Ημέρα 10η (Τα τελευταία χιλιόμετρα…)

Τελευταία μέρα του ταξιδιού και τα συναισθήματα ανάμεικτα. Παρόλο που κοιμήθηκα αρκετές ώρες ένιωθα εξάντληση μάλλον αντιδρούσε το σώμα που θα γύρναγε πίσω και θα έπρεπε να προσαρμοστώ ξανά στην καθημερινότητα. Μετά το πρωινό αποφασίσαμε να κοιμηθούμε λίγο ακόμα και να ξεκινήσουμε αργότερα την κάθοδο προς την Αθήνα. Είχαμε μπροστά μας 550 χιλιόμετρα αλλά δεν βιαζόμασταν. Έτσι κι αλλιώς ήμασταν πλέον σε Ελληνικό έδαφος και τα πάντα ήταν πιο εύκολα.

Καταφέραμε να ξεκινήσουμε κατά τη 13:00 και αφού περάσαμε λίγο από την Φλώρινα αρχίσαμε την κάθοδο προς Λάρισα.

DSCN3935

DSCN3940

DSCN3952

DSCN3956

DSCN3959

DSCN3962

DSCN3963

DSCN3965

Λίγο μετά την τεχνητή Λίμνη Πολυφύτου υπάρχει ένα χωριό τα Σέρβια. Ομολογώ πως πρώτη φορά το άκουγα. Η ονομασία και μόνο ήταν αρκετή για να μας κάνει σταματήσουμε για φαγητό – καφέ.

DSCN3970

Συνεχίσαμε προς Λάρισα και από εκεί βγήκαμε στην Εθνική για τα τελευταία 350 βαρετά χιλιόμετρα. Η θερμοκρασία στο Θεό… και αναγκαστικά έπρεπε να κάνουμε συχνές στάσεις για νερό. Η εξάντληση που ένιωθα το πρωί δεν είχε φύγει.. με συνόδευε και όσο πέρναγε η ώρα χειροτέρευε. Ένιωθα το στομάχι χάλια και τα μάτια να καίνε… δεν έδινα σημασία και το μόνο που έκανα ήταν να πίνω αρκετό νερό νομίζοντας ότι θα με κάνει να νιώσω καλύτερα.

DSCN3981

Περάσαμε την Λαμία και ευτυχώς είχε αρχίσει να πέφτει η θερμοκρασία κάνοντας το ταξίδι λίγο πιο εύκολο.

Μπήκαμε Αθήνα και κατέρρευσα.. πυρετός, εξάντληση και μία γενικότερη δυσφορία. Έτσι κ αλλιώς δεν είχε σημασία πλέον, είχαμε φτάσει στην βάση μας, ένα ακόμα ταξιδιωτικό είχε ολοκληρωθεί, διανύσαμε συνολικά 3.360 χιλιόμετρα και γεμίσαμε μπαταρίες στο Φουλ! Όλα ήταν τόσο έντονα στο μυαλό μας που προσπαθούσαμε να τα βάλουμε σε μία τάξη. Το κακό όταν ταξιδεύεις για μέρες και αλλάζεις συνέχεια τόπους είναι ότι δεν προλαβαίνεις να επεξεργαστείς αυτά που ζεις… και μετά όταν πλέον επιστρέφεις στην βάση σου είναι αδύνατο να σε χωρέσει το ίδιο σου το σπίτι. Θέλεις να συνεχίσεις να αλητεύεις… είναι αρρώστια τα οδικά ταξίδια και μόνο αν το έχεις ζήσει θα καταλάβεις. Κάποιους μπορεί να τους κουράσει σε κάποιους να φαίνεται βαρετό και ανούσιο από τη στιγμή που μπορείς με ένα αεροπλάνο να πας παντού γρήγορα και ξεκούραστα. Αλλά ήμαστε και μία κατηγορία που μας εξιτάρει.. μας δίνει δύναμη όσο κουραστικό και αν ακούγεται. Αυτή η περιπλάνηση, το χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ρολόγια… το να είσαι πραγματικά Ελεύθερος σήμερα εδώ… αύριο ποιος ξέρει.. δρόμος να υπάρχει και ΠΑΜΕ!

Advertisements

Ημερα 9η Nis – Φλώρινα

Ημέρα 9η

Προτελευταία ημέρα του ταξιδιού, σε λίγες ώρες και αφού περνούσαμε δύο συνοριακούς σταθμούς θα ήμασταν πίσω στην Ελλάδα.

Αφιερώσαμε χρόνο να απολαύσουμε το πρωινό του ξενοδοχείου που όπως αποδείχτηκε δεν το ετοίμαζαν εκεί. Σου έφερναν έναν κατάλογο, διάλεγες τι ήθελες και το παράγγελναν απ έξω. Μας έκανε μεγάλη εντύπωση γιατί όσα ταξίδια και αν έχουμε κάνει δεν είχαμε συναντήσει ξανά κάτι τέτοιο. Δεν μας χάλασε, ίσα ίσα, ήταν και η πρώτη φορά που καταφέραμε να βρούμε Freddo Capucino.

Την ώρα της πληρωμής μας περίμενε μία μικρή έκπληξη, βγάζοντας την κάρτα για να πληρώσουμε το δωμάτιο (κάτι που συνηθίζουμε στο εξωτερικό καθώς δεν υπάρχει λόγος να κουβαλάμε μετρητά) η κοπέλα στην reception με μισά Σέρβικα και μισά Αγγλικά προσπαθούσε να μας πει ότι δεν δέχονται κάρτες. Δεν καταλάβαμε αν ήταν κάποιο προσωρινό τεχνικό πρόβλημα του μηχανήματος ή η γενική πολιτική του ξενοδοχείου. Έπρεπε λοιπόν να βρω κάπου ΑΤΜ για να κάνω ανάληψη μετρητών. Η θερμοκρασία αν και πρωί είχε αρχίσει να ανεβαίνει επικίνδυνα κάνοντας ανυπόφορο το περπάτημα στους δρόμους της Nis με μπότες και εξοπλισμό μηχανής. Ευτυχώς μερικά τετράγωνα πιο κάτω υπήρχε μηχάνημα ΑΤΜ αλλά η απόσταση ήταν αρκετή για να αρχίσουν τα ρούχα να κολλάνε επάνω στο δέρμα.

Δέσιμο αποσκευών στην μηχανή και πριν αφήσουμε πίσω μας την Nis θέλαμε να επισκεφτούμε το Skull Tower (Πύργος των Κρανίων) που βρίσκεται σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης.

IMG_5158

DSCN3785

DSCN3786

DSCN3788

DSCN3789

DSCN3794

DSCN3792

DSCN3795

DSCN3796

Ο Πύργος των Κρανίων (σερβικά : Ћеле-кула) είναι ένα ιστορικό μνημείο της πρώτης σερβικής επανάστασης στην σημερινή Σερβία . Το μνημείο στήθηκε από τους Οθωμανούς μετά την νικηφόρα μάχη τους επί των επαναστατημένων Σέρβων το οποίο έχτισαν με τα κρανία των ηττημένων.

Στις 31 Μαΐου 1809, στον λόφο Cegar οι Σέρβοι επαναστάτες υπέστησαν την μεγαλύτερη ήττα τους από τους Οθωμανούς, παρ’όλα αυτά 6000 Οθωμανοί έχασαν την ζωή τους].
Ο Χουρσίτ Πασάς μετά το τέλος της μάχης έδωσε εντολή κι αποκεφαλίστηκαν οι νεκροί επαναστάτες, γδάρθηκαν τα κρανία τους και αφού γέμισαν με βαμβάκι τα έστειλαν στον Σουλτάνο, τα κρανία που έμειναν τα έχτισαν φτιάχνοντας ένα τείχος για παραδειγματισμό.

Ο πύργος χτίστηκε από τον Ιούνιο έως το φθινόπωρο του 1809, αποτελείται από τέσσερις τοίχους αντιστήριξης (πλάτος 4,5 m και 0,5 m πάχος) που ακουμπούν ο ένας πάνω στον άλλο κάνοντας ένα κοίλο, το αρχικό του ύψος ήταν 5 πόδια. Σε αυτό χτίστηκαν τα κρανία 952 σέρβων επαναστατών, σήμερα έχουν απομείνει 52 , τα υπόλοιπα έπεσαν λόγω κακοκαιρίας ή αποκολλήθηκαν από ντόπιους ή συγγενείς των νεκρών και θάφτηκαν. Στην κορυφή του έβαλαν το κρανίο του Στεβάν Σίντελιτς, Σέρβου ηγέτη της μάχης.

Παρά το γεγονός ότι κατά το δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα ο Μιτάτ Πασάς αποφάσισε να γκρεμιστεί, το τείχος παρέμεινε μέχρι το 1892. Σήμερα το τμήμα που διασώζεται αποτελεί μουσείο και μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της Σερβίας.

Ότι έχει απομείνει από τον Πύργο φυλάσσεται μέσα σε ένα ναό, στο κέντρο του βρίσκεται το τοίχος και γύρω γύρω διάφορες πληροφορίες και εικόνες της εποχής.

IMG_5172

IMG_5173

IMG_5175

IMG_5178

IMG_5182

IMG_5184

IMG_5187

IMG_5193

IMG_5194

IMG_5199

Ξεκινήσαμε με προορισμό την πόλη Βράνιε και από εκεί προς τα σύνορα Σερβίας – Fyrom. Μια απόσταση 150 χιλιομέτρων.

DSCN3810

DSCN3812

DSCN3809

Ήταν ο πρώτος συνοριακός σταθμός που μας ζήτησαν την πράσινη κάρτα της μηχανής. Έγγραφο απαραίτητο για οποιονδήποτε ταξιδεύει οδικώς στο εξωτερικό και μπορείτε να το προμηθευτείτε από την ασφαλιστική εταιρεία χωρίς χρέωση. Δηλώνετε μόνο τις χώρες απ’ όπου θα περάσετε και έχει περιορισμένη ισχύ οπότε κάθε τόσο θέλει ανανέωση.

Το να διασχίσεις το Fyrom είναι αρκετά εύκολο από την στιγμή που θα επιλέξεις να κινηθείς σε κεντρικές αρτηρίες. Υπάρχει Εθνική οδός όπου μέχρι τον συνοριακό σταθμό Νίκη είναι 200 χιλιόμετρα περίπου. Το όριο της Εθνικής στα περισσότερα κομμάτια είναι τα 130 χιλιόμετρα. Φροντίστε να έχετε ψιλά για τα διόδια που μέχρι τα σύνορα της Ελλάδας είναι τρία.

Σε μία στάση για καφέ είχα την τύχη να γνωρίσω έναν ταξιδευτή από την Αμερική. Εξήντα πέντε χρονών και ταξίδευε με την μοτοσυκλέτα του τους τελευταίους 5 μήνες. Έστειλε τη μηχανή με καράβι, γύρισε σχεδόν όλη την Ευρώπη και ανέβαινε προς Δανία όπου θα συναντούσε την γυναίκα του που θα ερχόταν από Αμερική με αεροπλάνο. Τελικά το μικρόβιο του να ταξιδεύεις και να περιπλανιέσαι με το σιδερένιο σου άλογο αλλάζοντας χώρες και αναζητώντας το άγνωστο δεν φεύγει ποτέ και ο καινούριος μου φίλος ήταν ζωντανή απόδειξη. Άραγε θα έχω το κουράγιο στην ηλικία του να μπορώ να κάνω το ίδιο?

IMG_5201

IMG_5204

IMG_5205

Ανταλλάξαμε στοιχεία και αποχαιρετιστήκαμε… και που ξέρεις ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον να συναντηθούμε ξανά κάπου εκεί έξω.

Τα τελευταία μας χιλιόμετρα σε ξένη άσφαλτο πέρασαν γρήγορα και πλέον είχαμε μπει σε Ελληνικό έδαφος.

IMG_5208

DSCN3900

Για να είναι πιο ξεκούραστο το ταξίδι και εφόσον δεν είχαμε πίεση χρόνου αντί να συνεχίσουμε για Αθήνα, αποφασίσαμε να διανυκτερεύσουμε κάπου κοντά στα σύνορα με σκοπό να επισκεφτούμε και τη Φλώρινα. Βρήκαμε δωμάτιο λίγο έξω από την πόλη στον δρόμο Φλώρινας – Κρυσταλλοπηγής.

DSCN3926

DSCN3925

DSCN3924

DSCN3922

DSCN3920

DSCN3919

Είχε αρχίσει να βραδιάζει και ευτυχώς η θερμοκρασία ήταν πλέον ιδανική. Περιπλανηθήκαμε λίγο στα στενά της Φλώρινας αλλά η κούραση των ημερών είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνιση της.

