EURO..ΒΟΛΙΑ 2017

Κείμενο / Φωτογραφίες: Σωκράτης Πανουσίου

Εισαγωγή…

Μια βόλτα στην γηραιά μας ήπειρο, Euroβολιά όπως την ονομάζω, σε γνωστά μοτοσυκλετιστικά μονοπάτια. Δέκα μέρες μοτοσυκλετιστικής αποσυμπίεσης (συν δύο καραβίσιες), παρέα με την σύντροχό μου, σε Ιταλία, Σλοβενία, Αυστρία, Γερμανία. Μια εμπειρία με τα όμορφα, αλλά και τα απρόοπτά της. Αυτά που μετατρέπονται σε ιστορίες… να έχουμε να διηγούμαστε.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ

Ημερομηνία: 5-16 Ιουλίου 2017

Διάρκεια: 10 οδικές + 2 καραβίσιες

Χιλιόμετρα: 4.000

Χάρτης Διαδρομής: https://trips.furkot.com/ts/XTcCzE

– Το πήγαινε: ΙΤΑΛΙΑ (Τοσκάνη), ΣΛΟΒΕΝΙΑ (Ιουλιανές Άλπεις), ΑΥΣΤΡΙΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ (Βαυαρία)

– Το έλα: ΑΥΣΤΡΙΑ (Ανατολικό Τιρόλο, Salzburg), ΙΤΑΛΙΑ (Δολομίτες), ΣΑΝ ΜΑΡΙΝΟ.

Η προετοιμασία…

Δεν ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα στην κεντρική Ευρώπη με μηχανή οπότε όλα ήταν πιο εύκολα στο θέμα της προετοιμασίας. Η μοναδική μου παρέα αυτή την φορά ήταν η σύντροφος μου που μου είχε αφήσει το ελεύθερο να οργανώσω όπως εγώ ήθελα το πλάνο του ταξιδιού. Ένα ταξίδι που περίμενα πως και πως και δεν δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα να το αποτυπώσω πάνω στον χάρτη. Θέλω Τοσκάνη, Σλοβενία, Hallstat, Grossglockner, τα κάστρα της Γερμανίας και επιστροφή από Δολομίτες, Σαν Μαρίνο. Το δύσκολο ήταν να αφήσω μέρη εκτός, αφού ο χρόνος ήταν συγκεκριμένος και δεν προλαβαίνεις να τα δεις όλα (Βενετία sorry μια άλλη φορά). Το ταξίδι με μοτοσυκλέτα το έχει αυτό … δεν πειράζει… μαθημένα τα βουνά. Στις δέκα μέρες αφήνω μια μέρα μπαλαντέρ εκτός προγράμματος ώστε να καλύψω τυχών αναποδιές ή απλά να χαλαρώσουμε σε ένα όμορφο μέρος χωρίς χιλιόμετρα.

Κανονίστηκε η δουλειά, τα παιδιά, το σπίτι, ο σκύλος. Η μηχανή έτοιμη για ταξίδι, βγήκαν τα εισιτήρια και ετοιμάστηκαν τα χαρτιά. Ο κουμπαράς για το ταξίδι μας άγχωσε λίγο γιατί μία γέμιζε μία άδειαζε, βάζω στοίχημα ότι κάπου είχε τρύπα (λέγε με έκτακτες υποχρεώσεις), αλλά τελικά και αυτό τακτοποιήθηκε λίγες μέρες πριν την αναχώρηση.

Από διανυκτερεύσεις έκλεισα μόνο τις δύο πρώτες στην Τοσκάνη (Σιένα και Φλωρεντία) κυρίως επειδή ήθελα να έχω το κεφάλι μου ήσυχο για αυτές τις τουριστικές περιοχές. Επίσης έκλεισα και Salzburg κατ’ εξαίρεση γιατί μου έδινε την δυνατότητα να ακυρώσω δωρεάν την κράτηση εντός ημέρας. Όλες οι άλλες κρατήσεις γινόντουσαν ένα βράδυ πριν ή ακόμα και την ίδια μέρα σε κάποια στάση cafe (booking.com). Κάποιες φορές χρειάστηκε να αλλάξω πόλη διαμονής για να βρω τιμές που δεν ξέφευγαν από τον προϋπολογισμό μας, χωρίς όμως να αποκλίνουμε ιδιαίτερα από την διαδρομή μας.

Το πέρασμα στην Ιταλία και στην Τοσκάνη…

Δύο ήταν οι φετινές (2017) ευχάριστες εκπλήξεις του ταξιδιού που δεν υπήρχαν τα προηγούμενα έτη. Η πρώτη ήταν ότι είπαμε αντίο στις έξτρα χρεώσεις για την περιαγωγή (roaming) κάνοντας χρήση των κινητών μας μέσα στην ΕΕ. Να σημειώσω ωστόσο ότι κάποια δωρεάν ή με έκπτωση πακέτα που είχα στην Ελλάδα δεν λειτουργούσαν στο εξωτερικό, οπότε μια ενημέρωση απο την εταιρία κινητής πριν φύγετε επιβάλλεται. Η δεύτερη έκπληξη ήταν ότι επιτέλους η πολύπονη Ολυμπία οδός μας μετέφερε στο λιμάνι της Πάτρας χωρίς ίχνος ταλαιπωρίας, αφού πλέον τα έργα βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο.

Το πραγματικό ταξίδι όμως ξεκινάει αφότου έχουμε μπει στο πλοίο και πλέον συνειδητοποιούμε ότι έχουμε σαλπάρει για Ιταλία.

Αναμενόμενη καθυστέρηση σε άφιξη – αποβίβαση. Στα πρώτα δέκα μέτρα χαρακτηριστική κίνηση λιμενικού με τα δύο χέρια στο κεφάλι για να βάλει η συντροχός μου το κράνος της. Ναι είμαστε σε άλλη χώρα. Για άλλη μια φορά δεν είδα ούτε έναν ξεκράνωτο στο ταξίδι εκτός φυσικά από την Ελλάδα που την έχουμε δει κάπως. Η Ανκόνα μας δυσκολεύει στην αρχή αφου γίνονται παντού έργα και υπάρχουν πολλές νέες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις. Αφήνουμε το gps – κινητό μας και ακολουθούμε τις σημάνσεις για να βγούμε από το χάος των παρακαμπτήριων με κατεύθυνση την Σιένα, και πρώτη προγραμματισμένη στάση την Ασίζη.

Ο δρόμος αυτός SS318 δεν όταν ούτε εθνική (επομένως δεν πληρώνεις διόδια) αλλά ούτε και επαρχιακός. Δηλαδή κατά κύριο λόγο είχε δυο λωρίδες ανά κατεύθυνση με διάζωμα και αρκετά τούνελ και στο κομμάτι που περνούσε από κάποιο εθνικό πάρκο είχε μια λωρίδα χωρίς διάζωμα με ωραίο στροφιλικι και άσφαλτο.

Η Ασίζη (ιταλ. Assisi) είναι πόλη της Ιταλίας στην Επαρχία της Περούτζια, στην περιφέρεια της Ούμπρια. Πρόκειται για ιδιαίτερο θρησκευτικό – ιστορικό προορισμό αφού είναι γνωστή ως η γενέτειρα του Αγίου Φρανσέσκο (ή Άγιος Φραγκίσκος, ο γνωστός Φτωχούλης του Θεού). Πολύς κόσμος έρχεται εδώ για να επισκεφθεί τη Βασιλική του Αγίου Φρανσέσκο (όπου είναι θαμμένος ο Άγιος Φρανσέσκος) και τη Βασιλική της Αγίας Κλάρας. Αξίζει επίσης να επισκεφτείτε τον καθεδρικό του Σαν Ρούφινο. Σύμφωνα με την ιστορία, έξω από αυτόν τον καθεδρικό, ο Φρανσέσκο γδύθηκε δημόσια, έδωσε τα ρούχα στους γονείς του και ξεκίνησε το έργο του. Μας έκανε εντύπωση ότι στο εσωτερικό του ναού, υπάρχουν γυάλινα πατώματα που μαρτυρούν ότι ο ναός χτίστηκε πάνω σε ρωμαϊκά μνημεία. Δυστυχώς ο χρόνος που είχαμε πει ότι θα αφιερώσουμε στο μέρος (μία ώρα) δεν επαρκούσε να δούμε πολλά πολλά αλλά αφήνω την εκκρεμότητα για μια επόμενη επίσκεψη. Ο στόχος μας άλλωστε ήταν να περάσουμε και να θαυμάσουμε την περιφέρεια της Τοσκάνης.

          Montepulciano με την Madonna di San Biagio.

Στην Τοσκάνη (ιταλ. Toscana) θα συναντήσουμε οίκεια μεσογειακά στοιχεία αλλά και αρκετές διαφορές. Κυπαρίσσια, αμπέλια, ελαιώνες, ηλιοτρόπια, πέτρινες αγροικίες κλπ. συναντάμε και στην χώρα μας. Βέβαια όλα αυτά στην τοσκάνικη ύπαιθρο  είναι αριστοτεχνικά φυτεμένα – τοποθετημένα έτσι ώστε να συνθέτουν ένα τοπίο με μέρη που θα ζήλευε και ο μετρ της ζωγραφικής Bob Ross. Βάλτε τώρα επιλέον στην παράμετρο το ημιορεινό ανάγλυφο της που διασχίζεται από φιδίσιους δρόμους που ενώνουν μερικές από τις πιο όμορφες μεσαιωνικές πόλεις της Ευρώπης, μαζί με γραφικά χωριά με πλούσια παράδοση σε ντόπια προϊόντα, φαγητό και ποτό, και μπορείτε να καταλάβετε γιατί η περιοχή έχει αποκτήσει (δικαίως) αυτή την δημοφιλία.

Το πέρασμά μας γρήγορο (δύο αφιερωμένες μέρες) όμως επισκεφθήκαμε πέντε από τις έξι τοποθεσίες που έχουν κηρυχθεί από την UNESCO μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς. Το ιστορικό κέντρο της Φλωρεντίας (1982), το ιστορικό κέντρο της Σιένα (1995), το ιστορικό κέντρο του Σαν Τζιμινιάνο (San Gimignano) (1990), το ιστορικό κέντρο Πιέντσα (Pienza) (1996) και η Βαλ ντ’ Όρτσια (Val d’Orcia) (2004). Αφήσαμε μόνο το τετράγωνο του καθεδρικού ναού της Πίζας (1987).

