ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΜΩΡΙΑ

Κείμενο/φωτογραφίες : Σωκράτης Πανουσίου

 

Περιοχή που κινηθήκαμε: Κεντρική Πελοπόννησο
Ημερομηνία: 2-4 Απριλίου 2016
Χιλιομετρική απόσταση: Σύνολο 1078 χλμ. (Κόστος Βενζίνης μέση τιμή γύρω στο 1,4/λτρ)

Διαδρομή 1η: Νεστάνη – Κάτω Χόβολη https://goo.gl/maps/zdBHxpMnUu12
Σημεία που επισκεφτήκαμε: Νεστάνη και Μονή Παναγίας Γοργοεπηκόου, Εκκλησάκι Αγίας Φωτεινής Μαντινεία.
Κόστος διοδίων (ερχόμενος από Χαλκίδα περνώντας από Σκούρτα): Ελευσίνα (1,40), Ίσθμια (1,20), Σπαθοβούνι (1,70), Νεστάνη (1,60)

Διαδρομή 2η: Κάτω Χόβολη – Δρυόδασος Φολόης – Φαράγκι Λούσιου https://goo.gl/maps/Lkoet8gwveQ2
Σημεία που επισκεφτήκαμε: Διαδρόμή Τριπόταμο – Λάμπεια, Δρυοδάσος Φολόης και εναλλακτικές χωμάτινες, Ανδρίτσαινα – Καρύταινα, Αρχαία Γόρτυς, Φαράγκι Λούσιου (πεζοπορία), Μονή Φιλοσόφου Προδρόμου, Ελληνικό.

Διαδρομή 3η: Δαφνιώτισσα Ηλείας – Κλειτορία (Μαζέικα) – Καλάβρυτα https://goo.gl/maps/8rmWdStEfU32
Σημεία που επισκεφτήκαμε: Δρυοδάσος Φολόης (ξανά), διαδρομή Λαμπεία (Δίβρη) – Τριπόταμο (αντίθετα), Κλειτορία, Πλανητέρο, Σπήλαιο Λιμνών, Καλάβρυτα, Φαράγκι Βουραϊκού, Μέγα Σπήλαιο.

Κράνος,γάντια… φύγαμε. Το γαϊδούρι -ε η μηχανή ήθελα να πω- φορτωμένη με τα -γκουχου γκούχου- απαραίτητα. Όλα έτοιμα για μία ακόμα τετραψήφια χιλιομετρική εξόρμηση από αυτές που αποκαλώ «παυσίπονα», ικανή να κατευνάσει έστω και για λίγο την διακαή ανάγκη μου για να γνωρίσω νέα μέρη, να αποκτήσω νέες εμπειρίες. Μαζί μου και σύντροφος η Πούλια που μοιράζεται την τρέλα μου και ήθελε να επισκεφτεί τα πάτρια της εδάφη. Να της χαλάσω το χατίρι… εεε όχι. Τέτοιες ευκαιρίες – αφορμές δεν χάνονται. Σημασία δεν έχει ο προορισμός. Αρκεί να πατήσεις το μαγικό κουμπάκι της μίζας και να ξεχυθείς σε άγνωστους δρόμους μακριά από τον αργό θάνατο της καθημερινότητάς σου. Άλλωστε τα απωθημένα που έχω συσσωρεύσει είναι τόσα πολλά που δεν θα με έφταναν ούτε δέκα ζωές για να τα καλύψω. Εύχομαι απλά όσο μπορώ να ταξιδεύω. Για τυπικούς επομένως λόγους αναφέρω ότι ο προορισμός μας ήταν η Κεντρική Πελοπόννησο.

Προετοιμασία ιδιαίτερη δεν χρειάστηκε. Κανονίστηκαν οι άδειες και αγοράστηκε ένας λεπτομερής χάρτης της περιοχής. Θα μπορούσα να κάνω αυτό το ταξίδι και χωρίς χάρτη αλλά μόνο και μόνο η αίσθηση που σου δίνει η επισκόπηση της διαδρομής και τα σημεία ενδιαφέροντος που φεύγουν ένα ένα, αξίζει και με το παραπάνω το έξτρα κόστος.

1

Το πλάνο είχε αλλάξει ήδη αρκετές φορές αλλά ήξερα ότι θα άλλαζε και στην πορεία. Το μυστικό είναι να υπάρχουν εναλλακτικές σύμφωνα πάντα με τον χρόνο που έχουμε στην διάθεση μας αλλά και η δυνατότητα να προσαρμοζόμαστε στις νέες συνθήκες.
Ο καιρός σύμμαχος μας. Μας έκανε την χάρη να αφήσουμε επενδύσεις, ισοθερμικά και αδιάβροχα μέσα στο τριβάλιτσο απλά για να πιάνουν χώρο. Μόλις μια βδομάδα πριν έδειχνε τα δόντια του, εμφανίζοντας ρεκόρ χαμηλών θερμοκρασιών σε διάφορα μέρη της χώρας και ας ήταν τέλος Μαρτίου. Έτσι πάνε αυτά. Ταξιδεύεις με 20άρια – 25άρια και βλέπεις χιόνια στην κορυφή του Χέλμου.

Ο μόνος και μόνιμος εχθρός μας ήταν ο χρόνος. Φυσικό επακόλουθο όταν θέλεις να δεις πολλά σε τόσο λίγο. Η πρώτη μέρα δε, ήταν πετσοκομμένη αφού φύγαμε νωρίς νωρίς το… απόγευμα. Σχεδόν απαγωγή έκανα στην σύντροφο μου από την δουλειά για να μπορέσουμε να χαρούμε το ταξίδι με φως ημέρας.

Από Χαλκίδα περνώντας από Σκούρτα (50 χλμ. λιγότερα σε σχέση με την βαρετή εθνική αλλά με στροφιλίκι) φτάσαμε στα διόδια της Ελευσίνας και από εκεί αναπόφευκτα μέσω εθνικής καρφί στον 1ο ουσιαστικά προορισμό μας την Νεστάνη και την Μονή της περιοχής, την Παναγία Γοργοεπηκόου. Φτάνοντας μέσα στο γραφικό χωριό της Νεστάνης ακολουθούμε τις πινακίδες προς μονή και μετά από έναν ανηφορικό αλλά ασφαλτοστρωμένο δρόμο, συναντάμε μια διακλάδωση όπου ευθεία πάει προς Καρυά και δεξιά μας οδηγεί στο πανάρχαιο και ιερό ύψωμα του Γουλά όπου βρίσκεται και η μονή.

2

Σήμερα λειτουργεί ως γυναικείο μοναστήρι και είναι ένα άριστο παράδειγμα λατρευτικής συνέχειας, μιας και το ύψωμα υπήρξε πάντα αφιερωμένο σε γυναικεία έκφανση του θείου.

Το μέρος αποτελεί μια από τις παλιές μου εκκρεμότητες αφού όταν είχα ξανάρθει ήταν βράδυ. Η πρώτη μου καλή χωματάδα – βάπτισμα πυρός, με καλό φίλο ταξιδευτή, αφού τότε είχαμε προσεγγίσει το σημείο από το Ελληνικό Κυνουρίας σε μια διαδρομή που περνούσε ανάμεσα από τα όρη Αρτεμίσιο και Κτένια. Θυμάμαι ακόμα την έκφραση ενός ντόπιου Νεστανιώτη όταν τον είχαμε ρωτήσει πως βγαίνουμε εθνική. «Μα πώς ήρθατε;» μας λέει και του είπαμε από το βουνό. Η ασφάλτινη διαδρομή από την Νεστάνη μέχρι την μονή είναι όσο όμορφη περίμενα και άξιζε να την κάνω και μέρα. «Μίσιον ακόμπλιστ» που λένε και στο χωριό μου. Μια εκκρεμότητα λιγότερη.

3

Στην συνέχεια και αφού είχαμε ακόμα φως της ημέρας κατευθυνθήκαμε στην ιδιαίτερη εκκλησία της Αγίας Φωτεινής Μαντινείας.

