Ημέρα 9η Cortina d’ampezzo – Alleghe – Agordo – Belluno – Mell – Follina

Αυστρία – Ιταλία 31/7/2012 Ημέρα 9η

Συνηθισμένος ο οργανισμός ύστερα από 8 ημέρες στον δρόμο είχε μάθει να ξυπνάει νωρίς χωρίς ξυπνητήρια (μακάρι να έκανα το ίδιο και στην καθημερινότητα της Αθήνας… δεν θα αργούσα ποτέ για το γραφείο, αλλά στο ταξίδι είναι αλλιώς…) και αγωνιούσα να βγω ξανά στους δρόμους … είχα ραντεβού με τις ομορφιές της Βόρειας Ιταλίας! Μου είχε λείψει η οδήγηση της μηχανής έστω και αν ήταν μόνο μία ημέρα που είχα να την καβαλήσω!

Μάζεψα γρήγορα τα πράγματα, αποχαιρέτησα τα παιδιά που μοιραζόμασταν μαζί το δωμάτιο και κατέβηκα στο δρόμο να φορτώσω. Εκεί πέτυχα και 2 ζευγάρια από την Γαλλία που είχα γνωρίσει την προηγούμενη ημέρα και ετοιμαζόντουσαν και αυτοί να συνεχίσουν το ταξίδι τους. Έκατσα για τελευταία φορά στο παγκάκι και χάζεψα το ποτάμι. Όλα ήταν τόσο ήρεμα,… σαν κι εμένα… ξημέρωνε καινούρια μέρα και το Innsbruck είχε αρχίσει σιγά σιγά να ζωντανεύει, οι περισσότεροι με ποδήλατα πήγαιναν χαλαρά στις δουλειές τους ενώ άλλοι περίμεναν σε κάποια στάση το λεωφορείο. Δεν είχα πλέον κανένα άγχος έστω και αν η μηχανή συνέχιζε να κάνει τα δικά της με τα μπερδέματα του κινητήρα. Δεν με ένοιαζε… έτσι κ αλλιώς το ταξίδι τελείωνε και είχα δει τόσα πολλά… και να με εγκατέλειπε θα την έστελνα Ελλάδα με την οδική βοήθεια και θα συνέχιζα για την τελευταία μου ημέρα με κάποιο άλλο μέσο.

Βγήκα στην Εθνική οδό Α22 ώστε να αφήσω πίσω μου γρήγορα το Αυστριακό έδαφος και να κερδίσω χρόνο στην Ιταλία ρουφώντας όσο περισσότερο μπορούσα τις ομορφιές της. Ο επαρχιακός SS49 που θα με οδηγούσε στην Cotrina D ampezzo (πρώτη μου στάση στους Δολομίτες) ήταν ο μόνος δρόμος που συνάντησα κίνηση σε ολόκληρο το ταξίδι. Μην φανταστείτε κανένα μποτιλιάρισμα… απλά η μέση ταχύτητα ήταν αρκετά χαμηλή χωρίς να κολλήσω κάπου. Δεν ήταν απαραίτητα κακό αυτό γιατί έτσι είχα την δυνατότητα να απολαύσω το τοπίο και να αρχίσω να αποθηκεύω στο μυαλό μου όμορφες εικόνες από το Ιταλικό έδαφος.

 

Η Cortina d ampezzo είναι κυρίως χειμερινό θέρετρο καθώς ενδείκνυται για χειμερινά σπορ. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1224μ και είναι περικυκλωμένη από τους Δολομίτες. Πάρκαρα την μηχανή σε ειδικό χώρο και ξεκίνησα για βόλτα στον κεντρικό πεζόδρομο με τα πανέμορφα κτίρια και τα γραφικά εστιατόρια και καφέ. Έκατσα σε ένα απο αυτά και παρήγγειλα έναν αυθεντικό Ιταλικό espresso χαζεύοντας το τοπίο γύρω μου και τους ανθρώπους! Είχα έναν διάλογο με τον ιδιοκτήτη και συνειδητοποίησα για ακόμα μία φορά πόσο μοιάζουμε με τους Ιταλούς.

Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα να αφήσω τις εικόνες να μιλήσουν από μόνες τους… καθώς τα λόγια είναι περιττά …(όπως λέει και το άσμα)!

 

 

 

\

 

 

 

 

 

 

Άφησα πίσω μου την Cortina d ampezzo και συνέχισα προς το Alleghe περνώντας πρώτα από το Agordo. Να κάνετε οπωσδήποτε μία στάση στο Alleghe και να χαζέψετε την πανέμορφη λίμνη του! Το τοπίο συνέχιζε να θυμίζει πολύ Αυστρία. Η διαδρομή φοβερή με φανταστικά – παραμυθένια τοπία που ήταν αδύνατο να μην σταματώ κάθε λίγο για φωτογραφίες.

 

 

 

 

 

 

Είχε μεσημεριάσει και τα πρώτα σημάδια πείνας είχαν αρχίσει να γίνονται αισθητά στο σώμα μου οπότε αποφάσισα να κάνω στάση στο Belluno ώστε να ανακτήσω δυνάμεις και να συνεχίσω. Περπάτησα περίπου 40 λεπτά στο κέντρο της πόλης και για κακή μου τύχη διαπίστωσα ότι όλα τα μαγαζιά εκτός από τις καφετέριες ήταν κλειστά και θα άνοιγαν το απόγευμα. Η θερμοκρασία είχε αγγίξει τους 30 βαθμούς και μου κακοφαινόταν γιατί είχα ξεσυνηθίσει τόσες μέρες στα βουνά της Αυστρίας. Ο εξοπλισμός (μπουφάν, μπότες, παντελόνι κτλ) έκανε ακόμα πιο δύσκολο το περπάτημα σε αυτές τις θερμοκρασίες. Αφού συνειδητοποίησα ότι δεν θα έβρισκα κάτι ανοιχτό πριν τις 19:00 ξεκίνησα για τον τελικό προορισμό της ημέρας όπου είχα κάνει κράτηση σε ξενοδοχείο για την τελευταία νύχτα του ταξιδιού σε στεριά.

 

 

 

Ξανά καβάλα στην συνταξιδιώτισσα με την πείνα να με θερίζει (είχαν τελειώσει και οι προμήθειες που έπαιρνα κατά καιρούς από Super Market) και το GPS να δείχνει ότι σε περίπου 50 λεπτά θα έφτανα στον προορισμό μου. Είτε πήγαινα από εθνική είτε από επαρχιακούς ο χρόνος θα ήταν ο ίδιος οπότε όπως τόσες μέρες επέλεξα τον επαρχιακό περνώντας από το χωριό Mel. Η ταχύτητα ήταν χαμηλή καθώς ο δρόμος δεν επέτρεπε γρήγορη οδήγηση. Είχα απομακρυνθεί αρκετά από τον πολιτισμό σε σημείο που μου περνούσε από το μυαλό ότι ίσως είχα χαθεί αλλά είπα να εμπιστευτώ το GPS και όπου με βγάλει. Οδηγούσα μέσα στα βουνά σε πολύ στενό δρόμο και στην έξοδο μίας στροφής βρέθηκα μπροστά σε ένα φανάρι που μόλις είχε ανάψει κόκκινο ακριβώς πριν την είσοδο ενός τούνελ. Περίμενα αρκετή ώρα και δεν έλεγε να ανάψει πράσινο. Κάποια στιγμή σκέφτηκα να φύγω αλλά είπα να μην το ρισκάρω.

