ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΟΥ ΟΛΑ…ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΟΥ ΤΙΠΟΤΑ…

Πριν λίγες μέρες χρειάστηκε να ταξιδέψω μόνος μου με πλοίο με προορισμό την Κάλυμνο. Είχα πολύ καιρό να κάνω ταξίδι πάνω από 4-5 ώρες μόνος μου. Είχα βγάλει εισιτήρια με πρωινό καράβι αλλά λόγο απεργίας εκείνη την ημέρα αναγκάστηκα να τα αλλάξω και να πάρω το βραδινό. Δεν με χάλασε ιδιαίτερα μιας και το βράδυ είναι πιο όμορφο το ταξίδι γιατί έχει ηρεμία και αυτή την καλοκαιρινή ψυχρούλα. Είχα πάρει μαζί τον απαραίτητο εξοπλισμό sleeping bag, στρώμα κ.α και αφού έδεσα την συνταξιδιώτισσα μου στο γκαράζ , ξεκίνησα την βόλτα στο κατάστρωμα με σκοπό να βρω ένα καλό μέρος για ύπνο.

vstrom ship

Δεν θα ξεχάσω ποτέ πριν από περίπου 10 – 14 χρόνια που ταξίδευα για Σάμο σχεδόν κάθε καλοκαίρι και ορισμένες φορές μόνος μου, τι όμορφα που ένιωθα όταν ξύπναγα πιασμένος από τον σκληρό πάγκο και έβλεπα από πάνω μου τον ουρανό και τον ήλιο να ξεπροβάλει πίσω από βραχονησίδες παίζοντας με τα χρώματα!! Καθόμουνα εκεί ακίνητος και έκανα σκέψεις για το μέλλον… οργάνωνα τα ταξίδια που ήθελα να κάνω με την μηχανή μου όταν θα μεγάλωνα.. (και θα μπορούσα να έχω δίπλωμα για απεριόριστα κυβικά 🙂 )προβληματιζόμουν τι επάγγελμα ήθελα να κάνω, έφερνα στο μυαλό μου ανθρώπους αγαπημένους που δεν ήταν ποια μαζί μου, και ένιωθα τόσο ήρεμος…όσο κι αν με τρόμαζε το μέλλον.

Αφού λοιπόν βρήκα το κατάλληλο μέρος που θα πέρναγα την νύχτα.. άρχισα να απολαμβάνω την ηρεμία του καραβιού!! Οι περισσότεροι είχανε πέσει από νωρίς για ύπνο και το μόνο που ακουγόταν ήταν ο αέρας και η θάλασσα…

Επικοινώνησα μέσω Instant Messenger ( να ναι καλά η τεχνολογία που έχει προχωρήσει και έχουμε internet σχεδόν παντού) με φίλους και μετά τυλίχτηκα με το sleeping bag μέχρι που κοιμήθηκα κάνοντας χιλιάδες σκέψεις … όπως παλιά.

bed

Όταν άνοιξα τα μάτια μου το πρωί.. αντίκρισα ξανά τον ουρανό.. και τον ήλιο που έβγαινε διστακτικά πίσω από ένα ξερονήσι.. . όλα ήταν ίδια με τότε..μόνο εγώ είχα αλλάξει, πιο ώριμος, πιο ψηλός, με λιγότερα μαλλιά :-)(μη γελάς.. όχι και καραφλός αλλά δεν είναι κάτω από τους ώμους όπως ήταν τότε). Ακολούθησα το επάγγελμα που είχα επιλέξει (αν και στην πορεία το άλλαξα λίγο αφού η χώρα μας φημίζεται στο να διώχνει τα παιδιά της και να τα απωθεί γενικότερα)αλλά τουλάχιστον δεν με εμπόδισε κανείς στο να δοκιμάσω και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Ο αριθμός των αγαπημένων ανθρώπων που δεν είναι πια μαζί μου έχει μεγαλώσει… αλλά… οι σκέψεις μου ήταν ακριβώς οι ίδιες. Σκεφτόμουν ταξίδια.. μέρη που θέλω να πάω.. μέρη που πήγα.. ανθρώπους που γνώρισα, μηχανές που άλλαξα όλα αυτά τα χρόνια..τι επάγγελμα θα ακολουθήσω όταν φρικάρω και ξεκινήσω από το μηδέν… αν αξίζει να κάθομαι στην Αθήνα, γιατί δεν παίρνω την απόφαση να ζήσω κάπου αλλού πιο ήρεμα και ένιωθα σαν μικρό παιδί …(δυστυχώς δεν είμαι πλέον).

coffee

Πήρα καφεδάκι άναψα τσιγάρο και συνέχισα να σκέφτομαι μέχρι που έφτασα στην ΚΩ .. από εκεί με πολύ κύμα(δεν ξέρω πόσα beaufort είχε αλλά κούναγε πολύ) κρατούσα την μηχανή σε ένα καραβάκι που με το ζόρι χωρούσε 4-5 παπιά να μην πέσει από το κούνημα, γέμισα παντού γράσο, και γενικότερα μία κατάσταση που σε άλλη φάση θα με χαλούσε… το διασκέδαζα όμως γιατί ήμουν ήρεμος… είχα αδειάσει το μυαλό μου από ηλίθιες σκέψεις.. είχα πολλές ώρες να δω πρόσωπα που μου χαλάνε την μέρα 🙂 και εξάλλου δεν έχει νόημα το ταξίδι (για όπου κι αν είναι) αν δεν έχει λίγη δόση περιπέτειας … και στο φινάλε..αυτά είναι που μας μένουν!

kws

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!