Στην αρχή κατευθυνθήκαμε νοτιότερα της Σιένας περνώντας διαδοχικά τα μέρη Μοντεπουλτσιάνο και Πιέντσα (ιταλ. Pienza). Εκεί αρχίζει η χαρακτηριστική Τοσκανική ύπαιθρος (Val d’orcia) όπου προσφέρεται για φώτο σε δρόμους με στοιχισμένα κυπαρίσσια. Στοιχείο που συναντήσαμε και αργότερα στο ταξίδι μας καθώς κινηθήκαμε προς την περιοχή του Κιάντι (όπου προέρχεται και το ομώνυμο διάσημο κρασί της περιοχής) .

Στο Μοντεπουλτσιάνο (ιταλ. Montepulciano) ακολουθείς πεζός τον γραφικό κεντρικό δρόμο που περνάει το χωριό από την μία άκρη στην άλλη καταλήγοντας στην Piazza Grande. Εδώ καθίσαμε και φάγαμε, τι άλλο, πίτσα προσούτο. Στο μέρος επίσης μπορείς να πιεις espresso στο φημισμένο Caffe Poliziano (www.caffepoliziano.it), που ξεκίνησε να λειτουργεί το 1868 και έχουν καθίσει ο Φελίνι και ο Πιραντέλο.

 

Διανυκτέρευση κάπου κοντά στην Σιένα (θα την επισκεφτούμε στην συνέχεια του ταξιδιού) και ο πρώτος απολογισμός θετικός. Τα καλύτερα όμως έπονται…

Η Τοσκάνη χαρακτηρίζεται από τους δύο κεντρικούς αστικούς της πόλους. Την Σιένα και την Φλωρεντία. Οι δυο πόλεις συναγωνίζονταν μεταξύ τους μέχρι που η πανούκλα αποδεκάτισε σχεδόν όλο τον πληθυσμό της Σιένας με αποτέλεσμα η πόλη να μαραζώσει σε αντίθεση με την Φλωρεντία που αναπτύχθηκε με γοργούς ρυθμούς. Αυτή η διαφορετικότητα είναι καλό για εμάς του επισκέπτες. Η Σιένα γοτθική, ιδιαίτερα γραφική πόλη και η Φλωρεντία πιο μεγαλοπρεπής με αναγεννησιακό χαρακτήρα.

Σιένα (ιταλ. Siena), μικρότερη από την Φλωρεντία είναι μια εντυπωσιακή μεσαιωνική πόλη που ο περίπατος και μόνο στα στενά σοκάκια σε φέρνει σε άλλες εποχές. Ξεχωρίζει σίγουρα η Πιάτσα ντελ Κάμπο (ιταλ. Piazza del Campo), μία μεγαλοπρεπής πλατεία σε σχήμα αχιβάδας και εντυπωσιακά κτίρια να την περιβάλλουν με κυρίαρχο το δημαρχείο Παλάτσο Πούμπλικο. Για λίγες μέρες δεν προλάβαμε το Πάλιο (ιταλ. Palio di Siena). Ευτυχώς ίσως γιατί δεν θα είχαμε χρόνο να το απολαύσουμε και θα υπήρχε κοσμοσυρροή. Λαμβάνει μέρος στην πλατεία Κάμπο, 2 φορές το χρόνο. Πρόκειται για παραδοσιακό αγώνα διάρκειας 90’’ με άλογα και παίρνουν μέρος οι 17 συνοικίες που απαρτίζουν την πόλη. Επόμενο σημείο ενδιαφέροντος, η Πιάτσα ντελ Ντουόμο (ιταλ. Piazza del Duomo) με ένα από τα πιο πολυ φωτογραφημένα αξιοθέατα της πόλης, τον επιβλητικό Καθεδρικό Ναό της Σιένα (ιταλ. Duomo di Siena). Πραγματικό κομψοτέχνημα αρχιτεκτονικής.

 

Στον δρόμο που ενώνει Σιένα – Φλορεντία μόλις 30’ από τη Σιένα βρισκεται το μικρό χωριουδάκι Μοντεριτζόνι (ιταλ. Monteriggioni). Περιστοιχίζεται από τοίχος και κρατάει χαρακτήρα με ελάχιστες παρεμβάσεις στο πέρασμα του χρόνου. Ένα σύγχρονο “Γαλατικό χωριό” με πολύ μικρότερη κοσμοσυρροή από το κοντινό Σαν Τζιμινιάνο. Μην παραλείψετε να πάρετε παγωτό στρατσιατέλα ή παγωτό με γεύση κάστανο καθώς κάνετε την περιήγηση σας.

Σαν Τζιμινιάνο (ιταλ. San Gimignano), ένα χωριό με αρκετή τουριστική κίνηση λόγω των μεσαιωνικών του πύργων, αποτέλεσμα των πλούσιων οικογενειών που μετρούσαν το κύρος τους με το ύψος του πύργου τους. Πραγματικά το χωριό διατηρεί ανέπαφη τη μεσαιωνική του φυσιογνωμία, ενώ τα τουριστο-μάγαζα δεν προκαλούν δυσφορία, χωρίς όμως να περνούν και απαρατήρητα. Το Μανχάταν της Τοσκάνης όπως το αποκαλούν χαρακτηρίζεται από 14 πύργους με ψηλότερο τον Τόρε Γκρόσσα (54μ.). Στην ακμή της πόλης οι πύργοι ξεπερνούσαν τους 70 και ήταν ένας τρόπος να επιδεικνύονται οι εύπορες οικογένειες. Η πόλη βγάζει και καταπληκτικό λευκό κρασί,το Vermaccia di San Gimignano,το μοναδικό λευκό κρασί προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης όλης της Τοσκάνης.

Αξίζει να αφιερώσετε κάποια ώρα (2-3 ώρες) και να περπατήσετε τα δρομάκια του χωριού στο οποίο έγιναν τα γυρίσματα της ταινίας “Τσάι με τον Μουσολίνι”. Ο κεντρικός δρόμος είναι η Via San Giovanni πλαισιωμένη από πληθώρα μαγαζιών και ενώνει την πύλη εισόδου με την τριγωνική Piazza della Cisterna με το πηγάδι στη μέση.

Φεύγοντας από το Σαν Τζιμινιάνο  κατευθυνόμαστε προς Φλωρεντία μέσω επαρχιακών δρόμων και συγκεκριμένα από τον SR222. Το Τσιάντι σημαίνει καλό κρασί όμως για εμάς με μηχανή σημαίνει Chiantigiana (SR222), έναν από τους πιο όμορφους δρόμους στην Ιταλία. Αυτή η υπέροχη επαρχιακή διαδρομή που διασχίζει τους Τοσκάνικους λόφους και αρκετά μικρά χωριά () μεταξύ της Σιένα και της Φλωρεντίας. Η τοσκάνικη ύπαιθρος στα καλύτερα της.

To μεγαλοπρεπές “έμβλημα” της Φλωρεντίας

Με τα πολλά έχουμε φτάσει Φλωρεντία όπου έχουμε επιλέξει να κάνουμε την δεύτερη μας διανυκτέρευση επι Ιταλικού εδάφους. Τώρα ότι και να πεις για το λικνο της ιταλικής Αναγέννησης είναι λίγο και σίγουρα θέλει χρόνο να την γυρίσεις και να ανακαλύψεις τις ομορφιές της. Νωρίς το πρωί μπορείτε να κατευθυνθείτε στην πλατεία Μικελαντζελο για πανοραμικές φωτογραφίες της πόλης όπου δεσπόζει το Ντουόμο Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε (ιταλ. Santa Maria del Fiore) και έχετε καλή θέα προς τον ποταμό Άρνου (ιταλ. Arno) και τις Γέφυρες του με πρώτη πρώτη την Πόντε Βέκιο. Η πλατεία σε αντίθεση με το κέντρο της πόλης είναι προσβάσιμη με μηχανή αφού δεν ανήκει στην ZTL (ζώνη περιορισμένης κυκλοφορίας κάτι σαν τον δικό μας δακτύλιο όπου όμως επιτρέπεται μόνο η διέλευση στα οχήματα που έχουν ειδική άδεια). Η ZTL είναι συνηθισμένη πρακτική σε αρκετές τουριστικές περιοχές της Ιταλίας. Αυτό σημαίνει αρκετό περπάτημα για εμάς όπου αφήνουμε τη μηχανή σε κάποια από τις εισόδους. Το καλό όμως είναι ότι η Φλωρεντία σαν πόλη είναι ένα απέραντο μουσείο και αποζημιώνει τους επισκέπτες της με τις ομορφιές που κρύβει σε κάθε γωνία. Καλό είναι να έχετε προετοιμαστεί κατάλληλα έχοντας ένα πλάνο εξ’ αρχής για το πως θα κινηθείτε. Μιλάμε για μία από τις πιο τουριστικές πόλεις της Ιταλίας οπότε θα πρέπει να είστε έτοιμοι και για τον κόσμο που θα συναντήσετε. Μόνο και μόνο η επίσκεψη σε δύο – τρία επιλεγμένα μουσεία μπορεί να σας πάρει μια μέρα. Εννοείται ότι έχετε κάνει κράτηση καιρό πριν και αποφεύγετε να περιμένετε στην ουρά κατά την είσοδο σας. Εμείς επιλέξαμε τις πρώτες πρωινές ώρες μετά την πλατεία Μικελάντζελο να επισκεφτούμε και τους κήπους Μπόμπολι (ιταλ. Giardino di Bomboli) με είσοδο 10€ το άτομο. Ίσως το πιο ήσυχο μέρος σε μια πολυσύχναστη πόλη αφού εκτείνεται σε μεγάλη έκταση και δεν συναντάς πολλούς τουρίστες. Ωραίο, με κάποια αγάλματα, παλιά κτήρια και πανοραμική θέα προς την πόλη αλλά δεύτερη φορά θα το σκεπτόμουν να πάω κυρίως επειδή περίμενα περισσότερα στο θέμα κήπος (νερά και καλαίσθητες συνθέσεις με λουλούδια).

Το κέντρο της πόλης στην ανατολική πλευρά του ποταμού Αρνό το αφήσαμε για τις βραδινές ώρες και η επιλογή μας μας αποζημίωσε αφού η Φλωρεντία μετά την δύση του ήλιου αποκτά έναν ξεχωριστό χαρακτήρα. Περιηγηθήκαμε ανάμεσα τις μεσαιωνικές πλατείες, τα κτίρια και τους πύργους όπου εντύπωση προκαλεί το υπαίθριο μουσείο Λότζα Ντέλα Σινορία δίπλα στο Παλάτσο Βέκιο στην Πιάτσα Ντέλα Σινορία. Επίσης ξεχωρίζουν η  Γέφυρα του Ponte Vecchio και η Πιάτσα Ντελ Ντουόμο με τον Καθεδρικό Ναό με το Βαπτιστήριο και το Καμπανίλε του, ένα κτιριακό συγκρότημα συνηθισμένο σε πολλές πόλεις της Ιταλίας. Εντυπωσιακές είναι οι βόρειες πύλες του Βαπτιστηρίου με τις επίχρυσες αναπαραστάσεις. Ο δημιουργός τους (ονόματι Γκιμπέρτι) αφιέρωσε αντίστοιχα 20 και 27 χρόνια για κάθε μια από τις δύο πύλες. Το κτηριακό συγκρότημα είναι τόσο μεγάλο που δεν μπορεί κάποιος να το παρατηρήσει

Ο ποταμός Αρνό και οι γέφυρες του.