Η εκκλησία βρίσκεται χτισμένη απέναντι από τον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Μαντίνειας, μέσα στον κάμπο, 13 χιλιόμετρα βόρεια της Τρίπολης.

Μετά τα διόδια της Νεστάνης στρίβεις δεξιά προς Λεβίδι, Βυτίνα, Αρχαία Ολυμπία και σε τρία χιλιόμετρα πάλι δεξιά, προς Αρχαία Μαντίνεια –με προσοχή ώστε να μην προσπεράσεις την ταμπέλα μετά το χωριό Μηλιά-. Σε τρία χιλιόμετρα συναντάς στο αριστερό σου χέρι την Αγία Φωτεινή.

4

Ο ναός εγκαινιάστηκε το 1972 και αποτελεί ήδη κομμάτι του αρκαδικού μύθου. Το συνολικό αποτέλεσμα αισθητικά έχει μεγάλο ενδιαφέρον και ακόμα μεγαλύτερο οι πνευματικές προεκτάσεις του εγχειρήματος που επιδιώκει να αποτελέσει μια γέφυρα των πολιτισμών.

Στον περιβάλλοντα χώρο υπάρχει ηρώο για να τιμηθούν οι πεσόντες στους πολέμους το οποίο διέπεται από την ίδια λογική με το ναό.

5

Επίσης υπάρχει το λεγόμενο φρέαρ του Ιακώβ, κομψή περίστυλη κρήνη με εντυπωσιακή κατασκευή.

6

Δημιούργημα, του Κώστα Παπαθεοδώρου. Αρχιτέκτονας, ζωγράφος και αγιογράφος που σίγουρα δεν έχει εκτιμηθεί ακόμα όσο του αξίζει. Όσοι έζησαν από κοντά την ανέγερση του ναού αναφέρουν ότι ο ίδιος «άλλοτε τριγύριζε ανάμεσα στα χώματα της Μαντινείας και άλλοτε περιπλανιόταν μοναχός στα στενά της Τρίπολης. Ξεδιάλεγε από τις μάντρες παλαιά υλικά, τα έπαιρνε μαζί του κι έπειτα τα σμίλευε με τα χέρια για να βρουν τη θέση τους στο οικοδόμημα που έμελλε να σημαδέψει την πορεία του. Ήταν ένας παράξενος άνθρωπος. Για έξι μήνες ζούσε σε ένα αντίσκηνο δίπλα στο κτίσμα του, ώστε να μη χάνει πολύτιμο χρόνο, αφού εργαζόταν εκεί ολόκληρη την ημέρα, παρέα με λίγους ανειδίκευτους εργάτες από τα γύρω χωριά».

Το εσωτερικό της εκκλησίας επίσης είναι μοναδικά διακοσμημένο αν και αποτέλεσε σημείο τριβής (όπως και το εξωτερικό) λόγω της ιδιαιτερότητας του σε μια εποχή ψεύτικου καθωσπρεπισμού. Δυστυχώς αρκετές από τις αρχικές αγιογραφίες αντικαταστάθηκαν λόγω πιέσεων.

Φώτο από http://tosympantistexnis.blogspot.gr/

7

Μπορεί να είχα ανγχωθεί αν θα προλάβουμε τελικά να την δούμε, αλλά όχι μόνο προλάβαμε αλλά μπορέσαμε να βγάλουμε και φωτογραφίες με ιδανικό για τα γούστα μου φωτισμό. Τουλάχιστον από τον εξωτερικό χώρο. Αξίζει ωστόσο να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο την επόμενη φορά που θα μας βγάλει ο δρόμος. Αφήσαμε άλλωστε εκκρεμότητες, αφού εκεί κοντά υπάρχουν οι καταβόθρες – σπήλαιο της Καψιάς, το χιονοδρομικό του Μαινάλου και ο δρόμος που πάει προς Βυτίνα – Δημητσάνα, που θεωρείται όχι άδικα από τις πιο όμορφες διαδρομές της περιοχής.

Η νύχτα όμως μας πρόλαβε και ο οδικός άξονας 111 – που ενώνει Αρκαδία, Αχαία και Ηλεία – μας οδήγησε στο σπίτι του καλού φίλου Νίκου στην κάτω Χόβολη, όπου θα περνάγαμε την πρώτη μας νύχτα. Εκεί μας περίμενε μαζί με την Άνικα και η φιλοξενία ήταν κάτι παραπάνω από θερμή. Φυσικά γνωρίζοντας τον Νίκο εδώ και κάποιο καιρό δεν θα περίμενα κάτι λιγότερο. Τα λινγκουίνια αλά Νικόλας έκαναν θραύση και μέχρι αργά δεν σταματήσαμε να λέμε τις ιστορίες μας. Την επόμενη μέρα τα παιδιά θα ήταν και οι συνταξιδευτές μας, οπότε διπλή η χαρά.

Η νέα μέρα έκρυβε αρκετές εκπλήξεις. Τι το καλύτερο από το να έχεις πρωινό με φίλους στην εξοχή και να ακούς το κελάρυσμα του νερού ως συνοδευτική μελωδία. Κανονικά είχα στο νου να φύγουμε πιο νωρίς αλλά πραγματικά δεν μου έκανε κέφι. Με στρατιωτική πειθαρχία ωστόσο κούμπωσα τα μπαγκάζια στην μηχανή και περίμενα. Τα καλύτερα ήταν μπροστά μας.
Τα πρώτα χαμόγελα μέσα από το κράνος δεν άργησαν να φανούν. Συνεχίζοντας τον 111 προς τα δυτικά καταφέραμε να απολαύσουμε την διαδρομή με το φως της ημέρας. Ο καλοδιατηρημένος δρόμος προσφέρει μια ειδυλλιακή και ήσυχη διαδρομή που χαρακτηρίζεται από συνεχή εναλλαγή τοπίου και ένα υπέροχο και αμόλυντο ορεινό φυσικό περιβάλλον.

Μοναδική δυσαρμονία οι αμέτρητες στίβες από σκουπίδια που είχαν συσωρευτεί από πολυήμερη απεργία των συνεργείων καθαρισμού. Φωτογραφία δεν έχω γιατί είναι μια εικόνα που γρήγορα θέλω να ξεχάσω. Άντε να εξηγήσεις αυτό στην Φιλανδέζα της παρέας.

Ευτυχώς η φύση βρίσκει τρόπο να σε μαγέψει πάραυτα. Ανηφορίζοντας από τον οικισμό Τριπόταμα όπου συμβάλουν τρία ποτάμια ο Ερύμανθος, ο Αροάνιος και ο Σειραίος, περάσαμε μια εύφορη και καταπράσινη κοιλάδα που διασχίζεται από τον ποταμό Ερύμανθο και σχηματίζεται από τα Λάμπεια όρη και το όρος Αφροδίσιο. Ο δρόμος οδηγεί στη γραφική Λαμπεία (Δίβρη), ορεινό γραφικό χωριό της Ηλείας, παλιό κεφαλοχώρι της ευρύτερης περιοχής.

8

9

10

Στην συνέχεια το αρχικό πλάνο έλεγε να εξερευνήσουμε το δρυοδάσος της Φολόης περνώντας από χωμάτινες διαδρομές. Κατευθυνθήκαμε στο χωριό της Κούμανης και από εκεί επιλέξαμε την χωμάτινη διαδρομή που θέλαμε να κάνουμε. Μετά όμως από λίγα χιλιόμετρα βρεθήκαμε αντιμέτωποι με το πρώτο μπλόκο. Από ότι μας είπαν διεξαγόταν το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ράλλυ και ακόμα και αν μπορούσαμε να παρακάμψουμε το μπλόκο κινδυνεύαμε να βρεθούμε εν μέσω των ειδικών χωμάτινων διαδρομών μην ξέροντας πως θα προστατευτούμε από τις πέτρες που θα εκτόξευαν τα διερχόμενα 4τροχα θηρία. Αφού πήγαμε από εδώ, πήγαμε από εκεί και διέξοδο δεν βρήκαμε, βγάλαμε κάποιες φωτογραφίες και αλλάξαμε τα πλάνα μας για την συνέχεια.

