Ημέρα 10η+11η Venice – Πατρα

Αυστρία – Ιταλία 1+2/8/2012 Ημέρα 10η + 11η

Με λίγα λόγια… οι δύο τελευταίες και πιο βαρετές ημέρες του ταξιδιού…

Τις είχα γράψει όσο ταξίδευα με το καράβι, οπότε θα της μεταφέρω ακριβώς όπως τα σκεφτόμουν τότε.

«Χαλαρή ημέρα σήμερα!

Ξύπνησα σε τεράστιο κρεβάτι (πολύ χλιδή έχει πέσει τις τελευταίες ημέρες και θα με κακομάθω), μου έδωσα χρόνο να απλωθώ και να ανοίξουν τα μάτια με την ησυχία τους χαζεύοντας Ιταλική τηλεόραση, όχι ότι καταλάβαινα και πολλά γιατί παρόλο που είχα κάνει Ιταλικά για έναν χρόνο στην εφηβεία δεν είχα το μυαλό να διαβάσω… που να ήξερα τότε ότι ύστερα από 12 χρόνια (ε βάλτε και κάτι παραπάνω…) θα βρισκόμουν μόνος να περιπλανιέμαι στην χώρα τους!

Αναζωογονητικό μπάνιο και κατευθείαν στο εστιατόριο του ξενοδοχείου για πλούσιο πρωινό. Ο φίλος μου ο Ιταλός (ιδιοκτήτης ) μου είχε ετοιμάσει τα πάντα και έκατσε και αυτός μαζί μου να μου κάνει παρέα. Τα είπαμε λίγο και γύρισα πίσω στο δωμάτιο. Δεν είχα κάποιο λόγο να βιάζομαι οπότε αποφάσισα να τακτοποιήσω τα πράγματα στις βαλίτσες και να μου δώσω χρόνο για χαλάρωμα και περισυλλογή (ναι ξανά… ομολογώ ότι είχα μία στεναχώρια γιατί ένιωθα ότι τελείωνε). Το καράβι έφευγε στις 18:00 από την Βενετία και προγραμμάτισα το GPS να με περάσει από Ιταλικά χωριουδάκια.

Χαιρέτησα όλη την οικογένεια, μου έδωσαν ένα Ιταλικό κρασί για δώρο και άρχισα να χάνομαι ξανά στην φύση αφήνοντας πίσω μου τον πολιτισμό… όχι για πολύ όμως. Δεν έκανα στάσεις για φωτογραφίες γιατί η ψυχολογία μου λόγω του γυρισμού ήταν πεσμένη… απλά αποθήκευα εικόνες μέσα μου!

Έφτασα στην Βενετία και η θερμοκρασία είχε αρχίσει να ξεπερνάει τους 30 βαθμούς όπου έπρεπε να αρχίσω να προσαρμόζω το σώμα μου για το Ελληνικό κλίμα. Check in και αναμονή να δοθεί το σήμα να μπούμε στο καράβι.

Το έβλεπα αραγμένο στο λιμάνι και αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν να έχει βάλει η ANEK το χειρότερο πλοίο του στόλου της να κάνει το δρομολόγιο Πάτρα – Βενετία.

Δεν ήμασταν πολλές μηχανές, 5-6 συνολικά και ένας από αυτούς ήταν και ο Thomas, Αυστριακός 45χρονών που είχε μεγαλώσει στην Ελλάδα, τα παράτησε πριν από 1μιση χρόνο και πήγε στην Αυστρία αλλά δεν άντεξε και είχε πάρει την απόφαση να επιστρέψει στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην πανέμορφη Κρήτη μας για το υπόλοιπο της ζωής του. Εμείς σκεφτόμαστε αν θα τα παρατήσουμε όλα και να αναζητήσουμε την τύχη μας σε κάποια χώρα στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον και αυτός γυρίζει στην Ελλάδα σε περίοδο οικονομικής κρίσης που πάει από το κακό στο χειρότερο μέρα με την μέρα. Ίσως και να ξέρει κάτι περισσότερο καθώς έχει ζήσει και τα δύο σενάρια…

Οι ώρες στο καράβι περνάνε βαρετά και ήρεμα όπως πάντα και ευτυχώς που έχω τον Thomas και ανταλλάσουμε απόψεις για τον διαφορετικό τρόπο ζωής στις δύο χώρες. Τα συναισθήματα μου είναι περίεργα… βγαίνω στο κατάστρωμα, χαζεύω το ηλιοβασίλεμα και περνάνε από μπροστά μου όλα αυτά που έζησα, όλες οι εικόνες που αντίκρισα… δεν λέω έχει και η Ελλάδα ομορφιές απλά τις έχει συνηθίσει το μάτι μας και όταν βλέπουμε κάτι διαφορετικό μας εντυπωσιάζει.

Βλέπω τον ήλιο να χάνεται μέσα στην θάλασσα και σκέφτομαι πως όσες φορές και να το δω ποτέ μα ποτέ δεν θα βαρεθώ. Έχω περάσει ατέλειωτες ώρες να χαζεύω ηλιοβασιλέματα… Από μικρό παιδί έβρισκα το καλύτερο μέρος στην περιοχή που ήμουν (πότε βράχια σε λιμάνι, πότε το ψηλότερο σημείο σε κάποιο βουνό – λόφο) έβαζα μουσική και άδειαζα το μυαλό μου από οτιδήποτε με απασχολούσε. Έβρισκα λύσεις στα προβλήματα μου, έκανα όνειρα για το μέλλον, αναπολούσα στιγμές από το παρελθόν και κάθε φορά ήταν διαφορετική από την προηγούμενη όπως και το ηλιοβασίλεμα… ποτέ δεν είναι ίδιο.

 

Ο συνδυασμός καράβι – θάλασσα – ηλιοβασίλεμα πάντα με έκανε να ξεχνάω τα πρέπει και να ονειρεύομαι καινούριους προορισμούς, νέες χώρες, όμορφους δρόμους, γνωριμίες με αυθεντικούς ανθρώπους που ο καθένας έχει να με διδάξει κάτι χρήσιμο και να μου μεταφέρει τις έως τώρα εμπειρίες του από την προσωπική του ζωή. Αυτό είναι που επιδιώκω και ας φαίνεται ίσως σε κάποιους που ταξιδεύουν μαζί μου χαζό να πιάνω κουβέντα με γερόντια σε χωριά, με ναυτικούς που είναι αραγμένοι στην πλώρη του καϊκιού πίνοντας μπύρες μόνοι τους, όλοι αυτοί έχουν να μου διηγηθούν πράγματα που ίσως να μην ζήσω ποτέ μου. Τουλάχιστον ας τους αφήσω να μου μεταφέρουν τις εμπειρίες τους και να βλέπω την χαρά στα μάτια τους όταν διηγούνται ιστορίες για παλιές τους αγαπημένες, για δύσκολες καταστάσεις της ζωής τους που στάθηκαν δυνατοί, για στιγμές που παραλίγο να χάσουν την ζωή τους, για χαρές, για λύπες, για έντονα και αληθινά συναισθήματα γιατί ΜΟΝΟ έτσι νιώθουμε ζωντανοί και όχι κλεισμένοι σε 4 τοίχους κυνηγώντας απεγνωσμένα περισσότερα χρήματα χωρίς να έχουμε χρόνο ύστερα να τα καταναλώσουμε… και με τα βασικά πάλι ευτυχισμένοι θα είμαστε ρε… αρκεί να έχουμε εμπειρίες και ανθρώπους που μας αγαπάνε και τους αγαπάμε…

Στέκομαι μόνος μου ακριβώς στο ίδιο σημείο απ όπου ξεκίνησα αλλά μέσα μου έχουν αλλάξει τόσα πολλά… ανακάλυψα καινούρια όρια του εαυτού μου, με γνώρισα καλύτερα, είδα νέα μέρη, σύγκρινα αυτά που με έχουν μάθει ως δεδομένα για την ζωή με αυτά που ένας άλλος λαός ξέρει και αποφάσισα να προσπαθήσω να αλλάξω στοιχεία του χαρακτήρα μου που ίσως να μην είναι σωστά ή έχουν ενοχλήσει αρκετές φορές φιλικά ή συγγενικά πρόσωπα. Είναι δύσκολο αλλά ίσως να καταφέρω κάτι…

Σε κάθε παρόμοια στιγμή αποφασίζω ότι με την επιστροφή μου στην βάση θα αλλάξω και οτιδήποτε άλλο δεν μου αρέσει αλλά συνήθως αλλάζω τα εύκολα και τα δύσκολα συνεχίζουν να με ταλαιπωρούν για χρόνια.

Έτσι και τώρα… έχω αποφασίσει να κάνω αλλαγές… για να δούμε… θα τα καταφέρω?

Επόμενος προορισμός έχει από τώρα καρφωθεί στο μυαλό μου και ελπίζω να μην χρειαστεί να περιμένω χρόνια για το επόμενο ταξίδι. Έχει και αυτό την ομορφιά του βέβαια γιατί έχεις κάτι να ονειρεύεσαι και να οργανώνεις μέχρι την στιγμή που θα έρθει η μέρα και θα βρεθείς ξημερώματα να φορτώνεις ξανά την μηχανή… γεμάτος άγχος και αγωνία για το άγνωστο… »

Καλή αντάμωση εκεί έξω…!!!