Η Φλωρεντία θέλει μέρες να την εξερευνήσεις και είναι μια ζωντανή πόλη, με αρκετά event να διαδραματίζονται στις διάσημες πλατείες της μέρα νύχτα. Μια πόλη που αξίζει να μελετηθεί και ιστορικά ειδικά την εποχή που μεσουρανούσαν στην περιοχή οι Μεδίκοι.

Φεύγοντας είχαμε την ευκαιρία να εξερευνήσουμε και τους γύρω δρόμους στους λόφους της Φλωρεντίας. Στενά γραφικά δρομάκια που η μηχανή με το τριβάλιτσο έκανε προσπάθεια να περάσει σε αντίθεση με τους ντόπιους ιταλούς με σκούτερ που γνώριζαν κάθε γωνία. Επίσης στον δρόμο προς Μπολόνια καλό είναι να επιλέξετε να περάσετε από τα πάσα Futa και Raticosa σε μια πράσινη απολαυστική διαδρομή στα Απέννινα όρη. Επόμενος προορισμός μας η Σλοβενία.

 

Σλοβενία η πολυαγαπημένη…

Το πέρασμα από την Ιταλία στην Σλοβενία ήταν βαρετό και απαιτητικό από θέμα χιλιομέτρων. Ευτυχώς για μένα σαν οδηγό κάνοντας πολλά απογευματινά χιλιόμετρα στην Autostrada – Μπολόνια προς Σλοβενία μια ευθεία δρόμος από Δύση στην Ανατολή – είχα τον ήλιο πίσω μου και όχι να με χτυπάει κατάματα. Κοντά στα σύνορα βγαίνουμε και από την Autostrada πληρώνουμε το ακριβό αντίτιμο των ιταλικών διοδίων και κατά την είσοδο στην Σλοβενία προμηθευόμαστε την Σλοβένικη βινιέτα (7,50€ για 7 ημέρες).Πρώτη στάση η Λιουμπλιάνα, που σημαίνει πολυαγαπημένη. Χαρακτηρισμός που μπορεί άνετα να επεκταθεί σε όλη την χώρα και όχι μόνο στην πρωτεύουσα της, αφού με την πρώτη μας επισκεψη η Σλοβενία κέρδισε την καρδιά μας. Η Σλοβενία καλύπτεται με 58% δάσους, και αποτελεί την τρίτη κατά σειρά πιο “πράσινη” χώρα της Ευρώπης. Εμείς επιλέξαμε και  κινηθήκαμε στο Βορειοδυτικό τμήμα της χώρας γύρω από το όρος Triglav στις Ιουλιανές Άλπεις.

Ο ορεινός όγκος του triglav επιβλητικός και μας συνόδευε στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής μας στην Σλοβενία προσφέροντας μας μαγευτικά τοπία. Το εθνικό πάρκο του Triglav αποτελεί την μεγαλύτερη προστατευμένη φυσική περιοχή της χώρας. Πραγματικός παράδεισος για τους φυσιολάτρες και για όσους αγαπούν τον εναλλακτικό τουρισμό. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που οι κορυφές του όρους Triglav (στα ελληνικά σημαίνει τρίκορφο) φιγουράρουν σαν έμβλημα στην σημαία της Σλοβενίας.

Vintgar Gorge

Πρώτη μας στάση το φαράγγι του Βίντγκαρ (vintgar gorge). Το φαράγγι βρίσκεται πολύ κοντα στην λίμνη Μπλέντ και κατά την γνώμη μου αξίζει να το επισκεφτείτε. Το μόνο που χρειάζεται είναι να έχετε νεράκι μαζί, αθλητικά και χρόνο (ένα 2ωρο θα σας πάρει). Είναι ευκολοπερπάτητο χάρη στο τεχνητό ξύλινο μονοπάτι κατά μήκος του όμως μαζεύει αρκετό κόσμο και σε αρκετά σημεία θα αναγκαστείτε να σταματήσετε για να περάσουν άλλοι πεζοπόροι που έρχονται από την αντίθετη κατεύθυνση. Μερικοί τολμηροί δράπτονται τις ευκαιρίας και κάνουν μπάνιο στα παγωμένα νερά του ποταμού. Το κόστος εισόδου είναι 6€ ανά άτομο.

Πολύ κοντά και μέσω μια καταπράσινη διαδρομής βρεθήκαμε στο Bled και την ομόνυμη λίμνη του. Πρόκειται για παραμυθένιο προορισμό 55 χιλιόμετρα βόρεια της Λιουμπλιάνας. Το πιο φωτογραφισμένο σημείο του Bled είναι το νησάκι που υπάρχει στο κέντρο της λίμνης. Πάνω στο νησάκι υπάρχει μια εκκλησία, ένα κατάστημα με σουβενίρ και ροφήματα και ένα μονοπάτι γύρω γύρω από το νησάκι.Ο πιο δημοφιλής τρόπος για να το επισκεφτείτε είναι να νοικιάσετε μια βάρκα με κουπιά. Το κυριότερο μνημείο του Bled είναι το κάστρο του, που βρίσκεται σε έναν απόκρημνο λόφο ύψους 130μ. δίπλα στον οικισμό και την λίμνη. Φαίνεται από παντού και υπάρχει ασφαλτοστρωμένος δρόμος μέχρι απάνω, ενώ η ιστορία του κάστρου ξεκινάει από το 1.004 μ.Χ. Η είσοδος για το κάστρο κοστίζει 10 Ευρώ.

Η φημισμένη λίμνη Bled

Εφόσον ο καιρός και ο χρόνος σας το επιτρέπει δοκιμάστε μια πεζοπορία γύρω γύρω από την λίμνη. Η συνολική περίμετρος της λίμνης είναι περίπου 6 χλμ και σε πολλά σημεία υπάρχει ειδικά διαμορφωμένος ξύλινος πεζόδρομος ακριβώς πάνω από το νερό. Το φυσικό τοπίο θα σας ανταμείψει για τον κόπο σας. Το μέρος είναι τουριστικό και συγκεντρώνει αρκετό κόσμο με αποτέλεσμα οι τιμές του να είναι λίγο τσιμπημένες για Σλοβενία. Το καλύτερο ίσως σημείο για μια αναμνηστική φωτογραφία είναι στην περιοχή του camping.

Μετά το Bled κατευθυνθήκαμε προς την γειτονική λίμνη Bohinj και τους οικισμούς Ribčev Laz και Ukanc που βρίσκονται δίπλα σε αυτή. Η διαδρομή είναι σχετικά σύντομη και θα συναντήσετε πανέμορφα καταπράσινα τοπία. Οι οικισμοί είναι πιο αγνοί και λιγότερο τουριστικοί από ότι στο Bled. Επίσης μπορείτε να πάτε να επισκεφτείτε και τον καταρράκτη Savica, κάτι που όμως εμείς δεν κάναμε λόγω κυρίως χρόνου. Στην περιοχή ήπιαμε το καφεδάκι μας και κάναμε την πρώτη αναπροσαρμογή του ταξιδιού. Αποφασίσθηκε διανυκτέρευση στην Kranjska Gora κοντά στα σύνορα με την Αυστρία περνώντας από την κοιλάδα Trenta κατά μήκος του σμαραγδένιου ποταμού Soca και από το πάσο του Vrisic.

Το πάσο δεν προσφέρει πανοραμική θέα όπως κάποια άλλα αλπικά πάσα όμως είναι πανέμορφο γιατί σε περνάει μέσα από καταπράσινη δασική περιοχή. Οι φουρκέτες στο ανέβασμα πηγαίνοντας βόρεια είναι πιο ανοιχτές και επιτρέπουν παιχνίδι ένώ κατά το κατέβασμα είναι πιο στενές, πλακόστρωτες και θέλουν προσοχή λόγω ολισθηρότητας.

Η Σλοβενία μας χάρησε πλατιά χαμόγελα και είναι ένας από τους προορισμούς που θα ήθελα να ξανα επισκεφτώ στο μέλλον. Στην συνέχεια Αυστρία, το τέλειο σκηνικό.

Salzburg

Αυστρία, το τέλειο σκηνικό…

Αφού προμηθευτούμε την βινιέτα (5.10€ για 10 μέρες) περνάμε Αυστρία μέσω το πάσου WurzenPass (μια ευθεία δρόμος) προς Villach. Παρότι έχω ξανα επισκεφτεί την Αυστρία στο παρελθόν δεν παύει να με εκπλήσσει. Σταματάς να ασχολείσαι με τους δρόμους που βρίσκονται σε τέλεια κατάσταση και απλά απολαμβάνεις το τοπίο. Η πιο απολαυστική οδηγικά μέρα του ταξιδιού, ήταν το ανέβασμα μας από Villach στο Salzburg από αυστριακό επαρχιακό δίκτυο.

Η ημερήσια διαδρομή μας…

https://goo.gl/maps/FMAn3HyBxKJ2

Όπου και να περνάγαμε θεωρούσαμε ότι με μια θεϊκή παρέμβαση είχαν τοποθετήσει τα βουνά, τα σπίτια, τα ποτάμια, τις λίμνες, τα δέντρα και ότι άλλο συναντούσαμε στο διάβα μας με τέτοιο τρόπο που συναντάς μόνο σε πίνακες ζωγραφικής. Nockalmstrasse, o δρόμος 99 που περνάει από το Obertauern, o 162 & 166 που οδηγούν στο Hallstat, η διαδρομή από Hallstat στο Bad Aussee, o 153 που οδηγεί στις λίμνες… δύσκολα μπορώ να ξεχωρίσω κάποια διαδρομή έναντι κάποιας άλλης. Η προσχεδιασμένη μας διαδρομή ήταν με γνώμονα την μεγαλύτερη οδηγική μας απόλαυση και ο στόχος επιτευχθεί στο έπακρο. Σύμμαχός μας ο καιρός που μέχρι στιγμής μας έκανε όλα τα χατίρια αν εξαιρέσω μόνο τις υψηλές θερμοκρασίες στην Ιταλία.