11

12

Το περίφημο δρυοδάσος της Φολόης είναι μοναδικό, όχι μόνο σε ομορφιά αλλά και ιδιαιτερότητα σε όλη την Ευρώπη, διάσπαρτο με θεόρατες πλατύφυλλες βελανιδιές. Η εποχή που πήγαμε το δάσος δεν είχε αναδείξει πλήρως την απίθανη ομορφιά του αφού υπήρχαν σημεία που δεν είχαν βγει ακόμα φύλλωμα στα δέντρα. Το τοπίο όμως δεν έπαυε να είναι μαγευτικό και ένιωθες ότι βρίσκεσαι σε κάποιο παραμύθι.

Από μικρούς επαρχιακούς δρόμους και με αρκετές διαφωνίες με το GPS φτάσαμε στην Ανδρίτσαινα, την Καρύταινα και τέλος στο Ελληνικό. Φωτογραφίες από την Ανδρίτσαινα και γενικά από αυτή την διαδρομή δεν έχω γιατί σκόπευα να επιστρέψω από τον ίδιο δρόμο κάτι που τελικά δεν έγινε. Η διαδρομή αυτή και ειδικά το κομμάτι Αδρίτσαινας – Καρύταινας ήταν η χαρά του μοτοσυκλετιστή. Ευτυχώς κάναμε μια ολιγόλεπτη στάση στο παλιό γεφύρι της Καρύταινας.

13

Πρόκειται για μία από τις αρχαιότερες γέφυρες στην Πελοπόννησο. Το ιστορικό γεφύρι της Καρύταινας διασχίζεται από τον ποταμό Αλφειό, κάτω από την ομώνυμη ιστορική κωμόπολη. Χαρακτηριστικό του είναι ότι στη μια πλευρά της γέφυρας, είναι γαντζωμένο ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στο Γενέσιο της Θεοτόκου, με σκαλιά μπροστά στην είσοδό του. Ο θρύλος λέει ότι στα θεμέλιά του οι μάστορες έχτισαν μια πριγκίπισσα των Φράγκων (θυσία αίματος για να στεριώσει), τον μακρινό μεσαίωνα που χτίστηκε το πρώτο γεφύρι. Είναι εύκολο να το προσπεράσεις αφού έχει χτιστεί νέα υπερυψωμένη τσιμεντένια γέφυρα ακριβώς από πάνω. Το σημείο είναι προσβάσιμο με μηχανή όμως δεν θα δοκίμαζα την αντοχή της με βαρύ όχημα. Κάποιοι εντουράδες που συναντήσαμε διέσχισαν την γέφυρα ακολουθώντας ένα από τα αμέτρητα χωμάτινα μονοπάτια της περιοχής.

14

Επόμενος προορισμός μας ένα από τα ωραιότερα φαράγγια της Ελλάδας, το Φαράγγι του Λούσιου. Το φαράγγι έχει άγρια και παρθένα ομορφιά με οργιαστική και πλούσια βλάστηση και σίγουρα η διάσχιση του είναι μια μοναδική εμπειρία για τον επισκέπτη.

15

16

Το φαράγγι του Λούσιου είναι από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της Αρκαδίας. Είναι ένας τόπος ιδιαίτερα φορτισμένος ιστορικά και θρησκευτικά, μια περιοχή σπάνιας και επιβλητικής φυσικής ομορφιάς, ένα από τα πιο επιβλητικά φαράγγια της Ελλάδας. Επίσης, είναι γνωστό σαν το Άγιο Όρος της Πελοποννήσου, λόγω των πολλών και ιστορικών μοναστηριών, ασκηταριών και εκκλησιών του.

17

Το μέρος προσφέρεται για περπάτημα και αυτό ακριβώς κάναμε. Μια τυπική διαδρομή ξεκινά από τη νέα Μονή Φιλοσόφου, και ακολουθώντας το μονοπάτι περνά από την παλαιά Μονή Φιλοσόφου, στη συνέχεια κατεβαίνει στον Λούσιο, έπειτα ανεβαίνει στη Μονή Προδρόμου, και τέλος καταλήγει στην Αρχαία Γόρτυνα (διάρκεια 2 ώρες περίπου).

Εμείς πήγαμε ανάποδα αφού είμαστε ανάποδοι γενικά. Αφήσαμε τις μηχανές στον χώρο στάθμευσης στην Αρχαία Γόρτυνα και ξεκινήσαμε την ανάβαση σε ένα από τα παλιά μονοπάτια στην περιοχή που έχουν συντηρηθεί και αποκατασταθεί, έτσι ώστε να διευκολύνουν τη διάβαση στους οδοιπόρους και φυσικά την προσπέλαση στα αξιοθέατα.

Δεν ακολουθήσαμε όλη την διαδρομή και αρκεστήκαμε να πάμε μέχρι το πρώτο/τελευταίο μοναστήρι του Αγίου Προδρόμου και πάλι πίσω (καμιά ωρίτσα δηλαδή περπάτημα). Η μονή σκαρφαλωμένη κυριολεκτικά σε κάθετο βράχο του φαραγγιού, εντυπωσιάζει τον ανυποψίαστο και πρωτάρη επισκέπτη.

18

19

Στην μονή σταματήσαμε τόσο για να ξαποστάσουμε όσο και να περιμένουμε να επέλθει ο χρόνος (κλειστή κατά τις ώρες 13:00-17:00) και να ανοίξει τις πόρτες της για να εισέλθουμε και να θαυμάσουμε το εσωτερικό της.

20

Η Άνικα δεν μας ακολούθησε στο εσωτερικό και αρκέστηκε στο να απολαμβάνει την θέα του φαραγγιού. Θεώρησε υποκρισία το να υποχρεωθεί να φορέσει κάτι γύρω από το παντελόνι για να είναι «ευπρεπώς» ντυμένη και δεν την αδικώ καθόλου. Φαντάζομαι και μια Ελληνίδα θα ενοχλούταν αν της έλεγαν να φορέσει μπούρκα, πόσο μάλλον μια Σκανδιναβή που έχει μάθει σε άλλες συνθήκες να υποστηρίζει την προσωπικότητά της χωρίς εκπτώσεις. Σεβαστό και συνάμα κατανοητό!

Ο χρόνος όμως είχε περάσει. Έπρεπε να επιστρέψουμε και εμείς χαθήκαμε μεταφορικά και κυριολεκτικά στα μονοπάτια του φαραγγιού. Στον οικισμό του Ελληνικού καθίσαμε για έναν σύντομο αποχαιρετιστήριο καφέ και ανασύνταξη. Ο Νικόλας και η Άνικα θα επέστρεφαν Αθήνα και εγώ με την Πούλια θα πηγαίναμε στο πατρικό στην Δαφνιώτισσα Ηλείας. Η εύκολη λύση και αυτή που εν τέλει επιλέξαμε ήταν να κινηθούμε προς Μεγαλόπολη μαζί και στην συνέχεια να χωρίσουν οι δρόμοι μας. Σε αυτή την απόφαση συνετέλεσε και το γεγονός ότι το GPSπου είχα παρέδωσε πνεύμα από μπαταρία λόγω του ότι χάλασε ο αντάπτορας στο καλώδιο που έπαιρνε ρεύμα από την μηχανή. Ποτέ μα ποτέ μην εμπιστεύεστε τυφλά αυτά τα ηλεκτρονικά μαραφέτια. Oldschool επομένως ακολουθήσαμε πινακίδες και φτάσαμε αργά το βράδυ στον προορισμό μας.