Advertisements

Ημέρα 9η Cortina d’ampezzo – Alleghe – Agordo – Belluno – Mell – Follina

Αυστρία – Ιταλία 31/7/2012 Ημέρα 9η

Συνηθισμένος ο οργανισμός ύστερα από 8 ημέρες στον δρόμο είχε μάθει να ξυπνάει νωρίς χωρίς ξυπνητήρια (μακάρι να έκανα το ίδιο και στην καθημερινότητα της Αθήνας… δεν θα αργούσα ποτέ για το γραφείο, αλλά στο ταξίδι είναι αλλιώς…) και αγωνιούσα να βγω ξανά στους δρόμους … είχα ραντεβού με τις ομορφιές της Βόρειας Ιταλίας! Μου είχε λείψει η οδήγηση της μηχανής έστω και αν ήταν μόνο μία ημέρα που είχα να την καβαλήσω!

Μάζεψα γρήγορα τα πράγματα, αποχαιρέτησα τα παιδιά που μοιραζόμασταν μαζί το δωμάτιο και κατέβηκα στο δρόμο να φορτώσω. Εκεί πέτυχα και 2 ζευγάρια από την Γαλλία που είχα γνωρίσει την προηγούμενη ημέρα και ετοιμαζόντουσαν και αυτοί να συνεχίσουν το ταξίδι τους. Έκατσα για τελευταία φορά στο παγκάκι και χάζεψα το ποτάμι. Όλα ήταν τόσο ήρεμα,… σαν κι εμένα… ξημέρωνε καινούρια μέρα και το Innsbruck είχε αρχίσει σιγά σιγά να ζωντανεύει, οι περισσότεροι με ποδήλατα πήγαιναν χαλαρά στις δουλειές τους ενώ άλλοι περίμεναν σε κάποια στάση το λεωφορείο. Δεν είχα πλέον κανένα άγχος έστω και αν η μηχανή συνέχιζε να κάνει τα δικά της με τα μπερδέματα του κινητήρα. Δεν με ένοιαζε… έτσι κ αλλιώς το ταξίδι τελείωνε και είχα δει τόσα πολλά… και να με εγκατέλειπε θα την έστελνα Ελλάδα με την οδική βοήθεια και θα συνέχιζα για την τελευταία μου ημέρα με κάποιο άλλο μέσο.

Βγήκα στην Εθνική οδό Α22 ώστε να αφήσω πίσω μου γρήγορα το Αυστριακό έδαφος και να κερδίσω χρόνο στην Ιταλία ρουφώντας όσο περισσότερο μπορούσα τις ομορφιές της. Ο επαρχιακός SS49 που θα με οδηγούσε στην Cotrina D ampezzo (πρώτη μου στάση στους Δολομίτες) ήταν ο μόνος δρόμος που συνάντησα κίνηση σε ολόκληρο το ταξίδι. Μην φανταστείτε κανένα μποτιλιάρισμα… απλά η μέση ταχύτητα ήταν αρκετά χαμηλή χωρίς να κολλήσω κάπου. Δεν ήταν απαραίτητα κακό αυτό γιατί έτσι είχα την δυνατότητα να απολαύσω το τοπίο και να αρχίσω να αποθηκεύω στο μυαλό μου όμορφες εικόνες από το Ιταλικό έδαφος.

 

Η Cortina d ampezzo είναι κυρίως χειμερινό θέρετρο καθώς ενδείκνυται για χειμερινά σπορ. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1224μ και είναι περικυκλωμένη από τους Δολομίτες. Πάρκαρα την μηχανή σε ειδικό χώρο και ξεκίνησα για βόλτα στον κεντρικό πεζόδρομο με τα πανέμορφα κτίρια και τα γραφικά εστιατόρια και καφέ. Έκατσα σε ένα απο αυτά και παρήγγειλα έναν αυθεντικό Ιταλικό espresso χαζεύοντας το τοπίο γύρω μου και τους ανθρώπους! Είχα έναν διάλογο με τον ιδιοκτήτη και συνειδητοποίησα για ακόμα μία φορά πόσο μοιάζουμε με τους Ιταλούς.

Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα να αφήσω τις εικόνες να μιλήσουν από μόνες τους… καθώς τα λόγια είναι περιττά …(όπως λέει και το άσμα)!

 

 

 

\

 

 

 

 

 

 

Άφησα πίσω μου την Cortina d ampezzo και συνέχισα προς το Alleghe περνώντας πρώτα από το Agordo. Να κάνετε οπωσδήποτε μία στάση στο Alleghe και να χαζέψετε την πανέμορφη λίμνη του! Το τοπίο συνέχιζε να θυμίζει πολύ Αυστρία. Η διαδρομή φοβερή με φανταστικά – παραμυθένια τοπία που ήταν αδύνατο να μην σταματώ κάθε λίγο για φωτογραφίες.

 

 

 

 

 

 

Είχε μεσημεριάσει και τα πρώτα σημάδια πείνας είχαν αρχίσει να γίνονται αισθητά στο σώμα μου οπότε αποφάσισα να κάνω στάση στο Belluno ώστε να ανακτήσω δυνάμεις και να συνεχίσω. Περπάτησα περίπου 40 λεπτά στο κέντρο της πόλης και για κακή μου τύχη διαπίστωσα ότι όλα τα μαγαζιά εκτός από τις καφετέριες ήταν κλειστά και θα άνοιγαν το απόγευμα. Η θερμοκρασία είχε αγγίξει τους 30 βαθμούς και μου κακοφαινόταν γιατί είχα ξεσυνηθίσει τόσες μέρες στα βουνά της Αυστρίας. Ο εξοπλισμός (μπουφάν, μπότες, παντελόνι κτλ) έκανε ακόμα πιο δύσκολο το περπάτημα σε αυτές τις θερμοκρασίες. Αφού συνειδητοποίησα ότι δεν θα έβρισκα κάτι ανοιχτό πριν τις 19:00 ξεκίνησα για τον τελικό προορισμό της ημέρας όπου είχα κάνει κράτηση σε ξενοδοχείο για την τελευταία νύχτα του ταξιδιού σε στεριά.

 

 

 

Ξανά καβάλα στην συνταξιδιώτισσα με την πείνα να με θερίζει (είχαν τελειώσει και οι προμήθειες που έπαιρνα κατά καιρούς από Super Market) και το GPS να δείχνει ότι σε περίπου 50 λεπτά θα έφτανα στον προορισμό μου. Είτε πήγαινα από εθνική είτε από επαρχιακούς ο χρόνος θα ήταν ο ίδιος οπότε όπως τόσες μέρες επέλεξα τον επαρχιακό περνώντας από το χωριό Mel. Η ταχύτητα ήταν χαμηλή καθώς ο δρόμος δεν επέτρεπε γρήγορη οδήγηση. Είχα απομακρυνθεί αρκετά από τον πολιτισμό σε σημείο που μου περνούσε από το μυαλό ότι ίσως είχα χαθεί αλλά είπα να εμπιστευτώ το GPS και όπου με βγάλει. Οδηγούσα μέσα στα βουνά σε πολύ στενό δρόμο και στην έξοδο μίας στροφής βρέθηκα μπροστά σε ένα φανάρι που μόλις είχε ανάψει κόκκινο ακριβώς πριν την είσοδο ενός τούνελ. Περίμενα αρκετή ώρα και δεν έλεγε να ανάψει πράσινο. Κάποια στιγμή σκέφτηκα να φύγω αλλά είπα να μην το ρισκάρω.

Σε όλο αυτό το διάστημα δεν είχε περάσει κανένας και ήμουν εντελώς μόνος μου στο πουθενά! Ύστερα από μεγάλη αναμονή άναψε πράσινο και ξεκίνησα διστακτικά προς την είσοδο του τούνελ. Για κανένα 5 λεπτο κατέβαινα το βουνό με πολύ απότομες στροφές και πλάτος δρόμου που χωρούσε μόνο ένα αυτοκίνητο όπου εκεί κατάλαβα ποιος ο λόγος ύπαρξης του φαναριού. Το παράδοξο ήταν ότι το τούνελ δεν ήταν συνεχόμενο αλλά μόνο σε κάθε στροφή. Ένιωθα ότι ήμουν σε παρκινγκ εμπορικού κέντρου ή κάποιου super market. Μόλις βγήκα και από την τελευταία στροφή άρχισε να φαίνεται στους πρόποδες του βουνού ένα χωριό που ήλπιζα να ήταν η Follina καθώς η πείνα με είχε κυριολεκτικά τσακίσει.

Το gps είχε δίκιο … ήταν η Follina ο τελευταίος προορισμός της σημερινής ημέρας και το ξενοδοχείο που με περίμενε…

Το βρήκα σχετικά εύκολα, τακτοποίησα τα πράγματα μου και πήγα κατευθείαν σε μία πιτσαρία που είχα σταμπάρει την ώρα που έμπαινα στο χωρίο. Ο ιδιοκτήτης δεν μιλούσε καθόλου Αγγλικά και με νοήματα, λίγα Ιταλικά – Αγγλικά – Ελληνικά από την πλευρά μου κατάφερα να παραγγείλω. Ευτυχώς η Pizza ήταν πολύ καλή και επιτέλους… ανέκτησα δυνάμεις! Πλήρωσα και πήγα βόλτα με τα πόδια να δω λίγο το χωριό. Δεν πιστεύω να φανταστήκατε ότι θα έφευγα από την Ιταλία χωρίς να γευτώ τα φανταστικά τους παγωτά? ?

