Ημέρα 1η Αθήνα – Πάτρα

Αυστρία – Ιταλία  23/7/2012 Ημέρα 1η

Είχε φτάσει επιτέλους η ημέρα που περίμενα εδώ και πολλά χρόνια. Συνήθως την οργάνωση ενός ταξιδιού στο εξωτερικό της ξεκινάμε αρκετούς μήνες πριν… η δική μου απόφαση πάρθηκε έναν μήνα μόνο πριν. Οι δυσκολίες ήταν πολλές και κυρίως το οικονομικό ειδικά την εποχή που διανύουμε με απολύσεις – μειώσεις μισθού κτλ. Το ταξίδι αυτό ήταν ένα όνειρο από τα παιδικά μου χρόνια και έπρεπε να πραγματοποιηθεί… οπότε μου το έκανα δώρο.

Βρέθηκαν τα χρήματα από εδώ και από εκεί, χαράχτηκαν οι διαδρομές στον χάρτη, έγινε κράτηση των εισιτηρίων και βρέθηκα τελικά στο λιμάνι της Πάτρας να περιμένω το πλοίο που θα με μεταφέρει εμένα και την συνταξιδιώτισσα μου (VFR 800) σε Ιταλικό έδαφος ώστε να αρχίσω από εκεί να ανηφορίζω προς τις μαγικές Αυστριακές Άλπεις.

 

Τώρα που γράφω βρίσκομαι μέσα στο λιμάνι σκαρφαλωμένος σε ένα πεζούλι και κοιτάζω απέναντι την μηχανή που απέκτησα λίγο πριν πάρω την απόφαση να κάνω αυτό το ταξίδι με αποτέλεσμα να είμαστε ακόμα σε στάδιο γνωριμίας. Η αλήθεια είναι ότι έχω αρκετό άγχος καθώς η καινούρια μου μηχανή (μεταχειρισμένη 10ετίας) παρόλο το service και γενικότερο έλεγχο που της έκανα, αποφασίζει όποτε θέλει χωρίς προειδοποίηση να μην ανάψει τα φώτα πορείας – προβολείς και φλάς και κάθε φορά φταίει ένα διαφορετικό καλώδιο από μία μπλε φύσα (κλασσικό πρόβλημα στα VFR απ ότι έμαθα) και δεν φτάνει αυτό … 3 ημέρες πριν το ταξίδι σκέφτηκε ότι καλό θα ήταν να κάνει και κάτι ακόμα για να με αγχώσει. Άρχισε να μπερδεύει στις χαμηλές στροφές. Πέρασα προληπτικά από 2-3 συνεργεία σήμερα το πρωί αλλά κανείς δεν μπόρεσε να κάνει κάτι. Το μόνο που έκανα ήταν να αγοράσω ένα καθαριστικό για μπεκ μήπως έφταιγε κακής ποιότητας βενζίνη. Έχω κάνει ως τώρα 200χλμ περίπου και το πρόβλημα παραμένει, ας ελπίσουμε ότι μετά από τα 2.400χλμ ακόμα που με περιμένουν θα βελτιωθεί, (ίσως βοηθήσει και η καλύτερη ποιότητας βενζίνη που έχουν στο εξωτερικό) αν όχι να εξαφανιστεί τελείως. Οπότε δικαιολογημένα νομίζω να έχω άγχος… παρόλα αυτά προσπαθώ να χαλαρώσω και να ζήσω με όλες μου τις αισθήσεις το ταξίδι αυτό. Ακόμα και η διαδρομή Αθήνα – Πάτρα που νομίζω ότι είναι ο χειρότερος δρόμος που θα πατήσω σε αυτό το ταξίδι μου φάνηκε απολαυστική… μάλλον γιατί δεν είχε κίνηση και ήμουν σχεδόν μόνος μου.

Αυτά για σήμερα… θα βάλω μουσική στο mp3, θα αράξω στο έδαφος ακουμπώντας την πλάτη στην συνταξιδιώτισσα, θα σκεφτώ όλα αυτά που αφήνω πίσω μου, θα προσπαθήσω να χαλαρώσω, να σκεφτώ θετικά ότι η συνταξιδιώτισσα θα είναι μια χαρά σε όλη την διάρκεια του ταξιδιού και θα περιμένουμε το πλοίο μας…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s