Ημέρα 4η Ρουμανία – Σερβία

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη’>Προβολή μεγαλύτερου χάρτη’>

Σήμερα θα αφήναμε πίσω την Ρουμανία και θα μπαίναμε Σερβία με τελικό προορισμό το Βελιγράδι. Συνολικά είχαμε περίπου 360 χιλιόμετρα να διανύσουμε, όχι ότι είχε καμία σημασία πλέον με τους ρυθμούς που οδηγούσα. Οι μέσες ταχύτητες ταξιδιού ήταν πλέον γύρω στα 60-70χλμ λόγω της ποιότητας των δρόμων. Ήταν όμως σαφώς καλύτεροι από αυτούς της Βουλγαρίας και μπορούσα να χαζεύω γύρω μου πιο άνετα.

Πακετάρισμα και γρήγορος έλεγχος στην μηχανή ότι όλα είναι οκ και μετά μία γρήγορη βόλτα στην πόλη για να δούμε με το φώς της ημέρας ότι δεν μπορέσαμε το προηγούμενο βράδυ. Είχε αρκετούς τσιγγάνους αλλά παρόλα αυτά ήταν πολύ προσεγμένη και καθαρή.

 

DSCN2667

DSCN2675

DSCN2709

  DSCN2686

 DSCN2689

 DSCN2691

 DSCN2692

 DSCN2698

 DSCN2703 

Ανεφοδιασμός με βενζίνη και πάμε…. (πόσο χαιρόμουνα κάθε φορά που βάζαμε βενζίνη με την τιμή που έβλεπα στην χρέωση της κάρτας ….δεν περιγράφεται)

 

DSCN2715

Κατεύθυνση προς Drobetta Turnu Severin περνώντας από πολλά μικρά χωριουδάκια κάθε τόσο.

DSCN2792

 DSCN2725

 DSCN2726

 DSCN2733

 DSCN2740

 DSCN2743

 DSCN2747

 DSCN2751

 DSCN2753

 DSCN2777

 DSCN2784

 DSCN2789

Συχνά συναντούσαμε στον δρόμο κάρα με άλογα που μετέφεραν ξύλα ή άλλου είδους εμπορεύματα και οι περισσότεροι χαιρετούσαν σαν να ήταν και αυτοί μηχανόβιοι…

DSCN2800

Τα χιλιόμετρα έβγαιναν σχετικά άνετα αν εξαιρέσει κανείς τις θερμοκρασίες που άγγιζε το θερμόμετρο καθώς μεσημέριαζε.

DSCN2818

 DSCN2806

 DSCN2814

Λίγο πριν τα σύνορα σταματήσαμε σε βενζινάδικο για ξεμούδιασμα – καφέ και μπαίνει για βενζίνη ένα AUDI καλογυαλισμένο με φιμε τζάμια και τεράστιες ζάντες. Ανοίγει η πόρτα και βγαίνει τσιγγάνος με μαγιό ,σαγιονάρα, χωρίς μπλούζα και κοιλιά που βοηθούσε την στήριξη εφημερίδας λίγο πριν την μεσημεριανή siesta. Ανοίγουν οι πόρτες τον συνεπιβατών και ξεπροβάλει η υπόλοιπη οικογένεια ….. η κυρά του… και τα 2 παιδιά. ΟΛΟΙ στην ίδια εμφάνιση και το αυτοκίνητο μέσα ένα χάος. Παντού σακουλάκια από φαγητά, αντικείμενα πεταμένα, σκόνη και στην παραμικρή εσοχή. Ο όρος αντίθεση στο μεγαλείο της!! Απ έξω γυαλισμένο σε σημείο να βλέπεις τον εαυτό σου στην λαμαρίνα και μέσα ένα χάος. Τα μικρά γκρίνιαζαν και ψευτόκλαιγανε και η μαμά άναβε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο κυνηγώντας τα μην της φύγουν. Κάναμε τις γνωριμίες μας χωρίς κοινή γλώσσα επικοινωνίας εννοείται και εκείνη την ώρα βγήκε από το κατάστημα ο Μπάμπας. Χωρίς δεύτερη λέξη μάζεψε τα πιτσιρίκια η μάνα, τα έχωσε μέσα κλείσανε τις πόρτες και τα παράθυρα και εξαφανίστηκαν. Και το ερώτημα είναι… που βρήκε τα λεφτά για να αγοράσει τέτοιο αυτοκίνητο ???? Ας μην ψάξουμε για απαντήσεις καλύτερα 🙂

DSCN2822

Περάσαμε τα σύνορα διασχίζοντας τον Δούναβη από γέφυρα και μπήκαμε στην Σερβία… τόσο απλά… τόσο εύκολα… δείχνοντας μόνο τις ταυτότητες μας… λες και αλλάξαμε γειτονιά.

DSCN2828

 DSCN2827

Το τοπίο άλλαξε αμέσως… πράσινο παντού και στο πλάι μας ο Δούναβης… σε κάποια κομμάτια έμοιαζε με άλλη χώρα… κάτι σαν Fjord της Νορβηγίας αλλά με θερμοκρασίες Βαλκανίων. Όλη η διαδρομή ήταν με στροφές αλλά η άσφαλτος δεν άφηνε περιθώρια για πολλά παιχνίδια οπότε τι καλύτερο από το να ρουφάμε εικόνες και μυρωδιές της μάνας φύσης. Με τέτοια τοπία το μόνο που θέλαμε ήταν συχνές στάσεις για να μπορούμε να χαζεύουμε και την παραμικρή λεπτομέρεια. Δεν με ένοιαζε πλέον πόση ώρα θα ήμασταν στο δρόμο, ούτε τι ώρα θα φτάναμε… αυτό δεν είναι άλλωστε η μαγεία του να ταξιδεύεις με δικό σου όχημα? Πόσο μάλλον με μηχανή…

DSCN2946

 DSCN2830

IMG_4427

 DSCN2835

 DSCN2838

 DSCN2856

 DSCN2861

 DSCN2871

 DSCN2875

 DSCN2883

 DSCN2892

 DSCN2896

 DSCN2906

 DSCN2917

 DSCN2925

 DSCN2938

DSCN2968

Λίγο μετά το Požarevac βγήκαμε στην Εθνική (Ε75) για τα τελευταία 80 χιλιόμετρα της ημέρας. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει και η διαδρομή ήταν ότι καλύτερο μπορούσα να ζητήσω για τελείωμα. Άνετος δρόμος… με ταχύτητες γύρω στα 120, στο βάθος να ξεπροβάλουν σιγά-σιγά τα πρώτα κτίρια του Βελιγραδίου, ο Δούναβης να μας κρατάει παρέα απο τα δεξιά και ένα μοναδικό ηλιοβασίλεμα να παίζει με τους πιο όμορφους χρωματισμούς που θα μπορούσε να έχει ακριβώς μπροστά μας… κανένα άγχος, καμία σκέψη, όλες οι αισθήσεις παραδομένες στο μεγαλείο της φύσης…

DSCN2980

 DSCN2967

Μόλις μπήκαμε στην πόλη όλα έμοιαζαν τόσο φιλόξενα, όσοι έβλεπαν την Ελληνική πινακίδα της μηχανής μας σταματάγανε και χαιρετούσαν, προσπερνούσαν και κόρναραν συνθηματικά, ένιωθα λες και ήμουν στο χωριό μου και συναντούσα γνωστούς στον δρόμο.

Είχα κρατήσει λίγο μπαταρία στο GPS και καταφέραμε να βρούμε εύκολα το ξενοδοχείο Tulip Inn που είχαμε κάνει κράτηση την προηγούμενη ημέρα. Βρίσκεται στο Νέο Βελιγράδι (Novi Beograd) στην αριστερή όχθη του ποταμού Sava. Γρήγορο ξεφόρτωμα της μηχανής και μετά με τα πόδια προς την οδό Κej Οslobodjenja που βρίσκεται στην όχθη του Δούναβη και υπάρχουν πολλά εστιατόρια, καφετέριες και μπαρ με ζωντανή μουσική. Συνήθως ένας ή δύο το πολύ μουσικοί χωρίς πολλά-πολλά, μία κιθάρα και γύρω τραπέζια… όλοι μία παρέα.

Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή η χώρα τις λίγες ώρες που μας φιλοξενούσε μου άρεσε πολύ. Με έκανε να νιώθω πολύ οικεία, οι άνθρωποι έβγαζαν μία πολύ όμορφη εικόνα και έδειχναν πολύ φιλόξενοι. Οι περισσότεροι ήταν με το χαμόγελο και πρόθυμοι να βοηθήσουν σε ότι ρωτούσαμε άσχετα αν δεν μιλούσαν την γλώσσα μας αλλά ούτε και Αγγλικά. Το ένιωθες ότι ήθελαν να σε εξυπηρετήσουν…

Επόμενη Σελίδα

Advertisements

Ημέρα 3η Βουλγαρία – Ρουμανία

добро утро !!!!  Ή αλλιώς …. Καλημέρα!!!!!


Είναι όμορφο να ξυπνάς και να ξέρεις ότι βρίσκεσαι σε μία ξένη χώρα, και από κάτω είναι η μηχανή σου, αυτή που ‘’λιώνεις’’ κάθε μέρα στην κίνηση της Αθήνας έτοιμη να σε ταξιδέψει στα πιο όμορφα μέρη. Γι αυτό άλλωστε δεν είναι φτιαγμένη? Πόσες φορές δεν έχεις βλαστημήσει την ώρα και την στιγμή που έμπλεξες με το τετρακύλινδρο στο κέντρο της πόλης με τα βεντιλατέρ να δουλεύουν υπερωρίες για να ψύξουν τον κινητήρα και τα πόδια σου να έχουν πάρει φωτιά από την θερμοκρασία που βγαίνει προς τα πάνω? Πόσο διαφορετικά δουλεύει όταν είσαι σε ανοιχτούς δρόμους??? Σχεδόν βελούδινα…. σαν μαγικό χαλί που έκλεψες από κάποιο παραμύθι. Κι εσύ σύγχρονος πρίγκιπας στον ρόλο του ταξιδευτή.

Πρωινό χωρίς άγχος στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, και μετά πρόχειρο πακετάρισμα για να είναι οι βαλίτσες έτοιμες όταν θα επιστρέφαμε από την βόλτα στο κέντρο της πόλης.