 

 

Επιστροφή στο ξενοδοχείο και τι καλύτερο από παγωμένη μπύρα στον κήπο! Μου έκανε παρέα η κόρη του ιδιοκτήτη όπου ρωτούσε πληροφορίες για την Ελλάδα καθώς ήθελε να την επισκεφτεί στο άμεσο μέλλον. Εννοείται ότι διαφήμισα την χώρα μας όσο καλύτερα μπορούσα δείχνοντας παράλληλα εικόνες από τον φορητό υπολογιστή που είχα μαζί.

Το τραπέζι είχε γεμίσει από άδεια μπουκάλια μπύρας καθώς η παρέα είχε μεγαλώσει με όλη την οικογένεια να μου κρατάει συντροφιά. Δεν δέχτηκαν, όσες φορές κι αν επέμεινα να πληρώσω τις  μπύρες που είχαμε πιεί και έτσι πήγα στο δωμάτιο να βάλω σε τάξη της σκέψεις μου και όλα αυτά που είχα δει και ζήσει όλες αυτές τις ημέρες που περιπλανιόμουνα στις ομορφιές της Αυστρίας και την μικρή γεύση από Δολομίτες.

Ήταν το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό με την μηχανή και είχα επιλέξει να το κάνω μόνος μου. Υπήρξαν στιγμές που ήθελα παρέα αλλά το γεγονός ότι όλα ήταν τόσο οργανωμένα με έκανε να νιώθω ασφάλεια σε όποιο δρόμο κι αν επέλεξα να ταξιδέψω. Θα το ξαναέκανα σίγουρα είτε μόνος είτε ακόμα καλύτερα με παρέα γιατί όσο είσαι στην μηχανή και εξερευνείς δεν το νιώθεις αλλά όταν φτάνεις στο μέρος που έχεις επιλέξει για διανυκτέρευση είναι όμορφο να έχεις κάποιον να σχεδιάσεις μαζί του τις διαδρομές της επόμενης ημέρας και να μοιραστείς τα συναισθήματα σου…

Ημέρα 8η Innsbruck Town

Αυστρία – Ιταλία 30/7/2012 Ημέρα 8η

Ξύπνησα νωρίς και σηκώθηκα γεμάτος όρεξη για περπάτημα στην πόλη του Innsbruck. Η διαδρομή γνωστή καθώς θα ακολουθούσα την ίδια που είχα κάνει το προηγούμενο βράδυ. Έφαγα ένα γρήγορο πρωινό με τα απαραίτητα που είχα πάρει από super market και βρέθηκα ξανά να περπατάω στο δρομάκι παράλληλα με το ποτάμι. Ο καιρός ιδανικός χωρίς να έχει κρύο αλλά ούτε και την ζέστη που είχε η Ελλάδα τέλος Ιουλίου.

Σε 20’ ήμουν ξανά στην παλιά πόλη. Έβαλα τον χάρτη στην τσάντα μου και αποφάσισα να περιπλανηθώ στα στενά χωρίς να ξέρω που βρίσκομαι… όπως θα έκανε κάθε ταξιδιώτης. Ήταν όλα εκεί και με περίμεναν να τα ανακαλύψω… Το χαμόγελο μόνιμα καρφωμένο στα χείλη μου, ένα συναίσθημα ευτυχίας με έκανε να κοιτάζω τα πάντα γύρω μου σαν μικρό παιδί που το άφησαν ελεύθερο οι γονείς του σε Λούνα Παρκ! Ήθελα να τα δω ΟΛΑ και να μιλήσω με τους ντόπιους, να μάθω όσα περισσότερα μπορούσα για την χώρα και τις συνήθειες τους.

 

 

Το Innsbruck είναι η πρωτεύουσα του Τιρόλου, της κυριότερης τουριστικής επαρχίας της Αυστρίας. Ο κεντρικός δρόμος της παλιάς πόλης είναι ο Herzog – Friedrich strasse που πλαισιώνεται από προσόψεις μπαρόκ σπιτιών. Από τα πιο σημαντικά αξιοθέατα είναι ο καθεδρικός ναός Dom st Jakob, το Goldenes dachl με τα 2.657 επιχρυσωμένα χάλκινα κεραμίδια που λάμπουν στο φώς του ήλιου, το αυτοκρατορικό ανάκτορο Hofburg , η γοτθική εκκλησία Hofkirche που χτίστηκε το 1553 – 1563 και ήταν αρχικά μαυσωλείο του Μαξιμιλιανού πλαισιωμένο από επιβλητικά αγάλματα και στην συνέχεια ανακαινίστηκε σε ρυθμό μπαρόκ, ο πύργος που βρίσκεται δίπλα στο παλαιό δημαρχείο με ύψος 56μ και πολλά άλλα.

Το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να αφεθείτε στην μαγεία της πόλης και να χαθείτε στα στενά αποθηκεύοντας όλες τις όμορφες εικόνες που θα δείτε .

Δεν θα πω περισσότερα, θα αφήσω τις εικόνες να μιλήσουν από μόνες τους…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αφού περπάτησα όλη μέρα και χάθηκα και στο μικρότερο στενό της παλιάς πόλης είχε φτάσει η ώρα που θα γυρνούσα στο Hostel. Θα ήταν άδικο να μην χαρίσω στον εαυτό μου για καληνύχτα μία εικόνα με την θέα της πόλης από ψηλά. Στο δρομάκι που είχα επιλέξει να πηγαινοέρχομαι απο και προς το κέντρο(αυτό που είναι παράλληλα με το ποτάμι… με την τέλεια θέα, μην τα ξαναλέμε…) ήταν ο σταθμός του τελεφερίκ που σε ανεβάζει στην κορυφή του βουνού. Δεν υπήρχε υπάλληλος για να βγάλω εισιτήριο και ο μόνος τρόπος ήταν η χρήση πιστωτικής κάρτας στο ειδικό μηχάνημα.

 

 

 

Γεμάτος εικόνες και τα συναισθήματα να βαράνε κόκκινο για ακόμα μία ημέρα, επέστρεψα στο Hostel, κάθισα σε ένα παγκάκι ακριβώς μπροστά στο ποτάμι με μπύρα από ένα κοντινό βενζινάδικο και προσπάθησα να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου. Αυτές οι στιγμές ήταν που θα ήθελα να έιχα και κάποιον άλλον παρέα… αλλά και μόνος μου καλά περνούσα!  Παραδόθηκα στο μαλακό στρώμα του κρεβατιού με το χαμόγελο να συνεχίζει να είναι καρφωμένο στα χείλη μου…

Ξημέρωνε μία νέα ημέρα που θα άφηνα πίσω μου τις ομορφιές της Αυστρίας για να πάρω μία μικρή γεύση από Βόρεια Ιταλία – Δολομίτες.

Ημέρα 7η Kaprun – Kitzsteinhorn – Krimmler Wasserfalle – Gerlos Pass – Innsbruck

Αυστρία – Ιταλία 29/7/2012 Ημέρα 7η

Βγήκα για λίγο στην Εθνική και στην συνέχεια επέλεξα τον επαρχιακό δρόμο 311 περνώντας από St Johan im Pongau με επόμενο προορισμό το Kaprun. Βρίσκεται στους πρόποδες του Kitzsteinhorn Glacier και είναι ιδανικός χειμερινός προορισμός καθώς στην κορυφή του βουνού υπάρχει οργανωμένο χιονοδρομικό κέντρο. Θα βρείτε πολλά μαγαζιά με είδη SKI και αρκετά εστιατόρια και ξενοδοχεία για να μείνετε.

Ύστερα από περιπλάνηση στο κέντρο του Kaprun καβάλησα ξανά την συνταξιδιώτισσα και ανέβηκα προς τις εγκαταστάσεις του χιονοδρομικού κέντρου. Το 2000 συνέβη ένα τραγικό ατύχημα όπου 155 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους όταν έπιασε φωτιά η αμαξοστοιχία του οδοντωτού σιδηρόδρομου που τους μετέφερε στην κορυφή του όρους Kitzsteinhorn. Λίγα λεπτά μετά την αναχώρηση, το τρένο εισέρχεται σε σήραγγα μήκους 3 klm και τυλίγεται στις φλόγες.

Το κόστος για να ανέβεις στην κορυφή του βουνού ήταν 33 € και αποφάσισα να μην ζήσω αυτή την εμπειρία κάνοντας οικονομία καθώς ήμουν στην μέση του ταξιδιού και δεν ήξερα αν θα τα έβγαζα πέρα όσο καλό προϋπολογισμό κι αν είχα κάνει.

 

Επόμενος προορισμός… οι καταρράκτες του Krimmler. Βρίσκονται στην βορειοδυτική πλευρά του Εθνικού πάρκου Hohe Tauern. Ο ποταμός Krimml Ache καταβαίνει από τον ομώνυμο παγετώνα από ύψος 380μ σχηματίζοντας 3 αναβαθμούς. Το Χειμώνα οι καταρράκτες παγώνουν.