Ο απολογισμός της ημέρας πέρα από την κούραση μόνο χαμόγελα μας έδωσε. Εκκρεμότητες για την επόμενη φορά φυσικά πολλές. Θα θελα να κάνω το άλλο μισό της πεζοπορίας στο φαράγγι, να επισκεφτώ το μουσείο Υδροκίνησης, Στεμνίτσα, Δημητσάνα κ.α. Ακόμα και να κινηθώ πιο δυτικά στον Ναό Επικούριου Απόλωννα (ελπίζω κάποια στιγμή να απομακρυνθεί το στέγαστρο που έχει τοποθετηθεί από το 1987), στους καταρράκτες της Νέδας, Αρχαία Ολυμπία κοκ. Θέμα υπάρχει πολύ στην περιοχή και οι ομορφιές της Ελλάδας αστείρευτες.

Η διαδρομή της 3ης μέρας: (https://goo.gl/maps/8rmWdStEfU32)

Τελευταία μέρα και η αίσθηση γλυκόπικρη. Όλα τα ωραία κάποια στιγμή τελειώνουν, ωστόσο είχαμε μία γεμάτη μέρα ακόμα μπροστά μας να χαρούμε αυτή την μίνι απόδραση και δεν ήμασταν διατεθειμένοι να την χαραμίσουμε. Μετά από έναν καλό ύπνο και μια βόλτα στα σοκάκια του χωριού και μερικά φιλέματα και δάκρυα και και και… ήμασταν έτοιμοι να αναχωρήσουμε για τον δρόμο της επιστροφής. Οι επιλογές μας δύο. Είτε ακολουθούμε τον 111 και επισκεπτόμαστε τις εκκρεμότητες της πρώτης ημέρας στο δυτικό Μαίναλο, είτε αλλάζουμε ρώτα και πάμε βόρεια περνώντας από Κλειτορία (Μαζέικα) και Καλάβρυτα. Επιλέξαμε το 2ο. Βέβαια δεν παραλείψαμε να κάνουμε ένα γρήγορο επαναληπτικό πέρασμα για κάποιες επιπλέον φωτογραφίες από ένα τμήμα του δρυοδάσους της Φολόης, την Λαμπεία (Δίβρη) και το Τριπόταμο. Ο δρόμος μας έβγαζε προς τα εκεί ούτως ή άλλως.

Ανηφορίζοντας προς Καλάβρυτα μετά την Κλειτορία (Μαζέικα), παρεκκλίνουμε από την πορεία μας στρίβοντας δεξιά προς το χωριό Πλανητέρο και συγκεκριμένα στις πηγές του Αροάνιου ποταμού, όπου βρίσκονται τα πεστροφεία

21

22

23

Η παράκαμψη είναι μικρή αφού σε μόλις 3 χιλιόμετρα από τον κεντρικό φθάνουμε σε ένα τοπίο εκπληκτικής ομορφιάς με τα νερά να αναβλύζουν μέσα από τους βράχους σχηματίζοντας μικρά ποταμάκια μέσα σε ένα πυκνό πλατανόδασος. Εδώ η βασίλισσα της γεύσης είναι η φρέσκια πέστροφα την οποία μπορείτε να την απολαύσετε σ’ όλες τις εκδοχές από τα ντόπια εστιατόρια (πλακί, ψητή, σούπα, σαλάτα κ.λπ).

Επανερχόμαστε στο δρόμο για Κλειτορία (Μαζέικα) και συνεχίζουμε για το Σπήλαιο των Λιμνών Καστριών.

Το σπήλαιο των Λιμνών, που παλαιότερα ονομαζόταν Τρουπίσιο, βρίσκεται στο χωριό Καστριά σε υψόμετρο 827 μέτρων και απέχει 17 χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα και 9 χλμ. από την Κλειτορία (Μαζέικα). Ο επισκέπτης μπαίνει στο σπήλαιο από τεχνητή σήραγγα που καταλήγει κατευθείαν στον δεύτερο όροφο από σύνολο τριών. Η διάβαση των λιμνών γίνεται από υπερυψωμένες τεχνητές γέφυρες.

Φώτο από wikipedia.org

24

Δικές μου φωτογραφίες δεν έχω. Ίσα ίσα προλαβαίναμε για το τελευταίο τουρ (περίπου 30’) στα σπήλαια, όμως ξεχάσαμε να πάρουμε μαζί μας την κάρτα πολυτέκνων για να έχουμε την μειωμένη τιμή που δικαιούμαστε και έτσι αποφασίσαμε να το αφήσουμε για άλλη φορά.

Όσο ανηφορίζουμε μας συντροφεύει ο χιονισμένος και επιβλητικός Χέλμος. Περνάμε και την διασταύρωση που οδηγεί στο χιονοδρομικό των Καλαβρύτων και συνεχίζουμε πλέον κατηφορικά προς τα Καλάβρυτα. Το τοπίο από αυτή την πλευρά ειδικά είναι μαγευτικό. Δεν ήθελε πολύ να αποφασίσουμε να σταματήσουμε για έναν καφέ σε ένα ιδανικό σημείο με θέα.

25

Η διαδρομή 30 χιλιομέτρων από το χ/ο Καλαβρύτων μέχρι και το Διακοπτό κατά μήκος του Βουραϊκού Φαραγγιού είναι απολαυστική και την χαίρεσαι οδηγικά. Η περιοχή προσφέρεται για περαιτέρω εξερεύνηση αφού υπάρχουν δρόμοι που οδηγούν σε επιμέρους φυσικές οάσεις. Δεν είναι τυχαίο που το φαράγγι διασχίζεται τουριστικά από τον οδοντωτό σιδηρόδρομο και αποτελεί πόλο έλξης για διάφορους περιηγητές.

Στον δρόμο μας 10 χιλιόμετρα μετά τα Καλάβρυτα κάναμε μια στάση στο Μεγάλο Σπήλαιο. Σήμερα δεν είχαμε πάει σε μοναστήρι και κάτι δεν μας πήγαινε καλά.

Η Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου προκαλεί δέος καθώς βρίσκεται στη σκιά ενός απόκρημνου βράχου του όρους Χελμού, απόλυτα εναρμονισμένη με το άγριο και εντυπωσιακό τοπίο της περιοχής σε υψόμετρο 940 μ. Το εξωτερικό της, η οκταόροφη αυτή μονή επάνω στα βράχια καθηλώνει ακόμα και τον πιο αδιάφορο επισκέπτη. Το εσωτερικό της κρύβει θησαυρούς, όπως η εικόνα της Παναγίας της μεγαλοσπηλιώτησσας που θεωρείται έργο του Απόστολου Λουκά.

Φώτο από το monastiria.gr

26

Αυτή ήταν και η τελευταία προγραμματισμένη στάση μας, ή τουλάχιστον έτσι είχαμε πει, αλλά διαψευθήκαμε σύντομα αφού λίγο πιο κάτω σταματήσαμε για την τελευταία φωτογραφία του οδοιπορικού. Σύμβολο του ερχομού της άνοιξης οι ανθισμένες κερασιές είχαν την τιμητική τους στην Κερνίτσα και δεν θα μπορούσαμε να επιλέξουμε καλύτερο φινάλε.

27

Να είμαστε καλά να ταξιδεύουμε και να χαιρόμαστε αυτά που ο κόσμος μας προσφέρει απλόχερα, αλλά μπορεί να τα προσπεράσουμε εύκολα χωρίς καν να τα προσέξουμε.

 

Το οδοιπορικό έχει δημοσιευτεί και στο advride.gr

Advertisements

ΙΤΑΛΙΚΕΣ ΑΛΠΕΙΣ (Δολομίτες)

 

Ιδέα της στιγμής… έρευνα, ξενύχτι σε αφιερώματα και ταξιδιωτικούς οδηγούς… ανυπομονησία, προετοιμασία και… ξανά στον δρόμο. Αυτά είναι συνήθως τα 5 στάδια πριν από κάθε ταξίδι. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για οδοιπορικό με μοτοσυκλέτα που θα διανύσεις αρκετά χιλιόμετρα μέχρι να φτάσεις στον τελικό προορισμό…… ΑΝ αυτός υπάρχει.

Άλπεις… από μόνη της η λέξη φέρνει μπροστά σου εικόνες που σου κόβουν την ανάσα. Υψόμετρο μερικών χιλιάδων μέτρων, χιονισμένα βουνά αλλά και ανάσα δροσιάς τους καλοκαιρινούς μήνες.