Advertisements

ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ !!!

Αυτό είναι το άρθρο ενός φίλου μοτοσικλετιστή που έγραψε σε forum… ΑΣ ΞΥΠΝΗΣΟΥΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ..!!

Αφορμή τού Τοπικ ο τελευταίος θάνατος που με χάλασε.

Συνάδελφος μοτοσικλετιστής. Μάλιστα πολύ πιο μοτοσικλετιστής από πολλούς. Πολύ εμπειρότερος, πολύ πιο χεράς. Αλκής Συνιωρης…Δεν ξέρω αν "πειράζει" περισσότερο που είναι γνωστός ενώ κάποιοι άλλοι που φεύγουν είναι άγνωστοι στους πολλούς.. Όμως κοινό το αποτέλεσμα: ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΙΣΤΕΣ ΧΑΝΟΝΤΑΙ-ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ! Και μαζί τους πεθαίνουν και οι οικογένειες τους, αυτοί που τους αγαπούν… Εδω είναι το θέμα όμως… Σε ΚΑΘΕ θάνατο "φίλου" όλοι μας βγαίνουμε και λέμε τα επικήδεια "RIP","κρίμα το παλληκάρι", "όχι πάλι ρε γμτ", "εμοτικον λύπης και οργής" και πάει λέγοντας…. Αυτά μέχρι… τον επόμενο… και ξανά τα ιδία και πάλι… μέχρι τον επόμενο. Εν τω μεταξύ πέφτουμε σαν τις μύγες… ΟΜΩΣ… Ενώ θα "λυπηθούμε" και θα "ευχηθούμε" καλό ταξίδι σε κάποιο γνωστό ή άγνωστο συνάδελφο που οδηγούσε μοτοσυκλέτα όπως όλοι μας,ενω θα γινει θεμα,θα αναρτηθει Τοπικ σε καθε σχεδον μοτοφορουμ….εχω αυτη τη γαμημενη πικρη αισθηση… ΟΤΙ ΕΜΕΙΣ ΝΟΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ,οτι ΟΙ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΙΣΤΕΣ φοβουνται για το ποιος θα ειναι στη σειρα,οτι τα ΜΟΤΟΦΟΡΟΥΜ νοιαζονται για το παληκαρι που εφυγε….ΕΚΕΙ ΕΞΩ,περα απο τα "κλουβια" των Φορουμ μοτοσυκλετας………..το αποτελεσμα ειναι το ιδιο…"ποιος τους γ@μει μωρε κι αυτους,αφου ξερουν οτι ειναι επικινδυνο το "μαχανακι",παιρνουν τα ρισκα τους"…..και τελικα ΣΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΤΟΥΣ…Βλεπω γενικα ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ,αλλά το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ,δεν βλεπω ΚΑΜΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΣ ΚΑΝΕΝΟΣ ΑΣΧΕΤΟΥ ΜΕ ΤΗ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑ,δεν νοιαζεται ΚΑΝΕΙΣ για "ενα ακομα θανατο..ετσι απλα"….Εχω την αισθηση οτι κλεινομαστε μεσα στα "κλουβια" των μοτοφορουμ,δινουμε ολοι δικιο στο παιδι που εφυγε αδικα,συμφωνουμε ολοι οτι μας σκοτωνουν σαςν τις μυγες,λεμε ολοι οτι ειμαστε ευαλωτοι και δεν μας προσεχει κανεις……αλλά ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν αλλαξε κατι στο παρελθον,δεν αλλαζει κατι τωρα και….γιατι δεν αλλαζουμε κατι στο μελλον;;;;;;;;
Ποιος ο λογος να κλαιμε ή να "κλαιμε" καθε νεκρο παιδι και να ψευδαισθανομαστε οτι "θα ειναι καλυτερα εκει πανω που ειναι ο φιλος και θα μας προσεχει απο ψηλα",αν δεν αλλαζει κατι ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ; Τροποι ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ.Για σκεψου ρε μαγκα καθε φορα που σκοτωνοταν αδικα ενας συναδελφος μοτοσυκλετιστης να ΗΞΕΡΑΝ ΟΛΟΙ εκει εξω,εξω απο τα μοτοφορουμ οτι ΩΧ!!!!ΘΑ ΜΑΣ ΣΚΙΣΟΥΝ ΠΑΛΙ ΟΙ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΙΣΤΕΣ…..μεχρι να ερθει μια στιγμη να ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΘΕΙ εστω και ενας ΚΑΡΙΟΛΗΣ απο αυτους που ναι μεν ξερουν οτι σκοτωνομαστε αδικα αλλά δεν κουναει κανεις το κωλαρακι του απο τον θρονο της Υπηρεσιας γιατι απλα…"τυχαινουν αυτα"….