Να σημειώσω ότι πληρώσαμε 11€ για να μπούμε στην Nockalmstrasse αλλά κατά την γνώμη μου αξίζει και με το παραπάνω. Δεν θα συναντήσετε κίνηση, κάθετους δρόμους, χωριά κλπ. Μόνο μετάβαση από το σημείο Α στο Β και ενδιάμεση οδηγική απόλαυση.

Ένα βίντεο πιστεύω είναι απαραίτητο αφού είναι δύσκολο να αποτυπωθεί διαφορετικά αυτή η εμπειρία στους δρόμους της Αυστρίας.

Austria Highlights

Οι στάσεις μετρημένες για ανεφοδιασμό και κάποιες φωτογραφίες. Μεγάλη στάση κάναμε μόνο στο Hallstat. Αν υπήχε χρόνος ίσως σταματάγαμε και στις περίφημες Ice Caves Eisriesenwelt ή στο διπλανό τους κάστρο Hohenwerfen όπου αρκεστήκαμε μόνο σε κάποιες πανοραμικές φωτογραφίες.

Το Hallstat είναι μικρός παραλίμνιος οικισμός στην λίμνη Hallstätter See, και αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO. Ειδυλλιακά τοποθετημένο με την εκκλησία του και την πλατεία αγοράς, αξίζει να το περπατήσετε και φυσικά να το φωτογραφίσετε.

Επόμενος προορισμός μας όπου είχαμε κανονίσει και την διανυκτέρευση μας το Salzburg. Η έντονη βροχή όμως που συναντήσαμε καθώς φτάσαμε μας καθήλωσε στο ξενοδοχείο και έτσι δεν μπορέσαμε να κάνουμε την προγραμματισμένη βραδινή βόλτα μας.

Βαυαρία, Ταξιδεύοντας στην περιοχή των Βασιλιάδων…

Μετά από μια σύντομη περιήγηση στο Salzburg, στο μέρος που γυρίστηκε η ταινία “Η μελωδία της ευτυχίας”, περάσαμε τα Αυστρογερμανικά σύνορα και μπήκαμε στην περιοχή της Βαυαρίας με κατεύθυνση το Berchtesgaden.

Η Βαυαρία είναι ξεχωριστό κομμάτι στον Νότο της Γερμανίας και αποτελούσε παλιά ανεξάρτητο βασίλειο. Εκεί βρίσκονται οι Βαυαρικές Άλπεις με τις ψηλότερες κορυφές της χώρας (η Τσούχσπιτζε 2962μ δυτικά και η Βάτσμαν 2713μ. ανατολικά). Ωστόσο συγκριτικά με τις υπόλοιπες Άλπεις οι κορυφές δεν φτάνουν σε πολύ μεγάλα υψόμετρα με αποτέλεσμα το πιο ήπιο κλιμα με παραμυθένιο φυσικό τοπίο: πυκνά ελατοδάση, αλπικά λιβάδια κουκλίστικα χωριουδάκια, ποτάμια, ονειρεμένες αλπικές λίμνες στις οποίες αντανακλώνται οι βουνοκορφές κ.α.

Την περιοχή διασχίζει ο Γερμανικός αλπικός δρόμος (German Alpine Road) που είναι εύκολα οδηγήσιμος χωρίς ιδιαίτερα κλειστές στροφές κατα μήκος των γερμανοαυστρικών συνόρων. Κάθε τμήμα της διαδρομής αυτής έχει την δική του γοητεία με πάσα όπως το Oberjoch, το Kesselberg και το Sudelfeld. Μέρος με πλούσια ιστορία, μεγαλοπρεπή μνημεία και κάστρα από τα χρόνια που ζούσαν εκεί βασιλιάδες.

Neushweinstein

Στην νοτιοανατολική Βαυαρία βρίσκεται το χωριό Berchtesgaden , το οποίο περιβάλλεται από το ομόνυμο εθνικό πάρκο. Σε απόσταση αναπνοής μπορείς να επισκευτείς την Αετοφωλιά του Χίτλερ (Kehisteinhaus), με πανοραμική θέα της περιοχής. Πρόκειται για παλαιότερη εξοχική κατοικία του Χίτλερ, δώρο για τα πεντηκοστά γενέθλια του, ενώ τώρα λειτουργεί εκεί ως εστιατόριο. Η πρόσβαση γίνεται με λεωφορεία ή μέσω μονοπατιών διαδρομών και το κόστος του εισιτηρίου είναι 16.10€ το άτομο. Πολύ κοντά στο Berchtesgaden είναι και η Λίμνη των Βασιλιάδων η Koningssee στην σκιά του όρους Βάτσμαν, η οποία λόγω του ιδιαίτερου στενόμακρου σχήματος της και των ψηλών βουνών που την περιβάλλουν θυμίζει έντονα φιόρδ. Για να την διασχίσετε θα πρέπει να επιβιβαστείτε σε ένα από τα οικολογικά ηλεκτρικά καραβάκια. Η λίμνη είναι πεντακάθαρη, το νερό της πόσιμο και έχει χαρακτηριστεί «εθνικός δρυμός» από το 1902.

Πηγαίνοντας πιο δυτικά θα συναντήσουμε τα κουκλίστικα χωριά Μίτενβαλντ, Γκάρμις-Πάρτενκιρχεν και Ομπεραμεργκάου. Στο πρώτο μάλιστα επιλέξαμε να διανυκτερεύσουμε γιατί οι τιμές μας φάνηκαν πιο προσιτές από τον αρχικό μας προορισμό στο Γκάρμις. Κάθε ένα από αυτά τα χωριά έχει την δικιά του Ιστορία. Στο Μιτενβαλντ υπάρχει μακρά παράδοση στην μουσική και στην κατασκευή βιολιών, τα σπίτια προσεγμένα και ζωγραφισμένα με διάφορες παραστάσεις (συνηθίζεται στην περιοχή όπως διαπιστώσαμε αργότερα) και με τον ιδιαίτερα συμπαθητικό κεντρικό πεζόδρομο που οδηγεί στον δεσποτικό καθολικό ναό του Πέτρου και Παύλου. Το Γκάρμις-Παρτενκιρχεν γνωστό χειμερινό θέρετρο που προέκυψε από την συνέννωση δύο χωριών με συνοπτικές διαδικασίες για τις ανάγκες διεξαγωγής Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων από τον Χίτλερ. Επίσης γνωστό μέρος στον μοτοσυκλετιστικό κόσμο λόγω του ότι εκεί γίνεται το καθιερωμένο πλέον τριήμερο BMW Motorrad Days. Τέλος το Ομπεραμεργκάου γνωστό για την αναπαράσταση των Παθών του Χριστού, αλλά και για την ξυλογλυπτική και φυσικά τα ζωγραφισμένα σπίτια με θέματα θρησκευτικού περιεχομένου, βουκολικές αναπαραστάσεις της καθημερινότητας και σκηνές από παραμύθια. Το είδος αυτό της ζωγραφικής ονομάζεται Luftmalerei και αναπτύχθηκε στη Νότια Βαυαρία τον 19ο αιώνα. Άλλο ένα μέρος που αξίζει να επισκεφτείτε είναι το Ετάλ που βρίσκεται μεταξύ Γκάρμις-Παρτενκιρχεν και Ομπεραμεργκάου, και είναι γνωστό για την χριστουγεννιάτικη αγορά του αλλά και το διάσημο αβαείο του. Να σημειώσουμε ότι στις περισσότερες κωμοπόλεις και χωριά της Γερμανίας δεν κυκλοφορεί άνθρωπος στον δρόμο μετά τις 10 το βράδυ, οπότε πρέπει να έχετε κανονίσει νωρίς για το δείπνο σας.

Παραμυθοχώρα χωρίς κάστρα και παλάτια δεν γίνεται. Έτσι και εδώ χάρη σε έναν “τρελό” βασιλιά με εμμονή να φτιάχνει παραμυθένια κάστρα ανεξαρτήτου κόστους, τον Λουδοβίκο Β’ (1845- 1886) ανιψιό του δικού μας Βασιλιά Όθωνα , κατασκευάστηκαν μερικά από τα πιο επιβλητικά κάστρα- παλάτια της Ευρώπης. Το πιο διάσημο από αυτά είναι το Νόισβάινσταϊν, από το οποίο εικάζεται ότι εμπνεύστηκε ο Disney για να σχεδιάσει το παλάτι της Ωραίας Κοιμωμένης. Ένα δύωρο θα το χρειαστείτε ακόμα και αν δεν επιλέξετε να μπείτε στο εσωτερικό του κάστρου. Εμείς αφήσαμε την μηχανή και πράγματα στο parking 2, πήραμε λεωφορείο απο το parking 4 που μας άφησε στην γέφυρα της Μαρίας (Mary’s Bridge) για να βγάλουμε πανοραμική του κάστρου. Από εκεί ακολουθήσαμε το μονοπάτι μέχρι το κάστρο και στην συνέχεια κατηφορίσαμε από τον δασικό δρόμο που περνάνε και οι άμαξες.

Το Παλάτι Λίντερχοφ είναι λιγότερο γνωστό, παρόλο που, όσον αφορά την διακόσμηση του, είναι αναμφισβήτητα το πιο ωραίο από τα δημιουργήματα του ονειροπόλου βασιλιά, μια και είναι το μόνο που ολοκλήρωσε κι έζησε εκεί για αρκετά χρόνια. Η είσοδος στο παλάτι είναι 8,50€ ωστόσο αν θέλετε μπορείτε απλά να θαυμάσετε τους παραμυθένιους “βερσαλικούς” κήπους που περιβάλλουν το παλάτι με ελεύθερη είσοδο (πληρώνετε μόνο το parking).

Μετά την Βαυαρία ξεκινά και ο δρόμος της επιστροφής μας. Κάθοδος από Αυστρία (ανατολικό Τιρόλο), και πέρασμα στην Ιταλία (Δολομίτες).

Επιστροφή από Δολομίτες και Σαν Μαρίνο….

Για το κατέβασμα μέσω Αυστρίας δεν έχω και πολλά να πω. Η επιστροφή μέσω grossglockner δεν μας βγήκε λόγω ομίχλης και γενικά ο καιρός ήταν κάπως βαρύς. Οπότε "εκμεταλλευτήκαμε" την μία μέρα μπαλαντερ χωρίς χιλιόμετρα μηχανής για ανασυγκρότηση και χαλάρωση θαυμάζοντας την Αυστριακή επαρχία στο χωριό Fieberbrunn κοντα στο Zel am See.