IMG_4268

Δρόμοι χωρίς κίνηση, μεγάλα και άνετα πεζοδρόμια αλλά το κυριότερο καθαρά. Αυτό ήταν που μου έκανε περισσότερο εντύπωση στην Σόφια. Ίσως γιατί είχα μία άλλη (λανθασμένη) εικόνα στο μυαλό μου για τις πόλεις αυτές. Περίμενα κάτι άλλο… κάτι μη αναπτυγμένο, ανθρώπους χαμηλότερου επιπέδου από την χώρα που γεννήθηκα και ζω και αυτό γιατί έτσι μου τα πλάσαραν. Αλλά αν δεν δεις με τα δικά σου μάτια καλύτερα να μην κρίνεις. Μέσα σε λίγα λεπτά η εικόνα που είχα μέχρι εκείνη την στιγμή είχε αλλάξει και πλέον ο μη αναπτυγμένος και ο χαμηλότερου κοινωνικά επιπέδου ήμουν ΕΓΩ…. που πετάω το τσιγάρο μου όπου βρω όταν περπατάω στους δρόμους της δικής μου πόλης, που δεν με νοιάζει αν οι τοίχοι των κτιρίων είναι βρώμικοι, που δεν θα πω ποτέ τίποτα στον ταξιτζή που σταμάτησε να κατουρήσει σε ένα από τα ελάχιστα παρκάκια που έχουν απομείνει στο κέντρο της πρωτεύουσας. Οι άνθρωποι εδώ ήταν αλλιώς, έλεγαν καλημέρα ο ένας στον άλλο και χαμογελούσαν, ακόμα και σε εμάς που ήμασταν ξένοι. Σκεφτείτε πώς αντιμετωπίζουμε εμείς τους Βούλγαρους στην δική μας χώρα…. ντράπηκα.

DSCN2428

IMG_4350

 DSCN2435

 DSCN2437

 DSCN2440

 DSCN2447

 DSCN2457

 DSCN2459

 DSCN2460

 DSCN2462

 DSCN2463

 DSCN2466

 DSCN2476

 DSCN2478

 DSCN2481

 DSCN2483

 IMG_4282

 IMG_4292

 IMG_4295

 IMG_4336

 IMG_4342

 IMG_4343

Αφιερώσαμε όσο χρόνο είχαμε στην διάθεση μας κάνοντας βόλτες στο κέντρο της πόλης και χαζεύοντας τα ΠΑΝΤΑ. Προσπαθήσαμε να δούμε όσα περισσότερα μπορούσαμε μέσα σε περίπου 2 ώρες. Έπρεπε να ξεκινήσουμε προς τον βορρά γιατί δεν ήξερα τι θα συναντούσαμε. Είχα φοβηθεί λίγο με την ποιότητα των δρόμων. Εκεί που ‘’χορεύαμε’’ πλαγιάζοντας από στροφή σε στροφή αμέριμνα και χαζεύοντας την φύση γύρω μας ξαφνικά η παχιά και μαύρη άσφαλτος τελείωνε και αρχίζανε οι λακκούβες και τα χαλίκια σκόρπια σε κάθε πλευρά του δρόμου. Θέλαμε σχεδόν τον διπλάσιο χρόνο για να καλύψουμε μία απόσταση Χ χιλιομέτρων και αυτό το κατάλαβα με την είσοδο στην Βουλγαρία. Οπότε το καλύτερο ήταν να κρατάμε χαμηλές ταχύτητες ώστε να υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος αντίδρασης σε τυχόν απρόοπτο.

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, check out, φόρτωμα και δέσιμο των αποσκευών, φουλάρισμα με φτηνή βενζίνη, τσιγάρο……. και έτοιμοι να αφήσουμε πίσω μας την βουή της πόλης. ΧΑΙΝΤΕ!!!!

Η ταλαιπωρία άρχισε νωρίς. Χρειαστήκαμε περίπου μιάμιση ώρα για να καταφέρουμε να βγούμε από το κέντρο. Παντού γινόντουσαν έργα και είχαν αφαιρέσει τις πινακίδες των δρόμων με τις κατευθύνσεις, το gps δεν δούλευε οπότε αφήσαμε πάλι το ένστικτο να μας οδηγήσει. Εκτός από το GPS ούτε ο προσανατολισμός μου λειτουργεί και πολύ καλά. Ε …μας πήρε λίγο παραπάνω απ ότι θα έπρεπε αλλά ποιος βιάζεται???

Το αρχικό πλάνο ήταν να περάσουμε από το Oryahovo με το ferry απέναντι στο Bechet διασχίζοντας τον Δούναβη αλλά από το προηγούμενο βράδυ η διαδρομή είχε αλλάξει. Θα κατευθυνόμασταν προς Berkovitsa από εκεί προς Montana και θα καταλήγαμε στο Vidin για να περάσουμε στην Ρουμανία οδικώς από την καινούρια Γέφυρα της νέας Ευρώπης .

Η όποια καθυστέρηση – ταλαιπωρία μέχρι να βγούμε από το κέντρο της πόλης άξιζε με το παραπάνω καθώς η διαδρομή ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα. Επαρχιακός δρόμος με διαδοχικές στροφές, παντού γύρω μας τεράστια δέντρα να μας αγκαλιάζουν και να ρίχνουν την θερμοκρασία μερικούς βαθμούς κάνοντας το ταξίδι έτσι όπως πρέπει να είναι…. Απόλαυση.

DSCN2497

 DSCN2493

 DSCN2495

  DSCN2499  DSCN2509

Το μόνο που χαλούσε την μαγεία, ήταν οι προσπεράσεις των Βούλγαρων οδηγών (τα είπαμε νωρίτερα) και ότι σε μερικά σημεία γινόντουσαν έργα με αποτέλεσμα εκεί που οδηγούσα άλλοτε επιθετικά πλαγιάζοντας όσο επέτρεπε το οδόστρωμα και άλλοτε ήρεμα και χαλαρά εμφανιζότανε μπροστά μας κάποιο όχημα οδοποιίας και έπρεπε είτε να προσπεράσουμε γρήγορα είτε να σταματήσουμε εντελώς ώστε να περάσουν πρώτα τα διερχόμενα οχήματα καθώς ήταν μία λωρίδα ανά κατεύθυνση.

DSCN2516

DSCN2510

Λίγο μετά την Berkovitsa σε στάση για βενζίνη, θυμήθηκα το GPS! Τι ωραία που θα ήταν να το είχαμε! Πόσο πιο ήρεμος θα ήμουν. Αν και έτσι δεν με χάλαγε, είχα το άγχος αν πηγαίνουμε σωστά αλλά από την άλλη ήμουν έτοιμος για όλα, όπως και σε κάθε ταξίδι. Ότι κι αν γινότανε θα το αντιμετωπίζαμε. Στην χειρότερη θα βγαίναμε εκτός προγράμματος…. Ε και? Ποιος το !@$#@$?

DSCN2521

Απέναντι από το βενζινάδικο υπήρχε ένα πολυκατάστημα με ηλεκτρονικά είδη όπου και το επισκεφτήκαμε με σκοπό να βρούμε φορτιστή για το GPS. Ήταν εκεί, κρεμασμένος σε ένα από τα ράφια τους ,μαζί με άλλους αντάπτορες παρέα περιμένοντας να τον αρπάξουμε και να του δώσουμε ζωή και αυτός με την σειρά του στο GPS. Σημειώστε ότι είναι ο δεύτερος που αγοράσαμε. Τον ελευθερώνουμε από την ‘’κρεμάλα’’ κάνουμε τα χαρτιά της υιοθεσίας στο ταμείο και σαν παιδάκι που του έφερε δώρο η νονά του για το Πάσχα τον λυτρώνω από την πλαστική συσκευασία. Επιλέγω το κατάλληλο βύσμα, συνδέω στο GPS, κουμπώνω στην παροχή και ένα γαλάζιο LED ανάβει! Έκανα λες και είχα κερδίσει λαχείο!! Κράνος, γύρισμα κεντρικού διακόπτη πρώτη στο σασμάν και γκάζιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!

Τα ωραία πράγματα κρατάνε λίγο όμως…. έτσι δεν λένε? Λίγα μέτρα πιο κάτω το γαλάζιο LED λαμπάκι έσβησε, το κόκκινο του GPS άναψε δηλώνοντας ότι δεν φορτίζει και ο μικρός που είδε το καινούριο του παιχνίδι να χαλάει ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα από την απογοήτευση και τον εκνευρισμό !!! Στάση στην άκρη, ψαχούλεμα τον φορτιστή στα γρήγορα να δω αν είναι κάτι που φαίνεται με γυμνό μάτι αλλά η διάγνωση του γιατρού ήταν….. ΄΄ Ο ασθενής απεβίωσε’’ . Και δεν φτάνει αυτό… όπως πήγα να αποσυνδέσω το βύσμα από το GPS με μία άγαρμπη κίνηση του χεριού που φορούσα ακόμα τα γάντια έσπασα και την άκρη του. Τα πέταξα όλα επάνω σε κάτι ξερά χόρτα ακριβώς δίπλα μου και το είχα πάρει απόφαση πλέον ότι GPS δεν θα ξαναέβλεπα σε λειτουργία μέχρι να γυρίσουμε Ελλάδα. Παρόλα αυτά, μάζεψα τα πεταμένα κομμάτια, και γυρίσαμε στο κατάστημα να κλαφτούμε για το ελαττωματικό εμπόρευμα που μας πουλήσανε… ξύπνησε η πονηριά του Έλληνα μέσα μου. Πλησιάσαμε τον υπάλληλο και με βλέμμα απογοήτευσης εξηγήσαμε ευγενικά ότι ήταν ελαττωματικό (είχα συνδέσει ξανά τα κομμάτια και δεν φαινότανε η οργή του μικρού παιδιού που ξύπνησε λίγα λεπτά πριν) και ότι θα θέλαμε αντικατάσταση του προϊόντος . Ύστερα από συμβούλιο των υπαλλήλων στα Βουλγάρικα (δεν καταλαβαίναμε απολύτως τίποτα) μας έφεραν έναν καινούριο!!!! Ο στόχος είχε επιτευχθεί!!! (Σημειώσατε …. Ο τρίτος φορτιστής).Σύνδεση με χειρουργικές κινήσεις ξανά στο GPS και το γαλάζιο LED λαμπάκι έλαμψε!!!! Γρήγορα στον δρόμο να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο!!!!!!!

Αφήσαμε πίσω μας την φιδίσια διαδρομή και οι ρόδες της μηχανής κυλούσαν πλέον ήρεμα ανάμεσα σε πεδιάδες και χωράφια που το χρυσοκίτιρνο χρώμα τους λαμπίριζε στο φώς του ήλιου.

DSCN2577

DSCN2520

DSCN2527

DSCN2531

DSCN2535

DSCN2536

DSCN2538

Πότε – πότε κάποια ηλιαχτίδα χτυπούσε στα όργανα της μηχανής κάνοντας αντανάκλαση στην ζελατίνα του κράνους . Έπαιζε μαζί μας ο ήλιος … κι εμείς με την σκιά που συνταξίδευε ακριβώς δίπλα στις ρόδες της μηχανής. Επιταχύναμε και άνοιγε και αυτή το γκάζι, πλαγιάζαμε σε στροφή και για μερικά δευτερόλεπτα έπαιζε κρυφτό πηγαίνοντας πότε αριστερά και πότε δεξιά… και στην ευθεία… ξανά δίπλα μας, σιωπηλός συνοδοιπόρος.