Σκορπιες σκεψεις τα παραπανω…θα τα ποσταρω σε καθε μοτοφορουμ που μπαίνω..έτσι γιατί δεν θέλω να νοιώθω οτι καλά τα λέμε εδω μέσα,οτι δίκιο έχουν τα παιδιά που φύγαμε άδικα,οτι κινδυνεύουμε από την ΜΑΛΑΚΙΑ του ανεύθυνου κάφρου που "δεν σε είδα φιλαράκι"…αλλά που ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ ΩΣ ΤΩΡΑ ΚΑΤΙ…

…ισως ειμαι λαθος,ισως μονο εγω νοιωθω ετσι…Αλλά και καθε παιδι που εφυγε απο κοντα μας, εχω την αισθηση οτι αν μπορουσε να γραψει μια λεξη θα εγραφε ΓΙΑΤΙ;… Ενα γιατι που μεχρι σημερα δεν εχει απαντηθει και ΠΡΟΦΥΛΑΞΕΙ ΕΝΑΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΘΑΝΑΤΟ ΑΔΙΚΑ…
Γιατι να νοιωθουμε οτι η αγαπη για τη μοτοσυκλετα στερειται απο την μαλακια του αλλου, οχι του "αλλου" που απλα μας σκοτωνει αλλα ΚΥΡΙΩΣ απο την αδιαφορια, ΠΛΗΡΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ για τη ζωη μας αυτου που θα επρεπε να βαλει ενα ΤΕΛΟΣ σε αυτη τη φραση…"πεφτουμε σαν τις μυγες…αλλά μεσ’το γαλα";;;;;;;


ΠΟΣΟ ΜΑΣ ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΥΝ ΤΕΛΙΚΑ;……………………………

Ευχαριστώ πολύ τον φίλο mAthosalas!

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ…

Πρέπει να έχουν περάσει κοντά στα 12 χρόνια…

Καθόμασταν μαζί στο ίδιο θρανίο και προσπαθούσαν να μας μάθουν γράμματα(εφόδια έλεγαν για το υπόλοιπο της ζωής μας) αλλά εμείς ταξιδεύαμε έχοντας πάνω στο θρανίο αντί για κάποιο βιβλίο Ιστορίας – Φυσικής – Μαθηματικών κ.ο.κ, το καινούριο μηνιαίο περιοδικό με όλα τα νέα και αστραφτερά μοντέλα. Το ανοίγαμε την πρώτη ώρα διδασκαλίας και μέχρι την τελευταία είχαμε διαβάσει όλες τις συγκριτικές δοκιμές… ποιά είναι πιο γρήγορη, ποιά πλαγιάζει πιο πολύ, ποια είναι πιο ταξιδιάρα… Ονειρευόμασταν και κλείναμε τα μάτια ώστε να ταξιδέψουμε μαζί τους!! Κάποιες φορές μας έπαιρνε ο ύπνος μέχρι το κουδούνι, κάποιες άλλες μας ξυπνούσε βίαια το χέρι του καθηγητή (που το βρήκε ο κερατάς το αυτί μέσα απο το κράνος??) Όχι τώρα κύριε καθηγητά, όχι τώρα… μόλις είχα βγει απο κλειστή στροφή και ήμουν έτοιμος να χουφτώσω το γκάζι να δώ την τελική του, στην ατελείωτη ευθεία που απλωνόταν μπροστά μου…. είναι δυνατόν να με κόβεις???

Μετά γυρνούσαμε σπίτι και ψάχναμε τρόπους να μαζέψουμε λεφτά μπας και αγοράσουμε κανένα <<μπρίκι>>.Κοιτούσαμε την εφημερίδα και όλοι ζητούσαν προϋπηρεσία (πού να την βρω ρε άνθρωπε…17 χρονών είμαι..). Μετά υπήρχε η λύση του delivery boy  αλλά εκείνη την εποχή οι περισσότεροι ζητούσαν να έχεις δικό σου μηχανάκι. Ρε φιλαράκι… αν είχα δικό μου, θα ερχόμουνα να σου ζητήσω δουλειά πάνω στο άνθος της ηλικίας μου? Παίρναμε τηλέφωνο και πηγαίναμε μία φορά την εβδομάδα να δούμε μηχανάκια. Με τα λεφτά που διαθέταμε βέβαια, μόνο μηχανάκια δεν τα έλεγες αυτά που βλέπαμε.

Θυμάμαι μία απ όλες τις φορές, πήγαμε στον Βύρωνα να δούμε ένα SUZUKI TS 50 (βλέπεις δεν θέλαμε παπιά και chaly) θέλαμε κάτι που να μοιάζει τουλάχιστον με μηχανή.

TS 50

Φτάνουμε στο σπίτι του ιδιοκτήτη και μετά απο προσπάθεια 5- 10 λεπτών καταφέρνει να το βάλει μπροστά!! Είχε αλλάξει και το τελικό της εξάτμισης μπας και πάρει κανένα μουλαράκι παραπάνω. Η φασαρία που έκανε δεν περιγράφεται. Το παίρνει ο φίλος μου βόλτα και μετά απο λίγο τον ακούω να έρχεται… και να έρχεται… και να έρχεται… πω … πω… κομμάτια το πάει σκέφτηκα!!! Ξαφνικά άρχισε στο βάθος να φαίνεται το φανάρι του. Πήγαινε  δεν πήγαινε με 40 klm, αλλά ο θόρυβος…θόρυβος. Άν θυμάμαι καλά το έδινε 150.000 δρχ. Εμείς είχαμε δεν είχαμε 50.000. Οπότε για ακόμα μία φορά γκρεμίστηκε το όνειρό μας.