1

2

3

Αλπικά πάσα…το όνειρο κάθε μοτοσικλετιστή, διαδοχικές στροφές, σα να χορεύεις επάνω στο σιδερένιο άλογο και κάθε χιλιόμετρο που αφήνεις πίσω σου τόσο πιο πολύ νιώθεις να σε αγκαλιάζει η φύση και να ξεχνάς τα πάντα… αυτό δεν είναι άλλωστε το ζητούμενο σε κάθε ταξίδι ???

4

5

Ιταλικές Άλπεις… διάσπαρτα χωριουδάκια, ξύλινα σπίτια, παρθένα φύση και επιβλητικά βουνά με απάτητο χιόνι. Προορισμός έλξης για τους λάτρεις χειμερινών σπορ αλλά και όσους αγαπάνε την οδήγηση.

Είχαμε την τύχη να επισκεφτούμε ένα μικρό κομμάτι των Ιταλικών Άλπεων κατά την διάρκεια δύο ταξιδιών, ένα το 2012 και ένα το 2014 διασχίζοντας και δύο πάσα το Falzarego (N46⁰31’10’’, E012⁰00’28’’)στα 2.105μ υψόμετρο και το Passo d iGiau (N46⁰28’56’’,E012⁰03’18’’)στα 2.233μ.

Η κοσμοπολίτικη Cortina dAmpezzo, η ‘’Πέρλα των Δολομιτών’’ (La Perla nelle Dolomiti). Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.225μ περίπου, απέχει 70χλμ από την Ιταλική πόλη Belluno και 44χλμ από τα Αυστριακά σύνορα. Περικυκλωμένη από μερικές από τις πιο διάσημες κορυφές των Δολομιτών γνωστές και ως Ampezzan Peaks αποτελεί παράδεισο για τους λάτρεις του σκι που έχουν την δυνατότητα να επιλέξουν ανάμεσα από 70 περίπου πίστες.

6

7

8

9

10

11

12

13

14

Στολισμένα μπαλκόνια με πολύχρωμες ζαρντινιέρες, ξενοδοχεία για όλες τις τσέπες και πλακόστρωτα δρομάκια για περπάτημα. Η φωτογραφική μηχανή θα πάρει φωτιά ειδικά τις απογευματινές ώρες που ο ήλιος παίζει με τις κορυφές των βουνών δημιουργώντας ένα μαγικό τοπίο. Πολλά ταβερνάκια και εστιατόρια, έτοιμα να προσφέρουν στον ταξιδιώτη τοπικές νοστιμιές όπου πολλά από τα πιάτα έχουν επιρροές από την γειτονική Αυστρία. Μερικά από τα πιο γνωστά είναι το Tivoli, το ElToula, το 5 Torriκαι το LeoneeAnna.

15

16

17

18

19

20

Όσο κι αν οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους, μόνο αν την επισκεφτείς θα μπορέσεις να νιώσεις την ομορφιά της.

Αφήσαμε πίσω μας την Cortina και αρχίσαμε να ανηφορίζουμε τα πάσα Falzarego (SR48) και Giau (SP638). Η χαρά του παιδιού… το όνειρο κάθε μοτοσικλετιστή. Επιβλητικά τοπία σε κάθε μέτρο της διαδρομής, πανοραμική θέα, νιώθεις ότι αν απλώσεις τα χέρια σου θα αγγίξεις το απέραντο γαλάζιο που απλώνεται από πάνω σου. ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ για μεγάλα παιδιά! Απολαυστικές στροφές με πολύ καλή ποιότητα ασφάλτου, αφήνεσαι στην οδήγηση, σχεδόν πάει μόνη της η μοτοσυκλέτα και κάθε τόσο ρίχνεις κλεφτές ματιές στο τοπίο γύρω σου χωρίς κανένα άγχος. Φτάνεις στην κορυφή, στάση για τσιγάρο και καφέ στην καφετέρια, φωτογράφιση και μετά ξανά παιχνίδι. Κατεβαίνεις το ένα πάσο, ανεβαίνεις το επόμενο. Όποια διαδρομή κι αν ακολουθήσεις ένα είναι σίγουρο… ότι θα βρεθείς περικυκλωμένος από τεράστια βουνά και θα χορτάσεις οδήγηση. Μπορείς να περάσεις μία μέρα ολόκληρη να ανεβοκατεβαίνεις στις κορυφές και να θέλεις κι άλλο. Όνειρο που δεν θέλεις να τελειώσει…

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

Κατηφορίσαμε προς το Alleghe με την πανέμορφη λίμνη, προορισμός για ορειβάτες, πεζοπόρους και ποδηλάτες. Το τοπίο θυμίζει έντονα Αυστρία και η ομορφιά του σε υποχρεώνει να σταματήσεις για να απολαύσεις την θέα.

40

41

42

43

44

45

46

Επόμενος προορισμός η πόλη Belluno όπου θα κάναμε στάση για φαγητό και λίγη ξεκούραση. Ύστερα από 40 λεπτά περπάτημα με την θερμοκρασία να έχει ανέβει αισθητά συγκριτικά με τα βουνά που είχαμε συνηθίσει και τον εξοπλισμό (παντελόνι, μπότες, μπουφάν, προστασίες… ) να μας δυσκολεύει ακόμα περισσότερο, ανακαλύψαμε ότι όλα τα εστιατόρια ήταν κλειστά και θα άνοιγαν αργά το απόγευμα. Οπότε ξανά στην μοτοσυκλέτα με προορισμό ένα μικρό χωριουδάκι την Follina όπου και θα διανυκτερεύαμε

47

48

49

50

51

52

Μέρη όμορφα, μαγικά, σε κάνουν να νιώθεις ήρωας παραμυθιού. Άγρια ομορφιά της φύσης που δεν έχει προλάβει να καταστρέψει ο άνθρωπος. Όπως όλες οι Άλπεις έτσι και οι Ιταλικές έχουν κάτι που σε μαγνητίζει… αν πας μία φορά θέλεις να τις επισκεφτείς ξανά και ξανά. Να περπατήσεις στα πλακόστρωτα δρομάκια, να γευτείς παραδοσιακές νοστιμιές, να οδηγήσεις φιδίσιους δρόμους περικυκλωμένος από καταπράσινα πανύψηλα δέντρα. Να φτάσεις σε κάποια από τις κορυφές και να μείνεις εκεί για ώρες, ρουφώντας όσο περισσότερο καθαρό αέρα μπορείς. Να αποθηκεύσεις βαθιά μέσα σου εικόνες και να μην χορταίνεις με τίποτα! Να νιώσεις για ακόμα μία φορά πόσο μικρός είσαι μπροστά στο μεγαλείο της φύσης…

Ακόμα κάθεσαι…? Ξεκίνα την οργάνωση, όλα είναι εκεί και σε περιμένουν…

ΤΥΝΗΣΙΑ

DSCN1127

Μια Βόλτα στην Τυνησία

Είχαμε μόλις τελειώσει την βόλτα μας στην Ευρώπη (Alpen Route 2007) περιδιαβαίνοντας την Ιταλία, και μέσω των Αυστρο-Ιταλικών συνόρων την Αυστρία, Μόναχο και μετά πίσω στην Αυστρία και Ιταλία για το πλοίο της επιστροφής όταν το μυαλό μου είχε λοκάρει στην επόμενη βόλτα. Τι πράγμα και αυτό βρε παιδί μου η ανθρώπινη απληστία να θέλεις πάντα το κάτι παραπάνω ειδικά όσον αφορά μια βόλτα με το δικό σου GS. Εγώ ειδικά πρέπει να ομολογήσω ότι δεν έχω την ευκαιρία να το οδηγώ καθημερινά έτσι περνάω πολλές φορές δίπλα του και σκέφτομαι ατελείωτα (ασφαλή) χιλιόμετρα με όμορφες διαδρομές και στροφιλίκια….