 

Υπάρχει ειδικός χώρος να παρκάρετε την μηχανή και από εκεί με λίγο πεζοπορία (εύκολα πράγματα μην τρομάξετε) φτάνετε μπροστά σε ακόμα ένα θαύμα της φύσης που κόβει την ανάσα. Πόσο μικροί ήμαστε τελικά…

 

 

 

Τα νερά σκάνε με τρομερή δύναμη και τα πάντα γύρω είναι μούσκεμα από σταγονίδια που αιωρούνται στον αέρα. Έκατσα σε έναν βράχο και αφιέρωσα λίγο χρόνο να αποθηκεύσω βαθιά μέσα μου τις εικόνες που είχα μπροστά μου, ώστε να με συντροφεύουν στον δύσκολο Χειμώνα που έρχεται με τις συνθήκες που επικρατούν στην χώρα μας. Αυτό όμως ήταν το τελευταίο πράγμα που με απασχολούσε. Ήμουν εκεί… στο μέρος που είχα ονειρευτεί πολλές φορές στο παρελθόν, είχα πραγματοποιήσει ένα ακόμα όνειρο μου και συνειδητοποίησα ότι όλα περνάνε από το χέρι μας και εμείς είμαστε αυτοί που καθορίζουμε το μέλλον μας… παραβλέποντας τις όποιες δυσκολίες συναντάμε.

Έκατσα να φάω στο μοναδικό εστιατόριο που υπήρχε στην περιοχή και η νύστα καθότι άυπνος από την προηγούμενη δύσκολη νύχτα είχε αρχίσει να δείχνει τα σημάδια της. Είχα μπροστά μου όμως δρόμο και έπρεπε να κρατηθώ ξύπνιος για να μπορέσω να δω όσο περισσότερα πράγματα μπορούσα. Από το πρωί που είχα ξεκινήσει σε όλη την διαδρομή είχα συντροφιά την βροχή που δεν έλεγε να σταματήσει με τίποτα. Δεν με ενοχλούσε όμως … την είχα συνηθίσει και μπορούσα να οδηγώ πολύ άνετα και υπό αυτές τις συνθήκες χωρίς φόβο. Από την άλλη είχε και κάτι το ρομαντικό να ακούς τις σταγόνες να πέφτουν πάνω στο αδιάβροχο και να μυρίζεις την βρεγμένη φύση… Είμαστε ρομαντικά παιδιά εμείς οι μηχανόβιοι 😉

Υπάρχει άραγε καλύτερος τρόπος να καταπολεμήσεις τη νύστα(εκτός από το να πάς για ύπνο)από ένα γρήγορο πέρασμα Αυστριακού pass? Φόρεσα λοιπόν ξανά τα αδιάβροχα και ’’χόρεψα’’ μαζί με την συνταξιδιώτισσα στο Gerlos pass. Η ποιότητα της ασφάλτου όπως και σε όλους τους δρόμους που είχα πατήσει μέχρι τότε σε αυτή την πανέμορφη χώρα ήταν καταπληκτική αφήνοντας περιθώρια για ασφαλές παιχνίδι .

 

Άφησα πίσω μου το Gerlos Pass και τελικός προορισμός ήταν η πόλη του Innsbruck. Πριν ξεκινήσω είχα στείλει email ώστε να κάνω κράτηση σε Hostel καθώς ο καιρός δεν έδειχνε σημάδια βελτίωσης και η σκηνή, μου απαγόρευε να απολαύσω την φύση σε συνθήκες βροχής. Μου είχαν απαντήσει θετικά οπότε προγραμμάτισα το GPS να με οδηγήσει κατευθείαν εκεί. Μόλις βγήκα στην βαρετή εθνική για τα τελευταία χιλιόμετρα άρχισαν τα μάτια να με εγκαταλείπουν. Όσο κι αν ήθελα να κρατήσω το βλέμμα στον δρόμο ήταν αδύνατο. Αναγκάστηκα να κάνω μερικές στάσεις στην άκρη του δρόμου και να κοιμηθώ για μερικά λεπτά ακουμπισμένος με την πλάτη στην συνταξιδιώτισσα ώστε να καταφέρω να φτάσω με ασφάλεια στον τελικό προορισμό της ημέρας. Οι στάσεις αυτές ήταν ότι χρειαζόμουν και με μικρή καθυστέρηση αλλά χωρίς απρόοπτα άκουσα την φωνή του GPS ‘’Φτάσατε στον προορισμό σας..’’.

Χωρίς να βγάλω το κράνος διέσχισα την ανοιχτή πόρτα του κτιρίου που υποτίθεται ότι ήταν το Hostel και αυτό που αντίκρισα ήταν ένας χώρος που έμοιαζε με σαλόνι σπιτιού και παντού γύρω υπήρχαν πεταμένα παιχνίδια. Πριν προλάβω να σκεφτώ αν είχα μπει στο σωστό κτίριο άνοιξε μία μικρή πόρτα που και εμφανίστηκε ένας κύριος όπου μόλις με είδε νομίζω πρέπει να έχασε μερικές από τις ζωές του… με έπιασε δυνατά από το μπράτσο και στην κυριολεξία με πέταξε έξω. Εκεί συνειδητοποίησα ότι είχα κάνει λάθος και είχα μπει στο σαλόνι του σπιτιού του. Έβγαλα γρήγορα το κράνος και του εξήγησα ότι έψαχνα το Hostel που ήταν εκεί κοντά. Δεν θυμάμαι πόσες φορές του ζήτησα συγνώμη μέχρι να καταλάβει ότι είμαι ένας ταξιδιώτης που απλά μπερδεύτηκε… Αφού ηρέμησε μου πρόσφερε ένα ποτήρι χυμό και μου έδειξε που ακριβώς ήταν το Hostel που έψαχνα! Του ζήτησα για πολλοστή φορά συγνώμη για την αναστάτωση που του προκάλεσα, τον ευχαρίστησα για τον χυμό και μπήκα στο σωστό κτίριο.

Τακτοποιήθηκα στο δωμάτιο όπου μοιραζόμουν μαζί με 2 παιδιά από την Αμερική και ξεκίνησα για αναγνωριστική βόλτα στην πόλη του Innsbruck. Δεν υπήρχε λόγος να πάρω μαζί την συνταξιδιώτισσα καθώς το Hostel ήταν σε ένα δρόμο παράλληλο με τον ποταμό που σε 20 λεπτά ποδαρόδρομο είχα μπροστά μου την ομορφιά της παλιάς πόλης.

 

Βρήκα ένα ωραίο εστιατόριο και με την συνοδεία τοπικής μπύρας έκατσα να απολαύσω το δείπνο μου…

Περιπλανήθηκα λίγο στους δρόμους ακούγοντας μουσική και σκεφτόμουνα όλα αυτά που είχα δει, ανθρώπους που είχα αφήσει πίσω μου στην πατρίδα και είχαν αρχίσει να μου λείπουν, παραλίες και μπαράκια πάνω στο κύμα, αλλά ήταν απόφαση μου να κάνω αυτό το ταξίδι και δεν το μετάνιωσα ούτε μία στιγμή.

Ήταν λίγο περίεργη η μοναξιά όταν δεν βρισκόμουν πάνω στην μηχανή και θα ήθελα να είχα έναν άνθρωπο να μοιραστώ όλα αυτά που είχα ζήσει. Από την άλλη όμως είχα χρόνο να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου, να ανακαλύψω καινούρια όρια, να βάλω τις σκέψεις μου σε μία τάξη και να γεμίσω όσο περισσότερο μπορούσα τις μπαταρίες μου ώστε να επιστρέψω ανανεωμένος, γεμάτος εμπειρίες και εικόνες από χαμόγελα αυθεντικών ανθρώπων που δεν δίσταζαν να μου προσφέρουν την βοήθεια τους ο καθένας με τον τρόπο του. Και αν το σκεφτούμε καλύτερα αυτό είναι το νόημα της ζωής… να χαρίζουμε ότι μπορεί ο καθένας στους συνανθρώπους μας χωρίς ανταλλάγματα, όχι όπως μας έχουν καταντήσει στην δικιά μας χώρα να φοβόμαστε την ίδια μας την σκιά όταν περπατάμε στα δρομάκια που μεγαλώσαμε…

Επέστρεψα στο Hostel καθώς είχα όλη την αυριανή μέρα αφιερωμένη στο Innsbrucκ και δεν υπήρχε λόγος να χάνω τον ύπνο μου που είχα στερηθεί το προηγούμενο βράδυ. Επέστρεψα από το μονοπάτι παράλληλα με το ποτάμι μόνος… εγώ , οι ομορφιές της πόλης και οι σκέψεις μου.

Μου έκανε εντύπωση όταν ξάπλωσα στο μαλακό στρώμα του κρεβατιού και ομολογώ ότι μου κακοφάνηκε που ήμουν κλεισμένος σε 4 τοίχους χωρίς να έχω επαφή με την φύση. Είχα ανάγκη όμως αυτή την χλιδή γιατί έπρεπε να ήμουν ξεκούραστος για την συνέχεια του ταξιδιού…

Ημέρα 6η Salzburg Town – Hellbrun Palace

Αυστρία – Ιταλία 28/7/2012 Ημέρα 6η

Επιτέλους κατάφερα και κοιμήθηκα!