DSCN2580

Η ποιότητα του δρόμου δεν είχε αλλάξει καθόλου, θύμιζε αρκετά Ελλάδα με μερικές λακκούβες εδώ κι εκεί να χαλάνε την ηρεμία και να με κρατάνε σε εγρήγορση. Οι ταχύτητες μικρές και στα αυτιά μου ακουγόταν σαν μελωδία το μπάσο γουργούρισμα του τετρακύλινδρου κινητήρα και το απαλό σφύριγμα του αέρα στο κράνος. Αυτή είναι η μαγεία να ταξιδεύεις με μοτοσυκλέτα… γίνεσαι ένα με τη φύση γύρω σου.

DSCN2541

 

DSCN2540

DSCN2561

DSCN2565

Διανύαμε τα τελευταία 3 περίπου χιλιόμετρα σε Βουλγαρικό έδαφος και από την μία ένιωθα μία ανακούφιση και ελπίδα για καλύτερη ποιότητα δρόμων στην Ρουμανία που θα περνούσαμε αλλά από την άλλη ήθελα να δω κι άλλες από τις ομορφιές αυτής της χώρας. Είναι όμως τόσο κοντά στην Ελλάδα που δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη οργάνωση για να την επισκεφτούμε ξανά.

DSCN2570

Διασχίσαμε τον Δούναβη πάνω από την γέφυρα και πλέον ήμασταν στην Ρουμανία!!! Πόσο μ αρέσει όταν περνάω από την μία χώρα στην άλλη με ένα απλό άνοιγμα του γκαζιού!!! Μέσα σε λίγα λεπτά αλλάζουν όλα, οι άνθρωποι, η κουλτούρα, η γλώσσα, τα τοπία, το νόμισμα και μαζί με αυτά… οι εμπειρίες μας!!

DSCN2581

DSCN2596

   DSCN2591

Βρισκόμασταν στο Calafat της Ρουμανίας και το πλάνο έλεγε ότι είχαμε ακόμα 80 χιλιόμετρα περίπου για την πόλη Craiova όπου και θα διανυκτερεύαμε. Το τοπίο παρέμεινε ίδιο, τεράστιες εκτάσεις χωραφιών αριστερά και δεξιά και κάθε τόσο περνάγαμε μέσα από μικρά χωριουδάκια. Στον δρόμο κυκλοφορούσαν τα πάντα, από κάρα με άλογα, ελεύθερα πιτσιρίκια, σκυλιά, κότες και ότι άλλο ζωντανό οργανισμό μπορεί να βάλει ο νους σου.

DSCN2616

 DSCN2610

 DSCN2614 

Κάθε φορά που περνούσαμε κάποιο από τα μικρά χωριουδάκια πιτσιρίκα έτρεχαν κατά μήκος του δρόμου και μας χαιρετούσαν φωνάζοντας διάφορα στην γλώσσα τους αλλά ποιος ξέρει τι? Οι γιαγιάδες τους καθισμένες έξω από τις μάντρες των φτωχικών σπιτιών σε αυτοσχέδια σκαμπό χαιρετούσαν κι αυτές με ένα πλατύ χαμόγελο στο ρυτιδιασμένο πρόσωπο τους. Μας αγκάλιαζαν και μας καλωσόριζαν με τον τρόπο τους. Μας έκαναν να νιώθουμε ευπρόσδεκτοι!!

DSCN2626

DSCN2607

DSCN2615

DSCN2623

DSCN2625

Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει και τα χιλιόμετρα που απέμεναν μέχρι την Craiova έμοιαζαν ατελείωτα καθώς οι ταχύτητες του ταξιδιού ήταν πολύ μικρές. Είχε κάνει την εμφάνιση της και η κούραση , ήμασταν όλη μέρα στον δρόμο και με τις θερμοκρασίες που φλέρταρε το θερμόμετρο κατά την διάρκεια του ταξιδιού το έκαναν ακόμα πιο δύσκολο.

DSCN2643

Το GPS είχε παραδώσει πνεύμα για ακόμα μία φορά και ο μόνος βοηθός ήταν ο χάρτης και οι πινακίδες στον δρόμο. Ευτυχώς στην Ρουμανία ήταν πιο πολλές από την Βουλγαρία και έκαναν την διαδρομή πιο εύκολη.

Τα πρώτα σπίτια της Craiova άρχισαν να φαίνονται και θυμήθηκα τα λόγια φίλων από την Ελλάδα που μου έλεγαν… δεν υπάρχει κανένας λόγος να πάτε σε αυτά τα μέρη της Ρουμανίας καθώς δεν έχει τίποτα να δείτε. Είναι μόνο τσιγγάνοι και φτώχια. Ακόμα και από Ρουμάνους τα ίδια ακούγαμε και είναι λογικό. Μου άρεσε όμως και έτσι όπως ήταν γιατί έβλεπες μία άλλη πλευρά της χώρας, όχι αυτά που σου δείχνουν στα ντοκιμαντέρ, τα Καρπάθια, τον Κόμη Δράκουλα και την πρωτεύουσα το Βουκουρέστι. Ποιος είπε ότι δεν είναι όμορφα εδώ? Όταν ταξιδεύεις με μηχανή είναι καλύτερα να αποφεύγεις όσο μπορείς τις μεγάλες πόλεις και να κυνηγάς εικόνες από την επαρχία της κάθε χώρας καθώς εκεί είναι η πραγματική κουλτούρα. Μπορεί στα Καρπάθια όρη να είναι πολύ πιο όμορφα αλλά κι εδώ είχε την χάρη του.

Ήμασταν πλέον στο κέντρο της πόλης και έπρεπε με κάποιο τρόπο να βρούμε το ξενοδοχείο που είχαμε κάνει κράτηση. Το GPS δεν δούλευε, το κινητό δεν είχε Internet ο χάρτης δεν βοηθούσε να βρούμε το δρομάκι οπότε ακολουθούμε το ρητό ‘’Ρωτώντας πας στην πόλη’’.

DSCN2653

DSCN2656

 

Πρώτη στάση σε ένα βενζινάδικο όπου ενώ έδειχναν να θέλουν να βοηθήσουν κανείς δεν μιλούσε Αγγλικά και οι προσπάθειες τους δυστυχώς δεν απέδωσαν. Περιπλανηθήκαμε λίγο σε διάφορα στενά και σταματήσαμε σε ένα μικρό μαγαζάκι που έμοιαζε με ψιλικατζίδικο της Ελλάδας. Ένας ευτραφής Ρουμάνος με σπαστά Αγγλικά προσπάθησε να μας εξηγήσει πώς να πάμε οπότε με ότι καταλάβαμε συνεχίσαμε την προσπάθεια. Ήμασταν πλέον πολύ κοντά και το νιώθαμε ότι κάναμε κύκλους γύρω – γύρω αλλά για κάποιο λόγο δεν μπορούσαμε να το βρούμε. Σε ένα στενάκι, χωρίς να πούμε ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα, μας σταμάτησε μία κοπέλα που είχε καταλάβει ότι κάτι ψάχναμε και με πολύ καλά Αγγλικά μας έδειξε τον δρόμο για το ξενοδοχείο. Στην Ελλάδα μπορεί και να είχαν φωνάξει την αστυνομία αν έβλεπαν τους «Αλήτες μηχανόβιους» να τολμάνε να περνάνε πάνω από μία φορά μπροστά από το σπίτι τους.

Παρκάραμε μπροστά στην είσοδο του ξενοδοχείου και μέσα δεν ήταν κανείς. Έμοιαζε κλειστό και το μόνο που ήθελα ήταν να συνέβαινε κάτι τέτοιο. Δεν θα άντεχα με τίποτα να ψάχνουμε μέσα στην νύχτα σε μία άγνωστη πόλη με μηχανή φορτωμένη που δυσκόλευε τις μανούβρες και εμείς λιώμα από την κούραση για άλλο ξενοδοχείο. Ευτυχώς εμφανίστηκε ο ιδιοκτήτης και κάθε αρνητική σκέψη έφυγε από το μυαλό μου. Ήξερα ότι σε λίγα λεπτά θα είχα την δυνατότητα να κάτσω σε αναπαυτική καρέκλα με μαλακό μαξιλάρι και να πετάξω από πάνω μου την δερμάτινη στολή! Ξεφορτώσαμε την μηχανή και ο υπάλληλος με οδήγησε στο υπόγειο παρκινγκ που θα ξεκουραζόταν η ταξιδιώτισσα, την καληνύχτισα και της υποσχέθηκα ότι αύριο θα είναι ξανά στους δρόμους. Η τελευταία δοκιμασία σωματικής αντοχής θα ήταν να ανεβάσω όλες τις βαλίτσες στο δωμάτιο από τις σκάλες καθώς το ξενοδοχείο δεν διέθετε ασανσέρ! Το μόνο που ήθελα ήταν να βρούμε κάτι να φάμε και μία παγωμένη τοπική μπύρα!!! Στις βόλτες που κάναμε γύρω από το ξενοδοχείο μέχρι να το βρούμε το μάτι μου είχε πέσει σε ένα κόκκινο κτίριο με μία τεράστια λευκή πινακίδα που έγραφε PIZZA! Η πρόταση έπεσε και φύγαμε σχεδόν τρέχοντας να προλάβουμε πριν κλείσει. Όταν φτάσαμε στην είσοδο κατάλαβα ότι κάτι είχα κάνει λάθος…. το κτίριο ήταν όντως κόκκινο, η πινακίδα λευκή αλλά δεν έλεγε pizza… Ήταν ένα ξενοδοχείο με την ονομασία PLAZA αλλά είχαμε μία ακόμα ελπίδα καθώς από κάτω έγραφε και την μαγική λέξη restaurant!! Όσο ελπίζω – απελπίζομαι καθώς ήταν εδώ και ώρα κλειστό.

plaza

Δεν ήθελα με τίποτα να ξανα καβαλήσουμε μηχανή για σήμερα οπότε έπρεπε να βρεθεί κάτι σε κοντινή απόσταση να καλύψουμε την πείνα μας. Στους δρόμους δεν υπήρχε κανείς να ρωτήσουμε και συνεχίσαμε το περπάτημα. Βρήκαμε ανοιχτή την πόρτα ενός μαγαζιού με Live μουσική και στρωμένα τραπέζια παντού, χωρίς δεύτερη σκέψη μπουκάραμε και κάτσαμε περιμένοντας τον σερβιτόρο να παραγγείλουμε. Δεν υπήρχε κατάλογος στο τραπέζι οπότε προσπαθήσαμε να συνεννοηθούμε σε σπαστά Αγγλικά και μισά Ρουμάνικα. Ξαφνικά είπε τις μαγικές λέξεις…. Don’t serve food sir… only dirk here! Τι είπες ρε σύντεκνε?? Αν σου πω ότι αυτή την στιγμή που μου μιλάς σπαστά Αγγλικά εγώ σε βλέπω σαν ζουμερό αλλοδαπό χοιρινό και είμαι έτοιμος να σου ορμίζω κι ας μην έχεις πατατούλες γύρω σου?