Με τον καιρό κατάφερα να μαζέψω λεφτά (ενίσχυσε λίγο και η οικογένεια) και αγόρασα το πρώτο μου έρωτα.

crm50

CRM 50 

Ένα HONDA CRM 50 αλλά όχι σαν και αυτά που κυκλοφορούσαν τότε… είχε 2 δισκόφρενα και αντικόφτη παρακαλώ!! Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ημέρα που το παρέλαβα… Το αγόρασα από ένα μαγαζί στην Καλλιρόης που το είχε κάνει εισαγωγή απο την Ιαπωνία. Έφυγα από το μαγαζί και λίγο πρίν φτάσω σπίτι, έμεινα από βενζίνη.Θυμάμαι έσπρωχνα κάτω από τον καυτό ήλιο του Ιουλίου να βρω βενζινάδικο. Από εκείνη την ημέρα δεν κατέβηκα από πάνω του.Τις καλύτερες αναμνήσεις τις έχω πάνω σε αυτό το μηχανάκι.Τις πρώτες αποδράσεις… Ξεκινούσα από το κέντρο της Αθήνας και πήγαινα προς Πικέρμι – Ραφήνα.. και νόμιζα ότι έκανα τον γύρο του κόσμου (πλέον αυτή την διαδρομή την κάνω κάθε μέρα λόγο δουλειάς).Το καλύτερο από όλα ήταν όταν ανέβαζα τον κολλητό μου, ο οποίος μου έριχνε 1 κεφάλι και ήταν 20 – 30 κιλά παραπάνω από εμένα.Το μηχανάκι στην κυριολεξία γονάτιζε… δεν μας άφησε ποτέ όμως… όσο  κι αν το ζόριζα.

Μετά ήρθε η ώρα του αποχωρισμού καθώς με καλούσε η μαμά πατρίδα και το λυπόμουνα να κάθεται παρατημένο κάτω από το σπίτι. Ακόμα θυμάμαι την ημέρα που το έδινα στον νέο του ιδιοκτήτη. Τα μάτια του έλαμπαν από χαρά και τα δικά μου από την στεναχώρια.Ακόμα και τώρα ψάχνω τις αγγελίες μήπως το βρω και το ξαναγοράσω, αλλά σιγά μην υπάρχει.Η θα είναι παρατημένο σε κανένα πεζοδρόμιο, ή θα έχει γίνει βίδες.

Ο φίλος μου λοιπόν ενηλικιώθηκε, σπούδασε, βρήκε δουλειά.. πριν λίγες μέρες τον παντρέψαμε κιόλας  (να ζήσουν, να ευτυχίσουν και καλούς απογόνους) και μηχανάκι δεν αγόρασε ποτέ του σε αντίθεση με εμένα που έχω επενδύσει ένα σεβαστό ποσό. Μέχρι την στιγμή που χτύπησε το κινητό και άκουσα το δίλημμα του.Ρε.. μ….., ποιο απο τα δύο να αγοράσω??? Κόντεψε να μου πέσει το τηλέφωνο απο τα χέρια. Τελικά δεν κατάφερε να γιατρευτεί ποτέ από την <<αρρώστια>> μας. Ένιωσα ότι δεν είχε περάσει ούτε μία μέρα από τότε. Μόλις είχα γυρίσει από δουλειά (είχε νυχτώσει φυσικά, μιας και τα ωράρια είναι γνωστά σε όλους μας …) και η ατάκα του ήταν… ρε βλαμμένο σου μιλάω για μηχανάκι και μου λες πως είσαι λιώμα??? Τσακίσου κι έλα από εδώ να με βοηθήσεις να αποφασίσω.Έτσι σε λίγες μέρες θα είναι και αυτός κάτοχος μηχανής. Και επιτέλους αν και στα <<γεράματα>> θα ζήσουμε το όνειρό μας…

ΚΑΛΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΦΙΛΑΡΑΚΟ…!!!

Υ.Γ 1: Είμαι σίγουρος ότι αυτό εδώ το blog σε αρρώστησε…

Υ.Γ 2: Μ_ _ _ _ _ _ _ , συγνώμη που σου παρασύρω τον άντρα αλλά αν τον αγαπάς πρέπει να δείξεις κατανόηση… 🙂

HARLEY DAVIDSON TEST RIDE

FAT BOY

Σερφάροντας στο Internet έπεσα σε ένα banner διαφημιστικό για Test Ride στα νέα μοντέλα του 2010 της Harley Davidson.Συνήθως δεν κάνω click σε τέτοιου είδους banner αλλά το συγκεκριμένο κάτι μου έκανε και με έπεισε να το clickάρω. Με παρέπεμψε στο επίσημο site της εταιρείας το οποίο όμως ήταν υπό κατασκευή και δεν μπορούσα να δω τίποτα παρά μόνο μία φωτογραφία ενός μοντέλου (μηχανής φυσικά γιατί από τα άλλα έχει γεμίσει ο κόσμος και οι περισσότερες δεν βλέπονται) όπου στην πίσω ρόδα υπήρχε ένα image που έλεγε : «Έρχεται το HARLEY DAVIDSON DEMO TRUCK ! Κάντε κλικ εδώ και δηλώστε συμμετοχή για ένα δωρεάν Test Ride με την Harley Davidson των ονείρων σας! ‘’

Δεν είχα σε πολύ εκτίμηση τις συγκεκριμένες μηχανές αλλά αυτό το Δωρεάν (εεε κλασικός Έλληνας τι να κάνουμε 🙂 ) με παρακίνησε να κάνω ένα ακόμα κλικ. Βρέθηκα σε μία σελίδα όπου επέλεγες το κατάστημα που είναι πιο κοντά σε εσένα και τότε άρχισαν να εμφανίζονται όλα αυτά τα «θηρία» που παράγει εδώ και πολλά χρόνια η συγκεκριμένη εταιρεία. Χωρίς να έχω πολλές γνώσεις ώστε να μπορέσω να επιλέξω το μοντέλο των ονείρων μου (όπως έλεγε πιο πριν το διαφημιστικό) με μία γρήγορη ματιά αναγνώρισα την FAT BOY(μάλλον σε καμία ταινία θα την είχα δει για να μου φαίνεται γνωστή). Χωρίς δεύτερη σκέψη την επέλεξα, έδωσα τα στοιχεία μου και έλαβα mail με την επιβεβαίωση του ραντεβού. Ήμουν πολύ περίεργος να δω τι θα καβαλούσα.