Αλλά ας μπούμε στο θέμα μας, που είναι η «επόμενη» βόλτα στην Τυνησία. Η ομάδα αποφάσισε αυτόν τον προορισμό και ένα βάθος χρόνου περίπου 6 με 8 μήνες που θα μας επέτρεπε να το προετοιμάσουμε οργανωτικά, να το σετάρουμε σε σχέση με τις οικογενειακές και επαγγελματικές υποχρεώσεις μας αλλά επίσης εξίσου σημαντικό να βρεθεί το κατάλληλο παράθυρο χρόνου πού ούτε θα κάνει πολύ ζέστη ούτε θα έχουμε βροχές στο ταξίδι της Ιταλίας αλλά ακόμα και της βόρειας Τυνησίας.

Η διαδρομή λοιπόν είχε διάρκεια 10 ημερών και ξεκίναγε την πρώτη μέρα καλύπτοντας το κομμάτι Αθήνα – Πάτρα.

Ημέρα 1 Αθήνα Πάτρα. Η πρώτη μέρα μιας μεγάλης εκδρομής έχει πάντα τα ίδια χαρακτηριστικά. Πρώτον αργεί να έρθει, δεύτερον το προηγούμενο βράδυ σπάνια κατορθώνω να κοιμηθώ από την αγωνία να ξεκινήσουμε επιτέλους, και τέλος τα χιλιόμετρα είναι λίγα και οδηγούν αρχικά στο σημείο εκκίνησης των διοδίων Ελευσίνας, μετά για καφέ στο Ξυλόκαστρο και τελικά στο λιμάνι της Πάτρας για να πάρουμε το πλοίο της γραμμής για Μπάρι. Η διαδρομή από μόνη της δεν έχει να δώσει τίποτα το ιδιαίτερο σαν χρώμα, εάν και εγώ προσωπικά το κομμάτι κάτω από το «αυλάκι» το θεωρώ εξαιρετικά ενδιαφέρον. Επίσης το γεγονός ότι είναι η πρώτη ημέρα, ότι βρίσκεσαι επάνω στην σέλα και ότι η αδρεναλίνη είναι στο αποκόρυφο τα λέει όλα. Το πλοίο φεύγει το απόγευμα στις έξι έτσι υπάρχει αρκετός χρόνος για να χαζολογήσεις στον δρόμο και να φτάσεις χαλαρά. Προσοχή όμως γιατί χρειάζεται check in των εισιτηρίων 2 ώρες πριν.

Ημέρα 2 Bari Messina. Άφιξη το πρωί στο Μπάρι με καλές συνθήκες και αναχώρηση με κατεύθυνση νότια, νοτιοδυτικά προς Σικελία από διαδρομές εκτός εθνικής οδού αλλά που κυρίαρχα αποτελούνται από δρόμο δύο λωρίδων με διαχωριστική μπάρα στην μέση με το αντίθετο ρεύμα που επιτρέπει να χαλαρώνεις στην διαδρομή. Τα χιλιόμετρα είναι περίπου 400+ και η ύπαρξη των Karoo (T) ελαστικών έκαναν τις δονήσεις πάνω από τα 120 χλμ πιστό φίλο των επόμενων ημερών….Το τέλος της ημέρας οδηγεί στην πόλη της Μεσίνα όπου εκεί είχε γίνει κράτηση σε ξενοδοχείο με κλειστό πάρκινγκ μιας και η φήμη της Σικελίας για την πιθανότητα κλοπής της μηχανής είναι γνωστή και ανησυχητική. Το βράδυ περιελάμβανε βόλτα στην πόλη και φαγητό σε μια τοπική μικρή τρατορία με εξαιρετικές γεύσεις εν ονόματι “Al Patrino” από την ταινία «Ο νονός». Το Al Patrino το συνιστώ ανεπιφύλακτα γιατί τόσο το φαγητό όσο και ο ίδιος ο Al Patrino θα σας φτιάξουν την γαστριμαργική σας διάθεση και θα σας δώσουν την τοπική γεύση «Σικελίας».

Ημέρα 3 Messina Palermo. Πρωινή αναχώρηση με κατεύθυνση την Taormina, ηφαίστειο Αίτνας και μετά «καρφί» για Palermo. Η Taormina όπως και η παράλια διαδρομή προς εκεί είναι εξαιρετικά όμορφη αλλά προσελκύει πολλούς τουρίστες γιαυτό η συμβουλή μου είναι να είσαι εκεί το πρωί έτσι ώστε να απολαύσεις και τα δύο στον δικό σου χρόνο. Κατόπιν η διαδρομή προς την Αίτνα είναι πραγματικά αξιόλογη. Ιδιαίτερα όταν ανεβαίνει το βουνό και έχεις στην θέα σου την μαύρη λάβα να ξεχύνεται μέσα από το δάσος. Με λίγη φαντασία κάποιος μπορεί να δει την λάβα να χύνεται κόκκινη και πυρακτωμένη από τα σωθικά του βουνού και να ρέει προς τα παράλια της Σικελίας. Μην χάσετε την διαδρομή προς το καταφύγιο της Αίτνας με την φαντασμαγορική θέα. Επίσης ψάξτε την γύρω περιοχή για μικρά δρομάκια που οδηγούν μέσα από το το δάσος σε μικρά χωριουδάκια (άσφαλτος). Η Τρίτη ημέρα καταλήγει στο Palermo (τίποτα το αξιόλογο σαν πόλη) για την σύνδεση με φέρι στην Τύνιδα. Το πλοίο φεύγει στις οκτώ που σημαίνει δύο ώρες πριν εκεί για ckeck in αλλά η εμπειρία έδειξε ότι το πλοίο φτάνει και φεύγει ότι ώρα θέλει με μεγάλες καθυστερήσεις…..(Grimaldi lines). Το πλοίο είναι αρκετά καλό με καλή ξενοδοχειακή υποδομή αλλά όποιος ζαλίζεται καλό είναι να προνοήσει γιατί το πλοίο κουνάει!

DSCN0997

Ημέρα 4 Tunis Gafsa. Άφιξη στην Τύνιδα. Επιτέλους επί αφρικανικού εδάφους! Οι διαδικασίες του τελωνείου χρειάζονται περίπου μια ώρα ιδιαίτερα εάν δεν μιλάς αραβικά ή γαλλικά. Υπάρχουν ένα σωρό παρατρεχάμενοι που θα τρέξουν να σε βοηθήσουν, με το κάτι τις φυσικά, και έτσι μπαίνεις στην Τυνησία του φιλοδωρήματος. Τα περισσότερα αυτοκίνητα που έρχονται εδώ είναι τουμπανιασμένα με διάφορα πράγματα. Οι ντόπιοι φέρνουν κυριολεκτικά ότι βρουν, από καρέκλες έως ψυγεία και πλυντήρια! Για να καταλάβετε τι εννοώ από ένα αυτοκίνητο οι τελωνειακοί έβγαλαν ένα γυμνό σκελετό μοτοσυκλέτας !?

DSC00564

DSC00645

DSCN1033

DSCN1039 

 

Μετά από ένα πρωινό καφέ στην Τύνιδα αποφασίσαμε να κινήσουμε για το πρώτο σκέλος που θα μας έστελνε νότια περίπου 450 + χλμ μέσω επαρχιακών δρόμων όπου τα Karoo (T) θα έπιαναν επιτέλους δουλεία για να αντιμετωπίσουν τους κακοτράχαλους επαρχιακούς δρόμους… καταρχήν να σας πω ότι εννιά μηχανές στην Τυνησία είναι κάτι σαν κινούμενο τσίρκο όπου όλοι σταματούν να το κοιτάξουν, βγάζουν φωτογραφίες και σου πιάνουν την κουβέντα (στα γαλλικά – εάν ξέρεις…) Επίσης εννιά μηχανές χαμένες στα σοκάκια της Τύνιδας δημιουργούν ένα θέμα αλλά και θέαμα. Για φαντάσου τώρα ένα κονβόϋ από τις μηχανές φορτωμένες με βαλίτσες, μέσα σε στενά δρομάκια και τέλος σε ένα στενό δρομάκι που τυχαίνει να είναι …..το Μοναστηράκι της Τύνιδα. Ναι, από ένα λάθος πλοήγησης βρεθήκαμε κατά λάθος στην καρδία της  τοπικής αγοράς με τουρίστες και μαγαζάτορες να μας κοιτάνε τουλάχιστον απορημένοι. Πολύ φιλικοί και συζητήσιμοι κατά την διάρκεια προσπάθειας να ξεκολλήσουμε από τον λαβύρινθο αυτό με ρωτούσαν πόσες καμήλες θέλω για το GS μου (άραγε πόσες καμήλες να ζητήσω την επόμενη φορά?)