Το καινούριο μου sleeping bag έκανε την δουλειά του και με αγκάλιασε ζεστά κρατώντας την υγρασία μακριά μου. Σήμερα η μέρα ήταν αφιερωμένη στο Salzburg και όσο εγώ θα περιπλανιόμουν στα σοκάκια του η συνταξιδιώτισσα θα ξεκουραζόταν στο camping (όχι ότι είχε ανάγκη … αν και τα μπερδέματα συνεχίζονται κανονικά). Επέλεξα το λεωφορείο για να πάω στο κέντρο καθώς η στάση ήταν πολύ κοντά και δεν υπήρχε λόγος να ταλαιπωρούμαι με την μηχανή και να έχω το άγχος μην με γράψουν.

 

Πρώτη στάση το Hous de Natur ή αλλιώς Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Βρίσκεται στην οδό Museumplatz 5 και υπάρχουν περισσότερες από 90 αίθουσες σε συνολικά 5 ορόφους όπου φιλοξενούνται πολλά είδη ζώων όπως δεινόσαυροι, ερπετά, αλιγάτορες του Μισισιπή και πολλά άλλα. Στις υπόλοιπες αίθουσες μπορείτε να δείτε εκθέματα για το διάστημα, το ανθρώπινο σώμα και πολύτιμους λίθους.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Επόμενος προορισμός η πολυσύχναστη οδός της πόλης η Getreidegasse που στο νούμερο 9 θα βρούμε το σπίτι που γεννήθηκε ο Mozart στις 27 Ιανουαρίου του 1756 και χρησιμοποιείται πλέον ως μουσείο με διάφορα προσωπικά αντικείμενα του συνθέτη.

 

Στην κεντρική πλατεία του Mozart βρίσκεται το Salzburg Museum με μοντέρνο στυλ που παρουσιάζει αρχαιολογικά ευρήματα καθώς και την ιστορία – κουλτούρα της πόλης. Στην KapitelPlaz 7 θα δούμε τον καθεδρικό (Dom). Ο 1ος καθεδρικός ναός χτίστηκε τον 8ο αιώνα. Αφού ανακατασκευάστηκε πολλές φορές, μετά την πυρκαγιά του 1958 αποφάσισαν να χτίσουν νέο ναό που τον σχεδίασε ο Ιταλικής καταγωγής αρχιτέκτονας Santino Solari.

 

 

 

 

 

 

Με την βοήθεια του τελεφερίκ επισκέφτηκα το φρούριο Hochensalzburg που βρίσκεται στην κορυφή του βράχου Festungsberg . Χτίστηκε τον 11ο αιώνα κατά την διάρκεια των πολέμων μεταξύ του Πάπα και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους. Οι Αρχιεπίσκοποι το χρησιμοποιούσαν ως καταφύγιο.

 

 

 

 

 

 

 

Κατηφόρισα ξανά στην πόλη του Salzburg και κατευθύνθηκα προς την οδό Mirabellplatz με σκοπό να επισκεφτώ το Schloss Mirabell. Το 1606 ο αρχιεπίσκοπος Wolf Dietrich έχτισε ένα μέγαρο για να στεγάσει την ερωμένη του Σαλώμη Άλτ που φημολογείται ότι έκαναν μαζί 15 παιδιά. Το 1727 ο Johann Lukas von Hildebrandt ξαναέχτισε το μέγαρο. Το 1818 πυρκαγιά κατέστρεψε ένα μέρος του, όμως το κλιμακοστάσιο των Αγγέλων και η μαρμάρινη αίθουσα με επιχρυσωμένα γυψοτεχνήματα σώθηκαν. Σήμερα στεγάζονται διοικητικές υπηρεσίες και περιβάλλεται από πανέμορφους κήπους. Στην Νότια πτέρυγα στεγάζεται το Μουσείο Μπαρόκ.

 

 

 

Αποφάσισα να κατευθυνθώ μερικά χιλιόμετρα έξω από το κέντρο της πόλης ώστε να επισκεφτώ το Hellbrunn Palace και τον ζωολογικό κήπο. Κοιτώντας τον χάρτη που είχα, με σημειωμένα όλα τα τουριστικά αξιοθέατα πήρα τον δρόμο προς το παλάτι. Δεν ήθελα να μπλέξω με λεωφορεία και αποφάσισα να περπατήσω, μέχρι την στιγμή που συνειδητοποίησα ότι είναι αρκετά μακριά (αυτά παθαίνει όποιος δεν κοιτάει σωστά τους χάρτες) και τελικά γύρισα πίσω ψάχνοντας πιο λεωφορείο θα με πήγαινε εκεί . Ευτυχώς ήμουν στην σωστή κατεύθυνση οπότε δεν δυσκολεύτηκα να το βρω.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το Schloss hellbrunn ήταν η θερινή κατοικία του Marcus Sitticus και έχει πολλά στοιχεία Ιταλικής Αρχιτεκτονικής καθώς η μητέρα του καταγόταν από εκεί. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του παλατιού ήταν ο κήπος που σε κάθε γωνία υπήρχε κάποιο σιντριβάνι ή άλλης μορφής τρεχούμενο νερό. Γίνεται ξενάγηση από επαγγελματίες ξεναγούς κάθε μισή ώρα περίπου που αξίζει να την κάνετε γιατί μόνο έτσι θα έχετε την ευκαιρία να δείτε όλα αυτά τα τρικ – παιχνίδια που είχε κατασκευάσει ο Marcus Sitticus για να διασκεδάζει τους καλεσμένους του. Όταν τελείωσε η ξενάγηση καταλήξαμε στην πίσω πλευρά του παλατιού σε μία τεράστια έκταση με πανέμορφα λουλούδια. Έκατσα για λίγο σε ένα παγκάκι ώστε να μπορέσω να αποθηκεύσω όλη αυτή την ομορφιά και ακολούθησα τις πινακίδες που οδηγούσαν στον ζωολογικό κήπο.

 

 

 

 

 

 

 

Όταν αποφάσισα να φύγω από τον ζωολογικό κήπο και να επιστρέψω στο κέντρο του Salzburg συνειδητοποίησα ότι ο καιρός είχε αρχίσει να αλλάζει . Μαύρα σύννεφα είχαν σκεπάσει τον ουρανό και εγώ έπρεπε να βρω την στάση του λεωφορείου και να καταφέρω να μπω στο σωστό (έχω ένα μικρό θέμα με τις συγκοινωνίες γι αυτό συνήθως επιλέγω να μετακινούμαι με τα πόδια).

Ο νόμος του Μέρφυ όμως δεν θα με άφηνε να μείνω στεγνός έστω και αν δεν ήμουν με την μηχανή. Περπατούσα μέσα στην βροχή αλλά είπαμε… είναι Αυστρία και ο καιρός μπορεί ανα πάσα στιγμή να κάνει ότι θέλει. Βρήκα την στάση σχετικά γρήγορα και στο λεωφορείο που μπήκε ο περισσότερος κόσμος ακολούθησα κι εγώ. Ευτυχώς στην πορεία κατάλαβα ότι είχα μπει στο σωστό. Η πείνα είχε αρχίσει να δείχνει τα σημάδια της και έπρεπε να βρω ένα εστιατόριο για να την καταπολεμήσω. Όλα όσα έβρισκα μπροστά μου ήταν Junk Food και το τελευταίο που ήθελα ήταν κάτι τέτοιο. Συνέχισα να περπατάω ελπίζοντας ότι θα έβρισκα κάτι καλύτερο.

Τα πόδια πήγαιναν μόνα τους καθώς ήμουν στον δρόμο από το πρωί και έπρεπε να βρω κάπου να κάτσω. Μπήκα σε ένα εμπορικό κέντρο και είδα μία πινακίδα που έγραφε την λέξη grill… οπότε μπήκα μέσα χωρίς δεύτερη σκέψη. Παρήγγειλα μία μπύρα να ξεκινήσω μέχρι να έρθει το φαγητό αλλά το βλέμμα του σερβιτόρου με έβαλε σε σκέψεις. Με κοίταξε περίεργα και μου απάντησε με άνεση ότι δεν έχουν μπύρα αλλά θα μπορούσε να μου βρει από το διπλανό μαγαζί αν ήθελα πολύ. Ομολογώ ότι παραξενεύτηκα γιατί δεν είναι δυνατόν σε εστιατόριο της Αυστρίας να μην έχουν μπύρα… μέχρι που κατάλαβα ότι ήταν Αραβικό και προφανώς δεν επιτρεπόταν το αλκοόλ. Μου έφερε την μπύρα από το δίπλα μαγαζί και σε λίγο ήρθε και το φαγητό μου. Ήταν από τα χειρότερα που είχα φάει στο έως τώρα ταξίδι μου αλλά δεν το έκανα θέμα καθώς η πείνα δεν μου άφηνε περιθώρια για επιλογές. Ήταν θέμα ‘’επιβίωσης’’. Ευτυχώς όταν ζήτησα τον λογαριασμό η τιμή ήταν ανάλογη του φαγητού που μόλις είχα καταβροχθίσει γνωρίζοντας ο καταστηματάρχης τι σερβίρει.