Τα μαζέψαμε και φύγαμε με το στομάχι να χορεύει από την πείνα και συνεχίσαμε στην αναζήτηση του παραδείσου. Ευτυχώς λίγα μέτρα πιο κάτω στο απόλυτο σκοτάδι υπήρχε μία καλαμωτή και πίσω της απαλός φωτισμός . Ήταν η τελευταία μας ελπίδα … μπήκαμε μέσα και νομίζαμε ότι κάποιος μας έκανε πλάκα. Μία μικρή αυλή ,πολλά τραπέζια, ένα μικρό σιντριβάνι στο κέντρο και κόσμος που ΕΤΡΩΓΕ! Το όνομα αυτού…. SOFIA BISTRO

IMG_4377

Καθίσαμε και παραγγείλαμε από τον κατάλογο ότι μας χτυπούσε όμορφα στο μάτι σαν λέξη και παγωμένη μπύρα!!! Επιτέλους ένιωθα γεμάτος! Μια υπέροχη ημέρα είχε ολοκληρωθεί. Ανυπομονούσα για το αύριο… το ταξίδι δεν ήταν ούτε στην μέση και ένιωθα ότι είχαμε δει τόσα πολλά!

Επόμενη Σελίδα

Ημέρα 2η – Βουλγαρία

Είναι απίστευτο το πόσο εύκολα ξυπνάω το πρωί όταν βρίσκομαι σε ταξίδι – σε αντίθεση με την καθημερινότητα της Αθήνας. Πρωινό στο ξενοδοχείο, ντύσιμο, φόρτωμα μηχανής και ξανά στον δρόμο! Σήμερα θα περνάγαμε τον πρώτο συνοριακό σταθμό και θα μπαίναμε Βουλγαρία. Ξεκινάει επίσημα λοιπόν το BALKAN TOUR. Το πλάνο ήταν να πάμε προς Σέρρες και από εκεί να περάσουμε από τον Προμαχώνα στην Βουλγαρία, έλα όμως που είχα αρχίσει τις αλλαγές στο πλάνο από την πρώτη κιόλας ημέρα! Ακυρώσαμε τις Σέρρες και χαράχτηκε νέα διαδρομή προς λίμνη Κερκίνη – Βυρώνεια – Προμαχώνας –Sofia. Θυμάστε μερικές παραγράφους πριν που ανέφερα για την παροχή ρεύματος στην μηχανή? Ε έφτασε λοιπόν η ώρα να ασχοληθούμε μαζί της. Όταν ξεκινήσαμε από το ξενοδοχείο παρατήρησα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στην ένδειξη φόρτισης του GPS. Μία άναβε το λαμπάκι, μια έσβηνε. Στάση λοιπόν στο πρώτο βενζινάδικο για ανεφοδιασμό και έλεγχο της παροχής ρεύματος. Έλα όμως που η Yamaha έχει βάλει την μπαταρία κάτω από ντεπόζιτο και για να την φτάσεις πρέπει να ξεφορτώσεις ότι έχεις στο μπροστινό μέρος της μηχανής, να λύσεις 2 ιμάντες από το tank pad αν έχεις, να αφαιρέσεις τα 2 πλαστικά κομμάτια του fairing στα πλάγια, να βγάλεις 2 βίδες στην κορυφή του ώστε να μπορέσεις να το σηκώσεις και να δεις τι γίνεται από κάτω. Κατσαβίδια στο χέρι λοιπόν και πάμε…..

DSCN2218

…..ασφάλεια οκ, καλώδια οκ, βύσματα οκ, συνδέσεις σφιχτές. Όλα έδειχναν να είναι εντάξει οπότε το μόνο που έμενε ήταν ο φορτιστής. Δένω πάλι την μηχανή, φορτώνω και όλα τα πράγματα και πηγαίνω στο βενζινάδικο να δω μήπως έχει κάποιον φορτιστή που να ταιριάζει. Για καλή μας τύχη είχε και σύμφωνα με τα λεγόμενα του βενζινοπώλη ήταν από τους καλούς… τους Αμερικάνικους J γι αυτό και ήταν λίγο τσιμπημένη η τιμή του. Δεν είχα πολλές επιλογές. Είχαμε ήδη μία ώρα καθυστέρηση και δεν ήθελα να μπλέξουμε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης με φορτωμένη μηχανή να ψάχνουμε για φορτιστή. Οπότε κάναμε την καλή πράξη και ….. ενισχύσαμε μία ακόμα Ελληνική επιχείρηση να βοηθήσουμε να επιβιώσει στην κρίση! Συνδέω γρήγορα και όλα έδειχναν να δουλεύουν. Το λαμπάκι ένδειξης του GPS ζωντάνεψε ξανά, φορέσαμε τα δερμάτινα και συνεχίσαμε προς την λίμνη Κερκίνη.

Η θερμοκρασία άρχισε να πέφτει καθώς ανεβαίναμε υψόμετρο και πλέον η διαιρούμενη φόρμα δεν ήταν ενοχλητική.

DSCN2221

DSCN2228

DSCN2232

Φτάνοντας στην λίμνη η θέα άρχισε επιτέλους να αποκτάει ενδιαφέρον. Στάση στο πρώτο παγκάκι που βρήκαμε για ξεκούραση.

DSCN2243

DSCN2242

IMG_4227

IMG_4228

Όλα ήταν τόσο ήρεμα! Άνθρωποι ελάχιστοι, πράσινο παντού και η ύπαρξη του υγρού στοιχείου ομόρφαινε ακόμα περισσότερο το τοπίο. Άλογα έτρεχαν ελεύθερα στον δρόμο και ο ιδιοκτήτης τους τα ακολουθούσε από πίσω με το αυτοκίνητο.

DSCN2244

Επιτέλους είχα αρχίσει να μπαίνω σε mood ταξιδιού. Δεν με ένοιαζε ο χρόνος, μόνο να είμαι σε τέτοια μέρη και να απολαμβάνω την φύση.

DSCN2254

DSCN2263

Κάναμε το γύρο της λίμνης και το μάτι μου έπεσε σε ένα όμορφο μέρος χωμένο μέσα στα δέντρα, ακολουθήσαμε έναν μικρό χωματόδρομο και βρεθήκαμε στην είσοδο του ‘’Καφέ – Εστιατόριο ΕΛΩΔΙΑ’’.

DSCN2274

Σκόρπια τραπεζάκια και γύρω ελεύθερες πάπιες να παίζουν και να βουτάνε στα δροσερά νερά. Δυστυχώς ήταν κλειστό και δεν μπορέσαμε να πιούμε καφέ. Οπότε κάτσαμε απλά να απολαύσουμε για ακόμα μία φορά την ηρεμία της φύσης.

DSCN2266

DSCN2267

DSCN2270

DSCN2275

DSCN2277

DSCN2278

Βγήκαμε στον κεντρικό δρόμο και ύστερα από λίγα χιλιόμετρα είδαμε τις πρώτες πινακίδες που έδειχναν την κατεύθυνση για την Βουλγαρία. Εκεί πλέον ήμουν σίγουρος ότι ΤΩΡΑ ξεκινάει το ταξίδι.

DSCN2290

DSCN2295

DSCN2299

DSCN2298

Φτάσαμε στα σύνορα, γρήγορος έλεγχος εγγράφων και πρώτη στάση για καφέ σε Βουλγάρικο έδαφος και εννοείται γεμίζουμε επιτέλους με φτηνή βενζίνη!!!

DSCN2301

Εδώ συνεχίζεται η ιστορία με τον φορτιστή του GPS. Κατά την διάρκεια της διαδρομής από την λίμνη Κερκίνη μέχρι τα σύνορα παρατήρησα ότι πάλι είχε αρχίσει τα κόλπα. Δεν έκανε καλή επαφή στην υποδοχή οπότε το έσπρωχνα κάθε τόσο με το χέρι αλλά μετά από λίγο πάλι τα ίδια. Το στερέωσα με ότι βρήκα πρόχειρο αλλά δεν καθόταν με τίποτα. Σταμάτησα να ασχολούμαι μαζί του γιατί είχε αρχίσει να με εκνευρίζει αυτή η κατάσταση. Έτσι κι αλλιώς δεν το χρειαζόμουν για την ώρα οπότε προτίμησα να το κλείσω ώστε να έχουμε μπαταρία όταν θα μπαίναμε στην Sofia και θα ψάχναμε το ξενοδοχείο.

Ακολουθήσαμε τις πινακίδες για Sofia. Ξαφνικά ο δρόμος μας έβγαλε σε αδιέξοδο και αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε πίσω ακολουθώντας τα αυτοκίνητα.

DSCN2304

DSCN2305

Όσους ρωτάγαμε κανείς δεν μιλούσε Ελληνικά αλλά ούτε και Αγγλικά, οπότε όλη η επικοινωνία γινότανε με νοήματα. Παντού γινόντουσαν έργα γι αυτό ήταν κλειστοί οι δρόμοι ,οπότε ακολουθώντας τα αυτοκίνητα βρεθήκαμε σε έναν χωματόδρομο με κοτρώνες και σε ορισμένα σημεία λάσπη να παλεύω να κρατήσω το fazer όρθιο και τα λάστιχα μακριά από κοφτερές πέτρες. Όλοι κοιταζόμασταν με απορία και με όσους προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε όλοι μας κοιτούσαν απορημένοι.

DSCN2307

DSCN2315

DSCN2316

Εμείς ρωτάγαμε απλά λέγοντας την λέξη Sofia ,αυτοί ξεκινούσαν να μιλάνε ασταμάτητα στην γλώσσα τους και ανάθεμα αν καταλαβαίναμε έστω και μία λέξη από αυτά που έλεγαν. Έδειχναν πάντως ότι ήθελαν να βοηθήσουν αλλά κανείς τους δεν μας έδειξε έστω με νόημα ότι είμαστε στον σωστό ….. (Ο θεός να τον κάνει) δρόμο! Οπότε συνεχίσαμε με την ελπίδα ότι πάμε καλά. Ευτυχώς μετά από λίγα χιλιόμετρα βγήκαμε πάλι σε άσφαλτο, και οι πινακίδες έδειχναν ότι είχαμε σωστή πορεία.

