Ημέρα 10η (Τα τελευταία χιλιόμετρα…)

Τελευταία μέρα του ταξιδιού και τα συναισθήματα ανάμεικτα. Παρόλο που κοιμήθηκα αρκετές ώρες ένιωθα εξάντληση μάλλον αντιδρούσε το σώμα που θα γύρναγε πίσω και θα έπρεπε να προσαρμοστώ ξανά στην καθημερινότητα. Μετά το πρωινό αποφασίσαμε να κοιμηθούμε λίγο ακόμα και να ξεκινήσουμε αργότερα την κάθοδο προς την Αθήνα. Είχαμε μπροστά μας 550 χιλιόμετρα αλλά δεν βιαζόμασταν. Έτσι κι αλλιώς ήμασταν πλέον σε Ελληνικό έδαφος και τα πάντα ήταν πιο εύκολα.

Καταφέραμε να ξεκινήσουμε κατά τη 13:00 και αφού περάσαμε λίγο από την Φλώρινα αρχίσαμε την κάθοδο προς Λάρισα.

DSCN3935

DSCN3940

DSCN3952

DSCN3956

DSCN3959

DSCN3962

DSCN3963

DSCN3965

Λίγο μετά την τεχνητή Λίμνη Πολυφύτου υπάρχει ένα χωριό τα Σέρβια. Ομολογώ πως πρώτη φορά το άκουγα. Η ονομασία και μόνο ήταν αρκετή για να μας κάνει σταματήσουμε για φαγητό – καφέ.

DSCN3970

Συνεχίσαμε προς Λάρισα και από εκεί βγήκαμε στην Εθνική για τα τελευταία 350 βαρετά χιλιόμετρα. Η θερμοκρασία στο Θεό… και αναγκαστικά έπρεπε να κάνουμε συχνές στάσεις για νερό. Η εξάντληση που ένιωθα το πρωί δεν είχε φύγει.. με συνόδευε και όσο πέρναγε η ώρα χειροτέρευε. Ένιωθα το στομάχι χάλια και τα μάτια να καίνε… δεν έδινα σημασία και το μόνο που έκανα ήταν να πίνω αρκετό νερό νομίζοντας ότι θα με κάνει να νιώσω καλύτερα.

DSCN3981

Περάσαμε την Λαμία και ευτυχώς είχε αρχίσει να πέφτει η θερμοκρασία κάνοντας το ταξίδι λίγο πιο εύκολο.

Μπήκαμε Αθήνα και κατέρρευσα.. πυρετός, εξάντληση και μία γενικότερη δυσφορία. Έτσι κ αλλιώς δεν είχε σημασία πλέον, είχαμε φτάσει στην βάση μας, ένα ακόμα ταξιδιωτικό είχε ολοκληρωθεί, διανύσαμε συνολικά 3.360 χιλιόμετρα και γεμίσαμε μπαταρίες στο Φουλ! Όλα ήταν τόσο έντονα στο μυαλό μας που προσπαθούσαμε να τα βάλουμε σε μία τάξη. Το κακό όταν ταξιδεύεις για μέρες και αλλάζεις συνέχεια τόπους είναι ότι δεν προλαβαίνεις να επεξεργαστείς αυτά που ζεις… και μετά όταν πλέον επιστρέφεις στην βάση σου είναι αδύνατο να σε χωρέσει το ίδιο σου το σπίτι. Θέλεις να συνεχίσεις να αλητεύεις… είναι αρρώστια τα οδικά ταξίδια και μόνο αν το έχεις ζήσει θα καταλάβεις. Κάποιους μπορεί να τους κουράσει σε κάποιους να φαίνεται βαρετό και ανούσιο από τη στιγμή που μπορείς με ένα αεροπλάνο να πας παντού γρήγορα και ξεκούραστα. Αλλά ήμαστε και μία κατηγορία που μας εξιτάρει.. μας δίνει δύναμη όσο κουραστικό και αν ακούγεται. Αυτή η περιπλάνηση, το χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ρολόγια… το να είσαι πραγματικά Ελεύθερος σήμερα εδώ… αύριο ποιος ξέρει.. δρόμος να υπάρχει και ΠΑΜΕ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s