Έχοντας ικανοποιήσει πλέον την ανάγκη για φαγητό μπήκα στο λεωφορείο που θα με οδηγούσε πίσω στο camping. Το μόνο που ήθελα ήταν να βρεθώ στην σκηνή μου – κοντά στην φύση το συντομότερο δυνατό και να ξαπλώσω στην ζεστασιά του καινούριου μου sleeping bag. Ο Μέρφυ όμως για ακόμα μία φορά είχε άλλα σχέδια… άνοιξα το φερμουάρ της σκηνής και δεν ήξερα πώς να αντιδράσω με αυτό που αντίκρισα. Όλη μου η προίκα στο κέντρο και γύρω – γύρω μία λίμνη από βρόχινο νερό που είχε διαπεράσει τις ραφές της 100% αδιάβροχης σκηνής κατά τα λεγόμενα του πωλητή από το κατάστημα που την είχα αγοράσει. Την επόμενη φορά θα πρέπει να είμαι πιο ενημερωμένος και να προσέξω καλύτερα από πού θα ψωνίσω.

Έπρεπε να βρω έναν τρόπο να μαζέψω τα νερά για να μπορέσω να κοιμηθώ. Η μόνη λύση που μου ήρθε στο μυαλό ήταν να χρησιμοποιήσω τα άπλυτα ρούχα που είχαν μαζευτεί όλες αυτές τις ημέρες που ήμουν στον δρόμο σαν σφουγγαρόπανα και αυτό έκανα.

Αφού κατάφερα και συμμάζεψα λίγο το χάος που επικρατούσε στο ‘’παλάτι’’ μου (βοήθησε και λίγο ο ήλιος που εμφανίστηκε απο το πουθενά), πήγα να κάνω ένα ντους και να επιστρέψω στην στεγνή πλέον σκηνή να ξεκουραστώ, ο καιρός όμως είχε αντίθετη άποψη. Μόλις μπήκα στην σκηνή άρχισε ξανά να βρέχει και κράτησε μέχρι τις 3:00 περίπου όπου τελικά σταμάτησε. Όλη αυτή την ώρα ήμουν ξύπνιος και μάζευα τα νερά που έμπαιναν μέσα, με την συνοδεία νευρικού γέλιου :). Τί κι αν ήταν ζόρικη στιγμή, τι και αν η κούραση είχε φέρει νεύρα… ήξερα πως θα το θυμάμαι όταν με το καλό γυρίσω στην πατρίδα μου και θα γελάω.

Χωρίς δεύτερη σκέψη έπεσα για ύπνο αλλά δυστυχώς κατά τις 5:00 ξεκίνησε ξανά η βροχή, πιο δυνατή αυτή την φορά. Είχα κάτσει στο κέντρο της σκηνής ακουμπώντας το κεφάλι στα χέρια μου, προσπαθώντας να μείνω ξύπνιος ώστε να δω τι θα κάνω ενώ παράλληλα μάζευα τα νερά που έμπαιναν μέσα. Αγανάκτησα και επειδή ο καιρός δεν έδειχνε σημάδια βελτίωσης αποφάσισα να μαζέψω τα πράγματα και να βγω νωρίς στον δρόμο… συνεχίζοντας το ταξίδι μου. Τελείωσα το πακετάρισμα – φόρτωμα με την συνοδεία της βροχής και συνειδητοποίησα ότι ήταν ακόμα πολύ νωρίς και η reception θα άνοιγε στις 9:00 για να μπορέσω να πληρώσω. Είχα στην διάθεση μου περίπου 2 ώρες και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πώς θα έβρισκα ένα μέρος προφυλαγμένο από την βροχή ώστε να καταφέρω να κοιμηθώ ακόμα λίγο. Το μόνο που υπήρχε διαθέσιμο ήταν οι τουαλέτες και τα ντους. Δεν θέλουν και πολύ σκέψη αυτά τα πράγματα… μπήκα στα ντους, έκατσα σε έναν ξύλινο πάγκο έγειρα το κεφάλι στον τοίχο και κοιμήθηκα μέχρι την στιγμή που άρχισαν να έρχονται οι πρώτοι πρωινοί ένοικοι του camping με ακράτεια.

Η ώρα ήταν πλέον 9 παρά οπότε πήγα στην reception, πλήρωσα και βγήκα ξανά στο αγαπημένο μου περιβάλλον… το δρόμο, με προορισμό το Innsbruck αφού πρώτα περνούσα από το Kaprun – ανάβαση στο Kitzsteinhorn – τους καταρράκτες Krimmler και άλλο ένα Αυστριακό πάσο το Gerlos Pass.

Ημέρα 5η Hallstatt – Mondsee – Salzburg

Αυστρία – Ιταλία 27/7/2012 Ημέρα 5η

Το να κοιμηθώ ήταν τελικά πολύ δύσκολο…

Η υγρασία τελικά ξυρίζει… φόρεσα ότι είχα μαζί αλλά τα διαπερνούσε όλα…  και το καλοκαιρινό μου sleeping bag (ποτέ ξανά το ίδιο λάθος). Αφού ξύπνησα χαράματα είπα να το εκμεταλλευτώ με την καθιερωμένη πλέον πρωινή βόλτα σε λίμνη. Ακριβώς δίπλα από εκεί που έχω στήσει την σκηνή ξεκινάει ένα μονοπάτι και είπα να το ακολουθήσω με την συνοδεία μουσικής από το Mp3 player που μου κρατάει συντροφιά από την αρχή του ταξιδιού.

 

 

Η υγρασία συνέχιζε να τρυπάει κόκκαλα καθώς η ώρα ακόμα ήταν 7:30 το πρωί. Όλα ήταν βρεγμένα και στο μονοπάτι δεν ακουγόταν τίποτα, εκτός από τον θόρυβο που έκαναν τα βήματα μου στο χώμα. Οι μπαταρίες γέμισαν και ήμουν έτοιμος για να βγω ξανά στους δρόμους…

Επιστροφή στο camping για μάζεμα – φόρτωμα και αναχώρηση από επαρχιακούς δρόμους για το παραμυθένιο Hallstatt. Παίρνω τον 311 που περνάει από St Johan im Pongau , βγαίνω για λίγο Εθνική (E55) και γυρίζω  ξανά στους επαρχιακούς παίρνοντας τον 166 όπου καταλήγει στο Hallstatt. Ότι και να πω για την διαδρομή είναι λίγο… από την Zell Am See μέχρι την Εθνική σου κρατάει συντροφιά στα δεξιά σου ποτάμι και ο δρόμος είναι άνετος με ανοιχτές στροφές που μπορείς άνετα να πλαγιάζεις από την μία στην άλλη με 80 – 100 χλμ χωρίς κανένα κίνδυνο. Το κομμάτι της Εθνικής δεν θα το σχολιάσω καθώς είναι αδιάφορο, βέβαια δεν είναι κακό να ανοίξουμε και λίγο την μηχανή… όσο μας επιτρέπουν τα Αυστριακά όρια βέβαια.

 

Ο δρόμος 166 που καταλήγει στο Hallstatt είχε και αυτός της ομορφιές του… δεν θα τα πω και όλα .. .ας αφήσω και κάτι να δείτε μόνοι σας. Στην έξοδο μιας στροφής που είχα πλαγιάσει (όσο μου επέτρεπε το φορτίο που είχα μαζί μου – 3βάλιτσο & σκηνές κτλ) ξαφνικά μου κλείνουν τον δρόμο 2 Αυστριακοί αστυνομικοί κάνοντας νόημα να σταματήσω. Στην αρχή νόμισα ότι την κλήση την είχα σίγουρη γιατί δεν είχα δει αν είχα ξεπεράσει το όριο ταχύτητας αλλά ευτυχώς ήταν πολύ τυπικοί και ευγενικοί .. ζήτησαν να δουν τα χαρτιά μου, έκαναν αλκοτέστ και μου ευχήθηκαν καλό δρόμο (κάτι σαν τα δικά μας τα παιδιά δηλαδή…). Ευτυχώς χωρίς άδεια τσέπη (όχι ότι είχε και πολλά ) συνέχισα την διαδρομή προς το παραμύθι. Αυτό που νιώθεις όταν αρχίζεις να πλησιάζεις το Hallstatt και αρχίζει να φαίνεται σιγά σιγά η λίμνη, είναι με λίγα λόγια… εγκατάλειψη οποιασδήποτε σκέψης και χιλιάδες ερωτηματικά να σε καταδιώκουν… ποιος είσαι… που πάς… γιατί είναι τόσο μίζερη η πόλη που ζεις… γιατί το ίδιο και η δουλειά σου, γιατί δεν σε αφήνουν να πραγματοποιήσεις τα όνειρα σου…

Έψαξα να βρω parking για την συνταξιδιώτισσα και είπα να ξεκινήσω με μία πανοραμική θέα του Hallstatt και ύστερα να κατέβω για μεσημεριανό σε κάποιο από τα εστιατόρια δίπλα στην λίμνη. Υπάρχουν 3 Parking και το κόστος είναι:

0-1h=2,50 €

1-2h=4,50 €

2-3h=6 €

3-12h=7 €

12-24h=0,50 € per hour

Γενικά δεν υπάρχουν αυτοκίνητα ή μηχανάκια παρκαρισμένα εκτός των parking και καλό θα ήταν να μην δοκιμάσετε αν επιτρέπεται ή όχι.