DSCN2319

Είχα ακούσει ότι οι Βούλγαροι οδηγοί είναι πολύ χειρότεροι από εμάς στην οδήγηση, τώρα έπρεπε να το βιώσω κιόλας. Φανταστείτε επαρχιακό δρόμο δικό μας με μία λωρίδα ανα κατεύθυνση και τα φορτηγά να προσπερνάνε το ένα το άλλο χωρίς αύριο, δεν ήταν λίγες οι φορές που κατά την διάρκεια προσπέρασης φορτηγού προσπαθούσαν και κάποια Ι.Χ παράλληλα με αποτέλεσμα να έχουν πιάσει όλη την έκταση του δρόμου και ΑΝ ερχότανε άλλο όχημα από το αντίθετο ρεύμα η σύγκρουση θα ήταν αναπόφευκτη. Για να μην βάλουμε τους εαυτούς μας σε κίνδυνο και να απολαύσουμε το ταξίδι η λύση ήταν να καθόμαστε πίσω από τα φορτηγά, έτσι και τα μπλόκα της αστυνομίας αποφεύγαμε αλλά και τον κίνδυνο να πέσει πάνω μας κάποιος σαλταρισμένος Βούλγαρος. Η ταχύτητα ταξιδιού ήταν περίπου στα 80 – 90 χιλιόμετρα όπου μπορούσαμε άνετα να απολαμβάνουμε την φύση γύρω μας.

DSCN2328

DSCN2329

DSCN2330

DSCN2331

DSCN2333

DSCN2343

DSCN2360

DSCN2364

DSCN2370

DSCN2382

Τα χιλιόμετρα στις πινακίδες όλο και λιγόστευαν και βρεθήκαμε στα προάστια της Sofia. Τεράστια κτίρια άχρωμα, χωρίς καμία συντήρηση εδώ και χρόνια, χωρίς μπαλκόνια, αυτοκίνητα 20αετίας και βάλε, αλλά παράλληλα τεράστιοι δρόμοι χωρίς ιδιαίτερη κίνηση.

DSCN2383

DSCN2385

DSCN2389

DSCN2392

DSCN2398

Μας έκανε εντύπωση όπου δίπλα στα φανάρια υπήρχε μετρητής που έδειχνε σε πόσα δευτερόλεπτα θα ανάψει κόκκινο και πράσινο φανάρι.

DSCN2399

Παντού γύρω μας Ελληνικές επιχειρήσεις και διαφημίσεις. Ήταν φανερή η προσπάθεια ανάκαμψης . Τα λίγα λεπτά που ήμασταν στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας ήταν αρκετά για να συνειδητοποιήσουμε ότι οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια ήταν πεντακάθαρα και το κυριότερο απ όλα σε αντίθεση με την χώρα μας, οι άνθρωποι αγαπούν και σέβονται απόλυτα τον τόπο που μένουν.. Πουθενά δεν έβλεπες πεταμένα σακουλάκια από τρόφιμα , δεν υπήρχαν αποτσίγαρα στα πεζοδρόμια , τα φρεάτια δεν ήταν βουλωμένα και δεν μύριζε όπως το κέντρο της Αθήνας.

DSCN2408

DSCN2411

DSCN2428

Άνοιξα το GPS και πληκτρολόγησα την διεύθυνση του ξενοδοχείου που είχαμε κάνει κράτηση το προηγούμενο βράδυ. Χωρίς να ταλαιπωρηθούμε, βρεθήκαμε στην πόρτα του AKORD . Πρώτη εντύπωση από την εξωτερική όψη του κτιρίου πολύ θετική, πάμε στο εσωτερικό όμως…. Υπήρχε κόσμος παντού διαφόρων εθνικοτήτων και στην αίθουσα δεξιώσεων γινότανε Βουλγάρικος γάμος με μουσική δυνατά και κουστουμαρισμένους καλεσμένους να μπαινοβγαίνουν για τσιγάρο.

Ανεβήκαμε στο δωμάτιο και μόλις ανοίξαμε την πόρτα ήρθε και η απογοήτευση…. διακόσμηση με απαίσια ταπετσαρία και υφάσματα που δεν ήσουν σίγουρος αν ήθελες να τα αγγίξεις. Δεν ήταν βρώμικα όμως, ήταν όλα πολύ καθαρά και περιποιημένα απλά σε παρέπεμπαν πολλά χρόνια πίσω σχεδιαστικά. Για τα λεφτά που θα δίναμε ήταν μία τίμια επιλογή. Για ένα βράδυ το κόστος ήταν 22,66 € για ένα δίκλινο δωμάτιο μαζί με το parking της μηχανής σε περιφραγμένο χώρο του ξενοδοχείου… καθόλου άσχημα.

IMG_4232 

IMG_4247

Είχε αρχίσει να βραδιάζει και επιλέξαμε να φάμε κάτι στο εστιατόριο του ξενοδοχείου για να μην χάσουμε χρόνο ψάχνοντας στους δρόμους. Είχα κουραστεί αρκετά με τον τρόπο οδήγησης και τους δρόμους της Βουλγαρίας και το μόνο που ήθελα ήταν παγωμένη μπύρα και φαγητό.

IMG_4236

Πολλά τραπεζάκια διάσπαρτα στον κήπο και επιτέλους είχε αρχίσει να δροσίζει και λίγο οπότε όλα ήταν ιδανικά για να απολαύσουμε το δείπνο εκτός από ένα πράγμα….. τα ηχεία έπαιζαν Ελληνική μουσική. Όταν ταξιδεύω θέλω να μαθαίνω όσο το δυνατό περισσότερα πράγματα για την κουλτούρα και την καθημερινότητα των ανθρώπων του τόπου που έχω επισκεφτεί, οπότε η Ελληνική μουσική την συγκεκριμένη στιγμή μας το χάλαγε λίγο.

IMG_4235

Την επόμενη ημέρα θα κάναμε μία σύντομη βόλτα στο κέντρο της πόλης με τα πόδια και μετά θα ξεκινούσαμε για το βόρειο κομμάτι της χώρας όπου και θα περνάγαμε στην Ρουμανία από την “Γέφυρα της νέας Ευρώπης’’ τα εγκαίνια της οποίας είχαν γίνει σχεδόν έναν μήνα πριν.

 Επόμενη Σελίδα

Ημέρα 1η – 30 ΙΟΥΛΙΟΥ 2013

Το μάτι δεν έκλεινε με τίποτα, πάντα το ίδιο πριν από κάθε ταξίδι. Μία ανυπομονησία σαν μικρό παιδί. Μία ανησυχία μήπως ξέχασα κάτι σημαντικό να βάλω στις βαλίτσες. Στην μηχανή έκανα ότι χρειαζόταν ? Να φορέσω τα δερμάτινα ή κάτι πιο ελαφρύ? Ρε λες να είναι επικίνδυνα εκεί πάνω και να έχουν δίκιο όσοι μου λένε θα σας φάνε λάχανο? Δεν βαριέσαι…. τώρα είναι αργά. ΟΛΑ ήταν κανονισμένα και αν κάτι είχα ξεχάσει θα έβρισκα λύση στον δρόμο. Κλείνω μάτια… παίρνω ανάσα και προσπαθώ να κοιμηθώ για να περάσει γρήγορα η νύχτα……

Το ξυπνητήρι χτύπησε, το μάτι ορθάνοιχτο, η ώρα είχε έρθει… !!! Καφές στο μπαλκόνι, πρωινό τσιγάρο στην δροσιά της αυγής, χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, τελευταίο πακετάρισμα…

IMG_4114

…και έχω μπροστά μου την μηχανή φορτωμένη και έτοιμη! Η Αθήνα άδεια, όλοι κοιμούνται, η λεωφόρος Βεϊκου μία τεράστια αλάνα. Μπαίνουμε Αττική οδό και προσπαθώ να διώξω το άγχος των πρώτων χιλιομέτρων.

DSCN2149

Ο ήλιος άρχισε να ξεπροβάλει πίσω από τα βουνά και να σκάει στην ζελατίνα του κράνους. Είχαμε αρχίσει να πλησιάζουμε την Λαμία.

IMG_4179

DSCN2144 

Διακόσια χιλιόμετρα και δεν είχα καταλάβει τίποτα. Ήταν ώρα όμως να κάνουμε την πρώτη στάση για καφέ – τσιγάρο. Λατρεύω αυτές τις στάσεις! Σταματάς, σβήνεις την μηχανή, βγάζεις το κράνος και συνειδητοποιείς ότι επιτέλους έφυγες!!! Είσαι ξανά στον δρόμο J

IMG_4137

Τα χιλιόμετρα μέχρι την Θεσσαλονίκη ήταν βαρετά και από ένα σημείο και μετά άρχισαν να γίνονται λίγο κουραστικά όσο ανέβαινε η θερμοκρασία. Ναι … είχα κάνει το λάθος να φορέσω την διαιρούμενη και μόλις σταμάταγα άρχιζε ο ιδρώτας να κυλάει. Η ασφάλεια πάνω απ όλα όμως.

DSCN2169

Είχαμε κλείσει ξενοδοχείο στο Hotel di Tania στο Ωραιόκαστρο, λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Θεσσαλονίκης για να αποφύγουμε την βαβούρα του κέντρου.

DSCN2178

Μπάνιο – ξεκούραση και το βράδυ είχα κανονίσει συνάντηση με φίλη που είχε γενέθλια και μετά συνάντηση με τον Ηλία Βροχίδη (www.madnomad.gr) που ενώ είχε ξεκινήσει το ταξίδι του για την Αφρική, η μηχανή του παρουσίασε πρόβλημα στα βουνά της Αλβανίας και είχε επιστρέψει στην Θεσσαλονίκη να το φτιάξει.

Είχαν αρχίσει να μαζεύονται μαύρα σύννεφα στον ουρανό και όλα τα δελτία πρόγνωσης καιρού έλεγαν για ισχυρή καταιγίδα, σίγα όμως μην καθόμασταν μέσα. Το κλίμα ήταν χάλια, αφόρητη ζέστη και απίστευτη υγρασία αλλά όπως πάντα πανέρμοφη.

DSCN2187

IMG_4182DSCN2211 

Πρώτο ποτάκι στα γρήγορα στον πεζόδρομο της Ικτίνου και μετά συνάντηση με τον Ηλία στην Ναυαρίνου. Είχαμε μιλήσει μέσω facebook με τον Ηλία αρκετές φορές αλλά δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ. Φοβερό παιδί! Απλός και αυθεντικός, είναι από τα άτομα που χαίρεσαι να κάθεσαι μαζί του και να μιλάς! Σου βγάζει μία πολύ θετική αύρα. Είπαμε για τα ταξίδια μας και περπατήσαμε λίγο μέχρι το σημείο που είχε παρκάρει τον Μπαομπάμπη , το θρυλικό Honda XR 250 3S που θα ταξίδευε μαζί του στην Αφρική, άγνωστο για πόσες μέρες…. ας πω χρόνια καλύτερα γιατί όταν ο Ηλίας ξεκινάει ταξίδι, δεν υπάρχει προγραμματισμένη ημερομηνία επιστροφής.