Κατηφορίζοντας τις Άλπεις (Felber Tauern Strasse αφού η ομίχλη δεν μας άφησε να χαρούμε το Grossglockner) και περνώντας τα αυστρο-ιταλικά σύνορα μπήκαμε στο σύμπλεγμα των Δολομιτών. Μνήμες από πάσσα όπως το Pordoi, το Sella, το Gardena, το Mendola – και κάποια άλλα που ίσως μου διαφεύγουν τώρα – πέρασαν αστραπιαία από το μυαλό μου με το που είδα τις πρώτες κορυφές. Όρεξη και χρόνο να έχεις να κάνεις βόλτες γύρω γύρω σε αυτά τα θεσπέσια βουνά και τις διαδρομές που τα περιβάλλουν. Το φετινό μου όμως πέρασμα ήταν σύντομο και κάθετο από βορρά (Cortina d’Ampezzo) προς νότο (Belluno) και έτσι επικεντρωθήκαμε σε συγκεκριμένα σημεία ενδιαφέροντος.

Οι Δολομίτες αποτελούν κόσμημα της Βορειοανατολικής Ιταλίας. Ένα σύνολο βουνών νοτιοανατολικά των Άλπεων, με σήμα κατατεθέν τις μυτερές πριονωτές και απότομες κορυφές και το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα των βράχων. Από τις περίπου 50 βουνοκορφές οι 16 ξεπερνούν σε ύψος τα 3000 μέτρα.

Giau Pass

Κορτίνα Ντ’ Αμπέτσο (ιταλ. Cortina d’Ampezzo), το επονομαζόμενο «σαλόνι» της Ιταλίας, γνωστό και φημισμένο χειμερινό θέρετρο περιστοιχισμένο από κορυφές των Δολομιτών γνωστές και ως Ampezzan Peaks. Διακρίνουμε την έντονη τιρολέζικη επιρροή στη φυσιογνωμία της πόλης. Πρόκειται για κοσμοπολίτικο μέρος με υψηλής ποιότητας τουριστικές υποδομές με σαλέ, σπα, και βραβευμένα εστιατόρια με αστέρια michelin, αλλά όχι για τις δικές μας τσέπες. Εδώ γυρίστηκαν σκηνές από πασίγνωστες ταινίες, όπως του James Bond στο «For your eyes only» ή σκηνές από τον «Ροζ πάνθηρα».

Ξανά στον δρόμο λοιπόν και τo πάσο Giau (SP638) μας περίμενε μετά την Κορτίνα. Με τις 29 φουρκέτες του, την καλή άσφαλτο και το αλπικό του τοπίο στα 2.233μ είναι ίσως το πιο όμορφο στην περιοχή των Δολομιτών. Ο καιρός μία άνοιγε, μία έκλεινε και το παιχνίδι με τα σύννεφα μας επέτρεψε να έχουμε μια πιο δραματική όψη στο ψηλότερο του σημείο με την χαρακτηριστική δολομίτικη κορυφή σε απόσταση αναπνοής.

Στην διαδρομή προς Μπελούνο να κάνετε οπωσδήποτε μία στάση στο Αλέγκε (ιταλ. Alleghe), παραλίμνιος γραφικός οικισμός, για να θαυμάσετε την όμορφη λίμνη του.

Μπελούνο (ιταλ. Belluno), στην σκιά των Δολομιτών η πρωτεύουσα της ομώνυμης ιταλικής επαρχίας. 100 μόλις χιλιόμετρα από Βενετία η μεγαλύτερη πόλη που ανήκει στην περιοχή των ανατολικών Δολομιτών. Εκεί κάναμε μια στάση για pannini και συνεχίσαμε το ταξίδι μας. Αν θέλετε να εξερευνήσετε την πόλη κάντε το ξεκινώντας από την κεντρική Piazza del Duomo. Κλασσική τακτική σε άγνωστες ιταλικές πόλεις.

Πηγαίνοντας νοτιότερα ώστε να βγούμε στην autostrada που θα μας οδηγήσει στον τελευταίο προορισμό για διανυκτέρευση πριν πάρουμε το καράβι της επιστροφής, περάσαμε από το ιδιαίτερο πάσο San Boldo. Το πέρασμα αυτό κατασκευάστηκε για τις ανάγκες του πρώτου παγκόσμιου πολέμου, και είναι γνωστό σαν ο “δρόμος των 100 ημερών” λόγω του σύντομου χρόνου κατασκευής του για τα δεδομένα της εποχής. Η ιδιαιτερότητα του είναι ότι κάθε φουρκέτα είναι ένα τούνελ και είναι αρκετά στενό ώστε να περνάει μόνο ένα όχημα. Η κυκλοφορία ρυθμίζεται με φανάρια και ορισμένα μεγάλα οχήματα όπως πχ λεωφορεία θα έχουν θέμα να περάσουν λόγω ύψους και μήκους.

“Vertigo” από τα διαδοχικά τούνελ στο San Boldo (video)

San Boldo Pass

Στην Μπολονια φτάσαμε αργά το βράδυ και φύγαμε την επόμενη νωρίς το πρωί οπότε πέρα από την έξοδο μας για φαγητό δεν είδαμε και πολλά.

Πριν φτάσουμε στο λιμάνι της Ανκόνας στρίψαμε προς Αγιο Μαρίνο. Ο Άγιος Μαρίνος, επίσημα Γαληνοτάτη Δημοκρατία του Αγίου Μαρίνου (ιταλ. Serenissima Republica di San Marino), είναι ένα από τα μικρότερα κράτη του κόσμου και περιβάλλεται από την Ιταλία. Οι Τρεις Πύργοι του Αγίου Μαρίνου είναι χτισμένοι πάνω στις τρεις κορυφές του Μόντε Τιτάνο στην πρωτεύουσα. Απεικονίζονται στη σημαία της χώρας, καθώς επίσης και στο εθνόσημο. Έχει ειδικό φορολογικό καθεστώς και οι τιμές βενζίνης ήταν χαμηλότερες από αυτές τις Ιταλίας. Υπολογίστε ένα 2-3ωρο να μεταβείτε οδικώς με την μηχανή μέχρι το ύψωμα (parking 1) θαυμάστε την θέα, περπατήστε τα δρομάκια του με ενα παγωτό στο χέρι και αγοράστε τα αναμνηστικά δώρα για τους δικούς σας στην πολύ καλή αγορά του.

Η καστροπολιτεία του Σαν Μαρίνο

Επίλογος…

Πριν κάποια χρόνια, ο Θανάσης Χούντρας σε μια γνωστή σχολή οδήγησης μας είχε πει ότι η καλύτερη στιγμή ενός ταξιδιού με μοτοσυκλέτα είναι όταν ξεκαβαλάς και βάζεις τα πόδια κάτω, έχοντας γυρίσει, σώος και αβλαβής, από την βόλτα σου. Για άλλη μια φορά αισθάνθηκα αυτό το υπέροχο συναίσθημα. Ένα ακόμα ταξίδι μόλις είχε ολοκληρωθεί.

Σε γενικές γραμμές το πρόγραμμα ήταν γεμάτο και χρόνος λίγος. Όμως λέγαμε ότι και τα μισά πράγματα να δούμε πάλι ευχαριστημένοι θα είμαστε πόσο μάλλον όταν κατάφερα να βγάλουμε το 95% των διαδρομών που είχαμε προσχεδιάσει.

Ο καιρός επίσης μας φέρθηκε καλά. Ζέστη στην Ιταλία τις πρώτες δύο μέρες, τέλειο σκηνικό και τέλειος καιρός Σλοβενία και Αυστρία στην συνέχεια. Το Σαλζμπουργκ μας υποδέχτηκε με αρκετή βροχή αφότου όμως είχαμε φτάσει στον προορισμό μας (δεν μας επέτρεψε να κάνουμε την βραδινή βόλτα στην πόλη που είχα προγραμματίσει), Βαυαρία βροχή πάλι από το απόγευμα και μετά (αφήνοντας μας όμως να κάνουμε ηλιόλουστες πρωινές βόλτες στα Κάστρα). Τέλος ίσως και η μεγαλύτερη μου προσωπική απογοήτευση στο ταξίδι , χαμηλή νέφωση και ομίχλη στο πέρασμα του grossglockner και τις δύο μέρες που αφιερώσαμε στην περιοχή.

Και εις άλλα με υγεία…

Φωτογραφικό Υλικό:

Παράλια Λευκάδας

Καθεδρικός Σαν Ρουφίνο

Καθεδρικός Σαν Ρουφίνο

Via San Giovanni

Piazza del Campo με το Παλάτσο Πούμπλικο.

Σιένα ο καθεδρικός

Η παλιά γέφυρα Ponte Vecchio στον ποταμό Αρνό

Η Φλωρεντία μετά την δύση του ήλιου αποκτά έναν ξεχωριστό χαρακτήρα.

Φλωρεντία (Firenze) από την πλατεία Μικελάντζελο

Η λίμνη Μπόιμ

Σλοβένικη επαρχία

Κάπου στην nockalmstrasse

Το Hohenwerfen

Hallstat

Koningssee

Ettal Abbey

είσαι για μια τσάρκα?

Advertisements

Ημέρα 10η (Τα τελευταία χιλιόμετρα…)

Τελευταία μέρα του ταξιδιού και τα συναισθήματα ανάμεικτα. Παρόλο που κοιμήθηκα αρκετές ώρες ένιωθα εξάντληση μάλλον αντιδρούσε το σώμα που θα γύρναγε πίσω και θα έπρεπε να προσαρμοστώ ξανά στην καθημερινότητα. Μετά το πρωινό αποφασίσαμε να κοιμηθούμε λίγο ακόμα και να ξεκινήσουμε αργότερα την κάθοδο προς την Αθήνα. Είχαμε μπροστά μας 550 χιλιόμετρα αλλά δεν βιαζόμασταν. Έτσι κι αλλιώς ήμασταν πλέον σε Ελληνικό έδαφος και τα πάντα ήταν πιο εύκολα.

Καταφέραμε να ξεκινήσουμε κατά τη 13:00 και αφού περάσαμε λίγο από την Φλώρινα αρχίσαμε την κάθοδο προς Λάρισα.

DSCN3935

DSCN3940

DSCN3952

DSCN3956

DSCN3959

DSCN3962

DSCN3963

DSCN3965

Λίγο μετά την τεχνητή Λίμνη Πολυφύτου υπάρχει ένα χωριό τα Σέρβια. Ομολογώ πως πρώτη φορά το άκουγα. Η ονομασία και μόνο ήταν αρκετή για να μας κάνει σταματήσουμε για φαγητό – καφέ.