Πήρα το τρενάκι που σε ανεβάζει στα 838μ.Εκεί βρίσκεται και το ορυχείο εξόρυξης αλατιού όπου δυστυχώς λόγω πίεσης χρόνου δεν πρόλαβα να το επισκεφτώ. Έκανα βόλτα στα δρομάκια και να είστε έτοιμοι για αρκετές ανηφόρες που με εξοπλισμό μηχανής δεν είναι ότι καλύτερο… η θέα βέβαια στου Hallstatt από ψηλά σε κάνει να ξεχνάς την όποια ταλαιπωρία.

 

 

 

 

 

 

 

Μετά την γυμναστική στο βουνό σειρά είχε η βόλτα στο δρομάκι δίπλα στην λίμνη όπου θα βρείτε και τα περισσότερα μαγαζιά με τουριστικά είδη και εστιατόρια. Φυσικά αποφάσισα να δοκιμάσω την κουζίνα της Αυστρίας παραγγέλνοντας το παραδοσιακό Snitzel που εδώ και 3 ημέρες είχα παραλείψει. Στον δρόμο αυτό μπορείτε να νοικιάσετε ηλεκτροκίνητη βάρκα ώστε να δείτε το Hallstatt και μέσα από την λίμνη.

 

 

 

 

 

 

Αφού ανέκτησα δυνάμεις, αναχώρησα για την επόμενη λίμνη την Mondsee. Η διαδρομή είναι και αυτή σαν όλες τις υπόλοιπες, πράσινο παντού, φοβερή χάραξη, σωστή κλίση στις στροφές και γενικά τίποτα να σε ανησυχεί σε ότι έχει να κάνει με τον δρόμο. Λίγη προσοχή μόνο σε άλλους συνάδελφους μοτοσικλετιστές που το παρακάνουν μερικές φορές υπερεκτιμώντας τις δυνατότητες της δικές τους αλλά και της μηχανής που καβαλάνε. Μου έτυχε να έρχεται από το αντίθετο ρεύμα Harley Davidson που νόμιζε ότι είχε ss με αποτέλεσμα να το χάσει σε στροφή επάνω και να αρχίσει να έρχεται προς το μέρος μου. Ευτυχώς το σώσαμε και αποφύγαμε τα χειρότερα. Μπορεί οι δρόμοι να είναι άψογοι αλλά ας μην το παρακάνουμε.

Η Mondsee είναι και αυτή όμορφη αν και μου φάνηκε πιο τουριστικό μέρος με αρκετή κίνηση (σε καμία περίπτωση μποτιλιάρισμα) στους δρόμους και γενικά κόσμος να πηγαινοέρχεται.

 

Τελευταίος προορισμός της ημέρας ήταν το camping που θα με φιλοξενήσει για 2 νύχτες και βρίσκεται έξω από το Salzburg. Το πρωί πριν ξεκινήσω από την Zell Am See, επισκέφτηκα μεγάλο πολυκατάστημα (MAXI MARKT) και αγόρασα χειμερινό sleeping bag, οπότε είμαι έτοιμος πλέον να αντιμετωπίσω την υγρασία…. ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!

Ημέρα 4η Grossglockner – Zell Am See

Αυστρία – Ιταλία 26/7/2012 Ημέρα 4η

Πρωινό ξύπνημα στις 8:00 (αναγκαστικά λόγω της υγρασίας που δεν με άφησε να κοιμηθώ όλη νύχτα). Αποφάσισα λοιπόν να το εκμεταλλευτώ και πήγα βόλτα στην λίμνη.

 

Από το camping ξεκινούσε ένα μονοπάτι που στο δεξί σου χέρι είχες πότε λιβάδι καταπράσινο και πότε πανύψηλα δένδρα και αριστερά η λίμνη που σε έκανε να ξεχάσεις ό,τι σε απασχολούσε και να αφεθείς στην γαλήνη του τοπίου.

Ζευγαράκια περπατούσαν χέρι – χέρι, άλλοι έτρεχαν ακούγοντας μουσική, άλλοι πήγαιναν με τον σκύλο τους βόλτα και άλλοι, όπως εγώ, που με τη φωτογραφική στο χέρι, αποθανάτιζαν το επιβλητικό τοπίο ίσως για να πάρουν μαζί τους στην χώρα τους όσες περισσότερες φωτογραφίες μπορούσαν.

  

Δεν έμεινα πολύ, καθώς έπρεπε να μαζέψω σχετικά γρήγορα μιας και η μέρα ήταν αφιερωμένη στο περίφημο Grossglockner. Γρήγορο φόρτωμα λοιπόν και ξανά στους δρόμους.

 

Έφυγα από την λίμνη παίρνοντας τον δρόμο 87 και λίγο πριν μπώ στην Lienz πήρα τον 107 όπου με έβγαλε στα διόδια του Grossglockner. Πριν τα διόδια με έπιασε ξανά βροχή οπότε αναγκάστηκα να φορέσω αδιάβροχα. Πλήρωσα 22 ευρώ και μαζί με την απόδειξη μου έδωσαν έντυπο με πληροφορίες για τη διαδρομή και ένα αυτοκόλλητο το οποίο κόλλησα αμέσως στη μηχανή για να μου θυμίζει μόλις γυρίσω στη μουντή Αθήνα το μαγικό ταξίδι μου.

 

  

Ό,τι και να πω για τη διαδρομή αυτή είναι λίγο… Δεν υπάρχουν λέξεις να μεταφέρω αυτά που νιώθεις όταν φτάνεις εκεί πάνω. Θυμάμαι που χάζευα φωτογραφίες στο Google πριν το ταξίδι και δεν πίστευα στα μάτια μου. Τώρα όμως ήμουν εκεί και ζούσα όλα αυτά που είχα ονειρευτεί…

Η θερμοκρασία ήταν 8ο C αλλά ευτυχώς είχα πάρει τα κατάλληλα ρούχα μαζί και δεν κρύωνα. Η βροχή είχε σταματήσει και όλα ήταν ιδανικά ώστε να μπορέσω να απολαύσω το τοπίο με την ησυχία μου. Η μηχανή συνέχιζε να κάνει τα δικά της αλλά πλέον δεν με τρόμαζε και απλά την οδηγούσα αφήνοντας την να μπερδεύει όσο θέλει, παρόλο τα γεμίσματα με Αυστριακή βενζίνη που της έκανα.

  

Συνέχισα στον δρόμο 107 με επόμενο προορισμό τη λίμνη Zell am See. Οι στροφές συνεχίστηκαν με κατάβαση και εγώ σαν γνήσιος ταξιδιώτης – τουρίστας σταματούσα κάθε 5 λεπτά για φωτογραφίες.

 

 

Φτάνοντας στην λίμνη για ακόμα μία φορά μου κόπηκε η φωνή (όχι ότι είχα να μιλήσω και σε κανέναν αλλά είχα αρχίσει τελευταία να μιλάω μόνος μου). Μπήκα στο κέντρο της μικρής αυτής πόλης όπου έπρεπε να κάνω το γύρο για να φτάσω στο camping που είχα αποφασίσει ότι θα με φιλοξενούσε.

   

Ευτυχώς δεν είχε πολύ κόσμο αλλά όπως και το προηγούμενο βράδυ, η υγρασία ήταν ανυπόφορη, γεγονός που με ανησύχησε για το αν θα κατάφερνα να κοιμηθώ.

Αφού έστησα και τακτοποιήθηκα, πήγα μια βόλτα στο κέντρο της πόλης με σκοπό να δοκιμάσω καμιά τοπική σπεσιαλιτέ και να επιστρέψω στο camping. Είχα αρχίσει να απολαμβάνω το μοναχικό μου ταξίδι, χωρίς άγχος για το πρόβλημα της μηχανής και με την πεποίθηση ότι όλα θα πάνε καλά μέχρι να εγκαταλείψω το απίστευτο Αυστριακό έδαφος.

Η νύχτα συνεχίστηκε με τοπική μπύρα στην reception του camping, επικοινωνία με αγαπημένα πρόσωπα με την βοήθεια της τεχνολογίας και επιστροφή στη σκηνή για τον απαραίτητο ύπνο. Ένοιωθα ευχαριστημένος και ήμουν σίγουρος ότι η 5η μέρα θα είχε ακόμη περισσότερες ευχάριστες εκπλήξεις…

Ημέρα 3η Venice-Villach-Weissensee

Αυστρία – Ιταλία 25/7/2012 Ημέρα 3η

Με ξύπνησε το πρωί η φωνή του καμαρότου ότι σε λίγη ώρα το καράβι φτάνει το λιμάνι της Βενετίας. Ετοιμάστηκα γρήγορα γιατί ήθελα να την δω ξανά αλλά από το καράβι αυτή την φορά. Είναι όντως διαφορετικά να περνάς μέσα από τα κανάλια της με το πλοίο από το να περπατάς.

  

Έκανε αρκετή ώρα να δέσει στο λιμάνι και ευτυχώς δεν βιάστηκα να κατέβω στο γκαράζ. Γρήγορη αποβίβαση και βρίσκω ένα σημείο να βάλω κράνος – μπότες και τον υπόλοιπο εξοπλισμό, να ρυθμίζω το GPS κτλ. Η ζέστη αρκετή και εγώ είμαι με full εξοπλισμό χειμερινό καθώς η Αυστρία δεν αστειεύεται και το καλοκαιρινό μπουφάν θα ήταν περιττό και θα έπιανε και πολύτιμο χώρο.