DSCN2191

DSCN2195

DSCN2198  

Ευχές για καλό ταξίδι και επιστροφή στο ξενοδοχείο. Την βροχή ευτυχώς την προλάβαμε….. και όπως θα έλεγαν οι γείτονες οι Βούλγαροι ‘’ лека нощ’’ (Καληνύχτα).

                                              Επόμενη Σελίδα

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Δεν έχει περάσει ούτε μία εβδομάδα που γυρίσαμε από τα Βαλκάνια και μου φαίνεται πάνω από μήνας. Μόλις πάτησα το πόδι μου στην άδεια πλέον πρωτεύουσα, με περίμενε μία πολύ ωραία ίωση ίσα να μου χαλάσει τις 2-3 μέρες άδειας που είχα αφήσει για να προσαρμοστώ πριν επιστρέψω στην δουλειά. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…

Ήταν αρχές Αυγούστου… ¨ξημέρωμα Σαββάτου¨ (που λένε και οι Πυξ Λαξ) όπου οι ρόδες της μηχανής μόλις είχαν πατήσει σε Ελληνικό έδαφος ύστερα από μοναχική περιπλάνηση 11 ημερών στα βουνά της Αυστρίας. Οδηγούσα παρέα με τον φίλο Thomas (που πριν λίγες ώρες είχα γνωρίσει στο καράβι) στην άδεια Εθνική και ο ήλιος μόλις είχε αρχίσει να βγαίνει.

DSCN1580

Ήμασταν και οι δύο χαμένοι στις σκέψεις μας… εμένα μόλις είχαν τελειώσει οι διακοπές και αυτός μόλις ξεκίναγε.. Είχαν περάσει τόσο γρήγορα οι μέρες που σχεδόν δεν είχα καταλάβει τίποτα, σκυμμένος πίσω από το fairing της μηχανής, σκόρπιες εικόνες από Αλπικά τοπία τριγυρνούσαν στο μυαλό μου και ήχοι από μελαγχολικές κιθάρες στο Mp3 μου κρατούσαν παρέα στα τελευταία χιλιόμετρα του ταξιδιού. Μέσα σε όλα αυτά είχα και την σκέψη αν θα κατάφερνα να ξανακάνω ένα ταξίδι στο εξωτερικό καθώς τα οικονομικά πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο.

Οι μήνες περνούσαν και στο μυαλό μου ήταν πάντα το επόμενο ταξίδι, στις βραδινές εξόδους με φίλους, στις ατελείωτες ώρες της δουλειάς, στο τελείωμα κάθε ημέρας όταν ξάπλωνα στο κρεβάτι, το μυαλό ταξίδευε σε μέρη με φιδίσιες διαδρομές, σε λίμνες και βουνά παρθένα … να χάνομαι στους δρόμους κάποιου χωριού και να ψάχνω μέρος για να κοιμηθώ. Ήξερα ότι θα ήταν δύσκολο… και προσπαθούσα να βγάλω από την σκέψη μου. Όλο και κάτι με προσγείωνε στην πραγματικότητα όσο κι αν δεν ήθελα να το πιστέψω. Μόλις πήγαινα να μαζέψω μερικά χρήματα κάποιος δημόσιος φορέας έπρεπε να μου τα πάρει. Ξανά το κεφάλι μέσα ,από το πρωί μέχρι το βράδυ στην δουλειά απλά και μόνο για να καλύπτω τα έξοδα. Η σκέψη του επόμενου ταξιδιού όσο δύσκολο κι αν φάνταζε μου έδινε κουράγιο… να ξεχνιέμαι… να ταξιδεύω έστω και νοερά. Αυτό δεν κάνω τόσα χρόνια άλλωστε? Ονειρεύομαι …. και πάντα δουλεύει…. πάντα στο τέλος πραγματοποιούνται τα όνειρα μου…

Η ιδέα έπεσε και βγήκαν χάρτες… προορισμός Τσεχία –Σλοβακία – Σλοβενία με λίγο πέρασμα από Αυστρία και βόρεια Ιταλία ξανά. Άνοιγα χάρτες, σχεδίαζα, ξενυχτούσα πάνω από τουριστικούς οδηγούς μέχρι που ολοκληρώθηκε η ¨χάραξη¨ της διαδρομής και έφτασα στο σημείο των εξόδων…. και εκεί γκρεμίστηκαν ξανά όλα. Έμειναν μόνο οι γραμμές στον χάρτη και τα χαρτάκια με τις σημειώσεις μου σκόρπια σε όλο το σπίτι… και ξανά στο μηδέν… όνειρο κάθε μοτοσικλετιστή είναι το Nordkapp (και το δικό μου) όλοι οι προορισμοί φάνταζαν σαν το Nordkapp… πολυέξοδοι για τα δικά μου δεδομένα.

Οι μέρες συνέχισαν να περνούν και πλησίαζε ξανά το καλοκαίρι, κ εγώ .. ανοργάνωτος και άδειος. Δεν είχα επιλέξει προορισμό, δεν είχα σχεδιάσει τίποτα, η ιδέα να περάσω τις μέρες μου σε ένα Ελληνικό νησί δεν με γέμιζε … ωραία η θάλασσα και η ξαπλώστρα αλλά αν γλυκαθείς γράφοντας χιλιόμετρα εκεί έξω ίσως σε καλύπτει κ εσένα πιο πολύ που ξέρεις? Είναι αρρώστια ο δρόμος…

Σε ένα από τα διαλύματα για τσιγάρο στην δουλεία πέταξα για πλάκα… ¨Ωραία αφού λοιπόν δεν υπάρχουν λεφτά για Τσεχία ή όποιο άλλο Nordkapp…την κάνουμε για λίγο πιο κοντά… για ΒΑΛΚΑΝΙΑ… έχω διαβάσει σε άλλα ταξιδιωτικά ότι είναι οικονομικό ταξίδι¨ J . Τα τσιγάρα έσβησαν και γυρίσαμε στα γραφεία μας… αλλά η ατάκα που μόλις είχα πετάξει για πλάκα δεν μου έμοιαζε καθόλου αστεία!!! Το ίδιο κιόλας βράδυ είχα αρχίσει να μαζεύω πληροφορίες για Βαλκανικές χώρες και οι νέες σημειώσεις άρχισαν να μπερδεύονται με τις παλιές της Τσεχίας… από το μυαλό μου έφευγαν σιγά-σιγά οι δροσερές διαδρομές των Άλπεων και την θέση τους έπαιρναν δρόμοι που είναι ακόμα υπο κατασκευή , κάρα με άλογα και τσιγγάνους να περιφέρονται …. άνθρωποι που θα δυσκολευόμαστε να βρούμε κοινή γλώσσα επικοινωνίας (εκτός του σώματος) … και φτηνές μπύρες!! Οι σχετικές ανακοινώσεις σε γνωστούς και φίλους έγιναν και άρχισαν τα πειράγματα ¨πού θα πάτε ρε, θα σας φάνε λάχανο εκεί πάνω, θα γυρίσετε με τα πόδια, θα κάτσετε στα σύνορα για ώρες… ¨ Δεν με ένοιαζε τίποτα, δήλωνα άγνοια για τις χώρες αυτές και ήθελα να τις ζήσω. Δεν με τρόμαζαν όσα κι αν άκουγα, δεν με ένοιαζε τίποτα… είχα πλέον προορισμό και μάλιστα κοντινό και το κυριότερο… τον άντεχε η τσέπη J

Οι μέρες περνούσαν αργά και βασανιστικά και το μυαλό ΠΑΝΤΑ κολλημένο στο ταξίδι, ότι ελεύθερος χρόνος μου έμενε τον αφιέρωνα να ψάχνω διαδρομές και πληροφορίες για τις χώρες που θα περνούσαμε. Όλα ήταν στον αέρα, η μηχανή ήθελε μαζέματα, οι άδειες δεν είχαν κανονιστεί, τα λεφτά δεν είχαν βρεθεί και το μόνο που είχα ήταν…. Όρεξη να γράψω χιλιόμετρα.

Ξεκίνησα με τα σίγουρα…  κανόνισα ραντεβού για service , αλλαγή αλυσίδα – γρανάζια, λάδια, φίλτρα, εγκατάσταση παροχής ρεύματος (που να ήξερα τι με περιμένει με αυτή την παροχή J ) και τα πρώτα λεφτά είχαν ήδη κάνει φτερά. Σιγά-σιγά βγήκαν και οι άδειες (τελευταία στιγμή όπως πάντα) και ορίστηκε ημερομηνία αναχώρησης…….. 30 Ιουλίου. BALKAN ROADTRIP λοιπόν….. ΧΑΙΝΤΕ!!!!!

https://www.youtube.com/watch?v=LOvvITnsJTE

Επόμενη Σελίδα

THE RANCH – (ΚΤΗΜΑ ΣΚΟΥΡΑ)

1

Η οικονομική κρίση έχει χτυπήσει για τα καλά την χώρα μας και όλοι εμείς που ζούμε για τις αποδράσεις, μικρές η μεγάλες, δεν έχει σημασία, έχουμε αναγκαστεί να βάλουμε λίγο φρένο σε αυτό που τόσο μας γεμίζει. Δεν σημαίνει βέβαια ότι θα κλειστούμε και στα σπίτια μας. Μπορεί να μην φεύγουμε όσο συχνά θέλουμε αλλά το μυαλό πάντα θα μας ταξιδεύει σε μέρη που έτυχε να δούμε ένα βράδυ χαζεύοντας στο internet ή που κάποιος γνωστός μας είπε ότι πήγε.

Σάββατο βράδυ κλεισμένος στο σπίτι και κάτι με ενοχλεί, κάτι μου χτυπάει καμπανάκι. Είναι από αυτές τις στιγμές που συνειδητοποιείς ότι το μόνο που κάνεις τον τελευταίο καιρό είναι δουλειά και μετά σπίτι είτε γιατί τα λεφτά δεν φτάνουν είτε γιατί ο χρόνος είναι περιορισμένος. Έχω βάλει από νωρίς κρασί στο ποτήρι και το μυαλό μου ταξιδεύει σε μέρη που έχω επισκεφτεί. Η εικόνα της Μέρκελ έρχεται μπροστά μου κάθε φορά που σκέφτομαι Εθνική οδό… ΟΧΙ όμως τώρα. Κοιτάζω πρόγνωση καιρού για αύριο και όλα τα site δείχνουν ηλιοφάνεια χωρίς αέρηδες και με θερμοκρασία ιδανική για βόλτα…. Λατρεύω αυτές τις μέρες που ναι μεν η θερμοκρασία δεν είναι για να κυκλοφορείς με καλοκαιρινό διάτρητο μπουφάν αλλά με σωστό ντύσιμο δεν σε ενοχλεί τίποτα, ίσα- ίσα που είναι καλύτερα από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού και όσοι έχουν ταξιδέψει με μοτοσυκλέτα τους καλοκαιρινούς μήνες καταλαβαίνουν πολύ καλά τι θέλω να πω.