Μιλώντας με γνωστούς και φίλους οι γνώμες που άκουγα ήταν πάρα πολλές .Άλλος με ζήλευε καθώς απ ότι έλεγε ήταν το όνειρό του να καβαλήσει μία τέτοια μηχανή.. άλλος δεν ήθελε ούτε να τις βλέπει (δεν στρίβουν.. δεν έχουν γκάζι.. είναι 800 κιλά και άλλα πολλά..) και άλλος ήταν παντελώς αδιάφορος επί του θέματος καθώς όπως κι εγώ η μόνη επαφή που είχε μαζί τους ήταν από ταινίες και φωτογραφίες.

Έφτασε η μέρα που θα πήγαινα στο ραντεβού (των ονείρων μου 🙂 ). Φτάνοντας στην αντιπροσωπία με την δικιά μου (πιστή και πάντα πρόθυμη) μηχανή, είδα όλα τα τέρατα καλογυαλισμένα και αραγμένα το ένα δίπλα στο άλλο να λιάζονται περιμένοντας εμάς (τους άσχετους) να τα γνωρίσουμε.

HARLEY

Έδωσα τα στοιχεία μου στην κοπέλα στην γραμματεία και μου έδωσε το μαγικό χαρτάκι με το νούμερο της μηχανής που θα μου έκανε παρέα για την επόμενη 1 ώρα. Η κρυφή μου ερωμένη είχε το νούμερο 12.

FAT BOY

Με συνόδευσαν στο πίσω μέρος του καταστήματος όπου και την αντίκρισα. Κατάμαυρη.. καλογυαλισμένη καθόταν εκεί και με περίμενε. Οι πρώτες μου εντυπώσεις ήταν αρκετά καλές αλλά είχα έναν προβληματισμό. Θα μπορούσα άραγε να κουμαντάρω αυτό το θηριάκι ? Εντάξει και η δικιά μου δεν είναι από τις πιο ελαφριές (200 κιλά περίπου με τα extra που έχω βάλει) αλλά εδώ μιλάμε για σχεδόν 300!! Άρχισα να γυρίζω γύρω – γύρω και να την παρατηρώ. Είχε αρχίσει ήδη να μου αρέσει (την ερωτεύτηκα για να πω την αλήθεια).

FAT BOY

FAT BOYFAT BOY FAT BOY FAT BOYFAT BOY FAT BOYFAT BOY FAT BOYFAT BOY FAT BOYFAT BOY

Μετά το αναγνωριστικό γύρω – γύρω (σαν τα σκυλιά ένα πράγμα) είχε φτάσει η ώρα να ανέβω επάνω της. Ανυπομονούσα να πατήσω την μίζα και να της δώσω ζωή. Βρήκα το μαγικό κουμπάκι (ευτυχώς εύκολη υπόθεση καθώς είναι στο ίδιο σημείο με όλες τις υπόλοιπες μηχανές) και με ένα απαλό πάτημα άρχισε να τρέμει ολόκληρη. Τα συναισθήματά μου δεν μπορούσα να τα περιγράψω με τίποτα. Είχα αρχίσει να νιώθω ένας φτωχός και μόνος cowboy! Κουμπώνω πρώτη ταχύτητα και ξεκινάμε…

Έψαχνα στην αρχή να βρω που μπαίνουν τα πόδια.. αφού κατάφερα και τα βρήκα (ρε σύ πολύ μακριά είναι αυτά) ήταν σαν να κάθομαι στον καναπέ του σπιτιού μου. Λοιπόν έχουμε και λέμε.. σέλα άνετη και μεγάλη (λες και φτιάχτηκε για μένα) τα πόδια μπροστά και μακριά (απλωμένα) και τα χέρια ψηλά και αρκετά ανοιχτά… τελικά δεν είναι και άσχημα εδώ πάνω. Νιώθεις πολύ χαλαρός (easy rider) και τα κιλά της εξαφανίζονται μόλις ξεκινάς. Μα καλά όλα θετικά θα είναι?. Δεν μπορεί κάτι θα είναι στραβό επάνω της. Βρήκα λακκούβα και έπεσα επίτηδες μέσα να δοκιμάσω αναρτήσεις . Να πω την αλήθεια τα περίμενα πολύ χειρότερα τα πράγματα.. απορρόφησαν μεγάλο μέρος του κραδασμού χωρίς να με τρομάξει και χωρίς να χάσω τα δόντια μου :-).

Ροπή είχε αρκετή το «εργαλείο» και μάζευε γρήγορα χιλιόμετρα αλλά καθώς το μοντελάκι μου ήταν εργοστασιακό δεν είχε προστασία από τον αέρα με αποτέλεσμα μετά τα 90 – 100 χιλιόμετρα να είναι λίγο ενοχλητικός. Με μία καλή ζελατίνα νομίζω πως λύνεται και αυτό βέβαια. Έτσι κι αλλιώς οι συγκεκριμένες μηχανές φημίζονται πολύ για το customization.