Βγαίνω κατευθείαν στην εθνική και ακολουθώ αρχικά τον SS11, μετά τον Α4,ύστερα τον Α23 με κατεύθυνση προς Udine και τέλος μετά από 250χλμ φτάνω στον 1ο προορισμό της ημέρας το Villach.

 

Επειδή δεν ξέρω αν επιτρέπεται το παρκάρισμα επέλεξα να αφήσω την μηχανή σε parking ώστε να έχω το κεφάλι μου ήσυχο. Τακτοποίησα τα πράγματα και χάθηκα στους δρόμους της πόλης.

  

Αξίζει μία γρήγορη επίσκεψη για περίπατο στον κεντρικό πεζόδρομο και χάζεμα στα μαγαζάκια. Τσίμπησα κάτι στα γρήγορα και αποφάσισα να μην χάσω άλλο χρόνο εκεί και να φύγω για την λίμνη Wessensee όπου και θα έβρισκα camping για να μείνω. Φυσικά επειδή ήμουν εδώ και δύο ώρες στην Αυστρία αποφάσισε να με υποδεχτεί με βροχή. Συνηθισμένος από την Ελλάδα στην αρχή ήμουν φοβισμένος αλλά αργότερα κατάλαβα ότι καμία σχέση δεν έχει η Αυστριακή άσφαλτος με την δική μας και έτσι ανέβασα ρυθμό με την μηχανή κυριολεκτικά να βεντουζάρει στην άσφαλτο. Μπήκα στον 111 και μετά από 70χλμ έφτασα στην λίμνη Wessensee.

  

Είχα αρχίσει να νιώθω τι σημαίνει Αυστριακές Άλπεις και γενικότερα Αλπικό τοπίο. Το camping ήταν επάνω στην λίμνη και είχε αρκετό κόσμο κυρίως Γερμανούς. Βρήκα ένα ωραίο μέρος να στήσω την σκηνή και πήγα με τα πόδια στο μοναδικό εστιατόριο που υπήρχε στην περιοχή για να φάω κάτι και φυσικά τι άλλο…. Αυστριακή μπύρα.

  

Η βροχή συνεχιζόταν αλλά ευτυχώς δεν ήταν δυνατή. Να πω την αλήθεια μου άρεσε κιόλας έτσι όπως την άκουγα να πέφτει επάνω στην οροφή της σκηνής. Κοιμήθηκα αμέσως αλλά δυστυχώς η υγρασία που τρύπαγε το κόκκαλο δεν με άφησε να απολαύσω τον ύπνο στην εξοχή που τόσο μου είχε λείψει με αποτέλεσμα να ξυπνάω αρκετά συχνά. Είχα κάνει το λάθος να πάρω μαζί καλοκαιρινό Sleeping Bag.

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ…

Ημέρα 2η Ημερολόγιο Καραβιού

Αυστρία – Ιταλία 24/7/2012 Ημέρα 2η

Σήμερα θα μπορούσαμε να την πούμε και καμένη ημέρα, καθώς βρίσκομαι εγκλωβισμένος στο καράβι… θα μου πεις είναι το μέσο που θα με πάει στην Βενετία ξεκούραστα. Αφού λοιπόν δεν έχω και πολλές επιλογές για την σημερινή ημέρα και ο χρόνος που έχω στην διάθεση μου είναι ατελείωτος, τον αφιερώνω στην οργάνωση των διαδρομών, αποθήκευση στο GPS των περιοχών και των camping που θα με φιλοξενήσουν και περισυλλογής με τον εαυτό μου.

 

Ο καιρός από την στιγμή που αφήσαμε το λιμάνι της Ηγουμενίτσας έχει αρχίσει να αλλάζει και με προετοιμάζει για αυτά που θα συναντήσω. Την μία λιακάδα, αμέσως μετά συννεφιά με χαζό ψιλόβροχο, μετά ξανά ήλιο και αυτό το παιχνίδι συνεχίζεται όλη την διάρκεια της ημέρας. Το ίδιο ακριβώς κάνω κι εγώ… από την μία έχω ηρεμίσει, έχω αφήσει ΟΛΕΣ μου τις έννοιες στο λιμάνι της Πάτρας, από την άλλη θυμάμαι τα χαζοπροβλήματα της συνταξιδιώτισσας και αν θα καταφέρει να βγάλουμε μαζί το ταξίδι μας, μετά σκέφτομαι ξανά θετικά και αφήνω το βλέμμα μου να ταξιδέψει με τις σκέψεις μου στο απέραντο γαλάζιο… εκεί στο βάθος που θάλασσα και ουρανός γίνονται ένα!!

Κάπως έτσι θα συνεχιστεί το υπόλοιπο της ημέρας περιμένοντας με αγωνία το επόμενο πρωί που θα αντικρύσω ξανά το λιμάνι της Βενετίας. Έχουν περάσει κοντά στα 4 χρόνια από την τελευταία φορά που ήμουνα ξανά σε αυτή την πανέμορφη πόλη που σε κάνει να νιώθεις ότι πρωταγωνιστείς σε κάποια από της ταινίες που έχουν γυριστεί εδώ. Όμορφες αναμνήσεις από το παρελθόν τριγυρίζουν στο μυαλό μου… ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!

Ημέρα 1η Αθήνα – Πάτρα

Αυστρία – Ιταλία  23/7/2012 Ημέρα 1η

Είχε φτάσει επιτέλους η ημέρα που περίμενα εδώ και πολλά χρόνια. Συνήθως την οργάνωση ενός ταξιδιού στο εξωτερικό της ξεκινάμε αρκετούς μήνες πριν… η δική μου απόφαση πάρθηκε έναν μήνα μόνο πριν. Οι δυσκολίες ήταν πολλές και κυρίως το οικονομικό ειδικά την εποχή που διανύουμε με απολύσεις – μειώσεις μισθού κτλ. Το ταξίδι αυτό ήταν ένα όνειρο από τα παιδικά μου χρόνια και έπρεπε να πραγματοποιηθεί… οπότε μου το έκανα δώρο.

Βρέθηκαν τα χρήματα από εδώ και από εκεί, χαράχτηκαν οι διαδρομές στον χάρτη, έγινε κράτηση των εισιτηρίων και βρέθηκα τελικά στο λιμάνι της Πάτρας να περιμένω το πλοίο που θα με μεταφέρει εμένα και την συνταξιδιώτισσα μου (VFR 800) σε Ιταλικό έδαφος ώστε να αρχίσω από εκεί να ανηφορίζω προς τις μαγικές Αυστριακές Άλπεις.

 

Τώρα που γράφω βρίσκομαι μέσα στο λιμάνι σκαρφαλωμένος σε ένα πεζούλι και κοιτάζω απέναντι την μηχανή που απέκτησα λίγο πριν πάρω την απόφαση να κάνω αυτό το ταξίδι με αποτέλεσμα να είμαστε ακόμα σε στάδιο γνωριμίας. Η αλήθεια είναι ότι έχω αρκετό άγχος καθώς η καινούρια μου μηχανή (μεταχειρισμένη 10ετίας) παρόλο το service και γενικότερο έλεγχο που της έκανα, αποφασίζει όποτε θέλει χωρίς προειδοποίηση να μην ανάψει τα φώτα πορείας – προβολείς και φλάς και κάθε φορά φταίει ένα διαφορετικό καλώδιο από μία μπλε φύσα (κλασσικό πρόβλημα στα VFR απ ότι έμαθα) και δεν φτάνει αυτό … 3 ημέρες πριν το ταξίδι σκέφτηκε ότι καλό θα ήταν να κάνει και κάτι ακόμα για να με αγχώσει. Άρχισε να μπερδεύει στις χαμηλές στροφές. Πέρασα προληπτικά από 2-3 συνεργεία σήμερα το πρωί αλλά κανείς δεν μπόρεσε να κάνει κάτι. Το μόνο που έκανα ήταν να αγοράσω ένα καθαριστικό για μπεκ μήπως έφταιγε κακής ποιότητας βενζίνη. Έχω κάνει ως τώρα 200χλμ περίπου και το πρόβλημα παραμένει, ας ελπίσουμε ότι μετά από τα 2.400χλμ ακόμα που με περιμένουν θα βελτιωθεί, (ίσως βοηθήσει και η καλύτερη ποιότητας βενζίνη που έχουν στο εξωτερικό) αν όχι να εξαφανιστεί τελείως. Οπότε δικαιολογημένα νομίζω να έχω άγχος… παρόλα αυτά προσπαθώ να χαλαρώσω και να ζήσω με όλες μου τις αισθήσεις το ταξίδι αυτό. Ακόμα και η διαδρομή Αθήνα – Πάτρα που νομίζω ότι είναι ο χειρότερος δρόμος που θα πατήσω σε αυτό το ταξίδι μου φάνηκε απολαυστική… μάλλον γιατί δεν είχε κίνηση και ήμουν σχεδόν μόνος μου.

Αυτά για σήμερα… θα βάλω μουσική στο mp3, θα αράξω στο έδαφος ακουμπώντας την πλάτη στην συνταξιδιώτισσα, θα σκεφτώ όλα αυτά που αφήνω πίσω μου, θα προσπαθήσω να χαλαρώσω, να σκεφτώ θετικά ότι η συνταξιδιώτισσα θα είναι μια χαρά σε όλη την διάρκεια του ταξιδιού και θα περιμένουμε το πλοίο μας…