Ημέρα 8η Zlatibor–Nis

Αφύπνιση νωρίς, χωρίς ξυπνητήρι καθώς το άγχος ύστερα από 7 ημέρες στον δρόμο, μας είχε πια εγκαταλείψει. Ο οργανισμός πλέον είχε προσαρμοστεί στο πρόγραμμα του ταξιδιού. Δεν μας ένοιαζε να ξεκινήσουμε νωρίς ούτε αν θα μας έβρισκε η νύχτα στον δρόμο. Όσο και αν πλησιάζαμε στο τέλος ενός ακόμα ταξιδιωτικού προσπαθούσαμε να ζούμε την κάθε στιγμή, το κάθε χιλιόμετρο που αφήναμε πίσω μας. Οι ρόδες της μηχανής κυλούσαν ήρεμα στην Σέρβικη επαρχία και ο νους ταξίδευε μαζί με εμάς σε όλα αυτά που είχαμε αφήσει πίσω μας και σε αυτά που είχαμε ακόμα να δούμε τις τελευταίες 3 ημέρες μέχρι να επιστρέψουμε στην βάση μας. Άνθρωποι γεμάτοι… από όλες τις απόψεις, εικόνες αποθηκευμένες μέσα μας και μερικές ακόμα κουκίδες προστέθηκαν στον χάρτη με τα μέρη που είχαμε περάσει. Πόσα έχουμε ακόμα να δούμε όμως… όσα χρόνια και αν ταξιδεύουμε, πάντα θα υπάρχει κάτι νέο … έστω και αν τύχει να περάσουμε από τα ίδια μέρη. Το πέρασμα του χρόνου αλλάζει τα πάντα οπότε ακόμα και αυτά που έχουμε ήδη επισκεφτεί πάντα θα έχουν κάτι νέο να μας προσφέρουν. Αλλάζει ακόμα και εμάς… και βλέπουμε τα ίδια πράγματα με άλλο όμως μάτι…

Αφιερώσαμε λίγο χρόνο στο Zlatibor για να το δούμε και μέρα και μετά συνεχίσαμε προς την Nis όπου και θα διανυκτερεύαμε. Τα χιλιόμετρα της ημέρας ήταν περίπου 280 όπου τα 160 ήταν σε επαρχιακό δρόμο και μετά θα μπαίναμε στον αυτοκινητόδρομο.

DSCN3644

DSCN3646

DSCN3653

DSCN3655

DSCN3656

DSCN3658

DSCN3660

 DSCN3666

Τόσο ο Βορράς όσο και ο Νότος της Σερβίας έχει πολύ όμορφα τοπία και απολαμβάνεις την οδήγηση στους επαρχιακούς δρόμους, αν και μερικές φορές σου αποσπάει την προσοχή κάποιο μπάλωμα στον δρόμο ή κάποια λακκούβα, σε γενικές γραμμές όμως η ποιότητα της ασφάλτου είναι σε καλό επίπεδο ειδικά αν την συγκρίνουμε με τους Ελληνικούς δρόμους που ήμαστε συνηθισμένοι.

Όπου βρίσκαμε την ευκαιρία κάναμε στάσεις όχι τόσο για ξεκούραση αλλά κυρίως για να απολαύσουμε την ηρεμία της φύσης παρέα με καφε και τσιγάρο. Ευκαιρία να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας να αποθηκεύσει τις εικόνες γύρω μας.

DSCN3673

DSCN3674

DSCN3676

DSCN3678

DSCN3680

Τα τελευταία χιλιόμετρα στην εθνική ήταν βαρετά αλλά θέλαμε να φτάσουμε στην Nis πριν πέσει ο ήλιος ώστε να προλάβουμε να την δούμε. Μπαίνοντας στην πόλη είπαμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας στο GPS για να βρούμε το ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει, η τύχη όμως αποφάσισε να γυρίσει την πλάτης της καθώς δεν υπήρχε καν ο δρόμος στον χάρτη (πρέπει να θυμηθώ στα επόμενα ταξίδια να κάνω αναβαθμίσεις επιτέλους). Αν και στην αρχή αφήσαμε το ένστικτο να μας οδηγήσει… χωρίς αποτέλεσμα βέβαια καθώς βρεθήκαμε να περνάμε από τους ίδιους δρόμους 2-3 φορές. Συμπληρώστε στα παραπάνω την θερμοκρασία που ήταν αρκετά υψηλή, την ζέστη του κινητήρα της μηχανής να καίει τα πόδια σε κάθε κόκκινο φανάρι μετατρέποντας τα δευτερόλεπτα μέχρι να ανάψει πράσινο σε αιώνες. Γι‘ αυτό δεν μ αρέσουν οι πόλεις όταν ταξιδεύουμε…

DSCN3714

DSCN3719

DSCN3720

DSCN3724

DSCN3727

DSCN3732

DSCN3734

DSCN3681

DSCN3698

DSCN3710

DSCN3713

Μπήκε σε εφαρμογή το σχέδιο Β….το ‘’Ρωτώντας πας στην πόλη’’. Σταματήσαμε κάτι περαστικές όπου με δυσκολία καταλάβαιναν αυτά που ρωτούσαμε. Το μόνο που κατάλαβαν ήταν ότι ήμασταν απο Ελλάδα.Έβγαλε τότε η μία το κινητό και κάλεσε έναν φίλο τους Έλληνα ….. ούτε αυτός όμως γνώριζε να μας πει οδηγίες για το που βρισκόταν το ξενοδοχείο, οπότε αφού τους ευχαριστήσαμε συνεχίσαμε το ψάξιμο.

Μετά απο αρκετό κόπο καταφέραμε και βρήκαμε το ξενοδοχείο, πρώτη ήτα,…. δεν υπήρχε παρκινγκ που έγραφε στο booking…. Και όταν ρώτησα που παρκάρω μου έδειξε με χαμόγελο το πεζοδρόμιο ακριβώς μπροστά στην είσοδο. Μου επιβεβαίωσαν ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος και ότι ποτέ δεν είχε συμβεί κάτι στο παρελθόν. Οπότε αποφάσισα να το ρισκάρω…έτσι και αλλιώς η κούραση δεν άφηνε περιθώρια για να ψάξω εναλλακτική πρόταση.

IMG_5161

Δεύτερη ήτα ήταν ότι για ακόμα μία φορά το ξενοδοχείο δεν είχε ασανσέρ και κλασσικά το δωμάτιο ήταν στους τελευταίους ορόφους….οπότε τα πράγματα έπρεπε να τα ανεβάσουμε με τα σκαλιά… αυτό σε συνδυασμό τα ζεστά ρούχα μου φαινόταν υπερπαραγωγή… δεν υπήρχε όμως άλλη επιλογή.

Αφού λοιπόν τακτοποιηθήκαμε είπαμε να δοκιμάσουμε την κουζίνα του ξενοδοχείου… όταν όμως ζητήσαμε κατάλογο μας έφερε διάφορους καταλόγους απο μαγαζιά με delivery. Χωρίς πολλές σκέψεις επιλέξαμε γρήγορα τα πρώτα που μας έκαναν εντύπωση και περιμέναμε με αγωνία να δούμε τι θα μας έφερναν.Παραδόξως το φαγητό ήταν αρκετά καλό και έτσι με γεμάτα πλέον στομάχια αρχίσαμε να περπατάμε στα στενά της Nis προσπαθώντας να ενσωματωθούμε με την καθημερινότητα των κατοίκων της και να προλάβουμε να δούμε όσο περισσότερα γίνεται μέσα στον περιορισμένο χρόνο που είχαμε στην διάθεση μας.

DSCN3735

DSCN3742

DSCN3749

DSCN3750

DSCN3752

Όλο το κέντρο μύριζε ποπ-κορν και ήταν λες και βρισκόμασταν σε ένα τεράστιο Λούνα Παρκ χωρίς παιχνίδια…

DSCN3764

DSCN3765

DSCN3772

DSCN3776

DSCN3759

Κόσμος παντού… τα μαγαζιά ήταν γεμάτα… κάτι σαν την Ελλάδα. Αν κάτσεις και παρατηρήσεις λίγο θα δεις πολλά κοινά στοιχεία στους δύο λαούς.

IMG_5139

DSCN3777

IMG_5079

IMG_5092

IMG_5097

IMG_5121

IMG_5135

IMG_5141Παρόλο που δεν είχε κάτι ιδιαίτερο σαν πόλη σου έβγαζε κάτι θετικό, ήταν όμορφα να περπατάμε νύχτα στους δρόμους της παρατηρώντας τα πάντα γύρω μας και χαζεύοντας την ζωή των κατοίκων.

Ήταν η τελευταία μας νύχτα σε Σέρβικο έδαφος, απο αύριο θα μπαίναμε Ελλάδα διασχίζοντας Fyrom με τελικό προορισμό ένα χωριό λίγο έξω απο την Φλώρινα όπου και διανυκτερεύαμε.

Ημέρα 7η Sarajevo–Mokra Gora–Zlatibor

Από το μισάνοιχτο παράθυρο ηχούσαν οι ψαλμοί του Ιμάμη από τον Μιναρέ που βρισκόταν δίπλα στο ξενοδοχείο. Πόσο γουστάρω αυτό το συναίσθημα που ξυπνάς το πρωί σε έναν ξένο τόπο και ξέρεις ότι μόλις ξεκίνησε μία καινούρια ημέρα και όλα είναι εκεί έξω και σε περιμένουν να τα ‘’ρουφήξεις’’. Νέες εικόνες, νέες εμπειρίες, νέοι δρόμοι…

DSCN3364

Ξυπνήσαμε νωρίς καθώς θέλαμε να αφιερώσουμε λίγο ακόμα χρόνο σε αυτή την όμορφη πόλη υπο το φως του ήλιου. ‘Όλα έμοιαζαν αλλιώς, είχε χαθεί το ατμοσφαιρικό στοιχείο που της χάριζε η νύχτα, οι δρόμοι είχαν γεμίσει με αυτοκίνητα και ανθρώπους, υπαίθριες αγορές αριστερά και δεξιά και τα σημαδεμένα κτίρια φαινόντουσαν πλέον πιο καθαρά.

DSCN3366

DSCN3367

DSCN3368

DSCN3378

DSCN3386

DSCN3382

DSCN3389

DSCN3392

DSCN3396

DSCN3407

DSCN3401

Περιπλανηθήκαμε λίγο στο κέντρο του Sarajevo και λίγο αργότερα βρεθήκαμε ξανά στους επαρχιακούς δρόμους της Βοσνίας. Θα κατευθυνόμασταν προς την πασίγνωστη γέφυρα του Visegrad και από εκεί θα περνάγαμε ξανά σε Σέρβικο έδαφος.

Η διαδρομή μέχρι και το χωριό Socolac που σταματήσαμε για καφέ ήταν φοβερή, με καλή χάραξη και παντού πράσινο. Ευτυχώς δεν είχε κίνηση και μπορούσαμε να απολαύσουμε την οδήγηση.

DSCN3416

DSCN3421

DSCN3425

DSCN3426

DSCN3433

DSCN3436

Καθίσαμε σε ένα όμορφο υπαίθριο καφέ και μπλεχτήκαμε με τους ντόπιους. Τα βλέμματα τους έπεφταν πότε στην φορτωμένη μηχανή και πότε σε εμάς που προσπαθούσαμε να ξεκολλήσουμε από πάνω μας τα δερμάτινα μπουφάν, που με την ζέστη είχαν γίνει ένα με το δέρμα …

DSCN3440

DSCN3441

Λίγα χιλιόμετρα πριν φτάσουμε στο Visegrad μας έκανε σήμα ένας ένστολος που είχε στήσει μπλόκο στην άκρη του δρόμου. Τυπικός έλεγχος σκέφτηκα… δείχνουμε ταυτότητες χαρτιά και ξεμπερδέψαμε….

DSCN3444

DSCN3447

DSCN3475

Σταματάμε, και μέχρι να πλησιάζει είχα έτοιμα στα χέρια όλα τα απαραίτητα έγγραφα για να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα. Έλεγξε τα χαρτιά της μηχανής, είδε τις ταυτότητες και μετά άρχισε να μας μιλάει στην γλώσσα του χωρίς κανείς να καταλαβαίνει τίποτα. Προσπάθησα να του μιλήσω Αγγλικά αλλά δεν έδειχνε να καταλαβαίνει…οπότε το γύρισα κι εγώ στα Ελληνικά. Στην γλώσσα σου εσύ φίλε μου…. στην δική μου κι εγώ λοιπόν! Μεταξύ Βόσνιων – Ελληνικών και Αγγλικών καταφέραμε να καταλάβουμε τι ήθελε να μας πει κάθε φορά που τα μάτια του αγρίευαν με συνδυασμό των χεριών πάνω και κάτω.

Επέμενε ότι είχαμε κάνει προσπέραση σε όχημα, σε σημείο που απαγορευόταν. Φυσικά και δεν ίσχυε κάτι τέτοιο καθώς οδηγούσα πολύ συντηρητικά για να μπορούμε να απολαύσουμε το τοπίο γύρω μας. Αρνήθηκα ότι είχα κάνει την προσπέραση που ήθελε να μας φορτώσει και του ζητούσα να μας εξηγήσει που μας είδε και πως μπορεί να ισχυρίζεται κάτι τέτοιο από την στιγμή που αυτός ήταν παρκαρισμένος εκεί… Δεν ξέρω πως ξαφνικά άρχισε να καταλαβαίνει αυτά που του έλεγα αλλά η όλη σκηνή είχε αρχίσει να μου φαίνεται αστεία καθώς κατάλαβα ότι το μόνο που ήθελε ήταν λάδωμα. Έλα όμως που ήμουνα αποφασισμένος να μην του δώσω τίποτα γιατί δεν μου άρεσε ο τρόπος που πήγε να το φορτώσει. Ας ζήταγε χύμα την μπυρίτσα του, να του την δώσω. Άρχισε να μου λέει ότι μας είδαν συνάδελφοι του και ότι του έστειλαν φωτογραφία στο κινητό, μόλις φυσικά του ζήτησα να μας την δείξει άρχισε πάλι τις φωνές και τις χειρονομίες. Εκεί λοιπόν του πέταξα την μαγική λέξη… Please call Greek Embassy J Σταμάτησε να μιλάει…. Είδε ξανά τα χαρτιά και μάλλον κατάλαβε ότι ήμουνα διατεθειμένος να το τραβήξω και ότι δεν μας ένοιαζε αν χάναμε χρόνο, χωρίς να μιλήσει μου έδωσε τα χαρτιά αγριεμένος και είπε και αυτός με την σειρά του την μαγική λέξη που ήθελα να ακούσω…. GO!!! Θα μπορούσαμε να είχαμε μπλέξει αλλά δεν με ένοιαζε … το πολύ να χάναμε μερικές ώρες από το ταξίδι, δεν ήθελα να του δώσω λεφτά με αυτό τον τρόπο, αν μου τα ζήταγε χύμα πολύ ευχαρίστως να τον κέρναγα μια παγωμένη μπυρίτσα. Κράνος – γάντια και συνέχεια παρέα με τον ποταμό Δρίνο στα δεξιά μας μέχρι το Visegrad.