Παίρνω το τηλέφωνο και ρίχνω την ιδέα σε φίλο μηχανόβιο που ξέρω ότι και αυτός έχει πολύ καιρό να βγει εκτός Αθήνας… “’Έλα ρε Βαλεντίνο (ξάδερφος του Rossi)…. αύριο έχει ήλιο και η Μέρκελ έμαθα ότι θα κοιμάται στο σπίτι της… ετοίμασε μπότες, σπιρούνια και χαλινάρια και πάμε μία βόλτα προς το Σοφικό Κορινθίας να δούμε άλογα και καυτές σέλες”. Κάτι από Brokeback Mountain μου κάνει η συνομιλία!!! Δεν του άφησα και πολλά περιθώρια να το σκεφτεί, του έδωσα ώρα συνάντησης και του έκλεισα το τηλέφωνο στην μούρη ώστε να μην έχει χρόνο αντίδρασης. Αυτά τα πράγματα δεν θέλουν σκέψη!

Συνάντηση λοιπόν στα πρώτα διόδια (γνωστό σημείο για τους περισσότερους) και ύστερα από τις κλασσικές καλημέρες με τσιγάρο και πειράγματα είμαστε ξανά στον δρόμο με τον ήλιο να αντανακλά πάνω στα όργανα της μηχανής και ένα χαμόγελο καρφωμένο στα χείλη. Προορισμός το Κτήμα Σκούρα ή αλλιώς THE RANCH!

Ευτυχώς η κίνηση περιορισμένη και μπορούμε να χαρούμε την άδεια Εθνική χωρίς άγχος. Βγαίνουμε στην έξοδο που λέει προς Επίδαυρο και σε λίγα χιλιόμετρα βλέπουμε πινακίδες που οδηγούν στο κτήμα Σκούρα. Έχουμε κάνει 97 χιλιόμετρα περίπου από την στιγμή που ξεκινήσαμε . Παρκάρουμε τα “άλογα” στο παρκινγκ….

2 (2)

και περνάμε την πύλη του κτήματος.

4

Αμέσως αλλάζεις εποχή… βρίσκεσαι ξαφνικά σε ένα μέρος που θυμίζει άγρια δύση. Ατμοσφαιρικά Saloons, μαγικά ξύλινα χωριά, Cowboys με άμαξες, παιχνιδιάρικα άλογα, μυστηριώδη μονοπάτια… είναι όλα εκεί για να σε κάνουν να ξεφύγεις, να νιώσεις παιδί (κι ας έχουν περάσει μερικές δεκαετίες από πάνω σου), να νιώσεις λίγο ξέγνοιαστος καβαλάρης!

5

Ακολουθήστε τα μονοπάτια και επισκεφτείτε τον παραδοσιακό αλευρόμυλο, δείτε την κοσκίνα που ξεχώριζε την πρώτη ύλη, τον κόφτη και τις μυλόπετρες που άλεθαν δημητριακά. Δείτε το παραδοσιακό Ελαιοτριβείο, παρακολουθήστε βήμα – βήμα την διαδικασία τυροκόμισης τυριών στο Τυροκομείο, επισκεφτείτε το Τσαγκαράδικο.

8

9

11

12

15

16

17

18

14

Ανήκετε στην κατηγορία ¨Αλήτης μαλλιάς μηχανόβιος¨?, το Κουρείο είναι εκεί και περιμένει να σας μεταμορφώσει σε άντρα έτοιμο για όλα = μελλοντικό υποψήφιο γαμπρό.

Περπατήστε στην Φάρμα και τους Στάβλους και δείτε από κοντά τα 25 άλογα. Παρακολουθήστε την διαδικασία πεταλώματος και αρμέγματος (είπαμε για τα άλογα του χώρου όχι για τα δικά μας… δεν θα αλλάξουμε και λάστιχα, μία απλή βόλτα ήρθαμε).

19

20

22

23

Και μετά από όλα αυτά συνεχίστε με παιχνίδι στην παιδική χαρά, εξερευνήστε την φύση με διαδρομές περιπάτου, κάντε βόλτα με το μηχανοκίνητο τραινάκι και ποιος είπε ότι θα φύγετε με άδειο στομάχι?? Ο Σεφ του THE RANCH σας περιμένει στο ξύλινο Western Saloon – Restaurant να δοκιμάσετε παραδοσιακά εδέσματα.

21

26

40

41

42

43

44

45 b

Ξεχαστήκατε και σας έπιασε η νύχτα ? Ποιος να γυρίζει τώρα ε? Ύστερα από συνεννόηση με τους υπευθύνους, ίσως μπορέσετε να διανυκτερεύσετε στις ξύλινες παραδοσιακές κατοικίες. Τα σπιτάκια μπορούν να φιλοξενήσουν από 2 έως 6 άτομα και διαθέτουν και θέρμανση.

39

Αφήνοντας πίσω μας το κτήμα και όλο αυτό το παραμυθένιο σκηνικό, συνεχίσαμε για το χωριό Κόρφος που απέχει μόλις 14 χιλιόμετρα. Χαζέψαμε τις ψαρόβαρκες και γεμίσαμε όμορφες εικόνες.

46

47

48

Νύχτα στην Εθνική με την θερμοκρασία να έχει πέσει αισθητά και το μυαλό να ταξιδεύει στις ομορφιές της χώρας μας. Ύστερα από κάθε βόλτα μικρή ή μεγάλη πάντα έχω την ίδια απορία……. να φύγω ή να μείνω… να αναζητήσω ένα καλύτερο μέλλον σε κάποια χώρα του εξωτερικού ή να κάτσω εδώ και να ζήσω με ψίχουλα και ένα αβέβαιο μέλλον? Έχει και εκεί όμορφα μέρη αλλά δεν βοηθάει ο καιρός για βόλτες με την μηχανή εκτός από μερικούς μήνες του χρόνου. Μήπως τελικά είναι καλύτερα να την κάνουμε σιγά – σιγά και να ερχόμαστε στην Ελλάδα ΜΟΝΟ για διακοπές?

Keep on riding brothers.…

ΤΟ MAD ABOUT AFRICA… ΞΕΚΙΝΑΕΙ

mad-about-Africa

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η μεγάλη ώρα έφτασε!

Σήμερα , οι ρόδες των δύο μοναδικών μοτοσυκλετών, του Ηλία Βροχίδη και της Χριστίνας Πεφάνη  θ’ αρχίσουν να κυλούν ασταμάτητα!

Το “mad about Africa” ξεκινά! Η γραμμή εκκίνησης θα είναι  στο Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης, κατά τις 11:00 για τον τελευταίο ασπασμό. Φυσικά, όσοι θέλουν να βρίσκονται εκεί για να τους δώσουν την ευχή τους, είναι ευπρόσδεκτοι!

Gentlemen….. start your engines!

MadNomad

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ALBUM – ΗΛΙΑΣ ΒΡΟΧΙΔΗΣ

mocap_small

Το νέο βιβλίο του Ηλία Βροχίδη είναι επιτέλους έτοιμο!

Πρόκειται για ένα λεύκωμα 266 σελίδων, που περιγράφει το 27 μηνών οδοιπορικό του σε 14 ασιατικές χώρες μέσα από 417 φωτογραφίες. Μικρές ιστοριούλες συνοδεύουν την κάθε εικόνα.

Όπως αρμόζει σε κάθε λεύκωμα, οι φωτογραφίες είναι σε υψηλή ανάλυση και η εκτύπωση γίνεται σε ποιοτικό χαρτί μεγάλου μεγέθους (26 x 22,5 εκ.).

Το «27 πανσέληνοι στην Ανατολή: χρώματα & εικόνες» θα εκτυπωθεί σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων. Είναι μια προσωπική του έκδοση, η οποία γίνεται υπό την αιγίδα των Εκδόσεων Όραμα. 

Έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια για να είναι η τιμή όσο το δυνατόν χαμηλότερη. Το «27 πανσέληνοι στην Ανατολή: χρώματα & εικόνες» μπορείτε, λοιπόν, να το παραγγείλετε απευθείας από τον ίδιο με 28 ευρώ! Οι αποστολές θα γίνονται μόλις με 3 ευρώ επιπλέον και μέσω της Speedex θα το έχετε στα χέρια σας την επόμενη μέρα!

Όλα τα έσοδα θα διατεθούν στο νέο ταξίδι που ετοιμάζει στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή: http://madnomad.gr/main/mad-about-africa/

 

Μπορείτε να απολαύσετε ένα δείγμα του λευκώματός του εδώ:

http://issuu.com/madnomad/docs/photo-album

Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα καταφέρει να μας ταξιδέψει και πάλι, αυτή τη φορά μέσα από τις εικόνες που είδαν τα μάτια του περιπλανώμενος στην Ασία για 2 χρόνια και 2 μιση μήνες…

 

http://madnomad.gr

Traveling in 14 Asian countries in 2 years and 2.5 months by a motorcycle!

ΔΙΠΛΩΜΑΤΑ ΟΔΗΓΗΣΗΣ 2013

diploma

Βγάλτε άμεσα δίπλωμα μοτοσικλέτας, γιατί από τις 19 Ιανουαρίου 2013, τα πράγματα δυσκολεύουν! Θα υπάρχουν 4 διπλώματα, το AM για μοτοποδήλατα, και τα Α1, Α2 και Α, με ανάλογες εξετάσεις και κόστος.

Οι υπεύθυνοι σχεδιασμού της Ε.Ε. για τα νέα διπλώματα, θεωρούν (σωστά) πως όταν ο αναβάτης ανεβαίνει σταδιακά την κλίμακα των κυβικών και της ιπποδύναμης, η εκμάθηση είναι πιο ασφαλής, και τα ατυχήματα λιγότερα. Γιατί όμως αυτό να συμβαίνει μόνο στη μοτοσικλέτα, ενώ στο αυτοκίνητο να υπάρχει ένα και μοναδικό δίπλωμα, όσα κυβικά ή ίππους κι αν διαθέτει το όχημα; Λογικό είναι λοιπόν οι ενώσεις μοτοσικλετιστών, να μιλάνε για ρατσιστική αντιμετώπιση των δύο τροχών. Φυσικά τα νέα διπλώματα σημαίνουν και έξτρα έξοδα του αναβάτη σε σχολές οδήγησης, παράβολα και εξέταστρα. Το σχέδιο για τις εν λόγω αλλαγές δεν είναι νέο, αφού είχε πάρει έγκριση το μακρινό 2006.

