Ημέρα 7η Kaprun – Kitzsteinhorn – Krimmler Wasserfalle – Gerlos Pass – Innsbruck

Αυστρία – Ιταλία 29/7/2012 Ημέρα 7η

Βγήκα για λίγο στην Εθνική και στην συνέχεια επέλεξα τον επαρχιακό δρόμο 311 περνώντας από St Johan im Pongau με επόμενο προορισμό το Kaprun. Βρίσκεται στους πρόποδες του Kitzsteinhorn Glacier και είναι ιδανικός χειμερινός προορισμός καθώς στην κορυφή του βουνού υπάρχει οργανωμένο χιονοδρομικό κέντρο. Θα βρείτε πολλά μαγαζιά με είδη SKI και αρκετά εστιατόρια και ξενοδοχεία για να μείνετε.

Ύστερα από περιπλάνηση στο κέντρο του Kaprun καβάλησα ξανά την συνταξιδιώτισσα και ανέβηκα προς τις εγκαταστάσεις του χιονοδρομικού κέντρου. Το 2000 συνέβη ένα τραγικό ατύχημα όπου 155 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους όταν έπιασε φωτιά η αμαξοστοιχία του οδοντωτού σιδηρόδρομου που τους μετέφερε στην κορυφή του όρους Kitzsteinhorn. Λίγα λεπτά μετά την αναχώρηση, το τρένο εισέρχεται σε σήραγγα μήκους 3 klm και τυλίγεται στις φλόγες.

Το κόστος για να ανέβεις στην κορυφή του βουνού ήταν 33 € και αποφάσισα να μην ζήσω αυτή την εμπειρία κάνοντας οικονομία καθώς ήμουν στην μέση του ταξιδιού και δεν ήξερα αν θα τα έβγαζα πέρα όσο καλό προϋπολογισμό κι αν είχα κάνει.

 

Επόμενος προορισμός… οι καταρράκτες του Krimmler. Βρίσκονται στην βορειοδυτική πλευρά του Εθνικού πάρκου Hohe Tauern. Ο ποταμός Krimml Ache καταβαίνει από τον ομώνυμο παγετώνα από ύψος 380μ σχηματίζοντας 3 αναβαθμούς. Το Χειμώνα οι καταρράκτες παγώνουν.

 

Υπάρχει ειδικός χώρος να παρκάρετε την μηχανή και από εκεί με λίγο πεζοπορία (εύκολα πράγματα μην τρομάξετε) φτάνετε μπροστά σε ακόμα ένα θαύμα της φύσης που κόβει την ανάσα. Πόσο μικροί ήμαστε τελικά…

 

 

 

Τα νερά σκάνε με τρομερή δύναμη και τα πάντα γύρω είναι μούσκεμα από σταγονίδια που αιωρούνται στον αέρα. Έκατσα σε έναν βράχο και αφιέρωσα λίγο χρόνο να αποθηκεύσω βαθιά μέσα μου τις εικόνες που είχα μπροστά μου, ώστε να με συντροφεύουν στον δύσκολο Χειμώνα που έρχεται με τις συνθήκες που επικρατούν στην χώρα μας. Αυτό όμως ήταν το τελευταίο πράγμα που με απασχολούσε. Ήμουν εκεί… στο μέρος που είχα ονειρευτεί πολλές φορές στο παρελθόν, είχα πραγματοποιήσει ένα ακόμα όνειρο μου και συνειδητοποίησα ότι όλα περνάνε από το χέρι μας και εμείς είμαστε αυτοί που καθορίζουμε το μέλλον μας… παραβλέποντας τις όποιες δυσκολίες συναντάμε.

Έκατσα να φάω στο μοναδικό εστιατόριο που υπήρχε στην περιοχή και η νύστα καθότι άυπνος από την προηγούμενη δύσκολη νύχτα είχε αρχίσει να δείχνει τα σημάδια της. Είχα μπροστά μου όμως δρόμο και έπρεπε να κρατηθώ ξύπνιος για να μπορέσω να δω όσο περισσότερα πράγματα μπορούσα. Από το πρωί που είχα ξεκινήσει σε όλη την διαδρομή είχα συντροφιά την βροχή που δεν έλεγε να σταματήσει με τίποτα. Δεν με ενοχλούσε όμως … την είχα συνηθίσει και μπορούσα να οδηγώ πολύ άνετα και υπό αυτές τις συνθήκες χωρίς φόβο. Από την άλλη είχε και κάτι το ρομαντικό να ακούς τις σταγόνες να πέφτουν πάνω στο αδιάβροχο και να μυρίζεις την βρεγμένη φύση… Είμαστε ρομαντικά παιδιά εμείς οι μηχανόβιοι 😉

Υπάρχει άραγε καλύτερος τρόπος να καταπολεμήσεις τη νύστα(εκτός από το να πάς για ύπνο)από ένα γρήγορο πέρασμα Αυστριακού pass? Φόρεσα λοιπόν ξανά τα αδιάβροχα και ’’χόρεψα’’ μαζί με την συνταξιδιώτισσα στο Gerlos pass. Η ποιότητα της ασφάλτου όπως και σε όλους τους δρόμους που είχα πατήσει μέχρι τότε σε αυτή την πανέμορφη χώρα ήταν καταπληκτική αφήνοντας περιθώρια για ασφαλές παιχνίδι .