DSCN3478

DSCN3486

DSCN3491

DSCN3493DSCN3495  

DSCN3500  DSCN3498  DSCN3501

Παρκάραμε κοντά στην γέφυρα και περπατήσαμε λίγο στην γύρω περιοχή για να αποθανατίσουμε το τοπίο…

DSCN3502

DSCN3503

DSCN3504

DSCN3505

DSCN3508

DSCN3509

DSCN3511

DSCN3512

IMG_4925

IMG_4926

IMG_4932

Σε 19 χιλιόμετρα θα αφήναμε πίσω μας την Βοσνία και θα περνάγαμε ξανά σε Σέρβικο έδαφος, ανυπομονούσαμε να δούμε την Mokra Gora (Υγρό βουνό), ένα χωριό που φτιάχτηκε από τον Εμιρ Κουτσουρίτσα για τις ανάγκες της ταινίας Life is a Miracle

DSCN3529

DSCN3534

DSCN3535

DSCN3536

DSCN3537

DSCN3538

DSCN3539

DSCN3541

DSCN3544

DSCN3550

«Παρατήρησα τον λόφο Kustendorf κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας “Life is a miracle”. Από τον λόφο απέναντι, στον σιδηροδρομικό σταθμό Golubic, έναν σταθμό κατασκευασμένο για τις ανάγκες της ταινίας κοντά στον σταθμό Jatare, είδα το Mecavnik. Δεν ήταν δύσκολο, καθόμασταν για ώρες, καθώς περιμέναμε τον ήλιο να βγει από τα σύννεφα και να συνεχίσουμε τα γυρίσματα. Κατά τη διάρκεια της αναμονής, χάζευα με φθόνο το Mecavnik, έναν λόφο με τίποτε απολύτως επάνω του αλλά, όπως μου φαινόταν εμένα, με πολλή λιακάδα».

Σε μια τέτοια διαδρομή του μυαλού του ο Εμίρ Κουστουρίτσα αποφάσισε ότι έπρεπε με κάποιο τρόπο να μη φύγει από εκεί, από το μοναδικό κομμάτι γης σε αυτόν τον πλανήτη που τον μάγεψε τόσο και τον έκανε να μη θέλει να ξεκολλήσει τα μάτια του από πάνω του. Κάπως έτσι φτιάχτηκε το πράσινο χωριό του Κουστουρίτσα, το Kustendorf ή αλλιώς Kusturica Village.

«Εχασα την πόλη μου κατά τη διάρκεια του πολέμου. Αυτός είναι ο λόγος που ήθελα να φτιάξω το δικό μου χωριό. Φέρει ένα γερμανικό όνομα: Kustendorf. Θα οργανώνω εκεί σεμινάρια για ανθρώπους που θέλουν να μάθουν πώς να κάνουν κινηματογράφο, συναυλίες, κεραμικά, ζωγραφική. Είναι το μέρος όπου θα ζω και όπου μερικοί άνθρωποι θα έχουν τη δυνατότητα να έρχονται από καιρό σε καιρό. Θα υπάρχουν φυσικά και άλλοι κάτοικοι που θα εργάζονται εκεί. Ονειρεύομαι έναν ανοιχτό χώρο με καλλιτεχνική πολυμορφία, η οποία θα εναντιώνεται στην παγκοσμιοποίηση».

Η Mokra Gora ήταν ήδη γνωστή πριν ο διάσημος σκηνοθέτης αποφασίσει να φτιάξει εκεί το μίνι και σπάνιας ομορφιάς χωριό λόγω της τοπικής σιδηροδρομικής γραμμής Sargan-8, όπου συναντάται το μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως, η διαδρομή να μοιάζει απόλυτα με τον αριθμό οκτώ. Είναι εξαιρετικά αναγνωρίσιμη ακόμα και από το αεροπλάνο.

DSCN3555

IMG_4943

DSCN3557

IMG_4946

DSCN3563

IMG_4949

Τελικός προορισμός της ημέρας θα ήταν το Zlatibor. Συνεχίσαμε στον επαρχιακό δρόμο για 38 χιλιόμετρα και λίγο πριν μπούμε στο χωριό ρύθμισα το GPS να μας πάει στο δωμάτιο που είχαμε κλείσει μέσω του Booking.com.

DSCN3568

DSCN3570

DSCN3576

Δίπλα στο κατάλυμα ήταν μία τεράστια έκταση από ακαλλιέργητο χωράφι που ‘’έπαιζαν’’ μαζί του οι ακτίνες του ήλιου καθώς αυτός χανότανε πίσω από το βουνό…τι πιο όμορφο να κλείσεις την ημέρα σου απολαμβάνοντας την ομορφιά της φύσης.

DSCN3581

IMG_4984

DSCN0004

DSCN3589

DSCN3602

Αφήσαμε τα πράγματα στο δωμάτιο και κατευθυνθήκαμε προς το κέντρο. Παρκάραμε την μηχανή και ένας κύριος που καθόταν σε ένα κουβούκλιο (δεν καταλάβαμε ποτέ τι ακριβώς έκανε εκεί καθώς δεν υπήρχε κάποιο πάρκινγκ ή κάτι άλλο να φυλάξει) προθυμοποιήθηκε να μας φυλάξει τα κράνη για να μην τα κουβαλάμε. Οι Σέρβοι είναι πολύ φιλόξενος λαός και όπου κι αν πηγαίναμε μας το αποδεικνύανε. Αποφασίσαμε να μην τα αφήσουμε γιατί ποτέ δεν ξέρεις…

DSCN3615

DSCN3616

DSCN3618

DSCN3619

DSCN3620

DSCN3621

Παντού γύρω μας υπήρχαν τουρίστες από όλα τα μέρη του κόσμου και ακολουθήσαμε το πλήθος στην υπαίθρια αγορά που ήταν στημένη. Ευκαιρία να αγοράσουμε σουβενίρ και να δοκιμάσουμε τοπικές Σέρβικες νοστιμιές.

DSCN3623

DSCN3625

DSCN3631

DSCN3634

Καθώς έπεφτε η νύχτα η θερμοκρασία είχε αρχίσει να αλλάζει σε σημείο να κάνει κρύο λόγω της υγρασίας και ήταν από τις λίγες φορές που φορούσαμε άνετα τα δερμάτινα μπουφάν με την επένδυση.

Ημέρα 6η – Σέρβια (Βελιγράδι) – Βοσνία(Sarajevo)

Το αρχικό πλάνο ήταν να παραμείνουμε στην Σερβία και να κατεβούμε νότια με διανυκτέρευση στην Mokra Gora. Κοιτώντας όμως τους χάρτες το προηγούμενο βράδυ κάτι μας έτρωγε, θέλαμε για ακόμα μία φορά να αλλάξουμε την προγραμματισμένη πορεία μας.

Είχαμε ακούσει πολύ καλά λόγια για το Sarajevo και γενικότερα για τις ομορφιές της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης. Είδαμε λίγο τις τιμές για διαμονή στην Mokra Gora και σχεδόν όλα τα καταλύματα που βρίσκαμε ήταν στα 70€ (αρκετά ακριβά για τα δεδομένα της Σερβίας) και άλλα δεν είχαν διαθεσιμότητα. Οπότε χωρίς πολλές σκέψεις ξεκινήσαμε προς τα σύνορα Σερβίας – Βοσνίας και θα αποφασίζαμε στην διαδρομή τι θα κάναμε.

Γρήγορο πρωινό στον πλούσιο μπουφέ του ξενοδοχείου, πακετάρισμα και ξανά στον δρόμο. Θα περνάγαμε από την πόλη Loznica και από εκεί είτε θα συνεχίζαμε προς Mokra Gora είτε θα μπαίναμε στην Βοσνία μέσω Zvornic. Τα χιλιόμετρα μέχρι την Loznica (145χλμ από το Βελιγράδι) βγήκαν εύκολα και ξεκούραστα. Είχε φτάσει η ώρα της απόφασης…. Χωρίς πολλές συζητήσεις αποφασίστηκε να περάσουμε Βοσνία, εξάλλου όταν έχεις το ιστορικό Sarajevo τόσο κοντά σου νομίζω δεν θέλει και πολύ σκέψη για το αν θα πας…

Φτάσαμε στον συνοριακό σταθμό και με λίγη καθυστέρηση καθώς ζήτησαν να δουν όλα τα έγγραφα, δικά μας και της μοτοσυκλέτας, περάσαμε στην Βοσνία διασχίζοντας τον ποταμό Δρίνο.

DSCN3139

Αμέσως άλλαξε το τοπίο και οδηγούσαμε παράλληλα με τον ποταμό σε μία φοβερή διαδρομή με διαδοχικές στροφές και καλή άσφαλτο που μας επέτρεπε να χαλαρώσουμε και να απολαύσουμε το τοπίο και την φύση. Θα ανηφορίζαμε προς την πόλη Vlasenica σε υψόμετρο 660μ.και από εκεί θα καταλήγαμε στο Sarajevo περνώντας από το Socolac. Η απόσταση από το Zvornic μέχρι το Sarajevo είναι 126χλμ περίπου.

DSC01005

DSC01009

DSC01010

DSC01020

Όσο ανεβαίναμε σε υψόμετρο τόσο έπεφτε η θερμοκρασία κάνοντας τις συνθήκες ιδανικές για οδήγηση μηχανής.

DSCN3140

DSCN3141

DSCN3142

DSCN3143

DSCN3151

Κάθε λίγα χιλιόμετρα κάναμε στάσεις στην άκρη του δρόμου για να απολαύσουμε με ησυχία την ηρεμία και την ομορφιά της φύσης.

DSCN3168

DSCN3182

DSCN3186

DSCN3188

Οι πινακίδες έδειχναν ότι πλησιάζαμε στο Sarajevo αλλά εμείς ήμασταν ακόμα μέσα στα βουνά, μας είχε κάνει τρομερή εντύπωση πώς είναι δυνατόν να λέει ότι απέχουμε 10 – 15 χλμ από το Sarajevo και να μην φαίνεται καν. Το είχα εντελώς διαφορετικά στο μυαλό μου και πολλές φορές αναρωτιόμουνα μήπως κάτι δεν είχαμε υπολογίσει σωστά στην διαδρομή και είχαμε πάρει λάθος δρόμο. Με όλες τις στάσεις που είχαμε κάνει κατά την διάρκεια του ταξιδιού είχαμε καθυστερήσει αρκετά και ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει. Από την άλλη δεν μας περίμενε και κανείς οπότε δεν υπήρχε λόγος άγχους. Κάποια στιγμή θα φτάναμε! Το GPS όπως πάντα όποτε το χρειαζόμασταν δεν δούλευε, οπότε εφόσον οι πινακίδες έλεγαν ότι πλησιάζουμε δεν έμενε τίποτα άλλο απ το να βασιστούμε σε αυτές.

DSCN3154

DSCN3160

DSCN3195

DSCN3196

DSCN3202

DSCN3208

DSCN3220

DSCN3225

Μπαίνοντας στο Sarajevo ψάξαμε να βρούμε το ξενοδοχείο (Hotel Hayat) που είχαμε κλείσει κατά την διάρκεια της διαδρομής όταν αποφασίσαμε ότι τελικά θα περνάγαμε στην Βοσνία. Ευτυχώς το GPS αποφάσισε να δουλέψει και έτσι δεν δυσκολευτήκαμε καθόλου. Η τιμή που το βρήκαμε ήταν στα 50€ για δίκλινο δωμάτιο μαζί με το πρωινό. Καθόλου άσχημα για Sarajevo και ειδικά την περίοδο που πήγαμε που είχε πολύ τουρισμό.

Είχε νυχτώσει αλλά είχαμε στην διάθεση μας μόνο λίγες ώρες να προλάβουμε να δούμε όσα περισσότερα μπορούσαμε καθώς την επόμενη ημέρα θα περνάγαμε ξανά στην Σερβία με προορισμό την Mokra Gora.

Ευτυχώς το ξενοδοχείο ήταν μέσα στην πόλη οπότε αφήσαμε την μηχανή στο parking και πήγαμε με τα πόδια στο κέντρο. Έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεσαι μεταφορικό μέσο.

Κόσμος παντού, από κάθε πλευρά του πλανήτη με τις φωτογραφικές μηχανές να έχουν πάρει φωτιά και σε ορισμένα σοκάκια ίσα που χώραγες να περάσεις. Δεν ξέραμε τι περιμέναμε να δούμε ούτε είχαμε προλάβει να διαβάσουμε πολλά, αφήσαμε το ένστικτο να μας οδηγήσει και απλά χαθήκαμε στα στενά χαζεύοντας τα κτίρια και τον κόσμο, προσπαθώντας να μάθουμε όσα περισσότερα μπορούσαμε για την πόλη και την κουλτούρα των ανθρώπων. Περίμενα να δω συντρίμμια, κατεστραμμένα κτίρια από τον πόλεμο και φτώχια. Αντί για αυτό όμως, όσο περπατούσαμε βλέπαμε παντού σημάδια ανάπτυξης και προσπάθειας των ανθρώπων να φτιάξουν την πόλη τους. Για ακόμα μία φορά μας έκανε εντύπωση το πόσο καθαρά ήταν και δεν μπορούσες να διανοηθείς ότι πριν μερικά χρόνια σε αυτή την πόλη υπήρχε πόλεμος και καταστροφές.