DSCN1055

DSCN1056

DSCN1096 

Η διαδρομή από την Τύνιδα έως την Gafsa παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Πρακτικά ξεκινάς από την εύφορη και πλούσια σε δέντρα μεσογειακή Τυνησία και μέσα από χιλιόμετρα διαδρομής παρακολουθείς το παιχνίδι της φύσης που σβήνει το εύκρατο μεσογειακό περιβάλλον σιγά-σιγά για να δώσει την θέση του στο απερημομένο έδαφος της νότιας Τυνησίας. Η ημέρα τελείωσε αργά και κατέληξε στην πόλη της Gafsa (N34.25 E8.47) σε ένα σχεδόν άθλιο ξενοδοχείο που όμως μας επέτρεψε να φυλάξου με τις μηχανές στην είσοδο του ξενοδοχείου. Η Gafsa έχει να δείξει τα ρωμαϊκά λουτρά της.

Ημέρα 5 Gafsa Tataouine. Αναχώρηση για την πόλη της Tozeur (N33.55 E8.07) και στην συνέχεια για το μεγάλο όνειρο, την πύλη της Σαχάρας. Η διαδρομή από Gafsa προς Tozeur είναι μοναδική και θα την ξανάκανα νωρίς το πρωί με την ανατολή του ήλιου, εκεί που τα χρώματα βάφουν βράχια και άμμο με μοναδικές αποχρώσεις. Μέσα στην πόλη θα βρει κανείς το τοπικό τουριστικό κέντρο με τα μαγαζάκια αλλά και την φημισμένη όαση της Touzer. Εάν έχεις χρόνο μπορείς να κινηθείς λίγο πιο δυτικά, προς τα Αλγερινά σύνορα δηλαδή, και να επισκεφτείς την πόλη της Nefta (N33.52 E7.52). Από την Tozeur και με κατεύθυνση ανατολική ξεκινάει η απίστευτη διαδρομή μέσω της λίμνης Chott El Jerid (Ν33.56 Ε8.27). Αυτή η διαδρομή περίπου 90 χλμ σε περνάει μέσα από την αποξηραμένη λίμνη με τα μοναδικά χρώματα της και παρέα με το φαινόμενο του αντικατοπτρισμού!

DSCN1107

DSCN1108

DSCN1110 

Κοιτάζοντας όσο φτάνει το μάτι σου ο ορίζοντας είναι απίστευτα επίπεδος και τα παιχνίδια της θερμοκρασίας με το ξερό έδαφος δημιουργούν πολύ εύκολα την ψευδαίσθηση του αντικατοπτρισμού. Εγώ ορκιζόμουν ότι έβλεπα κάπου μακριά ένα καραβάνι με καμήλες έως ότου μου φάνηκε ότι είδα και ένα πλοίο….. Το αποξηραμένο έδαφος σε προτρέπει να μπεις στο ερημικό τοπίο και να οδηγήσεις επάνω στο σεληνιακό τοπίο. Μια υπέροχη, μοναδική οδηγική αίσθηση αλλά προσοχή! Το έδαφος παρότι ξερό κρύβει παγίδες λάσπης με αποτέλεσμα εκεί που οδηγείς όρθιος σε θέση εντούρο ξαφνικά ο εμπρός τροχός παγιδεύεται από λάσπη και ο αναβάτης ξεκινά μια πορεία πτήσης. Σύμφωνα με τους ντόπιους τα ατυχήματα με μηχανές είναι συνηθισμένα συνεχόμενα και κάποια από αυτά πολύ σοβαρά.

DSCN1112

DSC00654

DSCN1129

HPIM0336  

Ο δρόμος λοιπόν από Touzer έως Douz είναι πρακτικά μια ευθεία που θα πρότεινα να την κάνει κάποιος είτε νωρίς το πρωί είτε αργά το απόγευμα. Ο λόγος είναι η ζέστη και τα χρώματα της ερημικής περιοχής. Ο εν λόγω δρόμος καταλήγει στην Douz (N33.27 E9.01). Μια πόλη που αποτελεί τον χώρο εκκίνησης για σχεδόν όλα τα 4×4 Σαφάρι. Δηλαδή μια παιδική χαρά του τερακούνιτων τζιπ αλλά και όσων μηχανών είναι εξοπλισμένες για διαδρομή στην έρημο. Από την πόλη της Douz ξεκινάει ένας δρόμος με κατεύθυνση δυτική και μέσα από περίπου 90 χλμ σε περνάει από τις παρυφές της Σαχάρας και κάνοντας μια κυκλική διαδρομή σε επιστρέφει πίσω στην πόλη της Douz.

HPIM0360

HPIM0384

HPIM0392 

Καλό είναι να έχεις φροντίσει να έχεις αρκετό χρόνο στην διάθεσή σου για να απολαύσεις την περιοχή και αν είσαι φαν να κάνεις μια βόλτα με καμήλες στην έρημο. Μόλις τελειώσεις με την Douz σε περιμένει ένας κατάπληκτος δρόμος περίπου 94 χλμ ευθείας που σε στέλνει στην πόλη της Matmata. Κατά μήκος της διαδρομής και περίπου στην μέση της (και στην μέση του απόλυτου πουθενά) θα βρείτε το “Tarzan Café” (N33.54 E9.53) το οποίο θα σας φιλοξενήσει στις δροσερές σκηνές του για ένα τσάι και λίγη ξεκούραση.

HPIM0446

HPIM0926

HPIM0932

 

Τελική κατεύθυνση η πόλη της Tataouine (N32.55 E10.27) με ένα σωρό απίστευτες επαρχιακές διαδρομές. Οι εικόνες θυμίζουν τώρα Grand Canyon και οι δρόμοι είναι εξαιρετικοί τόσο σε διαδρομή όσο και σε άσφαλτο. Επιλέξτε άφοβα όποια διαδρομή σας φαίνεται καλή στον χάρτη. Ο δρόμος είναι πάντα πολύ καλός, οι εικόνες απίστευτες και η βενζίνη άφθονη θα σε πάει παντού.

Ημέρα 6 Tataouin – Sfax. Ο δρόμος της επιστροφής έχει αρχίσει να μας στέλνει πίσω στην Τύνιδα μέσω της ανατολικής Τυνησίας. Με μια απαραίτητη στάση στην Gabes για φαγητό δίπλα στην τοπική ψαραγορά (ψάρια και γαρίδες σε αφθονία! – N33.53 E10.06) Το απόγευμα καταλήξαμε στην Sfax (N34.44 E10.45) όπου αξίζει κάποιος να επισκεφτεί την παλιά πόλη (Medina) και το εκεί Μεγάλο Τζαμί. Το σημείο αναφοράς της ημέρας ήταν για εμένα το ακόλουθο. Κατά την διάρκεια της πορείας μας στην Τυνησία είχαμε προσέξει την διακριτική αλλά έντονη παρουσία της αστυνομίας. Γεγονός που έχει σαν βάση την προστασία των τουριστών αλλά και το γεγονός απαγωγής των Αυστριακών τουριστών από την Τυνησία τον Φεβρουάριο. Έτσι λοιπόν σε κάθε πόλη η αστυνομία είχε μπλόκο στα οποία εμείς περνάγαμε σχεδόν τιμητικά χωρίς κανένα πρόβλημα.