FAT BOYFAT BOY   FAT BOY

Συμπλέκτης πολύ ελαφρύς και αρκετά μεγάλη και άνετη μανέτα. Το κιβώτιο ήταν μαλακό αλλά σε κάθε αλλαγή άκουγες αυτό το βαρύ και ξερό γκούπ που σου έδινε να καταλάβεις με τι ακριβώς είχες να κάνεις.

Όσο αφορά τα φρένα στην αρχή τρόμαξα λίγο πατώντας το μπροστινό (συνηθισμένος απ ότι άλλο έχω καβαλήσει μέχρι τώρα) καθώς δεν ήταν αυτό που περίμενα.. αργότερα κατάλαβα ότι για να επιβραδύνεις το τέρας θέλει συνδυασμό και των 2 φρένων με περισσότερη δύναμη στο πίσω. Εκεί ήταν που πραγματικά ένιωθες ότι κάνουν δουλειά και ακινητοποιούσαν την μηχανή.

Βρήκα όμως και κάτι που δεν μου άρεσε.. και αυτό ήταν ο ήχος από τις εξατμίσεις. Δεν ακουγόταν σχεδόν καθόλου. Περίμενα από ένα μηχανάκι με V2 κινητήρα 1.600 κυβικών να έχει και τον σχετικό θόρυβο ώστε να νιώθεις τι πραγματικά καβαλάς. Ε.. λοιπόν δεν ήταν έτσι. Ενώ είχε καλό και μπάσο ήχο θα τον ήθελα λίγο πιο δυνατό (να γουστάρουμε και λίγο ρε παιδί μου)!

HARLEYHARLEY HARLEY

Γενικά το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ και ένιωσα τι σημαίνει ΧΑΛΑΡΗ ΟΔΗΓΗΣΗ. Αράζεις στην σέλα.. κουμπώνεις ταχύτητα και αρχίζεις να μαζεύεις χιλιόμετρα αργά και σταθερά. Δεν σε νοιάζει ούτε με πόσο πάς.. ούτε πόσο γρήγορα θα φτάσεις στον προορισμό σου, ούτε αν σε προσπέρασε το γρήγορο ιαπωνικό πυραυλάκι .Το μόνο που σε νοιάζει είναι να σε χτυπάει το αεράκι και να χαζεύεις την φύση γύρω σου.. Σίγουρα αν περίσσευαν χρήματα θα αγόραζα μία Harley Davidson και ας την είχα μόνο για να την γυαλίζω και για ΧΑΛΑΡΑ και ΓΕΜΑΤΑ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΑΞΙΔΑΚΙΑ. . .

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΟΥ – ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΟΥ

traveling

  • Μήνες πριν ο ταξιδιωτικός σου πράκτορας έχει κανονίσει τα πάντα – Ώρες πριν και το μόνο σίγουρο είναι πως η  “γιαγιά” είναι φορτωμένη και με περιμένει.
  • Τελευταίο σου βράδυ πριν το ταξίδι και και ονειρεύεσαι τον προορισμό σου – Τελευταίο μου βράδυ πριν το ταξίδι και ήδη ταξιδεύω.
  • Το μεταφορικό σου μέσο περιμένει εσένα και άλλους 865 για να ξεκινήσει – Το μεταφορικό μου μέσο περιμένει μόνο εμένα.
  • Ξεκινώντας το ταξίδι σου το πρόσωπό σου χαμογελά πίσω απο το μισοανοιγμένο τζάμι κάποιου τετράτροχου – Ξεκινώντας το ταξίδι μου το πρόσωπό μου χαμογελά πίσω απο τη μισοανοιγμένη ζελατίνα του κράνους μου.
  • Συναντάς και μιλάς με ανθρώπους για κάποια συναλλαγή – Συναντώ και μιλώ με ανθρώπους για μια καλημέρα.
  • Βρέχει και θα κρυφτείς στο λόμπι κάποιου ξενοδοχείου – Βρέχει και θα απολαύσω το μαστίγωμα της βροχής.
  • Το πρωινό σου θα έχει τεράστια ποικιλία – Το πρωινό μου θα έχει καφέ σε πλαστικό ποτήρι.
  • Ο Travel Guide σου θα σε ξεναγήσει στα πιό must σημεία του προορισμού σου – Δεν θα προσέξω την ταμπέλα και θα βγω στην άλλη άκρη της πόλης.
  • Το πρόγραμμά σου είναι γεμάτο απο πράγματα που πρέπει να δεις – Το προγραμμά μου απλά δεν υπάρχει.
  • Όλα στην εντέλεια, άξιζαν τα χρήματα που πλήρωσες για να σου οργανώσουν το ταξίδι – Χάθηκα 4 φορές, έκανα 600 χιλιόμετρα παραπάνω, ταξίδευα ως τις 4 για να φτάσω στο επόμενό μου hostel και ένα βράδυ κοιμήθηκα σε έναν παράδρομο.
  • Γαμώτο.. σχίστηκε στην άκρη η Delsey σου – Γαμώτο… πρέπει να αλλάξω τρόμπα βενζίνης.
  • Θα γυρίσεις και εκεί που πήγες θα έχει πάει και ο δευτεροξάδερφος του μπατζανάκη σου – Θα γυρίσω και εκεί που πήγα εσύ απλά δεν θα πας.

traveling_2

Πολλές φορές ταξιδεύοντας με τη μοτοσυκλέτα μου σε είδα που με κρυφοκοίταξες με την άκρη του ματιού σου……….