DSCN3240

DSCN3242

DSCN3252

DSCN3271

DSCN3273

DSCN3274

DSCN3279

DSCN3291

Ψάχναμε να βρούμε τα βομβαρδισμένα κτίρια αλλά λόγω του ότι ήταν νύχτα και το φως περιορισμένο δυσκόλευε την αναζήτηση. Μόλις απομακρυνθήκαμε από το κέντρο και αρχίσαμε να περπατάμε σε ερημικά σοκάκια φάνηκαν και τα πρώτα απομεινάρια του πολέμου.

DSCN3295

DSCN3296

DSCN3327

DSCN3347

DSCN3348

DSCN3350

Συνθήματα στους τοίχους και τρύπες παντού από βόμβες και πυρομαχικά. Εγκαταλελειμμένα και ετοιμόρροπα …. σχεδόν άκουγες ακόμα τις σειρήνες. Ένιωθα περίεργα που περπατούσα στους δρόμους που έχουν σκοτωθεί άδικα τόσες ψυχές…. Σκεφτόμουν πόσο σκληρός μπορεί να γίνει ο άνθρωπος και ντρεπόμουνα που άνηκα σε αυτό το είδος. Θυμάμαι εικόνες από την τηλεόραση και δημοσιεύματα στις εφημερίδες όταν ήμουν σε ηλικία 14-15 χρονών για τον πόλεμο στο Σαράγεβο και τότε μου φαινόταν τόσο μακριά από εμένα, από τον μικρόκοσμο μου. Τώρα βρισκόμασταν εδώ… περπατούσαμε στους δρόμους που πριν λίγα χρόνια μύριζε θάνατο και μπαρούτι και τώρα δεν άκουγες τίποτα…. Μία ηρεμία απίστευτη και όσο έβλεπα τα κτίρια ήταν σαν να βλέπω ξανά όλα αυτά που έδειχνε η τηλεόραση τότε…. την καταστροφή.

Μαζεύοντας τις σκέψεις μας και αποθηκεύοντας βαθιά μέσα μας όλα αυτά που είδαμε, κατευθυνθήκαμε ξανά προς το κέντρο για την αναζήτηση φαγητού. Η ώρα είχε πάει 00:00 και οι δρόμοι είχαν αρχίσει να αδειάζουν.

DSCN3303

 DSCN3304

 DSCN3308

 DSCN3311

 DSCN3315

 DSCN3330

 DSCN3331

 DSCN3339

Είχαμε κουραστεί πολύ από το ταξίδι και το περπάτημα και τα περισσότερα εστιατόρια είχαν κλείσει. Ακόμα μία φορά ξεχαστήκαμε και παραλίγο να μείνουμε νηστικοί. Ευτυχώς βρέθηκε ένα μαγαζί όπου σέρβιρε ακόμα και καταφέραμε να φάμε. Παντού γύρω μας υπήρχε το μουσουλμανικό στοιχείο. Ακούγαμε από τα μεγάφωνα ψαλμούς και στις αυλές των μιναρέδων οι πιστοί γονατισμένοι προσευχόντουσαν.

Περιπλανηθήκαμε λίγο ακόμα στα σοκάκια της πόλης και επιστρέψαμε στο δωμάτιο περιμένοντας με αγωνία την επόμενη ημέρα όπου θα βλέπαμε για λίγο το Sarajevo υπό το φώς του ήλιου.

Επόμενη Σελίδα

 

 

 

Ημέρα 5η – Περίπατος στο Βελιγράδι

Όταν αρχίσαμε να σχεδιάζουμε το ταξιδιωτικό στα Βαλκάνια, υπολογίζαμε πως πρέπει να αφιερώσουμε τουλάχιστον μία ολόκληρη ημέρα στο Βελιγράδι για να μπορέσουμε να δούμε όσα περισσότερα μπορούμε καθώς είχαμε ακούσει τα καλύτερα λόγια, τόσο για την πόλη όσο και για τους ανθρώπους της. Ήμασταν στην 5η ημέρα του ταξιδιού και η κούραση λόγω της ζέστης αλλά και της ποιότητας των δρόμων των γειτονικών χωρών είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνιση της, οπότε αφήσαμε την μηχανή στο γκαράζ του ξενοδοχείου και χρησιμοποιήσαμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς για να εξερευνήσουμε το Βελιγράδι.

Η στάση του λεωφορείου ήταν πολύ κοντά στο ξενοδοχείο, ψάξαμε στους γύρω δρόμους να αγοράσουμε εισιτήρια αλλά όπου κι αν ρωτήσαμε η απάντηση ήταν αρνητική. Ευτυχώς υπάρχει η εναλλακτική να αγοράσεις και μέσα στο λεωφορείο πληρώνοντας μία πολύ μικρή διαφορά στην τιμή.

Αναμονή στην στάση λοιπόν και ύστερα από λίγα λεπτά το λεωφορείο έφτασε…

DSC00948

DSC00979

Λένε ότι η πρώτη εικόνα είναι και η πιο σημαντική και σε αυτό το Βελιγράδι μας είχε ήδη κερδίσει. Είχαμε κολλήσει τα πρόσωπα μας στα τζάμια του λεωφορείου παρατηρώντας τους περαστικούς σαν παιδάκια που πήγαιναν στο σχολείο. Οι πραγματικές συνθήκες ήταν λίγο διαφορετικές βέβαια… η αφόρητη ζέστη σε συνδυασμό με την πολυκοσμία, μας έκαναν να θέλουμε να αποβιβαστούμε όσο το δυνατό πιο γρήγορα.

DSC00987

IMG_4513

 DSC00981

DSC00984

Το ξενοδοχείο που μέναμε ήταν σχετικά κοντά στο κέντρο της πόλης και έτσι μέσα σε λίγα λεπτά βρεθήκαμε σε έναν από τους κεντρικούς πεζόδρομους.Όλα ήταν πεντακάθαρα, και ο κόσμος πολύ περιποιημένος και καλοντυμένος.

DSCN2994

DSCN2995

DSCN2998

DSCN3004

Με κάποιες μικρές εξαιρέσεις βέβαια που παντού συναντάς….

DSCN3045

Υπήρχαν πολλά Ελληνικά μαγαζιά να μας θυμίζουν ότι υπάρχουν παντού Έλληνες σε όποιο μέρος του κόσμου κι αν πας…

DSCN3005

Κατευθυνθήκαμε προς το φρούριο της πόλης, μια τεράστια έκταση γεμάτη πράσινο και φοβερή θέα προς την πόλη και την ένωση των ποταμών Savva και Δούναβη. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε για την ιστορία του φρουρίου Belgrade Fortress History

beogradska-tvrdjava-02

beogradska-tvrdjava-08

DSCN3011

IMG_4570

IMG_4567

Συνεχίσαμε προς την οδό Strahinjica Bana γνωστή και ως Silicon Valley του Βελιγραδίου. Θυμίζει κάτι από το δικό μας Κολονάκι με πολλά μπαράκια και εστιατόρια αριστερά και δεξιά του δρόμου με τιμές λίγο πιο τσιμπημένες από τα υπόλοιπα και θαμώνες που μόλις έχουν βγει από κομμωτήριο και κέντρα αισθητικής. Αν τύχει και χωρέσει στο πρόγραμμα σας έχει καλώς, αλλιώς αφήστε το τελευταίο. Η υπόλοιπη περιοχή του Βελιγραδίου είναι πιο αξιόλογη και έχει πολλά περισσότερα πράγμα να δει κανείς…

DSCN3032

Στο τέλος του δρόμου υπάρχει και η Ελληνική Πρεσβεία με κλασσική φιγούρα προσωπικού φύλαξης που άνετα θα συναντούσες και στην χώρα μας 🙂

IMG_4586

Χωθήκαμε πάλι στο κέντρο της πόλης σε έναν από τους πολλούς πεζόδρομους με σκοπό να κάτσουμε κάπου για φαγητό. Είχε πολλά μαγαζιά και τα περισσότερα ήταν πολύ περιποιημένα και με λογικές τιμές οπότε δεν δυσκολευτήκαμε καθόλου. Όλο το μέρος είναι πολύ γραφικό και κάθε τόσο περνούσαν τσιγγάνοι με ακορντεόν να μας θυμίζουν ότι ήμασταν στα Βαλκάνια. Πολύ όμορφο και οικείο σκηνικό. Κάποιες στιγμές αν δεν άκουγες την διαφορετική διάλεκτο ένιωθες ότι ήσουν στην Πλάκα, το Μοναστηράκι,το Θησείο… υπήρχαν πολλά κοινά στοιχεία με την χώρα μας.

DSCN3038

DSCN3040

Συνεχίσαμε την περιπλάνηση και βρεθήκαμε στο παλιό παλάτι (Stari Dvor) που στις μέρες μας στεγάζει το Δημαρχείο της πόλης.

Παλάτι

παλιο παλατι 2

Επόμενος προορισμός…. η πλατεία της Δημοκρατίας (Trg Republike) όπου βρίσκονται κάποια από τα διασημότερα κτίρια και αξιοθέατα της πόλης, συμπεριλαμβανομένου του εθνικού μουσείου, του εθνικού θεάτρου και του αγάλματος του Πρίγκιπα Μιχαήλ. Η πλατεία διαμορφώθηκε μετά την καταστροφή της πύλης Stambol του 1886, που ονομάζονταν έτσι εξαιτίας του δρόμου που τη διέσχιζε και οδηγούσε στην Κωνσταντινούπολη. Λίγο μετά (1869) κατασκευάστηκε και το εθνικό θέατρο. Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου τα περισσότερα κτίρια επί της πλατείας, καταστράφηκαν από βομβαρδισμούς και μετά το πέρας του πολέμου αφαιρέθηκαν και οι γραμμές του τραμ. Σήμερα η πλατεία είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία της πόλης και κεντρική εμπορική περιοχή. Όσον αφορά το μπρούτζινο άγαλμα του Πρίγκιπα Μιχαήλ πάνω στο άλογο, δημιουργήθηκε από τον Ιταλό γλύπτη Enrico Pazzi το 1882. Το άγαλμα θυμίζει στο κοινό το μεγαλύτερο επίτευγμα του πρίγκιπα, τη νίκη του κατά των Τούρκων και την απελευθέρωση των τελευταίων 7 πόλεων κατά το 1867. Τα ονόματα των πόλεων βρίσκονται χαραγμένα σε πλάκες στο μνημείο και το χέρι του Μηχαήλ δείχνει προς την Κωνσταντινούπολη, καλώντας τους Τούρκους να φύγουν από την χώρα.

dfg

Η ζέστη ήταν αφόρητη και με το περπάτημα κάτω από τον καυτό ήλιο ένιωθες γρήγορα να εξαντλείσαι. Ευτυχώς υπήρχαν πολλά μέρη με ίσκιο και παγκάκια να κάτσεις και να ξεκουραστείς καθώς και αρκετά κιόσκια που πουλούσαν παγωτά. Σε ένα από αυτά μου έκανε εντύπωση ότι παρείχε και δωρεάν Wifi, οπότε έπαιρνες το παγωτάκι σου, καθόσουνα στο παγκάκι και παράλληλα κοίταγες στο κινητό πληροφορίες για το επόμενο αξιοθέατο.

DSCN3064

Δεν θα μπορούσαμε να φύγουμε από το Βελιγράδι αν δεν επισκεπτόμασταν τον ναό του Αγίου Σάββα (Hram svetog Save)

DSC00992

DSCN3083

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Σάββα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον για εμάς τους Έλληνες, καθώς είναι ο μεγαλύτερος Ορθόδοξος ναός στον κόσμο. Είναι αφιερωμένος στον Άγιο Σάββα, ιδρυτή της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και σημαντικό πρόσωπο της χώρας κατά τη μεσαιωνική εποχή. Η κατασκευή του ναού έγινε αποκλειστικά με προσφορές ενώ εικάζεται ότι χτίστηκε στο σημείο που θάφτηκε ο Άγιος Σάββας. Τα πρώτα σχέδια δημιουργήθηκαν το 1905 αλλά απορρίφθηκαν και στη συνέχεια οι Βαλκανικοί πόλεμοι και ο Πρώτος Παγκόσμιος πάγωσαν την κατασκευή. Τελικώς το 1926 επιλέχτηκε το σχέδιο του αρχιτέκτονα Aleksandar Deroko ανάμεσα σε 22 υποψηφιότητες και 340 χρόνια μετά το κάψιμο του πτώματος του Αγίου Σάββα, το 1935, η κατασκευή του τεράστιου ναού ξεκίνησε για να σταματήσει ξανά κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου. Μετά από αρκετά χρόνια, το 1985 οι εργασίες συνέχισαν με μεγαλύτερο επίτευγμα την εγκατάσταση του θόλου με βάρος 4.000 τόνους το 1989. Σήμερα η εκκλησία είναι έτοιμη εξωτερικά, ωστόσο υπάρχουν ακόμα πολλά να γίνουν στο εσωτερικό. Σκοπός είναι το εσωτερικό να γεμίσει από ψηφιδωτά, δείγματα των οποίων μπορείτε να δείτε στην είσοδο του ναού.

Είχε αρχίσει να βραδιάζει…  πήραμε το τραμ για να βρεθούμε με φίλους Σέρβους που θα μας πήγαιναν στην λίμνη Ada (Ada Ciganlija) για βραδινό φαγητό. Η λίμνη Ada θεωρείται από τους ντόπιους η Παραλία του Βελιγραδίου.