HPIM1021

HPIM1048

HPIM1054

HPIM1055

  

Σε όλη την πορεία μας είχαμε λοιπόν την αίσθηση ότι ήμασταν, κατά κάποιο τρόπο, υπό επιτήρηση. Την έκτη λοιπόν ημέρα εγώ δεν ακολούθησα την ομάδα αλλά μονός μου πήρα μια διαδρομή με σκοπό να βρεθούμε αργότερα μέσα στην ημέρα. Σε ένα σημείο λοιπόν η αστυνομία με σταμάτησε και πολύ ευγενικά μου ζήτησε τα χαρτιά μου. Λίγο πριν φύγω και αφού είχε ολοκληρωθεί η διαδικασία με ρώτησαν που πάω και εγώ απάντησα την επόμενη πόλη, Gabes. Tέλος, ο αξιωματικός με πλησίασε και με ρώτησε «..που είναι οι υπόλοιπες οκτώ μηχανές?» περιττό να σας πω ότι παραλίγο να πέσω από την μηχανή γιατί συνειδητοποίησα ότι όλες αυτές τις ημέρες η αστυνομία διακριτικά αλλά συνεχόμενα παρακολουθούσε τις κινήσεις μας υποθέτω στα πλαίσια της ασφάλειας των τουριστών….Οφείλω να ομολογήσω πάντως ότι σε κάθε περίπτωση το αίσθημα της ασφάλειας στην Τυνησία είναι υψηλό.

Ημέρα 7 Sfax – Tunis. H τελευταία ημέρα δεν έχει να δείξει τίποτα λόγω των διαδρομών της αφού τώρα είμαστε πλέον κοντά στην πρωτεύουσα και η κίνηση είναι αυξημένη. Βλέπεις όλες τη ημέρες μέχρι σήμερα υπήρχαν ελάχιστα αυτοκίνητα στον δρόμο για πολλά χιλιόμετρα και σίγουρα ελάχιστα έως κανένα. Εν αντιθέσει εδώ η κίνηση είναι μεγάλη και χρειάζεται προσοχή αφού οι κανόνες οδηγικής συμπεριφοράς δεν είναι απαραίτητο στοιχείο της τοπικής κουλτούρας. Παρόλα αυτά η μέρα έχει δύο σταθμούς. Τον πρώτο  στην El Jem για να θαυμάσουμε μια ρωμαϊκή κατασκευή αντιγραφή του ομωνύμου Κολοσσαίο σε μικρότερη κλίμακα αλλά σε πολύ καλή κατάσταση λόγω της ξηρής ατμόσφαιρας και των καλών καιρικών συνθηκών. Η δεύτερη ήταν στο Kairouan για το εκεί τζαμί αλλά το περάσαμε αέρα λόγω έλλειψης χρόνου.

HPIM1309

Picture 052

Picture 087

Picture 187

Picture 161

vPIM1080    

Πρέπει όμως να περιγράψω το παρακάτω. Κατά το μήκος των περισσοτέρων δρόμων υπάρχουν μαγαζάκια τα οποία προσφέρουν φαγητό. Το μενού είναι απλό ψωμί, σαλάτα και αρνί στα κάρβουνα. Ομολογώ ότι είναι η μόνη φορά που μπορώ να ισχυριστώ ότι το μεσημεριανό μου περπάτησε μέχρι το τραπέζι! Τα αρνάκια είναι ζωντανά και δεμένα στην άκρη του μαγαζιού. Όταν ο θαμώνας ή η παρέα παραγγείλει ο μαγαζάτορας παίρνει το αρνάκι και σε χρόνο εντός πέντε λεπτών (χρονομετρημένα) το ζωντανό βρίσκεται στην διαδικασία ψησίματος και σε δεκαπέντε στο πιάτο σου. Μπρρρρ, ανατριχιαστικό ακόμα και για ψαγμένους κρεατοφάγους.

Αργά το απόγευμα επιστρέψαμε στην Τύνιδα για τις απαραίτητες διαδικασίες τελωνείου λίγο πριν φύγουμε με το πλοίο που θα μας φέρει πίσω σε ευρωπαϊκού έδαφος.

vPIM1092

vPIM1171

vPIM1244

vPIM1215  

Ημέρα 8 Palermo Messina. Λίγα θα αναφέρω για αυτό το σκέλος. To πρώτο είναι η παράλια διαδρομή από Παλέρμο για Μεσίνα η οποία είναι πραγματικά καταπληκτική (250 περίπου χλμ) από δρόμο ελικοειδή με θέα τα παράλια της Σικελίας και ο οποίος περιδιαβαίνει από πανέμορφα χωρουδάκια. Το δεύτερον είναι το γευστικό πανηγύρι που είχαμε στην τρατορία του Al Patrino αφού ο εκεί μάγειρας είχε ετοιμάσει γεύσεις από Σικελία ειδικά για εμάς κατόπιν παραγγελίας μιας συμπατριώτισσας Ελληνίδας που γνωρίσαμε στο μαγαζί εκεί, φοιτήτρια της ιατρικής.

Ημέρα 9 Messina Bari. Ουδέν σχόλιο. Χιλιόμετρα επιστροφής από εθνικές οδούς κυρίως και το Karoo (T) να πνέει τα λοίσθια του πέλματος με την απορία φτάνω δεν φτάνω στο Μπάρι….

Ημέρα 10 Ηγουμενίτσα Αθήνα. Αααααα Ελλάδα είσαι μια κούκλα ! Επτά το πρωί στην Ηγουμενίτσα και εκκίνηση πρός Πάργα με τον ήλιο να μας καλωσορίζει στην Ελλάδα με τις πρώτες πρωϊνές ζεστές ακτίνες του να διαπερνούν την πρωινή υγρασία. Δεξιά μας ξεδιπλώνονταν οι ακρογιαλιές τις Ηπείρου… Ελλάδα είσαι μια κούκλα!

Έξι ώρες μετά την εκκίνηση της Ηγουμενίτσα το GS “έδενε κάβο” στην αυλή μου. Μετά από δέκα ημερες, 4.500 χιλιόμετρα και εκατομμύρια εικόνες από όλα τα μέρη που περάσαμε. Καλές και άλλες όχι και τόσο καλές στιγμές. Χιλιόμετρα οδηγικής πανδαισίας και στιγμές που μετά από 10-11 ώρες στην μηχανή σκεφτόσουν την άνεση ενός κρεβατιού για να τεντώσεις την πλάτη σου. Αντροπαρέα και πειράγματα, γέλια, αστεία και εκνευρισμός από την κούραση. Ολά μαζί είναι μια βόλτα με την μηχανή και την παρέα σου. Μόλις πατήσαμε πίσω στην Αθήνα και το μυαλό κοιτάει πίσω σε αυτά πού βιώσαμε και …… μια σκέψη γεννιέται…

“Που θα είναι λοιπόν η επόμενη ???”

Picture 054

Μαθήματα – Παθήματα

1.Η Τυνησία έχει δρόμους σε όλο το μήκος και πλάτος της που θα ζήλευαμε εδώ στην Ελλάδα. Είχα επιλέξει τα Karoo (T) γιατί περίμενα κακοτράχαλους δρόμους – λάθος. Με ένα οποιοδήποτε 70/30 λάστιχο θα ήμουν μια χαρά και με μεγαλύτερη άνεση στα μεγάλα ασφάλτινα κομμάτια της Ιταλίας

2. Το cruise control σύστημα της Touratech για το GS έγραψε. Το κατάλαβα από την άνεση το μεγάλων ασφάλτινων κομματιών και από το βλέμμα ζήλιας των υπολοίπων της παρέας που έκαναν μασάζ στο δεξί του χέρι σε κάθε στάση!

3. Θα ξαναπάω Τυνησία σε επόμενη ευκαιρία γιατί έχει πολλά να δώσει ακόμα αλλά με λιγότερα χιλιόμετρα ανα ημέρα και μεγαλύτερη έμφαση για διαμονή στην έρημο που είναι όλα τα λεφτά.

Σωτήρης Βασιλειάδης