  • Για να με θαυμάσεις όταν χόρευα στρίβωντας τις ανηφόρες της ίδιας διαδρομής που ακολουθούσαμε.
  • Για να μαλλώσεις το παιδί σου που σου είπε πως όταν μεγαλώσει θα ήθελε να του πάρεις μια ίδια μηχανή.
  • Για να χαμηλώσεις την ένταση του radio-cd σου και να με ακούσεις που πλησιάζω.
  • Για να με λυπηθείς και να νιώσεις πολύ τυχερός που σε αυτή την αναθεματισμένη μπόρα δεν σε έχει ακουμπήσει ούτε σταγόνα.
  • Για να γελάσεις με την σύντροφό σου όταν με δεις στην άκρη του δρόμου να προσπαθώ να επιδιορθώσω βλάβη (*&%$(% τρόμπα)
  • Για να αναρωτηθείς τι έχω φορτωμένο στις βαλίτσες μου, πως χωρέσανε όλα εκεί μέσα και που άραγε να πηγαίνω.
  • Για να σκεφτείς πως γίνεται να ταξιδεύω πάνω σε δύο τροχούς, και να πηγαίνω παντού……….ελεύθερος.
  • Για να αναπολήσεις που κάποτε έκανες το ίδιο αλλά… τώρα δεν τολμάς πιά καθότι οικογενειάρχης με παιδί/ά…

Δεν θέλω να κατακρίνω τον τρόπο που ταξιδεύει κανείς…έτσι κι αλλιώς το ταξίδι είναι που μετράει και όχι το μέσο μεταφοράς.. απλά όσοι έχουν ταξιδέψει με μηχανή μπορούν να καταλάβουν την διαφορά. Πρέπει βέβαια να την αγαπάς,  γιατί αλλιώς ότι και να σου λέμε… μόνο ταλαιπωρία σου φαίνεται…!

Ευχαριστώ πολύ τον φίλο “roufianos” για την παραχώρηση του άρθρου.

ΣΕΛΕΣ (χωρίς άνεση δεν πάς πουθενά!!)

Είμαι σίγουρος ότι στους περισσότερους έχει τύχει κάποια στιγμή να μην μπορούν να βολευτούν πάνω στην σέλα της καλής τους. Βρε τί να κάνεις μπροστά… τι να κάνεις πίσω… τί αριστερά .. τί δεξιά… απο την μία τραβάει… απο την άλλη σε πιέζει (μην ρωτήσετε που???) . Φρενάρεις και κoλλάς στο ντεπόζιτο, πέφτεις σε λακκούβα και σκέφτεσαι ότι δεν θα προλάβεις να κάνεις παιδιά(θα χαθεί το είδος) κ ο συνεπιβάτης διαμαρτύρεται κι αυτός με την σειρά του για το οτι είναι σκληρή, γλιστράει, είναι στενή… κι εκεί που είχατε ξεκινήσει για μία ήρεμη βόλτα να απολαύσετε το ταξίδι με την μηχανή κοντεύει να καταλήξει σε μαρτύριο.

Στην περίπτωση που ο συνεπιβάτης είναι το έτερο ήμισυ (το γκομενάκι, η καλή σου, η γυναίκα της ζωής σου… το chick ντε!!!!) εκεί να δεις τι γίνεται. «Στο είχα πει βρε αγάπη μου  να μην πάμε με την μηχανή, να πάρουμε το αυτοκίνητο, είδες τώρα.. ούτε 100Klm δεν έχουμε κάνει και έχω πιαστεί» Κι εκεί είναι που αρχίζει να θυμάται και    τα υπόλοιπα: «Το κράνος είναι βαρύ… παθαίνω ασφυξία … η βαλίτσα πίσω με ενοχλεί… τι μου φόρεσες αυτό το μπουφάν.. σαν τον Βασίλη Τρομάρα είμαι»… και όλη  αυτή η παράνοια μπορεί να συνεχιστεί καμία εβδομάδα.

 

Η λύση υπάρχει και ευτυχώς ΔΕΝ κοστίζει μία περιουσία. Μπορείς να απευθυνθείς σε καταστήματα ανακατασκευής – επιδιόρθωσης σελών. Στα πιο πολλά απο αυτά εκτός απο έτοιμα καλούπια που διαθέτουν για τα περισσότερα μοντέλα της αγοράς, μπορείς να μετατρέψεις την σέλα σου σε ανατομική κατόπιν παραγγελίας.

Προσωπικά την έχω χαμηλώσει  μερικούς πόντους ώστε να νιώθω οτι είμαι «μέσα» στην μηχανή και όχι πάνω σε αυτήν. Επίσης έχω προσθέσει κομμάτι GEL για μεγαλύτερη άνεση.

Ενδεικτικά αναφέρω τα παρακάτω καταστήματα:

www.tonimpatzio.com για Θεσσαλονίκη

www.moto-k.gr για Αθήνα

Ο ΚΑΚΟΜΟΙΡΗΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

Παρασκευή βράδυ για ένα 2ημεράκι στην εξοχή. Προορισμός ο νομός Φωκίδας.(Τον τιμάμε πολύ τον συγκεκριμένο νομό). Στόχος της απόδρασης ήταν…. τί άλλο???? Να ηρεμήσουμε λιγάκι και να κάνουμε μερική φόρτιση μπαταριών μέχρι να έρθει η μέρα και της δικής μας καλοκαιρινής άδειας. J Προτιμήσαμε αυτοκίνητο (αντί μηχανής) για πιο άνεση…. (Που να ξέραμε…).