IMG_4668

IMG_4669

Είναι μια από τις μεγαλύτερες αστικές παραλίες της Ευρώπης, με περισσότερα από 7 χιλιόμετρα ακτογραμμή. Το νησί Ada δημιουργήθηκε τεχνητά στις όχθες του ποταμού Sava και το καλοκαίρι το επισκέπτονται πάνω από 100.000 άτομα ημερησίως που μπορούν να φτάσουν τους 300.000 τα Σαββατοκύριακα. Οι ντόπιοι το αποκαλούν ‘Θάλασσα του Βελιγραδίου’ ή ‘Χαβάη του Βελιγραδίου’. Η παραλία είναι πολύ οργανωμένη και διαθέτει ναυαγοσώστες και ιατρικό προσωπικό. Δεν είναι όμως απλά μια παραλία, υπάρχουν παντού εστιατόρια, καφετέριες και καντίνες με fast food. Μπορείτε να βρείτε αθλητικές εγκαταστάσεις και να κάνετε ποδήλατο, rollers, κανό καθώς και πολλά μονοπάτια για περίπατο. Το βράδυ το σκηνικό αλλάζει και στα περισσότερα εστιατόρια θα δείτε και από κάποια μικρή μπάντα να παίζει μουσική.

IMG_4679

Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε ντόπια Ρακί που μπορείτε να την βρείτε σε διάφορες γεύσεις!!!

Επόμενη Σελίδα

 

Ημέρα 4η Ρουμανία – Σερβία

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη’>Προβολή μεγαλύτερου χάρτη’>

Σήμερα θα αφήναμε πίσω την Ρουμανία και θα μπαίναμε Σερβία με τελικό προορισμό το Βελιγράδι. Συνολικά είχαμε περίπου 360 χιλιόμετρα να διανύσουμε, όχι ότι είχε καμία σημασία πλέον με τους ρυθμούς που οδηγούσα. Οι μέσες ταχύτητες ταξιδιού ήταν πλέον γύρω στα 60-70χλμ λόγω της ποιότητας των δρόμων. Ήταν όμως σαφώς καλύτεροι από αυτούς της Βουλγαρίας και μπορούσα να χαζεύω γύρω μου πιο άνετα.

Πακετάρισμα και γρήγορος έλεγχος στην μηχανή ότι όλα είναι οκ και μετά μία γρήγορη βόλτα στην πόλη για να δούμε με το φώς της ημέρας ότι δεν μπορέσαμε το προηγούμενο βράδυ. Είχε αρκετούς τσιγγάνους αλλά παρόλα αυτά ήταν πολύ προσεγμένη και καθαρή.

 

DSCN2667

DSCN2675

DSCN2709

  DSCN2686

 DSCN2689

 DSCN2691

 DSCN2692

 DSCN2698

 DSCN2703 

Ανεφοδιασμός με βενζίνη και πάμε…. (πόσο χαιρόμουνα κάθε φορά που βάζαμε βενζίνη με την τιμή που έβλεπα στην χρέωση της κάρτας ….δεν περιγράφεται)

 

DSCN2715

Κατεύθυνση προς Drobetta Turnu Severin περνώντας από πολλά μικρά χωριουδάκια κάθε τόσο.

DSCN2792

 DSCN2725

 DSCN2726

 DSCN2733

 DSCN2740

 DSCN2743

 DSCN2747

 DSCN2751

 DSCN2753

 DSCN2777

 DSCN2784

 DSCN2789

Συχνά συναντούσαμε στον δρόμο κάρα με άλογα που μετέφεραν ξύλα ή άλλου είδους εμπορεύματα και οι περισσότεροι χαιρετούσαν σαν να ήταν και αυτοί μηχανόβιοι…

DSCN2800

Τα χιλιόμετρα έβγαιναν σχετικά άνετα αν εξαιρέσει κανείς τις θερμοκρασίες που άγγιζε το θερμόμετρο καθώς μεσημέριαζε.

DSCN2818

 DSCN2806

 DSCN2814

Λίγο πριν τα σύνορα σταματήσαμε σε βενζινάδικο για ξεμούδιασμα – καφέ και μπαίνει για βενζίνη ένα AUDI καλογυαλισμένο με φιμε τζάμια και τεράστιες ζάντες. Ανοίγει η πόρτα και βγαίνει τσιγγάνος με μαγιό ,σαγιονάρα, χωρίς μπλούζα και κοιλιά που βοηθούσε την στήριξη εφημερίδας λίγο πριν την μεσημεριανή siesta. Ανοίγουν οι πόρτες τον συνεπιβατών και ξεπροβάλει η υπόλοιπη οικογένεια ….. η κυρά του… και τα 2 παιδιά. ΟΛΟΙ στην ίδια εμφάνιση και το αυτοκίνητο μέσα ένα χάος. Παντού σακουλάκια από φαγητά, αντικείμενα πεταμένα, σκόνη και στην παραμικρή εσοχή. Ο όρος αντίθεση στο μεγαλείο της!! Απ έξω γυαλισμένο σε σημείο να βλέπεις τον εαυτό σου στην λαμαρίνα και μέσα ένα χάος. Τα μικρά γκρίνιαζαν και ψευτόκλαιγανε και η μαμά άναβε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο κυνηγώντας τα μην της φύγουν. Κάναμε τις γνωριμίες μας χωρίς κοινή γλώσσα επικοινωνίας εννοείται και εκείνη την ώρα βγήκε από το κατάστημα ο Μπάμπας. Χωρίς δεύτερη λέξη μάζεψε τα πιτσιρίκια η μάνα, τα έχωσε μέσα κλείσανε τις πόρτες και τα παράθυρα και εξαφανίστηκαν. Και το ερώτημα είναι… που βρήκε τα λεφτά για να αγοράσει τέτοιο αυτοκίνητο ???? Ας μην ψάξουμε για απαντήσεις καλύτερα 🙂

DSCN2822

Περάσαμε τα σύνορα διασχίζοντας τον Δούναβη από γέφυρα και μπήκαμε στην Σερβία… τόσο απλά… τόσο εύκολα… δείχνοντας μόνο τις ταυτότητες μας… λες και αλλάξαμε γειτονιά.

DSCN2828

 DSCN2827

Το τοπίο άλλαξε αμέσως… πράσινο παντού και στο πλάι μας ο Δούναβης… σε κάποια κομμάτια έμοιαζε με άλλη χώρα… κάτι σαν Fjord της Νορβηγίας αλλά με θερμοκρασίες Βαλκανίων. Όλη η διαδρομή ήταν με στροφές αλλά η άσφαλτος δεν άφηνε περιθώρια για πολλά παιχνίδια οπότε τι καλύτερο από το να ρουφάμε εικόνες και μυρωδιές της μάνας φύσης. Με τέτοια τοπία το μόνο που θέλαμε ήταν συχνές στάσεις για να μπορούμε να χαζεύουμε και την παραμικρή λεπτομέρεια. Δεν με ένοιαζε πλέον πόση ώρα θα ήμασταν στο δρόμο, ούτε τι ώρα θα φτάναμε… αυτό δεν είναι άλλωστε η μαγεία του να ταξιδεύεις με δικό σου όχημα? Πόσο μάλλον με μηχανή…

DSCN2946

 DSCN2830

IMG_4427

 DSCN2835

 DSCN2838

 DSCN2856

 DSCN2861

 DSCN2871

 DSCN2875

 DSCN2883

 DSCN2892

 DSCN2896

 DSCN2906

 DSCN2917

 DSCN2925

 DSCN2938

DSCN2968

Λίγο μετά το Požarevac βγήκαμε στην Εθνική (Ε75) για τα τελευταία 80 χιλιόμετρα της ημέρας. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει και η διαδρομή ήταν ότι καλύτερο μπορούσα να ζητήσω για τελείωμα. Άνετος δρόμος… με ταχύτητες γύρω στα 120, στο βάθος να ξεπροβάλουν σιγά-σιγά τα πρώτα κτίρια του Βελιγραδίου, ο Δούναβης να μας κρατάει παρέα απο τα δεξιά και ένα μοναδικό ηλιοβασίλεμα να παίζει με τους πιο όμορφους χρωματισμούς που θα μπορούσε να έχει ακριβώς μπροστά μας… κανένα άγχος, καμία σκέψη, όλες οι αισθήσεις παραδομένες στο μεγαλείο της φύσης…

DSCN2980

 DSCN2967

Μόλις μπήκαμε στην πόλη όλα έμοιαζαν τόσο φιλόξενα, όσοι έβλεπαν την Ελληνική πινακίδα της μηχανής μας σταματάγανε και χαιρετούσαν, προσπερνούσαν και κόρναραν συνθηματικά, ένιωθα λες και ήμουν στο χωριό μου και συναντούσα γνωστούς στον δρόμο.

Είχα κρατήσει λίγο μπαταρία στο GPS και καταφέραμε να βρούμε εύκολα το ξενοδοχείο Tulip Inn που είχαμε κάνει κράτηση την προηγούμενη ημέρα. Βρίσκεται στο Νέο Βελιγράδι (Novi Beograd) στην αριστερή όχθη του ποταμού Sava. Γρήγορο ξεφόρτωμα της μηχανής και μετά με τα πόδια προς την οδό Κej Οslobodjenja που βρίσκεται στην όχθη του Δούναβη και υπάρχουν πολλά εστιατόρια, καφετέριες και μπαρ με ζωντανή μουσική. Συνήθως ένας ή δύο το πολύ μουσικοί χωρίς πολλά-πολλά, μία κιθάρα και γύρω τραπέζια… όλοι μία παρέα.

Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή η χώρα τις λίγες ώρες που μας φιλοξενούσε μου άρεσε πολύ. Με έκανε να νιώθω πολύ οικεία, οι άνθρωποι έβγαζαν μία πολύ όμορφη εικόνα και έδειχναν πολύ φιλόξενοι. Οι περισσότεροι ήταν με το χαμόγελο και πρόθυμοι να βοηθήσουν σε ότι ρωτούσαμε άσχετα αν δεν μιλούσαν την γλώσσα μας αλλά ούτε και Αγγλικά. Το ένιωθες ότι ήθελαν να σε εξυπηρετήσουν…

Επόμενη Σελίδα

Ημέρα 3η Βουλγαρία – Ρουμανία

добро утро !!!!  Ή αλλιώς …. Καλημέρα!!!!!


Είναι όμορφο να ξυπνάς και να ξέρεις ότι βρίσκεσαι σε μία ξένη χώρα, και από κάτω είναι η μηχανή σου, αυτή που ‘’λιώνεις’’ κάθε μέρα στην κίνηση της Αθήνας έτοιμη να σε ταξιδέψει στα πιο όμορφα μέρη. Γι αυτό άλλωστε δεν είναι φτιαγμένη? Πόσες φορές δεν έχεις βλαστημήσει την ώρα και την στιγμή που έμπλεξες με το τετρακύλινδρο στο κέντρο της πόλης με τα βεντιλατέρ να δουλεύουν υπερωρίες για να ψύξουν τον κινητήρα και τα πόδια σου να έχουν πάρει φωτιά από την θερμοκρασία που βγαίνει προς τα πάνω? Πόσο διαφορετικά δουλεύει όταν είσαι σε ανοιχτούς δρόμους??? Σχεδόν βελούδινα…. σαν μαγικό χαλί που έκλεψες από κάποιο παραμύθι. Κι εσύ σύγχρονος πρίγκιπας στον ρόλο του ταξιδευτή.

Πρωινό χωρίς άγχος στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, και μετά πρόχειρο πακετάρισμα για να είναι οι βαλίτσες έτοιμες όταν θα επιστρέφαμε από την βόλτα στο κέντρο της πόλης.

IMG_4268

Δρόμοι χωρίς κίνηση, μεγάλα και άνετα πεζοδρόμια αλλά το κυριότερο καθαρά. Αυτό ήταν που μου έκανε περισσότερο εντύπωση στην Σόφια. Ίσως γιατί είχα μία άλλη (λανθασμένη) εικόνα στο μυαλό μου για τις πόλεις αυτές. Περίμενα κάτι άλλο… κάτι μη αναπτυγμένο, ανθρώπους χαμηλότερου επιπέδου από την χώρα που γεννήθηκα και ζω και αυτό γιατί έτσι μου τα πλάσαραν. Αλλά αν δεν δεις με τα δικά σου μάτια καλύτερα να μην κρίνεις. Μέσα σε λίγα λεπτά η εικόνα που είχα μέχρι εκείνη την στιγμή είχε αλλάξει και πλέον ο μη αναπτυγμένος και ο χαμηλότερου κοινωνικά επιπέδου ήμουν ΕΓΩ…. που πετάω το τσιγάρο μου όπου βρω όταν περπατάω στους δρόμους της δικής μου πόλης, που δεν με νοιάζει αν οι τοίχοι των κτιρίων είναι βρώμικοι, που δεν θα πω ποτέ τίποτα στον ταξιτζή που σταμάτησε να κατουρήσει σε ένα από τα ελάχιστα παρκάκια που έχουν απομείνει στο κέντρο της πρωτεύουσας. Οι άνθρωποι εδώ ήταν αλλιώς, έλεγαν καλημέρα ο ένας στον άλλο και χαμογελούσαν, ακόμα και σε εμάς που ήμασταν ξένοι. Σκεφτείτε πώς αντιμετωπίζουμε εμείς τους Βούλγαρους στην δική μας χώρα…. ντράπηκα.

DSCN2428

IMG_4350

 DSCN2435

 DSCN2437

 DSCN2440

 DSCN2447

 DSCN2457

 DSCN2459

 DSCN2460

 DSCN2462

 DSCN2463

 DSCN2466

 DSCN2476

 DSCN2478

 DSCN2481

 DSCN2483

 IMG_4282

 IMG_4292

 IMG_4295

 IMG_4336

 IMG_4342

 IMG_4343

Αφιερώσαμε όσο χρόνο είχαμε στην διάθεση μας κάνοντας βόλτες στο κέντρο της πόλης και χαζεύοντας τα ΠΑΝΤΑ. Προσπαθήσαμε να δούμε όσα περισσότερα μπορούσαμε μέσα σε περίπου 2 ώρες. Έπρεπε να ξεκινήσουμε προς τον βορρά γιατί δεν ήξερα τι θα συναντούσαμε. Είχα φοβηθεί λίγο με την ποιότητα των δρόμων. Εκεί που ‘’χορεύαμε’’ πλαγιάζοντας από στροφή σε στροφή αμέριμνα και χαζεύοντας την φύση γύρω μας ξαφνικά η παχιά και μαύρη άσφαλτος τελείωνε και αρχίζανε οι λακκούβες και τα χαλίκια σκόρπια σε κάθε πλευρά του δρόμου. Θέλαμε σχεδόν τον διπλάσιο χρόνο για να καλύψουμε μία απόσταση Χ χιλιομέτρων και αυτό το κατάλαβα με την είσοδο στην Βουλγαρία. Οπότε το καλύτερο ήταν να κρατάμε χαμηλές ταχύτητες ώστε να υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος αντίδρασης σε τυχόν απρόοπτο.