Για ποιον χτυπάει η καμπάνα;

Τα νέα διπλώματα (ΑΜ, Α1, Α2, Α) θα ισχύουν για όσους περάσουν τις εξετάσεις μετά από την 19η Ιανουαρίου του 2013. Δηλαδή αυτό σημαίνει πως όσοι έχουμε ήδη βγάλει δίπλωμα μεγάλης μοτοσικλέτας δεν θα έχουμε τίποτα να ανησυχούμε; Από ότι φαίνεται, ναι. Διατηρούμε τα κεκτημένα μας.

Συγκεκριμένα στο νόμο του κράτους αναφέρονται τα παρακάτω:

«Άδειες οδήγησης οι οποίες χορηγήθηκαν με προγενέστερες, της 19-1-2013, διατάξεις, εξακολουθούν να ισχύουν με τους όρους και προϋποθέσεις υπό τις οποίες χορηγήθηκαν, μέχρι τη λήξη της ισχύος τους με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 10 και της παραγράφου 2 του άρθρου 18 του παρόντος διατάγματος. Μετά τη λήξη της ισχύος τους, οι άδειες αυτές ανανεώνονται με τους όρους και προϋποθέσεις του παρόντος διατάγματος.»

Με δίπλωμα Α (μοτοσικλέτας) τα τρίκυκλα

Ενώ τα τρίκυκλα οδηγούνται σήμερα με δίπλωμα B1, με το νέο νόμο θα οδηγούνται με δίπλωμα Α1. Δηλαδή αν βγάλετε δίπλωμα αυτοκινήτου μετά τις 19/1/2013, δεν θα μπορείτε να οδηγείτε με αυτό νόμιμα MP3 LT, ή Quadro. Πλέον θα χρειάζεστε δίπλωμα μοτοσικλέτας. Τι θα γίνει με όσους αναβάτες τρίκυκλων που τα αγόρασαν έχοντας δίπλωμα αυτοκινήτου; Μιλήσαμε με τον ΣΕΑΑ, και τα νέα είναι αισιόδοξα για εκείνους. Δεν χάνουν τα κεκτημένα τους. Το λέμε ξανά για να μην ανησυχούν οι κάτοχοι MP3 LT και Quadro. Αν το δίπλωμα οδήγησης σας (κατηγορία Β, αυτοκινήτου) έχει βγει πριν τις 19/1/2013 θα μπορείτε να συνεχίσετε να οδηγείτε τρίκυκλα χωρίς πρόβλημα.

Με δίπλωμα Β (αυτοκινήτου) τα μεγάλα ATV

Τα μικρά ATV (ελαφρά τετράκυκλα με τελική έως 45χλμ/ώρα και βάρος μικρότερο των 350kg) θα οδηγούνται με δίπλωμα AM ή A (μοτοσικλέτας). Αντίθετα, τα μεγάλα ATV θα συνεχίσουν να απαιτούν δίπλωμα Β, αυτοκινήτου.

ΝΕΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΩΝ

Μοτοποδήλατα

Μιλάμε για παπιά, scooter, δίκυκλα, τρίκυκλα, ή ακόμα και μικρά ATV, με μέγιστο κυβισμό τα 50κ.εκ., και μέγιστη τελική ταχύτητα τα 50χλμ./ώρα. Αν έχετε ήδη δίπλωμα μοτοποδηλάτου, δεν το χάνετε, απλώς αλλάζουν τα ονόματα των κατηγοριών.

Νέα κατηγορία ΑΜ

Το νέο δίπλωμα για τα μοτοποδήλατα θα ονομάζεται ΑΜ, ενώ από ότι μάθαμε η Τροχαία βγαίνει από το παιχνίδι, και τα διπλώματα μοτοποδηλάτου θα χορηγούνται και αυτά από το Υπουργείο. Ενώ σε όλη την Ε.Ε. το ελάχιστο όριο ηλικίας για το ΑΜ είναι τα 16 χρόνια, στην Ελλάδα θα είναι τα 17 με συγκατάθεση κηδεμόνα, ή τα 18 χωρίς. Με αυτό το δίπλωμα, ο αναβάτης μπορεί να οδηγεί

α) μοτοποδήλατα με κινητήρα εσωτερικής καύσης και περιορισμό τελικής ταχύτητας τα 45χλμ./ώρα. Περιέργως, δεν μιλάει για περιορισμό ισχύος!

β) μοτοποδήλατα ηλεκτρικά με περιορισμό ισχύος τους 4kW. Περιέργως, εδώ ο νόμος δεν μιλάει για περιορισμό τελικής. Θα μας τρελάνουν!

γ) μικρά τρίκυκλα 50κ.εκ. και κάτω των 4kW (5,3Hp) (πάλι δεν κάνει λόγο για περιορισμό τελικής) και

δ) τετράροδα (ATV) με περιορισμό τελικής 45χλμ/ώρα και βάρος μικρότερο των 350 κιλών.

Κατηγορία P

Όπως το δίπλωμα ΑΜ, με περιορισμό τελικής ταχύτητας τα 50χλμ./ώρα. Κατηγορία που ισχύει στην υπόλοιπη Ε.Ε.. Άγνωστο αν ισχύει στην Ελλάδα.

Κατηγορία Q

Όπως το δίπλωμα ΑΜ, με περιορισμό τελικής ταχύτητας τα 25χλμ./ώρα.

Κατηγορία που ισχύει στην υπόλοιπη Ε.Ε.. Άγνωστο αν ισχύει στην Ελλάδα.

Νέοι αναβάτες μοτοποδηλάτων μετά τις 19/1/2013

Ο υποψήφιος θα πρέπει να περάσει πρακτική εκπαίδευση σε σχολή οδηγών, θεωρητικό τεστ, και πρακτικό τεστ οδήγησης. 

Κατηγορία Α1

Μικρά δίκυκλα/τρίκυκλα/τετράκυκλα –125κ.εκ. με ισχύ έως 11kW. Ελάχιστη ηλικία αναβάτη, τα 18 έτη. Τα 18 έτη είναι ελληνική επιλογή, αφού σε όλη την υπόλοιπη Ε.Ε. η ελάχιστη ηλικία είναι τα 17.

Κατηγορία Α2

Μεσαία δίκυκλα ανεξαρτήτως κυβικών με ισχύ έως 35kW και «με μέγιστο

λόγο ισχύος προς βάρος μικρότερο από 0,2 kW (0,268Hp)/kg, που δεν προέρχονται από διασκευή άλλης μοτοσικλέτας, ισχύος μεγαλύτερης του διπλάσιου της ισχύος της διασκευασθείσας μοτοσικλέτας», και τρίκυκλα/τετράκυκλα έως 15kW. Ελάχιστη ηλικία αναβάτη, τα 20 έτη. Όπως το υποψιαστήκατε, στην υπόλοιπη Ε.Ε. χρειάζεται να είσαι μόλις 19 ετών για να πάρει το Α2. Το Α2 μπορεί να το πάρει κανείς είτε κατευθείαν, εάν είναι 20 ετών, είτε προοδευτικά, αν κατέχει ήδη δίπλωμα Α1 για 2 έτη (πρέπει όμως να περάσει πάλι 7 ώρες τεστ). Ας σας παραθέσουμε μία ακόμα ανεξήγητη διάταξη του νόμου. Οι μοτοσικλέτες του τεστ για το δίπλωμα Α2 πρέπει να είναι τουλάχιστον 400 κυβικά (γιατί; αφού πουθενά στο νόμο της Ε.Ε. δεν γίνεται λόγος για κυβισμό, θα μπορούσε να είναι 300, ή 250, η ότι θέλουμε), και ισχύος έως 15kW (γιατί; αφού ο εξεταζόμενος δίνει για δίπλωμα έως 35kW)! Μιλήσαμε και με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Εκπαιδευτών Οδήγησης, και μας είπαν πως το τοπίο είναι ακόμα πολύ θολό, και περιμένουν και αυτοί διευκρινήσεις από το Υπουργείο.

Κατηγορία Α

Μεγάλα δίκυκλα/τρίκυκλα ανεξαρτήτως κυβισμού και ιπποδύναμης. Ελάχιστη ηλικία αναβάτη, τα 22 έτη, αν κατέχει ήδη δίπλωμα Α2 για 2 έτη, και τα 24 έτη αν πάρει κατευθείαν το δίπλωμα.

Ανανέωση κάθε 15 χρόνια

Όλα τα διπλώματα θα χρειάζονται ανανέωση κάθε 15 χρόνια (μόνο με ιατρικές εξετάσεις). Από τα 65 χρόνια και μετά, η ανανέωση γίνεται κάθε 3 χρόνια.

diploma 2

Κόστος παραβόλων

Για κάθε πρωτοβάθμια ή δευτεροβάθμια ιατρική εξέταση καταβάλλεται το ποσό των 90 ευρώ (οφθαλμίατρος και παθολόγος). Για κάθε θεωρητική εξέταση καταβάλλονται 10 ευρώ (κάποιες σχολές οδήγησης αναλαμβάνουν αυτό το έξοδο). Για την εκτύπωση της άδειας οδήγησης χρειάζεται παράβολο 30 ευρώ από την Εθνική Τράπεζα. Επίσης από ότι φαίνεται (είπαμε, το τοπίο είναι θολό) θα χρειάζεται ένα ακόμη παράβολο 18 ή 27 ευρώ.

Ανακεφαλαιώνοντας

– Τα διπλώματα από τρία γίνονται τέσσερα.

– Το νέο δίπλωμα είναι το Α2, ενδιάμεσο του Α1, και του Α.

– Θα χρειάζεστε πλέον έξτρα ώρες εκπαίδευσης σε κάθε δίπλωμα, αλλά και πρακτικές εξετάσεις για όλα τα διπλώματα (έξτρα κόστος).

– Το δίπλωμα μοτοποδηλάτου δεν θα βγαίνει πια από την Τροχαία.

– Τα μικρά ATV και τα τρίκυκλα θα οδηγούνται με δίπλωμα μοτοσικλέτας.

– Τα μεγάλα ATV συνεχίζουν να χρειάζονται δίπλωμα αυτοκινήτου.

– Κάτοχοι διπλωμάτων κατηγορίας Β (αυτοκίνητα) με ημερομηνία έκδοσης πριν την 19η/1/2013 θα μπορούν να οδηγούν τρίκυκλα.

 

 

Πηγή: www.mototriti.gr