 

Άφησα πίσω μου το Gerlos Pass και τελικός προορισμός ήταν η πόλη του Innsbruck. Πριν ξεκινήσω είχα στείλει email ώστε να κάνω κράτηση σε Hostel καθώς ο καιρός δεν έδειχνε σημάδια βελτίωσης και η σκηνή, μου απαγόρευε να απολαύσω την φύση σε συνθήκες βροχής. Μου είχαν απαντήσει θετικά οπότε προγραμμάτισα το GPS να με οδηγήσει κατευθείαν εκεί. Μόλις βγήκα στην βαρετή εθνική για τα τελευταία χιλιόμετρα άρχισαν τα μάτια να με εγκαταλείπουν. Όσο κι αν ήθελα να κρατήσω το βλέμμα στον δρόμο ήταν αδύνατο. Αναγκάστηκα να κάνω μερικές στάσεις στην άκρη του δρόμου και να κοιμηθώ για μερικά λεπτά ακουμπισμένος με την πλάτη στην συνταξιδιώτισσα ώστε να καταφέρω να φτάσω με ασφάλεια στον τελικό προορισμό της ημέρας. Οι στάσεις αυτές ήταν ότι χρειαζόμουν και με μικρή καθυστέρηση αλλά χωρίς απρόοπτα άκουσα την φωνή του GPS ‘’Φτάσατε στον προορισμό σας..’’.

Χωρίς να βγάλω το κράνος διέσχισα την ανοιχτή πόρτα του κτιρίου που υποτίθεται ότι ήταν το Hostel και αυτό που αντίκρισα ήταν ένας χώρος που έμοιαζε με σαλόνι σπιτιού και παντού γύρω υπήρχαν πεταμένα παιχνίδια. Πριν προλάβω να σκεφτώ αν είχα μπει στο σωστό κτίριο άνοιξε μία μικρή πόρτα που και εμφανίστηκε ένας κύριος όπου μόλις με είδε νομίζω πρέπει να έχασε μερικές από τις ζωές του… με έπιασε δυνατά από το μπράτσο και στην κυριολεξία με πέταξε έξω. Εκεί συνειδητοποίησα ότι είχα κάνει λάθος και είχα μπει στο σαλόνι του σπιτιού του. Έβγαλα γρήγορα το κράνος και του εξήγησα ότι έψαχνα το Hostel που ήταν εκεί κοντά. Δεν θυμάμαι πόσες φορές του ζήτησα συγνώμη μέχρι να καταλάβει ότι είμαι ένας ταξιδιώτης που απλά μπερδεύτηκε… Αφού ηρέμησε μου πρόσφερε ένα ποτήρι χυμό και μου έδειξε που ακριβώς ήταν το Hostel που έψαχνα! Του ζήτησα για πολλοστή φορά συγνώμη για την αναστάτωση που του προκάλεσα, τον ευχαρίστησα για τον χυμό και μπήκα στο σωστό κτίριο.

Τακτοποιήθηκα στο δωμάτιο όπου μοιραζόμουν μαζί με 2 παιδιά από την Αμερική και ξεκίνησα για αναγνωριστική βόλτα στην πόλη του Innsbruck. Δεν υπήρχε λόγος να πάρω μαζί την συνταξιδιώτισσα καθώς το Hostel ήταν σε ένα δρόμο παράλληλο με τον ποταμό που σε 20 λεπτά ποδαρόδρομο είχα μπροστά μου την ομορφιά της παλιάς πόλης.

 

Βρήκα ένα ωραίο εστιατόριο και με την συνοδεία τοπικής μπύρας έκατσα να απολαύσω το δείπνο μου…

Περιπλανήθηκα λίγο στους δρόμους ακούγοντας μουσική και σκεφτόμουνα όλα αυτά που είχα δει, ανθρώπους που είχα αφήσει πίσω μου στην πατρίδα και είχαν αρχίσει να μου λείπουν, παραλίες και μπαράκια πάνω στο κύμα, αλλά ήταν απόφαση μου να κάνω αυτό το ταξίδι και δεν το μετάνιωσα ούτε μία στιγμή.

Ήταν λίγο περίεργη η μοναξιά όταν δεν βρισκόμουν πάνω στην μηχανή και θα ήθελα να είχα έναν άνθρωπο να μοιραστώ όλα αυτά που είχα ζήσει. Από την άλλη όμως είχα χρόνο να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου, να ανακαλύψω καινούρια όρια, να βάλω τις σκέψεις μου σε μία τάξη και να γεμίσω όσο περισσότερο μπορούσα τις μπαταρίες μου ώστε να επιστρέψω ανανεωμένος, γεμάτος εμπειρίες και εικόνες από χαμόγελα αυθεντικών ανθρώπων που δεν δίσταζαν να μου προσφέρουν την βοήθεια τους ο καθένας με τον τρόπο του. Και αν το σκεφτούμε καλύτερα αυτό είναι το νόημα της ζωής… να χαρίζουμε ότι μπορεί ο καθένας στους συνανθρώπους μας χωρίς ανταλλάγματα, όχι όπως μας έχουν καταντήσει στην δικιά μας χώρα να φοβόμαστε την ίδια μας την σκιά όταν περπατάμε στα δρομάκια που μεγαλώσαμε…

Επέστρεψα στο Hostel καθώς είχα όλη την αυριανή μέρα αφιερωμένη στο Innsbrucκ και δεν υπήρχε λόγος να χάνω τον ύπνο μου που είχα στερηθεί το προηγούμενο βράδυ. Επέστρεψα από το μονοπάτι παράλληλα με το ποτάμι μόνος… εγώ , οι ομορφιές της πόλης και οι σκέψεις μου.

Μου έκανε εντύπωση όταν ξάπλωσα στο μαλακό στρώμα του κρεβατιού και ομολογώ ότι μου κακοφάνηκε που ήμουν κλεισμένος σε 4 τοίχους χωρίς να έχω επαφή με την φύση. Είχα ανάγκη όμως αυτή την χλιδή γιατί έπρεπε να ήμουν ξεκούραστος για την συνέχεια του ταξιδιού…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s