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, check out, φόρτωμα και δέσιμο των αποσκευών, φουλάρισμα με φτηνή βενζίνη, τσιγάρο……. και έτοιμοι να αφήσουμε πίσω μας την βουή της πόλης. ΧΑΙΝΤΕ!!!!

Η ταλαιπωρία άρχισε νωρίς. Χρειαστήκαμε περίπου μιάμιση ώρα για να καταφέρουμε να βγούμε από το κέντρο. Παντού γινόντουσαν έργα και είχαν αφαιρέσει τις πινακίδες των δρόμων με τις κατευθύνσεις, το gps δεν δούλευε οπότε αφήσαμε πάλι το ένστικτο να μας οδηγήσει. Εκτός από το GPS ούτε ο προσανατολισμός μου λειτουργεί και πολύ καλά. Ε …μας πήρε λίγο παραπάνω απ ότι θα έπρεπε αλλά ποιος βιάζεται???

Το αρχικό πλάνο ήταν να περάσουμε από το Oryahovo με το ferry απέναντι στο Bechet διασχίζοντας τον Δούναβη αλλά από το προηγούμενο βράδυ η διαδρομή είχε αλλάξει. Θα κατευθυνόμασταν προς Berkovitsa από εκεί προς Montana και θα καταλήγαμε στο Vidin για να περάσουμε στην Ρουμανία οδικώς από την καινούρια Γέφυρα της νέας Ευρώπης .

Η όποια καθυστέρηση – ταλαιπωρία μέχρι να βγούμε από το κέντρο της πόλης άξιζε με το παραπάνω καθώς η διαδρομή ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα. Επαρχιακός δρόμος με διαδοχικές στροφές, παντού γύρω μας τεράστια δέντρα να μας αγκαλιάζουν και να ρίχνουν την θερμοκρασία μερικούς βαθμούς κάνοντας το ταξίδι έτσι όπως πρέπει να είναι…. Απόλαυση.

DSCN2497

 DSCN2493

 DSCN2495

  DSCN2499  DSCN2509

Το μόνο που χαλούσε την μαγεία, ήταν οι προσπεράσεις των Βούλγαρων οδηγών (τα είπαμε νωρίτερα) και ότι σε μερικά σημεία γινόντουσαν έργα με αποτέλεσμα εκεί που οδηγούσα άλλοτε επιθετικά πλαγιάζοντας όσο επέτρεπε το οδόστρωμα και άλλοτε ήρεμα και χαλαρά εμφανιζότανε μπροστά μας κάποιο όχημα οδοποιίας και έπρεπε είτε να προσπεράσουμε γρήγορα είτε να σταματήσουμε εντελώς ώστε να περάσουν πρώτα τα διερχόμενα οχήματα καθώς ήταν μία λωρίδα ανά κατεύθυνση.

DSCN2516

DSCN2510

Λίγο μετά την Berkovitsa σε στάση για βενζίνη, θυμήθηκα το GPS! Τι ωραία που θα ήταν να το είχαμε! Πόσο πιο ήρεμος θα ήμουν. Αν και έτσι δεν με χάλαγε, είχα το άγχος αν πηγαίνουμε σωστά αλλά από την άλλη ήμουν έτοιμος για όλα, όπως και σε κάθε ταξίδι. Ότι κι αν γινότανε θα το αντιμετωπίζαμε. Στην χειρότερη θα βγαίναμε εκτός προγράμματος…. Ε και? Ποιος το !@$#@$?

DSCN2521

Απέναντι από το βενζινάδικο υπήρχε ένα πολυκατάστημα με ηλεκτρονικά είδη όπου και το επισκεφτήκαμε με σκοπό να βρούμε φορτιστή για το GPS. Ήταν εκεί, κρεμασμένος σε ένα από τα ράφια τους ,μαζί με άλλους αντάπτορες παρέα περιμένοντας να τον αρπάξουμε και να του δώσουμε ζωή και αυτός με την σειρά του στο GPS. Σημειώστε ότι είναι ο δεύτερος που αγοράσαμε. Τον ελευθερώνουμε από την ‘’κρεμάλα’’ κάνουμε τα χαρτιά της υιοθεσίας στο ταμείο και σαν παιδάκι που του έφερε δώρο η νονά του για το Πάσχα τον λυτρώνω από την πλαστική συσκευασία. Επιλέγω το κατάλληλο βύσμα, συνδέω στο GPS, κουμπώνω στην παροχή και ένα γαλάζιο LED ανάβει! Έκανα λες και είχα κερδίσει λαχείο!! Κράνος, γύρισμα κεντρικού διακόπτη πρώτη στο σασμάν και γκάζιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!

Τα ωραία πράγματα κρατάνε λίγο όμως…. έτσι δεν λένε? Λίγα μέτρα πιο κάτω το γαλάζιο LED λαμπάκι έσβησε, το κόκκινο του GPS άναψε δηλώνοντας ότι δεν φορτίζει και ο μικρός που είδε το καινούριο του παιχνίδι να χαλάει ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα από την απογοήτευση και τον εκνευρισμό !!! Στάση στην άκρη, ψαχούλεμα τον φορτιστή στα γρήγορα να δω αν είναι κάτι που φαίνεται με γυμνό μάτι αλλά η διάγνωση του γιατρού ήταν….. ΄΄ Ο ασθενής απεβίωσε’’ . Και δεν φτάνει αυτό… όπως πήγα να αποσυνδέσω το βύσμα από το GPS με μία άγαρμπη κίνηση του χεριού που φορούσα ακόμα τα γάντια έσπασα και την άκρη του. Τα πέταξα όλα επάνω σε κάτι ξερά χόρτα ακριβώς δίπλα μου και το είχα πάρει απόφαση πλέον ότι GPS δεν θα ξαναέβλεπα σε λειτουργία μέχρι να γυρίσουμε Ελλάδα. Παρόλα αυτά, μάζεψα τα πεταμένα κομμάτια, και γυρίσαμε στο κατάστημα να κλαφτούμε για το ελαττωματικό εμπόρευμα που μας πουλήσανε… ξύπνησε η πονηριά του Έλληνα μέσα μου. Πλησιάσαμε τον υπάλληλο και με βλέμμα απογοήτευσης εξηγήσαμε ευγενικά ότι ήταν ελαττωματικό (είχα συνδέσει ξανά τα κομμάτια και δεν φαινότανε η οργή του μικρού παιδιού που ξύπνησε λίγα λεπτά πριν) και ότι θα θέλαμε αντικατάσταση του προϊόντος . Ύστερα από συμβούλιο των υπαλλήλων στα Βουλγάρικα (δεν καταλαβαίναμε απολύτως τίποτα) μας έφεραν έναν καινούριο!!!! Ο στόχος είχε επιτευχθεί!!! (Σημειώσατε …. Ο τρίτος φορτιστής).Σύνδεση με χειρουργικές κινήσεις ξανά στο GPS και το γαλάζιο LED λαμπάκι έλαμψε!!!! Γρήγορα στον δρόμο να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο!!!!!!!

Αφήσαμε πίσω μας την φιδίσια διαδρομή και οι ρόδες της μηχανής κυλούσαν πλέον ήρεμα ανάμεσα σε πεδιάδες και χωράφια που το χρυσοκίτιρνο χρώμα τους λαμπίριζε στο φώς του ήλιου.

DSCN2577

DSCN2520

DSCN2527

DSCN2531

DSCN2535

DSCN2536

DSCN2538

Πότε – πότε κάποια ηλιαχτίδα χτυπούσε στα όργανα της μηχανής κάνοντας αντανάκλαση στην ζελατίνα του κράνους . Έπαιζε μαζί μας ο ήλιος … κι εμείς με την σκιά που συνταξίδευε ακριβώς δίπλα στις ρόδες της μηχανής. Επιταχύναμε και άνοιγε και αυτή το γκάζι, πλαγιάζαμε σε στροφή και για μερικά δευτερόλεπτα έπαιζε κρυφτό πηγαίνοντας πότε αριστερά και πότε δεξιά… και στην ευθεία… ξανά δίπλα μας, σιωπηλός συνοδοιπόρος.

DSCN2580

Η ποιότητα του δρόμου δεν είχε αλλάξει καθόλου, θύμιζε αρκετά Ελλάδα με μερικές λακκούβες εδώ κι εκεί να χαλάνε την ηρεμία και να με κρατάνε σε εγρήγορση. Οι ταχύτητες μικρές και στα αυτιά μου ακουγόταν σαν μελωδία το μπάσο γουργούρισμα του τετρακύλινδρου κινητήρα και το απαλό σφύριγμα του αέρα στο κράνος. Αυτή είναι η μαγεία να ταξιδεύεις με μοτοσυκλέτα… γίνεσαι ένα με τη φύση γύρω σου.

DSCN2541

 

DSCN2540

DSCN2561

DSCN2565

Διανύαμε τα τελευταία 3 περίπου χιλιόμετρα σε Βουλγαρικό έδαφος και από την μία ένιωθα μία ανακούφιση και ελπίδα για καλύτερη ποιότητα δρόμων στην Ρουμανία που θα περνούσαμε αλλά από την άλλη ήθελα να δω κι άλλες από τις ομορφιές αυτής της χώρας. Είναι όμως τόσο κοντά στην Ελλάδα που δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη οργάνωση για να την επισκεφτούμε ξανά.

DSCN2570

Διασχίσαμε τον Δούναβη πάνω από την γέφυρα και πλέον ήμασταν στην Ρουμανία!!! Πόσο μ αρέσει όταν περνάω από την μία χώρα στην άλλη με ένα απλό άνοιγμα του γκαζιού!!! Μέσα σε λίγα λεπτά αλλάζουν όλα, οι άνθρωποι, η κουλτούρα, η γλώσσα, τα τοπία, το νόμισμα και μαζί με αυτά… οι εμπειρίες μας!!

DSCN2581

DSCN2596

   DSCN2591

Βρισκόμασταν στο Calafat της Ρουμανίας και το πλάνο έλεγε ότι είχαμε ακόμα 80 χιλιόμετρα περίπου για την πόλη Craiova όπου και θα διανυκτερεύαμε. Το τοπίο παρέμεινε ίδιο, τεράστιες εκτάσεις χωραφιών αριστερά και δεξιά και κάθε τόσο περνάγαμε μέσα από μικρά χωριουδάκια. Στον δρόμο κυκλοφορούσαν τα πάντα, από κάρα με άλογα, ελεύθερα πιτσιρίκια, σκυλιά, κότες και ότι άλλο ζωντανό οργανισμό μπορεί να βάλει ο νους σου.

DSCN2616

 DSCN2610

 DSCN2614 

Κάθε φορά που περνούσαμε κάποιο από τα μικρά χωριουδάκια πιτσιρίκα έτρεχαν κατά μήκος του δρόμου και μας χαιρετούσαν φωνάζοντας διάφορα στην γλώσσα τους αλλά ποιος ξέρει τι? Οι γιαγιάδες τους καθισμένες έξω από τις μάντρες των φτωχικών σπιτιών σε αυτοσχέδια σκαμπό χαιρετούσαν κι αυτές με ένα πλατύ χαμόγελο στο ρυτιδιασμένο πρόσωπο τους. Μας αγκάλιαζαν και μας καλωσόριζαν με τον τρόπο τους. Μας έκαναν να νιώθουμε ευπρόσδεκτοι!!

DSCN2626

DSCN2607

DSCN2615

DSCN2623

DSCN2625

Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει και τα χιλιόμετρα που απέμεναν μέχρι την Craiova έμοιαζαν ατελείωτα καθώς οι ταχύτητες του ταξιδιού ήταν πολύ μικρές. Είχε κάνει την εμφάνιση της και η κούραση , ήμασταν όλη μέρα στον δρόμο και με τις θερμοκρασίες που φλέρταρε το θερμόμετρο κατά την διάρκεια του ταξιδιού το έκαναν ακόμα πιο δύσκολο.

DSCN2643

Το GPS είχε παραδώσει πνεύμα για ακόμα μία φορά και ο μόνος βοηθός ήταν ο χάρτης και οι πινακίδες στον δρόμο. Ευτυχώς στην Ρουμανία ήταν πιο πολλές από την Βουλγαρία και έκαναν την διαδρομή πιο εύκολη.

Τα πρώτα σπίτια της Craiova άρχισαν να φαίνονται και θυμήθηκα τα λόγια φίλων από την Ελλάδα που μου έλεγαν… δεν υπάρχει κανένας λόγος να πάτε σε αυτά τα μέρη της Ρουμανίας καθώς δεν έχει τίποτα να δείτε. Είναι μόνο τσιγγάνοι και φτώχια. Ακόμα και από Ρουμάνους τα ίδια ακούγαμε και είναι λογικό. Μου άρεσε όμως και έτσι όπως ήταν γιατί έβλεπες μία άλλη πλευρά της χώρας, όχι αυτά που σου δείχνουν στα ντοκιμαντέρ, τα Καρπάθια, τον Κόμη Δράκουλα και την πρωτεύουσα το Βουκουρέστι. Ποιος είπε ότι δεν είναι όμορφα εδώ? Όταν ταξιδεύεις με μηχανή είναι καλύτερα να αποφεύγεις όσο μπορείς τις μεγάλες πόλεις και να κυνηγάς εικόνες από την επαρχία της κάθε χώρας καθώς εκεί είναι η πραγματική κουλτούρα. Μπορεί στα Καρπάθια όρη να είναι πολύ πιο όμορφα αλλά κι εδώ είχε την χάρη του.