τρέλα

Φορτώνουμε και ξεκινάμε!!! Η τύχη μας είχε χτυπήσει την πόρτα  μερικές μέρες πριν…. κερδίζοντας σε έναν διαγωνισμό 2 κουπόνια βενζίνης 20€ το κάθε ένα.(Χαρά να δεις που θα γλιτώναμε βενζίνη τώρα που έχει πάρει και τα πάνω της).

Τα συνεργαζόμενα πρατήρια ήταν της εταιρείας REVOIL , βρίσκουμε λοιπόν τα 2 πιο κοντινά στην περιοχή και ξεκινάμε όλο χαρά! Φτάνουμε στο πρατήριο.. κατεβαίνω όλο χαμόγελο, δείχνω το κουπόνι στον υπάλληλο του βενζινάδικου  είμαι έτοιμος να ανοίξω την τάπα του ρεζερβουάρ και ακούω σε σπαστά Ελληνικά… “Συγνώμη κύριε…δεν γνωρίζω τίποτα για το κουπόνι που μου δείχνετε κάποιο λάθος έχετε κάνει”. Ε λέω δεν πειράζει δεν θα είναι ενημερωμένος ο ανθρωπάκος.. υπάλληλος είναι. Το αφεντικό φυσικά πουθενά(σιγά μην ήταν εκεί Παρασκευή βράδυ).. οπότε αποφασίζουμε να βρούμε άλλο πρατήριο της εν λόγω εταιρείας. Ακριβώς η ίδια αντιμετώπιση κι  εκεί αλλά με πολύ πιο αγενή τρόπο …!(Μόνο που δεν μας έδειρε) ΑΓΕΝΕΣΤΑΤΟΣ..! Αποφασίζουμε λοιπόν να καλέσουμε την εταιρεία που διοργάνωνε τον διαγωνισμό να μας πούνε τί συμβαίνει και κανένα πρατήριο δεν είναι ενήμερο για τον διαγωνισμό. Η απάντηση τους ήταν… «Μάλιστα κύριε..να σας δώσω το νούμερο του εμπορικού διευθυντή της REVOIL να βρείτε το δίκιο σας».  Φυσικά κανείς δεν σήκωσε το τηλέφωνο.Τώρα γιατί θα έπρεπε εγώ που δεν έχω καμία σχέση να καλέσω τον εμπορικό διευθυντή Παρασκευή βράδυ και όχι ΑΥΤΟΙ… δεν το κατάλαβα ποτέ μου. Για ακόμα μία φορά αποδείχτηκε ότι στην Ελλαδάρα το μόνο που μας νοιάζει είναι το πώς θα τα αρπάξουμε! Και δεν είναι η τζάμπα βενζίνη… αλλά η κοροϊδία…στείλε εσύ το μήνυμα…να πάρουμε εμείς τα λεφτά…ε και τώρα αν τύχει και μαζέψουμε αρκετά.. θα ενημερώσουμε και κανένα βενζινάδικο για τον διαγωνισμό που αποφασίσαμε να κάνουμε.

Αφού παρατήσαμε την όποια προσπάθεια εύρεσης 3ου ίδιου πρατηρίου.. ξεκινήσαμε για τον προορισμό μας (με καθυστέρηση μίας ώρας βέβαια). Μόλις βγαίνουμε Εθνική οδό… ξεκινάει και η κίνηση..! Μιλάμε για ακινητοποίηση. Λέμε “κάτι θα έχει συμβεί δεν μπορεί..” που να ξέραμε..! Αυτό λοιπόν κράτησε για αρκετά χιλιόμετρα.. μέχρι που καταλάβαμε πως η αιτία ήταν τα έργα που γινόντουσαν κατά μήκος της Εθνικής οδού. Και λέω εγώ τώρα….. μα είναι δυνατόν θα κάνουν έργα μέσα στον Ιούλιο…που ΟΛΟΣ ο κόσμος είναι έτοιμος για καλοκαιρινές διακοπές και ένα 70%(τουλάχιστον) θα μετακινηθεί στο Εθνικό δίκτυο??? Και δεν φτάνει αυτό… εννοείται πως κανείς δεν σκέφτηκε να αφήσουν τα διόδια ανοιχτά να μην ταλαιπωρηθεί ο κόσμος και εκεί. Θα μου πείς θα αφήσουν τέτοια ευκαιρία για να βγάλουν λεφτά?? Ε όχι βέβαια.. τόσους ωραίους δρόμους έχουμε (Ευρωπαϊκούς παρακαλώ…) να μην τους πληρώσουμε?? Ήθελα να ήξερα αν κανείς απο ΟΛΟΥΣ αυτούς στα υπουργεία έχει πάει ποτέ του στο εξωτερικό οδικώς να καταλάβει τι θα πει ΔΡΟΜΟΣ  ΜΕ ΠΡΟΣΦΥΣΗ…ΧΩΡΙΣ ΛΑΚΚΟΥΒΕΣ(ΤΑΦΟΥΣ) χωρίς ατέλειωτες ουρές στα διόδια.. Δεν λέω… είναι πολύ πιο ακριβά τα διόδια στις άλλες χώρες αλλά πραγματικά νιώθεις ότι τα λεφτά που δίνεις δεν πάνε σε τσέπες κάποιου που θα χτίσει την καινούρια του βίλλα …….. νιώθεις πως κάτι γίνεται για εσένα.. για την ασφάλειά σου…..ότι κάποιος νοιάζεται για το άν θα γυρίσεις ζωντανός στο σπίτι σου…