DSCN3970

Συνεχίσαμε προς Λάρισα και από εκεί βγήκαμε στην Εθνική για τα τελευταία 350 βαρετά χιλιόμετρα. Η θερμοκρασία στο Θεό… και αναγκαστικά έπρεπε να κάνουμε συχνές στάσεις για νερό. Η εξάντληση που ένιωθα το πρωί δεν είχε φύγει.. με συνόδευε και όσο πέρναγε η ώρα χειροτέρευε. Ένιωθα το στομάχι χάλια και τα μάτια να καίνε… δεν έδινα σημασία και το μόνο που έκανα ήταν να πίνω αρκετό νερό νομίζοντας ότι θα με κάνει να νιώσω καλύτερα.

DSCN3981

Περάσαμε την Λαμία και ευτυχώς είχε αρχίσει να πέφτει η θερμοκρασία κάνοντας το ταξίδι λίγο πιο εύκολο.

Μπήκαμε Αθήνα και κατέρρευσα.. πυρετός, εξάντληση και μία γενικότερη δυσφορία. Έτσι κ αλλιώς δεν είχε σημασία πλέον, είχαμε φτάσει στην βάση μας, ένα ακόμα ταξιδιωτικό είχε ολοκληρωθεί, διανύσαμε συνολικά 3.360 χιλιόμετρα και γεμίσαμε μπαταρίες στο Φουλ! Όλα ήταν τόσο έντονα στο μυαλό μας που προσπαθούσαμε να τα βάλουμε σε μία τάξη. Το κακό όταν ταξιδεύεις για μέρες και αλλάζεις συνέχεια τόπους είναι ότι δεν προλαβαίνεις να επεξεργαστείς αυτά που ζεις… και μετά όταν πλέον επιστρέφεις στην βάση σου είναι αδύνατο να σε χωρέσει το ίδιο σου το σπίτι. Θέλεις να συνεχίσεις να αλητεύεις… είναι αρρώστια τα οδικά ταξίδια και μόνο αν το έχεις ζήσει θα καταλάβεις. Κάποιους μπορεί να τους κουράσει σε κάποιους να φαίνεται βαρετό και ανούσιο από τη στιγμή που μπορείς με ένα αεροπλάνο να πας παντού γρήγορα και ξεκούραστα. Αλλά ήμαστε και μία κατηγορία που μας εξιτάρει.. μας δίνει δύναμη όσο κουραστικό και αν ακούγεται. Αυτή η περιπλάνηση, το χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ρολόγια… το να είσαι πραγματικά Ελεύθερος σήμερα εδώ… αύριο ποιος ξέρει.. δρόμος να υπάρχει και ΠΑΜΕ!

Ημερα 9η Nis – Φλώρινα

Ημέρα 9η

Προτελευταία ημέρα του ταξιδιού, σε λίγες ώρες και αφού περνούσαμε δύο συνοριακούς σταθμούς θα ήμασταν πίσω στην Ελλάδα.

Αφιερώσαμε χρόνο να απολαύσουμε το πρωινό του ξενοδοχείου που όπως αποδείχτηκε δεν το ετοίμαζαν εκεί. Σου έφερναν έναν κατάλογο, διάλεγες τι ήθελες και το παράγγελναν απ έξω. Μας έκανε μεγάλη εντύπωση γιατί όσα ταξίδια και αν έχουμε κάνει δεν είχαμε συναντήσει ξανά κάτι τέτοιο. Δεν μας χάλασε, ίσα ίσα, ήταν και η πρώτη φορά που καταφέραμε να βρούμε Freddo Capucino.

Την ώρα της πληρωμής μας περίμενε μία μικρή έκπληξη, βγάζοντας την κάρτα για να πληρώσουμε το δωμάτιο (κάτι που συνηθίζουμε στο εξωτερικό καθώς δεν υπάρχει λόγος να κουβαλάμε μετρητά) η κοπέλα στην reception με μισά Σέρβικα και μισά Αγγλικά προσπαθούσε να μας πει ότι δεν δέχονται κάρτες. Δεν καταλάβαμε αν ήταν κάποιο προσωρινό τεχνικό πρόβλημα του μηχανήματος ή η γενική πολιτική του ξενοδοχείου. Έπρεπε λοιπόν να βρω κάπου ΑΤΜ για να κάνω ανάληψη μετρητών. Η θερμοκρασία αν και πρωί είχε αρχίσει να ανεβαίνει επικίνδυνα κάνοντας ανυπόφορο το περπάτημα στους δρόμους της Nis με μπότες και εξοπλισμό μηχανής. Ευτυχώς μερικά τετράγωνα πιο κάτω υπήρχε μηχάνημα ΑΤΜ αλλά η απόσταση ήταν αρκετή για να αρχίσουν τα ρούχα να κολλάνε επάνω στο δέρμα.

Δέσιμο αποσκευών στην μηχανή και πριν αφήσουμε πίσω μας την Nis θέλαμε να επισκεφτούμε το Skull Tower (Πύργος των Κρανίων) που βρίσκεται σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης.

IMG_5158

DSCN3785

DSCN3786

DSCN3788

DSCN3789

DSCN3794

DSCN3792

DSCN3795

DSCN3796

Ο Πύργος των Κρανίων (σερβικά : Ћеле-кула) είναι ένα ιστορικό μνημείο της πρώτης σερβικής επανάστασης στην σημερινή Σερβία . Το μνημείο στήθηκε από τους Οθωμανούς μετά την νικηφόρα μάχη τους επί των επαναστατημένων Σέρβων το οποίο έχτισαν με τα κρανία των ηττημένων.

Στις 31 Μαΐου 1809, στον λόφο Cegar οι Σέρβοι επαναστάτες υπέστησαν την μεγαλύτερη ήττα τους από τους Οθωμανούς, παρ’όλα αυτά 6000 Οθωμανοί έχασαν την ζωή τους].
Ο Χουρσίτ Πασάς μετά το τέλος της μάχης έδωσε εντολή κι αποκεφαλίστηκαν οι νεκροί επαναστάτες, γδάρθηκαν τα κρανία τους και αφού γέμισαν με βαμβάκι τα έστειλαν στον Σουλτάνο, τα κρανία που έμειναν τα έχτισαν φτιάχνοντας ένα τείχος για παραδειγματισμό.

Ο πύργος χτίστηκε από τον Ιούνιο έως το φθινόπωρο του 1809, αποτελείται από τέσσερις τοίχους αντιστήριξης (πλάτος 4,5 m και 0,5 m πάχος) που ακουμπούν ο ένας πάνω στον άλλο κάνοντας ένα κοίλο, το αρχικό του ύψος ήταν 5 πόδια. Σε αυτό χτίστηκαν τα κρανία 952 σέρβων επαναστατών, σήμερα έχουν απομείνει 52 , τα υπόλοιπα έπεσαν λόγω κακοκαιρίας ή αποκολλήθηκαν από ντόπιους ή συγγενείς των νεκρών και θάφτηκαν. Στην κορυφή του έβαλαν το κρανίο του Στεβάν Σίντελιτς, Σέρβου ηγέτη της μάχης.

Παρά το γεγονός ότι κατά το δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα ο Μιτάτ Πασάς αποφάσισε να γκρεμιστεί, το τείχος παρέμεινε μέχρι το 1892. Σήμερα το τμήμα που διασώζεται αποτελεί μουσείο και μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της Σερβίας.

Ότι έχει απομείνει από τον Πύργο φυλάσσεται μέσα σε ένα ναό, στο κέντρο του βρίσκεται το τοίχος και γύρω γύρω διάφορες πληροφορίες και εικόνες της εποχής.

IMG_5172

IMG_5173

IMG_5175

IMG_5178

IMG_5182

IMG_5184

IMG_5187

IMG_5193

IMG_5194

IMG_5199

Ξεκινήσαμε με προορισμό την πόλη Βράνιε και από εκεί προς τα σύνορα Σερβίας – Fyrom. Μια απόσταση 150 χιλιομέτρων.

DSCN3810

DSCN3812

DSCN3809

Ήταν ο πρώτος συνοριακός σταθμός που μας ζήτησαν την πράσινη κάρτα της μηχανής. Έγγραφο απαραίτητο για οποιονδήποτε ταξιδεύει οδικώς στο εξωτερικό και μπορείτε να το προμηθευτείτε από την ασφαλιστική εταιρεία χωρίς χρέωση. Δηλώνετε μόνο τις χώρες απ’ όπου θα περάσετε και έχει περιορισμένη ισχύ οπότε κάθε τόσο θέλει ανανέωση.

Το να διασχίσεις το Fyrom είναι αρκετά εύκολο από την στιγμή που θα επιλέξεις να κινηθείς σε κεντρικές αρτηρίες. Υπάρχει Εθνική οδός όπου μέχρι τον συνοριακό σταθμό Νίκη είναι 200 χιλιόμετρα περίπου. Το όριο της Εθνικής στα περισσότερα κομμάτια είναι τα 130 χιλιόμετρα. Φροντίστε να έχετε ψιλά για τα διόδια που μέχρι τα σύνορα της Ελλάδας είναι τρία.

Σε μία στάση για καφέ είχα την τύχη να γνωρίσω έναν ταξιδευτή από την Αμερική. Εξήντα πέντε χρονών και ταξίδευε με την μοτοσυκλέτα του τους τελευταίους 5 μήνες. Έστειλε τη μηχανή με καράβι, γύρισε σχεδόν όλη την Ευρώπη και ανέβαινε προς Δανία όπου θα συναντούσε την γυναίκα του που θα ερχόταν από Αμερική με αεροπλάνο. Τελικά το μικρόβιο του να ταξιδεύεις και να περιπλανιέσαι με το σιδερένιο σου άλογο αλλάζοντας χώρες και αναζητώντας το άγνωστο δεν φεύγει ποτέ και ο καινούριος μου φίλος ήταν ζωντανή απόδειξη. Άραγε θα έχω το κουράγιο στην ηλικία του να μπορώ να κάνω το ίδιο?

IMG_5201

IMG_5204

IMG_5205

Ανταλλάξαμε στοιχεία και αποχαιρετιστήκαμε… και που ξέρεις ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον να συναντηθούμε ξανά κάπου εκεί έξω.

Τα τελευταία μας χιλιόμετρα σε ξένη άσφαλτο πέρασαν γρήγορα και πλέον είχαμε μπει σε Ελληνικό έδαφος.