Ήμασταν πλέον στο κέντρο της πόλης και έπρεπε με κάποιο τρόπο να βρούμε το ξενοδοχείο που είχαμε κάνει κράτηση. Το GPS δεν δούλευε, το κινητό δεν είχε Internet ο χάρτης δεν βοηθούσε να βρούμε το δρομάκι οπότε ακολουθούμε το ρητό ‘’Ρωτώντας πας στην πόλη’’.

DSCN2653

DSCN2656

 

Πρώτη στάση σε ένα βενζινάδικο όπου ενώ έδειχναν να θέλουν να βοηθήσουν κανείς δεν μιλούσε Αγγλικά και οι προσπάθειες τους δυστυχώς δεν απέδωσαν. Περιπλανηθήκαμε λίγο σε διάφορα στενά και σταματήσαμε σε ένα μικρό μαγαζάκι που έμοιαζε με ψιλικατζίδικο της Ελλάδας. Ένας ευτραφής Ρουμάνος με σπαστά Αγγλικά προσπάθησε να μας εξηγήσει πώς να πάμε οπότε με ότι καταλάβαμε συνεχίσαμε την προσπάθεια. Ήμασταν πλέον πολύ κοντά και το νιώθαμε ότι κάναμε κύκλους γύρω – γύρω αλλά για κάποιο λόγο δεν μπορούσαμε να το βρούμε. Σε ένα στενάκι, χωρίς να πούμε ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα, μας σταμάτησε μία κοπέλα που είχε καταλάβει ότι κάτι ψάχναμε και με πολύ καλά Αγγλικά μας έδειξε τον δρόμο για το ξενοδοχείο. Στην Ελλάδα μπορεί και να είχαν φωνάξει την αστυνομία αν έβλεπαν τους «Αλήτες μηχανόβιους» να τολμάνε να περνάνε πάνω από μία φορά μπροστά από το σπίτι τους.

Παρκάραμε μπροστά στην είσοδο του ξενοδοχείου και μέσα δεν ήταν κανείς. Έμοιαζε κλειστό και το μόνο που ήθελα ήταν να συνέβαινε κάτι τέτοιο. Δεν θα άντεχα με τίποτα να ψάχνουμε μέσα στην νύχτα σε μία άγνωστη πόλη με μηχανή φορτωμένη που δυσκόλευε τις μανούβρες και εμείς λιώμα από την κούραση για άλλο ξενοδοχείο. Ευτυχώς εμφανίστηκε ο ιδιοκτήτης και κάθε αρνητική σκέψη έφυγε από το μυαλό μου. Ήξερα ότι σε λίγα λεπτά θα είχα την δυνατότητα να κάτσω σε αναπαυτική καρέκλα με μαλακό μαξιλάρι και να πετάξω από πάνω μου την δερμάτινη στολή! Ξεφορτώσαμε την μηχανή και ο υπάλληλος με οδήγησε στο υπόγειο παρκινγκ που θα ξεκουραζόταν η ταξιδιώτισσα, την καληνύχτισα και της υποσχέθηκα ότι αύριο θα είναι ξανά στους δρόμους. Η τελευταία δοκιμασία σωματικής αντοχής θα ήταν να ανεβάσω όλες τις βαλίτσες στο δωμάτιο από τις σκάλες καθώς το ξενοδοχείο δεν διέθετε ασανσέρ! Το μόνο που ήθελα ήταν να βρούμε κάτι να φάμε και μία παγωμένη τοπική μπύρα!!! Στις βόλτες που κάναμε γύρω από το ξενοδοχείο μέχρι να το βρούμε το μάτι μου είχε πέσει σε ένα κόκκινο κτίριο με μία τεράστια λευκή πινακίδα που έγραφε PIZZA! Η πρόταση έπεσε και φύγαμε σχεδόν τρέχοντας να προλάβουμε πριν κλείσει. Όταν φτάσαμε στην είσοδο κατάλαβα ότι κάτι είχα κάνει λάθος…. το κτίριο ήταν όντως κόκκινο, η πινακίδα λευκή αλλά δεν έλεγε pizza… Ήταν ένα ξενοδοχείο με την ονομασία PLAZA αλλά είχαμε μία ακόμα ελπίδα καθώς από κάτω έγραφε και την μαγική λέξη restaurant!! Όσο ελπίζω – απελπίζομαι καθώς ήταν εδώ και ώρα κλειστό.

plaza

Δεν ήθελα με τίποτα να ξανα καβαλήσουμε μηχανή για σήμερα οπότε έπρεπε να βρεθεί κάτι σε κοντινή απόσταση να καλύψουμε την πείνα μας. Στους δρόμους δεν υπήρχε κανείς να ρωτήσουμε και συνεχίσαμε το περπάτημα. Βρήκαμε ανοιχτή την πόρτα ενός μαγαζιού με Live μουσική και στρωμένα τραπέζια παντού, χωρίς δεύτερη σκέψη μπουκάραμε και κάτσαμε περιμένοντας τον σερβιτόρο να παραγγείλουμε. Δεν υπήρχε κατάλογος στο τραπέζι οπότε προσπαθήσαμε να συνεννοηθούμε σε σπαστά Αγγλικά και μισά Ρουμάνικα. Ξαφνικά είπε τις μαγικές λέξεις…. Don’t serve food sir… only dirk here! Τι είπες ρε σύντεκνε?? Αν σου πω ότι αυτή την στιγμή που μου μιλάς σπαστά Αγγλικά εγώ σε βλέπω σαν ζουμερό αλλοδαπό χοιρινό και είμαι έτοιμος να σου ορμίζω κι ας μην έχεις πατατούλες γύρω σου?

Τα μαζέψαμε και φύγαμε με το στομάχι να χορεύει από την πείνα και συνεχίσαμε στην αναζήτηση του παραδείσου. Ευτυχώς λίγα μέτρα πιο κάτω στο απόλυτο σκοτάδι υπήρχε μία καλαμωτή και πίσω της απαλός φωτισμός . Ήταν η τελευταία μας ελπίδα … μπήκαμε μέσα και νομίζαμε ότι κάποιος μας έκανε πλάκα. Μία μικρή αυλή ,πολλά τραπέζια, ένα μικρό σιντριβάνι στο κέντρο και κόσμος που ΕΤΡΩΓΕ! Το όνομα αυτού…. SOFIA BISTRO

IMG_4377

Καθίσαμε και παραγγείλαμε από τον κατάλογο ότι μας χτυπούσε όμορφα στο μάτι σαν λέξη και παγωμένη μπύρα!!! Επιτέλους ένιωθα γεμάτος! Μια υπέροχη ημέρα είχε ολοκληρωθεί. Ανυπομονούσα για το αύριο… το ταξίδι δεν ήταν ούτε στην μέση και ένιωθα ότι είχαμε δει τόσα πολλά!

Επόμενη Σελίδα

Ημέρα 2η – Βουλγαρία

Είναι απίστευτο το πόσο εύκολα ξυπνάω το πρωί όταν βρίσκομαι σε ταξίδι – σε αντίθεση με την καθημερινότητα της Αθήνας. Πρωινό στο ξενοδοχείο, ντύσιμο, φόρτωμα μηχανής και ξανά στον δρόμο! Σήμερα θα περνάγαμε τον πρώτο συνοριακό σταθμό και θα μπαίναμε Βουλγαρία. Ξεκινάει επίσημα λοιπόν το BALKAN TOUR. Το πλάνο ήταν να πάμε προς Σέρρες και από εκεί να περάσουμε από τον Προμαχώνα στην Βουλγαρία, έλα όμως που είχα αρχίσει τις αλλαγές στο πλάνο από την πρώτη κιόλας ημέρα! Ακυρώσαμε τις Σέρρες και χαράχτηκε νέα διαδρομή προς λίμνη Κερκίνη – Βυρώνεια – Προμαχώνας –Sofia. Θυμάστε μερικές παραγράφους πριν που ανέφερα για την παροχή ρεύματος στην μηχανή? Ε έφτασε λοιπόν η ώρα να ασχοληθούμε μαζί της. Όταν ξεκινήσαμε από το ξενοδοχείο παρατήρησα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στην ένδειξη φόρτισης του GPS. Μία άναβε το λαμπάκι, μια έσβηνε. Στάση λοιπόν στο πρώτο βενζινάδικο για ανεφοδιασμό και έλεγχο της παροχής ρεύματος. Έλα όμως που η Yamaha έχει βάλει την μπαταρία κάτω από ντεπόζιτο και για να την φτάσεις πρέπει να ξεφορτώσεις ότι έχεις στο μπροστινό μέρος της μηχανής, να λύσεις 2 ιμάντες από το tank pad αν έχεις, να αφαιρέσεις τα 2 πλαστικά κομμάτια του fairing στα πλάγια, να βγάλεις 2 βίδες στην κορυφή του ώστε να μπορέσεις να το σηκώσεις και να δεις τι γίνεται από κάτω. Κατσαβίδια στο χέρι λοιπόν και πάμε…..

DSCN2218

…..ασφάλεια οκ, καλώδια οκ, βύσματα οκ, συνδέσεις σφιχτές. Όλα έδειχναν να είναι εντάξει οπότε το μόνο που έμενε ήταν ο φορτιστής. Δένω πάλι την μηχανή, φορτώνω και όλα τα πράγματα και πηγαίνω στο βενζινάδικο να δω μήπως έχει κάποιον φορτιστή που να ταιριάζει. Για καλή μας τύχη είχε και σύμφωνα με τα λεγόμενα του βενζινοπώλη ήταν από τους καλούς… τους Αμερικάνικους J γι αυτό και ήταν λίγο τσιμπημένη η τιμή του. Δεν είχα πολλές επιλογές. Είχαμε ήδη μία ώρα καθυστέρηση και δεν ήθελα να μπλέξουμε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης με φορτωμένη μηχανή να ψάχνουμε για φορτιστή. Οπότε κάναμε την καλή πράξη και ….. ενισχύσαμε μία ακόμα Ελληνική επιχείρηση να βοηθήσουμε να επιβιώσει στην κρίση! Συνδέω γρήγορα και όλα έδειχναν να δουλεύουν. Το λαμπάκι ένδειξης του GPS ζωντάνεψε ξανά, φορέσαμε τα δερμάτινα και συνεχίσαμε προς την λίμνη Κερκίνη.

Η θερμοκρασία άρχισε να πέφτει καθώς ανεβαίναμε υψόμετρο και πλέον η διαιρούμενη φόρμα δεν ήταν ενοχλητική.

DSCN2221

DSCN2228

DSCN2232

Φτάνοντας στην λίμνη η θέα άρχισε επιτέλους να αποκτάει ενδιαφέρον. Στάση στο πρώτο παγκάκι που βρήκαμε για ξεκούραση.

DSCN2243

DSCN2242

IMG_4227

IMG_4228

Όλα ήταν τόσο ήρεμα! Άνθρωποι ελάχιστοι, πράσινο παντού και η ύπαρξη του υγρού στοιχείου ομόρφαινε ακόμα περισσότερο το τοπίο. Άλογα έτρεχαν ελεύθερα στον δρόμο και ο ιδιοκτήτης τους τα ακολουθούσε από πίσω με το αυτοκίνητο.

DSCN2244

Επιτέλους είχα αρχίσει να μπαίνω σε mood ταξιδιού. Δεν με ένοιαζε ο χρόνος, μόνο να είμαι σε τέτοια μέρη και να απολαμβάνω την φύση.

DSCN2254

DSCN2263

Κάναμε το γύρο της λίμνης και το μάτι μου έπεσε σε ένα όμορφο μέρος χωμένο μέσα στα δέντρα, ακολουθήσαμε έναν μικρό χωματόδρομο και βρεθήκαμε στην είσοδο του ‘’Καφέ – Εστιατόριο ΕΛΩΔΙΑ’’.

DSCN2274

Σκόρπια τραπεζάκια και γύρω ελεύθερες πάπιες να παίζουν και να βουτάνε στα δροσερά νερά. Δυστυχώς ήταν κλειστό και δεν μπορέσαμε να πιούμε καφέ. Οπότε κάτσαμε απλά να απολαύσουμε για ακόμα μία φορά την ηρεμία της φύσης.

DSCN2266

DSCN2267

DSCN2270

DSCN2275

DSCN2277

DSCN2278

Βγήκαμε στον κεντρικό δρόμο και ύστερα από λίγα χιλιόμετρα είδαμε τις πρώτες πινακίδες που έδειχναν την κατεύθυνση για την Βουλγαρία. Εκεί πλέον ήμουν σίγουρος ότι ΤΩΡΑ ξεκινάει το ταξίδι.

DSCN2290

DSCN2295

DSCN2299

DSCN2298

Φτάσαμε στα σύνορα, γρήγορος έλεγχος εγγράφων και πρώτη στάση για καφέ σε Βουλγάρικο έδαφος και εννοείται γεμίζουμε επιτέλους με φτηνή βενζίνη!!!