Σε όλο αυτό το διάστημα δεν είχε περάσει κανένας και ήμουν εντελώς μόνος μου στο πουθενά! Ύστερα από μεγάλη αναμονή άναψε πράσινο και ξεκίνησα διστακτικά προς την είσοδο του τούνελ. Για κανένα 5 λεπτο κατέβαινα το βουνό με πολύ απότομες στροφές και πλάτος δρόμου που χωρούσε μόνο ένα αυτοκίνητο όπου εκεί κατάλαβα ποιος ο λόγος ύπαρξης του φαναριού. Το παράδοξο ήταν ότι το τούνελ δεν ήταν συνεχόμενο αλλά μόνο σε κάθε στροφή. Ένιωθα ότι ήμουν σε παρκινγκ εμπορικού κέντρου ή κάποιου super market. Μόλις βγήκα και από την τελευταία στροφή άρχισε να φαίνεται στους πρόποδες του βουνού ένα χωριό που ήλπιζα να ήταν η Follina καθώς η πείνα με είχε κυριολεκτικά τσακίσει.

Το gps είχε δίκιο … ήταν η Follina ο τελευταίος προορισμός της σημερινής ημέρας και το ξενοδοχείο που με περίμενε…

Το βρήκα σχετικά εύκολα, τακτοποίησα τα πράγματα μου και πήγα κατευθείαν σε μία πιτσαρία που είχα σταμπάρει την ώρα που έμπαινα στο χωρίο. Ο ιδιοκτήτης δεν μιλούσε καθόλου Αγγλικά και με νοήματα, λίγα Ιταλικά – Αγγλικά – Ελληνικά από την πλευρά μου κατάφερα να παραγγείλω. Ευτυχώς η Pizza ήταν πολύ καλή και επιτέλους… ανέκτησα δυνάμεις! Πλήρωσα και πήγα βόλτα με τα πόδια να δω λίγο το χωριό. Δεν πιστεύω να φανταστήκατε ότι θα έφευγα από την Ιταλία χωρίς να γευτώ τα φανταστικά τους παγωτά? ?

 

 

Επιστροφή στο ξενοδοχείο και τι καλύτερο από παγωμένη μπύρα στον κήπο! Μου έκανε παρέα η κόρη του ιδιοκτήτη όπου ρωτούσε πληροφορίες για την Ελλάδα καθώς ήθελε να την επισκεφτεί στο άμεσο μέλλον. Εννοείται ότι διαφήμισα την χώρα μας όσο καλύτερα μπορούσα δείχνοντας παράλληλα εικόνες από τον φορητό υπολογιστή που είχα μαζί.

Το τραπέζι είχε γεμίσει από άδεια μπουκάλια μπύρας καθώς η παρέα είχε μεγαλώσει με όλη την οικογένεια να μου κρατάει συντροφιά. Δεν δέχτηκαν, όσες φορές κι αν επέμεινα να πληρώσω τις  μπύρες που είχαμε πιεί και έτσι πήγα στο δωμάτιο να βάλω σε τάξη της σκέψεις μου και όλα αυτά που είχα δει και ζήσει όλες αυτές τις ημέρες που περιπλανιόμουνα στις ομορφιές της Αυστρίας και την μικρή γεύση από Δολομίτες.

Ήταν το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό με την μηχανή και είχα επιλέξει να το κάνω μόνος μου. Υπήρξαν στιγμές που ήθελα παρέα αλλά το γεγονός ότι όλα ήταν τόσο οργανωμένα με έκανε να νιώθω ασφάλεια σε όποιο δρόμο κι αν επέλεξα να ταξιδέψω. Θα το ξαναέκανα σίγουρα είτε μόνος είτε ακόμα καλύτερα με παρέα γιατί όσο είσαι στην μηχανή και εξερευνείς δεν το νιώθεις αλλά όταν φτάνεις στο μέρος που έχεις επιλέξει για διανυκτέρευση είναι όμορφο να έχεις κάποιον να σχεδιάσεις μαζί του τις διαδρομές της επόμενης ημέρας και να μοιραστείς τα συναισθήματα σου…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s