IMG_5208

DSCN3900

Για να είναι πιο ξεκούραστο το ταξίδι και εφόσον δεν είχαμε πίεση χρόνου αντί να συνεχίσουμε για Αθήνα, αποφασίσαμε να διανυκτερεύσουμε κάπου κοντά στα σύνορα με σκοπό να επισκεφτούμε και τη Φλώρινα. Βρήκαμε δωμάτιο λίγο έξω από την πόλη στον δρόμο Φλώρινας – Κρυσταλλοπηγής.

DSCN3926

DSCN3925

DSCN3924

DSCN3922

DSCN3920

DSCN3919

Είχε αρχίσει να βραδιάζει και ευτυχώς η θερμοκρασία ήταν πλέον ιδανική. Περιπλανηθήκαμε λίγο στα στενά της Φλώρινας αλλά η κούραση των ημερών είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνιση της.

Ημέρα 8η Zlatibor–Nis

Αφύπνιση νωρίς, χωρίς ξυπνητήρι καθώς το άγχος ύστερα από 7 ημέρες στον δρόμο, μας είχε πια εγκαταλείψει. Ο οργανισμός πλέον είχε προσαρμοστεί στο πρόγραμμα του ταξιδιού. Δεν μας ένοιαζε να ξεκινήσουμε νωρίς ούτε αν θα μας έβρισκε η νύχτα στον δρόμο. Όσο και αν πλησιάζαμε στο τέλος ενός ακόμα ταξιδιωτικού προσπαθούσαμε να ζούμε την κάθε στιγμή, το κάθε χιλιόμετρο που αφήναμε πίσω μας. Οι ρόδες της μηχανής κυλούσαν ήρεμα στην Σέρβικη επαρχία και ο νους ταξίδευε μαζί με εμάς σε όλα αυτά που είχαμε αφήσει πίσω μας και σε αυτά που είχαμε ακόμα να δούμε τις τελευταίες 3 ημέρες μέχρι να επιστρέψουμε στην βάση μας. Άνθρωποι γεμάτοι… από όλες τις απόψεις, εικόνες αποθηκευμένες μέσα μας και μερικές ακόμα κουκίδες προστέθηκαν στον χάρτη με τα μέρη που είχαμε περάσει. Πόσα έχουμε ακόμα να δούμε όμως… όσα χρόνια και αν ταξιδεύουμε, πάντα θα υπάρχει κάτι νέο … έστω και αν τύχει να περάσουμε από τα ίδια μέρη. Το πέρασμα του χρόνου αλλάζει τα πάντα οπότε ακόμα και αυτά που έχουμε ήδη επισκεφτεί πάντα θα έχουν κάτι νέο να μας προσφέρουν. Αλλάζει ακόμα και εμάς… και βλέπουμε τα ίδια πράγματα με άλλο όμως μάτι…

Αφιερώσαμε λίγο χρόνο στο Zlatibor για να το δούμε και μέρα και μετά συνεχίσαμε προς την Nis όπου και θα διανυκτερεύαμε. Τα χιλιόμετρα της ημέρας ήταν περίπου 280 όπου τα 160 ήταν σε επαρχιακό δρόμο και μετά θα μπαίναμε στον αυτοκινητόδρομο.

DSCN3644

DSCN3646

DSCN3653

DSCN3655

DSCN3656

DSCN3658

DSCN3660

 DSCN3666

Τόσο ο Βορράς όσο και ο Νότος της Σερβίας έχει πολύ όμορφα τοπία και απολαμβάνεις την οδήγηση στους επαρχιακούς δρόμους, αν και μερικές φορές σου αποσπάει την προσοχή κάποιο μπάλωμα στον δρόμο ή κάποια λακκούβα, σε γενικές γραμμές όμως η ποιότητα της ασφάλτου είναι σε καλό επίπεδο ειδικά αν την συγκρίνουμε με τους Ελληνικούς δρόμους που ήμαστε συνηθισμένοι.

Όπου βρίσκαμε την ευκαιρία κάναμε στάσεις όχι τόσο για ξεκούραση αλλά κυρίως για να απολαύσουμε την ηρεμία της φύσης παρέα με καφε και τσιγάρο. Ευκαιρία να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας να αποθηκεύσει τις εικόνες γύρω μας.

DSCN3673

DSCN3674

DSCN3676

DSCN3678

DSCN3680

Τα τελευταία χιλιόμετρα στην εθνική ήταν βαρετά αλλά θέλαμε να φτάσουμε στην Nis πριν πέσει ο ήλιος ώστε να προλάβουμε να την δούμε. Μπαίνοντας στην πόλη είπαμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας στο GPS για να βρούμε το ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει, η τύχη όμως αποφάσισε να γυρίσει την πλάτης της καθώς δεν υπήρχε καν ο δρόμος στον χάρτη (πρέπει να θυμηθώ στα επόμενα ταξίδια να κάνω αναβαθμίσεις επιτέλους). Αν και στην αρχή αφήσαμε το ένστικτο να μας οδηγήσει… χωρίς αποτέλεσμα βέβαια καθώς βρεθήκαμε να περνάμε από τους ίδιους δρόμους 2-3 φορές. Συμπληρώστε στα παραπάνω την θερμοκρασία που ήταν αρκετά υψηλή, την ζέστη του κινητήρα της μηχανής να καίει τα πόδια σε κάθε κόκκινο φανάρι μετατρέποντας τα δευτερόλεπτα μέχρι να ανάψει πράσινο σε αιώνες. Γι‘ αυτό δεν μ αρέσουν οι πόλεις όταν ταξιδεύουμε…

DSCN3714

DSCN3719

DSCN3720

DSCN3724

DSCN3727

DSCN3732

DSCN3734

DSCN3681

DSCN3698

DSCN3710

DSCN3713

Μπήκε σε εφαρμογή το σχέδιο Β….το ‘’Ρωτώντας πας στην πόλη’’. Σταματήσαμε κάτι περαστικές όπου με δυσκολία καταλάβαιναν αυτά που ρωτούσαμε. Το μόνο που κατάλαβαν ήταν ότι ήμασταν απο Ελλάδα.Έβγαλε τότε η μία το κινητό και κάλεσε έναν φίλο τους Έλληνα ….. ούτε αυτός όμως γνώριζε να μας πει οδηγίες για το που βρισκόταν το ξενοδοχείο, οπότε αφού τους ευχαριστήσαμε συνεχίσαμε το ψάξιμο.

Μετά απο αρκετό κόπο καταφέραμε και βρήκαμε το ξενοδοχείο, πρώτη ήτα,…. δεν υπήρχε παρκινγκ που έγραφε στο booking…. Και όταν ρώτησα που παρκάρω μου έδειξε με χαμόγελο το πεζοδρόμιο ακριβώς μπροστά στην είσοδο. Μου επιβεβαίωσαν ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος και ότι ποτέ δεν είχε συμβεί κάτι στο παρελθόν. Οπότε αποφάσισα να το ρισκάρω…έτσι και αλλιώς η κούραση δεν άφηνε περιθώρια για να ψάξω εναλλακτική πρόταση.

IMG_5161

Δεύτερη ήτα ήταν ότι για ακόμα μία φορά το ξενοδοχείο δεν είχε ασανσέρ και κλασσικά το δωμάτιο ήταν στους τελευταίους ορόφους….οπότε τα πράγματα έπρεπε να τα ανεβάσουμε με τα σκαλιά… αυτό σε συνδυασμό τα ζεστά ρούχα μου φαινόταν υπερπαραγωγή… δεν υπήρχε όμως άλλη επιλογή.

Αφού λοιπόν τακτοποιηθήκαμε είπαμε να δοκιμάσουμε την κουζίνα του ξενοδοχείου… όταν όμως ζητήσαμε κατάλογο μας έφερε διάφορους καταλόγους απο μαγαζιά με delivery. Χωρίς πολλές σκέψεις επιλέξαμε γρήγορα τα πρώτα που μας έκαναν εντύπωση και περιμέναμε με αγωνία να δούμε τι θα μας έφερναν.Παραδόξως το φαγητό ήταν αρκετά καλό και έτσι με γεμάτα πλέον στομάχια αρχίσαμε να περπατάμε στα στενά της Nis προσπαθώντας να ενσωματωθούμε με την καθημερινότητα των κατοίκων της και να προλάβουμε να δούμε όσο περισσότερα γίνεται μέσα στον περιορισμένο χρόνο που είχαμε στην διάθεση μας.

DSCN3735

DSCN3742

DSCN3749

DSCN3750

DSCN3752

Όλο το κέντρο μύριζε ποπ-κορν και ήταν λες και βρισκόμασταν σε ένα τεράστιο Λούνα Παρκ χωρίς παιχνίδια…

DSCN3764

DSCN3765

DSCN3772

DSCN3776

DSCN3759

Κόσμος παντού… τα μαγαζιά ήταν γεμάτα… κάτι σαν την Ελλάδα. Αν κάτσεις και παρατηρήσεις λίγο θα δεις πολλά κοινά στοιχεία στους δύο λαούς.

IMG_5139

DSCN3777

IMG_5079

IMG_5092

IMG_5097

IMG_5121

IMG_5135

IMG_5141Παρόλο που δεν είχε κάτι ιδιαίτερο σαν πόλη σου έβγαζε κάτι θετικό, ήταν όμορφα να περπατάμε νύχτα στους δρόμους της παρατηρώντας τα πάντα γύρω μας και χαζεύοντας την ζωή των κατοίκων.

Ήταν η τελευταία μας νύχτα σε Σέρβικο έδαφος, απο αύριο θα μπαίναμε Ελλάδα διασχίζοντας Fyrom με τελικό προορισμό ένα χωριό λίγο έξω απο την Φλώρινα όπου και διανυκτερεύαμε.

ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΜΩΡΙΑ

Κείμενο/φωτογραφίες : Σωκράτης Πανουσίου

 

Περιοχή που κινηθήκαμε: Κεντρική Πελοπόννησο
Ημερομηνία: 2-4 Απριλίου 2016
Χιλιομετρική απόσταση: Σύνολο 1078 χλμ. (Κόστος Βενζίνης μέση τιμή γύρω στο 1,4/λτρ)

Διαδρομή 1η: Νεστάνη – Κάτω Χόβολη https://goo.gl/maps/zdBHxpMnUu12
Σημεία που επισκεφτήκαμε: Νεστάνη και Μονή Παναγίας Γοργοεπηκόου, Εκκλησάκι Αγίας Φωτεινής Μαντινεία.
Κόστος διοδίων (ερχόμενος από Χαλκίδα περνώντας από Σκούρτα): Ελευσίνα (1,40), Ίσθμια (1,20), Σπαθοβούνι (1,70), Νεστάνη (1,60)

Διαδρομή 2η: Κάτω Χόβολη – Δρυόδασος Φολόης – Φαράγκι Λούσιου https://goo.gl/maps/Lkoet8gwveQ2
Σημεία που επισκεφτήκαμε: Διαδρόμή Τριπόταμο – Λάμπεια, Δρυοδάσος Φολόης και εναλλακτικές χωμάτινες, Ανδρίτσαινα – Καρύταινα, Αρχαία Γόρτυς, Φαράγκι Λούσιου (πεζοπορία), Μονή Φιλοσόφου Προδρόμου, Ελληνικό.