DSCN2301

Εδώ συνεχίζεται η ιστορία με τον φορτιστή του GPS. Κατά την διάρκεια της διαδρομής από την λίμνη Κερκίνη μέχρι τα σύνορα παρατήρησα ότι πάλι είχε αρχίσει τα κόλπα. Δεν έκανε καλή επαφή στην υποδοχή οπότε το έσπρωχνα κάθε τόσο με το χέρι αλλά μετά από λίγο πάλι τα ίδια. Το στερέωσα με ότι βρήκα πρόχειρο αλλά δεν καθόταν με τίποτα. Σταμάτησα να ασχολούμαι μαζί του γιατί είχε αρχίσει να με εκνευρίζει αυτή η κατάσταση. Έτσι κι αλλιώς δεν το χρειαζόμουν για την ώρα οπότε προτίμησα να το κλείσω ώστε να έχουμε μπαταρία όταν θα μπαίναμε στην Sofia και θα ψάχναμε το ξενοδοχείο.

Ακολουθήσαμε τις πινακίδες για Sofia. Ξαφνικά ο δρόμος μας έβγαλε σε αδιέξοδο και αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε πίσω ακολουθώντας τα αυτοκίνητα.

DSCN2304

DSCN2305

Όσους ρωτάγαμε κανείς δεν μιλούσε Ελληνικά αλλά ούτε και Αγγλικά, οπότε όλη η επικοινωνία γινότανε με νοήματα. Παντού γινόντουσαν έργα γι αυτό ήταν κλειστοί οι δρόμοι ,οπότε ακολουθώντας τα αυτοκίνητα βρεθήκαμε σε έναν χωματόδρομο με κοτρώνες και σε ορισμένα σημεία λάσπη να παλεύω να κρατήσω το fazer όρθιο και τα λάστιχα μακριά από κοφτερές πέτρες. Όλοι κοιταζόμασταν με απορία και με όσους προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε όλοι μας κοιτούσαν απορημένοι.

DSCN2307

DSCN2315

DSCN2316

Εμείς ρωτάγαμε απλά λέγοντας την λέξη Sofia ,αυτοί ξεκινούσαν να μιλάνε ασταμάτητα στην γλώσσα τους και ανάθεμα αν καταλαβαίναμε έστω και μία λέξη από αυτά που έλεγαν. Έδειχναν πάντως ότι ήθελαν να βοηθήσουν αλλά κανείς τους δεν μας έδειξε έστω με νόημα ότι είμαστε στον σωστό ….. (Ο θεός να τον κάνει) δρόμο! Οπότε συνεχίσαμε με την ελπίδα ότι πάμε καλά. Ευτυχώς μετά από λίγα χιλιόμετρα βγήκαμε πάλι σε άσφαλτο, και οι πινακίδες έδειχναν ότι είχαμε σωστή πορεία.

DSCN2319

Είχα ακούσει ότι οι Βούλγαροι οδηγοί είναι πολύ χειρότεροι από εμάς στην οδήγηση, τώρα έπρεπε να το βιώσω κιόλας. Φανταστείτε επαρχιακό δρόμο δικό μας με μία λωρίδα ανα κατεύθυνση και τα φορτηγά να προσπερνάνε το ένα το άλλο χωρίς αύριο, δεν ήταν λίγες οι φορές που κατά την διάρκεια προσπέρασης φορτηγού προσπαθούσαν και κάποια Ι.Χ παράλληλα με αποτέλεσμα να έχουν πιάσει όλη την έκταση του δρόμου και ΑΝ ερχότανε άλλο όχημα από το αντίθετο ρεύμα η σύγκρουση θα ήταν αναπόφευκτη. Για να μην βάλουμε τους εαυτούς μας σε κίνδυνο και να απολαύσουμε το ταξίδι η λύση ήταν να καθόμαστε πίσω από τα φορτηγά, έτσι και τα μπλόκα της αστυνομίας αποφεύγαμε αλλά και τον κίνδυνο να πέσει πάνω μας κάποιος σαλταρισμένος Βούλγαρος. Η ταχύτητα ταξιδιού ήταν περίπου στα 80 – 90 χιλιόμετρα όπου μπορούσαμε άνετα να απολαμβάνουμε την φύση γύρω μας.

DSCN2328

DSCN2329

DSCN2330

DSCN2331

DSCN2333

DSCN2343

DSCN2360

DSCN2364

DSCN2370

DSCN2382

Τα χιλιόμετρα στις πινακίδες όλο και λιγόστευαν και βρεθήκαμε στα προάστια της Sofia. Τεράστια κτίρια άχρωμα, χωρίς καμία συντήρηση εδώ και χρόνια, χωρίς μπαλκόνια, αυτοκίνητα 20αετίας και βάλε, αλλά παράλληλα τεράστιοι δρόμοι χωρίς ιδιαίτερη κίνηση.

DSCN2383

DSCN2385

DSCN2389

DSCN2392

DSCN2398

Μας έκανε εντύπωση όπου δίπλα στα φανάρια υπήρχε μετρητής που έδειχνε σε πόσα δευτερόλεπτα θα ανάψει κόκκινο και πράσινο φανάρι.

DSCN2399

Παντού γύρω μας Ελληνικές επιχειρήσεις και διαφημίσεις. Ήταν φανερή η προσπάθεια ανάκαμψης . Τα λίγα λεπτά που ήμασταν στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας ήταν αρκετά για να συνειδητοποιήσουμε ότι οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια ήταν πεντακάθαρα και το κυριότερο απ όλα σε αντίθεση με την χώρα μας, οι άνθρωποι αγαπούν και σέβονται απόλυτα τον τόπο που μένουν.. Πουθενά δεν έβλεπες πεταμένα σακουλάκια από τρόφιμα , δεν υπήρχαν αποτσίγαρα στα πεζοδρόμια , τα φρεάτια δεν ήταν βουλωμένα και δεν μύριζε όπως το κέντρο της Αθήνας.

DSCN2408

DSCN2411

DSCN2428

Άνοιξα το GPS και πληκτρολόγησα την διεύθυνση του ξενοδοχείου που είχαμε κάνει κράτηση το προηγούμενο βράδυ. Χωρίς να ταλαιπωρηθούμε, βρεθήκαμε στην πόρτα του AKORD . Πρώτη εντύπωση από την εξωτερική όψη του κτιρίου πολύ θετική, πάμε στο εσωτερικό όμως…. Υπήρχε κόσμος παντού διαφόρων εθνικοτήτων και στην αίθουσα δεξιώσεων γινότανε Βουλγάρικος γάμος με μουσική δυνατά και κουστουμαρισμένους καλεσμένους να μπαινοβγαίνουν για τσιγάρο.

Ανεβήκαμε στο δωμάτιο και μόλις ανοίξαμε την πόρτα ήρθε και η απογοήτευση…. διακόσμηση με απαίσια ταπετσαρία και υφάσματα που δεν ήσουν σίγουρος αν ήθελες να τα αγγίξεις. Δεν ήταν βρώμικα όμως, ήταν όλα πολύ καθαρά και περιποιημένα απλά σε παρέπεμπαν πολλά χρόνια πίσω σχεδιαστικά. Για τα λεφτά που θα δίναμε ήταν μία τίμια επιλογή. Για ένα βράδυ το κόστος ήταν 22,66 € για ένα δίκλινο δωμάτιο μαζί με το parking της μηχανής σε περιφραγμένο χώρο του ξενοδοχείου… καθόλου άσχημα.

IMG_4232 

IMG_4247

Είχε αρχίσει να βραδιάζει και επιλέξαμε να φάμε κάτι στο εστιατόριο του ξενοδοχείου για να μην χάσουμε χρόνο ψάχνοντας στους δρόμους. Είχα κουραστεί αρκετά με τον τρόπο οδήγησης και τους δρόμους της Βουλγαρίας και το μόνο που ήθελα ήταν παγωμένη μπύρα και φαγητό.

IMG_4236

Πολλά τραπεζάκια διάσπαρτα στον κήπο και επιτέλους είχε αρχίσει να δροσίζει και λίγο οπότε όλα ήταν ιδανικά για να απολαύσουμε το δείπνο εκτός από ένα πράγμα….. τα ηχεία έπαιζαν Ελληνική μουσική. Όταν ταξιδεύω θέλω να μαθαίνω όσο το δυνατό περισσότερα πράγματα για την κουλτούρα και την καθημερινότητα των ανθρώπων του τόπου που έχω επισκεφτεί, οπότε η Ελληνική μουσική την συγκεκριμένη στιγμή μας το χάλαγε λίγο.

IMG_4235

Την επόμενη ημέρα θα κάναμε μία σύντομη βόλτα στο κέντρο της πόλης με τα πόδια και μετά θα ξεκινούσαμε για το βόρειο κομμάτι της χώρας όπου και θα περνάγαμε στην Ρουμανία από την “Γέφυρα της νέας Ευρώπης’’ τα εγκαίνια της οποίας είχαν γίνει σχεδόν έναν μήνα πριν.

 Επόμενη Σελίδα

Ημέρα 1η – 30 ΙΟΥΛΙΟΥ 2013

Το μάτι δεν έκλεινε με τίποτα, πάντα το ίδιο πριν από κάθε ταξίδι. Μία ανυπομονησία σαν μικρό παιδί. Μία ανησυχία μήπως ξέχασα κάτι σημαντικό να βάλω στις βαλίτσες. Στην μηχανή έκανα ότι χρειαζόταν ? Να φορέσω τα δερμάτινα ή κάτι πιο ελαφρύ? Ρε λες να είναι επικίνδυνα εκεί πάνω και να έχουν δίκιο όσοι μου λένε θα σας φάνε λάχανο? Δεν βαριέσαι…. τώρα είναι αργά. ΟΛΑ ήταν κανονισμένα και αν κάτι είχα ξεχάσει θα έβρισκα λύση στον δρόμο. Κλείνω μάτια… παίρνω ανάσα και προσπαθώ να κοιμηθώ για να περάσει γρήγορα η νύχτα……

Το ξυπνητήρι χτύπησε, το μάτι ορθάνοιχτο, η ώρα είχε έρθει… !!! Καφές στο μπαλκόνι, πρωινό τσιγάρο στην δροσιά της αυγής, χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, τελευταίο πακετάρισμα…

IMG_4114

…και έχω μπροστά μου την μηχανή φορτωμένη και έτοιμη! Η Αθήνα άδεια, όλοι κοιμούνται, η λεωφόρος Βεϊκου μία τεράστια αλάνα. Μπαίνουμε Αττική οδό και προσπαθώ να διώξω το άγχος των πρώτων χιλιομέτρων.

DSCN2149

Ο ήλιος άρχισε να ξεπροβάλει πίσω από τα βουνά και να σκάει στην ζελατίνα του κράνους. Είχαμε αρχίσει να πλησιάζουμε την Λαμία.

IMG_4179

DSCN2144 

Διακόσια χιλιόμετρα και δεν είχα καταλάβει τίποτα. Ήταν ώρα όμως να κάνουμε την πρώτη στάση για καφέ – τσιγάρο. Λατρεύω αυτές τις στάσεις! Σταματάς, σβήνεις την μηχανή, βγάζεις το κράνος και συνειδητοποιείς ότι επιτέλους έφυγες!!! Είσαι ξανά στον δρόμο J

IMG_4137

Τα χιλιόμετρα μέχρι την Θεσσαλονίκη ήταν βαρετά και από ένα σημείο και μετά άρχισαν να γίνονται λίγο κουραστικά όσο ανέβαινε η θερμοκρασία. Ναι … είχα κάνει το λάθος να φορέσω την διαιρούμενη και μόλις σταμάταγα άρχιζε ο ιδρώτας να κυλάει. Η ασφάλεια πάνω απ όλα όμως.

DSCN2169

Είχαμε κλείσει ξενοδοχείο στο Hotel di Tania στο Ωραιόκαστρο, λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Θεσσαλονίκης για να αποφύγουμε την βαβούρα του κέντρου.

DSCN2178

Μπάνιο – ξεκούραση και το βράδυ είχα κανονίσει συνάντηση με φίλη που είχε γενέθλια και μετά συνάντηση με τον Ηλία Βροχίδη (www.madnomad.gr) που ενώ είχε ξεκινήσει το ταξίδι του για την Αφρική, η μηχανή του παρουσίασε πρόβλημα στα βουνά της Αλβανίας και είχε επιστρέψει στην Θεσσαλονίκη να το φτιάξει.

Είχαν αρχίσει να μαζεύονται μαύρα σύννεφα στον ουρανό και όλα τα δελτία πρόγνωσης καιρού έλεγαν για ισχυρή καταιγίδα, σίγα όμως μην καθόμασταν μέσα. Το κλίμα ήταν χάλια, αφόρητη ζέστη και απίστευτη υγρασία αλλά όπως πάντα πανέρμοφη.

DSCN2187

IMG_4182DSCN2211 

Πρώτο ποτάκι στα γρήγορα στον πεζόδρομο της Ικτίνου και μετά συνάντηση με τον Ηλία στην Ναυαρίνου. Είχαμε μιλήσει μέσω facebook με τον Ηλία αρκετές φορές αλλά δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ. Φοβερό παιδί! Απλός και αυθεντικός, είναι από τα άτομα που χαίρεσαι να κάθεσαι μαζί του και να μιλάς! Σου βγάζει μία πολύ θετική αύρα. Είπαμε για τα ταξίδια μας και περπατήσαμε λίγο μέχρι το σημείο που είχε παρκάρει τον Μπαομπάμπη , το θρυλικό Honda XR 250 3S που θα ταξίδευε μαζί του στην Αφρική, άγνωστο για πόσες μέρες…. ας πω χρόνια καλύτερα γιατί όταν ο Ηλίας ξεκινάει ταξίδι, δεν υπάρχει προγραμματισμένη ημερομηνία επιστροφής.

DSCN2191

DSCN2195

DSCN2198  

Ευχές για καλό ταξίδι και επιστροφή στο ξενοδοχείο. Την βροχή ευτυχώς την προλάβαμε….. και όπως θα έλεγαν οι γείτονες οι Βούλγαροι ‘’ лека нощ’’ (Καληνύχτα).

                                              Επόμενη Σελίδα