείνη την ημέρα δεν κατέβηκα από πάνω του.Τις καλύτερες αναμνήσεις τις έχω πάνω σε αυτό το μηχανάκι.Τις πρώτες αποδράσεις… Ξεκινούσα από το κέντρο της Αθήνας και πήγαινα προς Πικέρμι – Ραφήνα.. και νόμιζα ότι έκανα τον γύρο του κόσμου (πλέον αυτή την διαδρομή την κάνω κάθε μέρα λόγο δουλειάς).Το καλύτερο από όλα ήταν όταν ανέβαζα τον κολλητό μου, ο οποίος μου έριχνε 1 κεφάλι και ήταν 20 – 30 κιλά παραπάνω από εμένα.Το μηχανάκι στην κυριολεξία γονάτιζε… δεν μας άφησε ποτέ όμως… όσο  κι αν το ζόριζα.

Μετά ήρθε η ώρα του αποχωρισμού καθώς με καλούσε η μαμά πατρίδα και το λυπόμουνα να κάθεται παρατημένο κάτω από το σπίτι. Ακόμα θυμάμαι την ημέρα που το έδινα στον νέο του ιδιοκτήτη. Τα μάτια του έλαμπαν από χαρά και τα δικά μου από την στεναχώρια.Ακόμα και τώρα ψάχνω τις αγγελίες μήπως το βρω και το ξαναγοράσω, αλλά σιγά μην υπάρχει.Η θα είναι παρατημένο σε κανένα πεζοδρόμιο, ή θα έχει γίνει βίδες.

Ο φίλος μου λοιπόν ενηλικιώθηκε, σπούδασε, βρήκε δουλειά.. πριν λίγες μέρες τον παντρέψαμε κιόλας  (να ζήσουν, να ευτυχίσουν και καλούς απογόνους) και μηχανάκι δεν αγόρασε ποτέ του σε αντίθεση με εμένα που έχω επενδύσει ένα σεβαστό ποσό. Μέχρι την στιγμή που χτύπησε το κινητό και άκουσα το δίλημμα του.Ρε.. μ….., ποιο απο τα δύο να αγοράσω??? Κόντεψε να μου πέσει το τηλέφωνο απο τα χέρια. Τελικά δεν κατάφερε να γιατρευτεί ποτέ από την <<αρρώστια>> μας. Ένιωσα ότι δεν είχε περάσει ούτε μία μέρα από τότε. Μόλις είχα γυρίσει από δουλειά (είχε νυχτώσει φυσικά, μιας και τα ωράρια είναι γνωστά σε όλους μας …) και η ατάκα του ήταν… ρε βλαμμένο σου μιλάω για μηχανάκι και μου λες πως είσαι λιώμα??? Τσακίσου κι έλα από εδώ να με βοηθήσεις να αποφασίσω.Έτσι σε λίγες μέρες θα είναι και αυτός κάτοχος μηχανής. Και επιτέλους αν και στα <<γεράματα>> θα ζήσουμε το όνειρό μας…

ΚΑΛΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΦΙΛΑΡΑΚΟ…!!!

Υ.Γ 1: Είμαι σίγουρος ότι αυτό εδώ το blog σε αρρώστησε…

Υ.Γ 2: Μ_ _ _ _ _ _ _ , συγνώμη που σου παρασύρω τον άντρα αλλά αν τον αγαπάς πρέπει να δείξεις κατανόηση… 🙂

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ…

  1. νικος

    ….δυστυχως και οι δικοι μου φιλοι μονο συνεπιβατες ειναι ακομα..(αν και μικροι…18 χρονων ειμαι)…..αλλα πραγματικα…πλ θα τ θελα καποια μερα να μ παρει ενας τηλ κ να μ ρωτησει τι μηχανη ν παρει…σπουδαια στιγμη………
    καλες βολτες ν χετε

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s