Διαδρομή 3η: Δαφνιώτισσα Ηλείας – Κλειτορία (Μαζέικα) – Καλάβρυτα https://goo.gl/maps/8rmWdStEfU32
Σημεία που επισκεφτήκαμε: Δρυοδάσος Φολόης (ξανά), διαδρομή Λαμπεία (Δίβρη) – Τριπόταμο (αντίθετα), Κλειτορία, Πλανητέρο, Σπήλαιο Λιμνών, Καλάβρυτα, Φαράγκι Βουραϊκού, Μέγα Σπήλαιο.

Κράνος,γάντια… φύγαμε. Το γαϊδούρι -ε η μηχανή ήθελα να πω- φορτωμένη με τα -γκουχου γκούχου- απαραίτητα. Όλα έτοιμα για μία ακόμα τετραψήφια χιλιομετρική εξόρμηση από αυτές που αποκαλώ «παυσίπονα», ικανή να κατευνάσει έστω και για λίγο την διακαή ανάγκη μου για να γνωρίσω νέα μέρη, να αποκτήσω νέες εμπειρίες. Μαζί μου και σύντροφος η Πούλια που μοιράζεται την τρέλα μου και ήθελε να επισκεφτεί τα πάτρια της εδάφη. Να της χαλάσω το χατίρι… εεε όχι. Τέτοιες ευκαιρίες – αφορμές δεν χάνονται. Σημασία δεν έχει ο προορισμός. Αρκεί να πατήσεις το μαγικό κουμπάκι της μίζας και να ξεχυθείς σε άγνωστους δρόμους μακριά από τον αργό θάνατο της καθημερινότητάς σου. Άλλωστε τα απωθημένα που έχω συσσωρεύσει είναι τόσα πολλά που δεν θα με έφταναν ούτε δέκα ζωές για να τα καλύψω. Εύχομαι απλά όσο μπορώ να ταξιδεύω. Για τυπικούς επομένως λόγους αναφέρω ότι ο προορισμός μας ήταν η Κεντρική Πελοπόννησο.

Προετοιμασία ιδιαίτερη δεν χρειάστηκε. Κανονίστηκαν οι άδειες και αγοράστηκε ένας λεπτομερής χάρτης της περιοχής. Θα μπορούσα να κάνω αυτό το ταξίδι και χωρίς χάρτη αλλά μόνο και μόνο η αίσθηση που σου δίνει η επισκόπηση της διαδρομής και τα σημεία ενδιαφέροντος που φεύγουν ένα ένα, αξίζει και με το παραπάνω το έξτρα κόστος.

1

Το πλάνο είχε αλλάξει ήδη αρκετές φορές αλλά ήξερα ότι θα άλλαζε και στην πορεία. Το μυστικό είναι να υπάρχουν εναλλακτικές σύμφωνα πάντα με τον χρόνο που έχουμε στην διάθεση μας αλλά και η δυνατότητα να προσαρμοζόμαστε στις νέες συνθήκες.
Ο καιρός σύμμαχος μας. Μας έκανε την χάρη να αφήσουμε επενδύσεις, ισοθερμικά και αδιάβροχα μέσα στο τριβάλιτσο απλά για να πιάνουν χώρο. Μόλις μια βδομάδα πριν έδειχνε τα δόντια του, εμφανίζοντας ρεκόρ χαμηλών θερμοκρασιών σε διάφορα μέρη της χώρας και ας ήταν τέλος Μαρτίου. Έτσι πάνε αυτά. Ταξιδεύεις με 20άρια – 25άρια και βλέπεις χιόνια στην κορυφή του Χέλμου.

Ο μόνος και μόνιμος εχθρός μας ήταν ο χρόνος. Φυσικό επακόλουθο όταν θέλεις να δεις πολλά σε τόσο λίγο. Η πρώτη μέρα δε, ήταν πετσοκομμένη αφού φύγαμε νωρίς νωρίς το… απόγευμα. Σχεδόν απαγωγή έκανα στην σύντροφο μου από την δουλειά για να μπορέσουμε να χαρούμε το ταξίδι με φως ημέρας.

Από Χαλκίδα περνώντας από Σκούρτα (50 χλμ. λιγότερα σε σχέση με την βαρετή εθνική αλλά με στροφιλίκι) φτάσαμε στα διόδια της Ελευσίνας και από εκεί αναπόφευκτα μέσω εθνικής καρφί στον 1ο ουσιαστικά προορισμό μας την Νεστάνη και την Μονή της περιοχής, την Παναγία Γοργοεπηκόου. Φτάνοντας μέσα στο γραφικό χωριό της Νεστάνης ακολουθούμε τις πινακίδες προς μονή και μετά από έναν ανηφορικό αλλά ασφαλτοστρωμένο δρόμο, συναντάμε μια διακλάδωση όπου ευθεία πάει προς Καρυά και δεξιά μας οδηγεί στο πανάρχαιο και ιερό ύψωμα του Γουλά όπου βρίσκεται και η μονή.

2

Σήμερα λειτουργεί ως γυναικείο μοναστήρι και είναι ένα άριστο παράδειγμα λατρευτικής συνέχειας, μιας και το ύψωμα υπήρξε πάντα αφιερωμένο σε γυναικεία έκφανση του θείου.

Το μέρος αποτελεί μια από τις παλιές μου εκκρεμότητες αφού όταν είχα ξανάρθει ήταν βράδυ. Η πρώτη μου καλή χωματάδα – βάπτισμα πυρός, με καλό φίλο ταξιδευτή, αφού τότε είχαμε προσεγγίσει το σημείο από το Ελληνικό Κυνουρίας σε μια διαδρομή που περνούσε ανάμεσα από τα όρη Αρτεμίσιο και Κτένια. Θυμάμαι ακόμα την έκφραση ενός ντόπιου Νεστανιώτη όταν τον είχαμε ρωτήσει πως βγαίνουμε εθνική. «Μα πώς ήρθατε;» μας λέει και του είπαμε από το βουνό. Η ασφάλτινη διαδρομή από την Νεστάνη μέχρι την μονή είναι όσο όμορφη περίμενα και άξιζε να την κάνω και μέρα. «Μίσιον ακόμπλιστ» που λένε και στο χωριό μου. Μια εκκρεμότητα λιγότερη.

3

Στην συνέχεια και αφού είχαμε ακόμα φως της ημέρας κατευθυνθήκαμε στην ιδιαίτερη εκκλησία της Αγίας Φωτεινής Μαντινείας.

Η εκκλησία βρίσκεται χτισμένη απέναντι από τον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Μαντίνειας, μέσα στον κάμπο, 13 χιλιόμετρα βόρεια της Τρίπολης.

Μετά τα διόδια της Νεστάνης στρίβεις δεξιά προς Λεβίδι, Βυτίνα, Αρχαία Ολυμπία και σε τρία χιλιόμετρα πάλι δεξιά, προς Αρχαία Μαντίνεια –με προσοχή ώστε να μην προσπεράσεις την ταμπέλα μετά το χωριό Μηλιά-. Σε τρία χιλιόμετρα συναντάς στο αριστερό σου χέρι την Αγία Φωτεινή.

4

Ο ναός εγκαινιάστηκε το 1972 και αποτελεί ήδη κομμάτι του αρκαδικού μύθου. Το συνολικό αποτέλεσμα αισθητικά έχει μεγάλο ενδιαφέρον και ακόμα μεγαλύτερο οι πνευματικές προεκτάσεις του εγχειρήματος που επιδιώκει να αποτελέσει μια γέφυρα των πολιτισμών.

Στον περιβάλλοντα χώρο υπάρχει ηρώο για να τιμηθούν οι πεσόντες στους πολέμους το οποίο διέπεται από την ίδια λογική με το ναό.

5

Επίσης υπάρχει το λεγόμενο φρέαρ του Ιακώβ, κομψή περίστυλη κρήνη με εντυπωσιακή κατασκευή.

6

Δημιούργημα, του Κώστα Παπαθεοδώρου. Αρχιτέκτονας, ζωγράφος και αγιογράφος που σίγουρα δεν έχει εκτιμηθεί ακόμα όσο του αξίζει. Όσοι έζησαν από κοντά την ανέγερση του ναού αναφέρουν ότι ο ίδιος «άλλοτε τριγύριζε ανάμεσα στα χώματα της Μαντινείας και άλλοτε περιπλανιόταν μοναχός στα στενά της Τρίπολης. Ξεδιάλεγε από τις μάντρες παλαιά υλικά, τα έπαιρνε μαζί του κι έπειτα τα σμίλευε με τα χέρια για να βρουν τη θέση τους στο οικοδόμημα που έμελλε να σημαδέψει την πορεία του. Ήταν ένας παράξενος άνθρωπος. Για έξι μήνες ζούσε σε ένα αντίσκηνο δίπλα στο κτίσμα του, ώστε να μη χάνει πολύτιμο χρόνο, αφού εργαζόταν εκεί ολόκληρη την ημέρα, παρέα με λίγους ανειδίκευτους εργάτες από τα γύρω χωριά».

Το εσωτερικό της εκκλησίας επίσης είναι μοναδικά διακοσμημένο αν και αποτέλεσε σημείο τριβής (όπως και το εξωτερικό) λόγω της ιδιαιτερότητας του σε μια εποχή ψεύτικου καθωσπρεπισμού. Δυστυχώς αρκετές από τις αρχικές αγιογραφίες αντικαταστάθηκαν λόγω πιέσεων.

Φώτο από http://tosympantistexnis.blogspot.gr/

7

Μπορεί να είχα ανγχωθεί αν θα προλάβουμε τελικά να την δούμε, αλλά όχι μόνο προλάβαμε αλλά μπορέσαμε να βγάλουμε και φωτογραφίες με ιδανικό για τα γούστα μου φωτισμό. Τουλάχιστον από τον εξωτερικό χώρο. Αξίζει ωστόσο να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο την επόμενη φορά που θα μας βγάλει ο δρόμος. Αφήσαμε άλλωστε εκκρεμότητες, αφού εκεί κοντά υπάρχουν οι καταβόθρες – σπήλαιο της Καψιάς, το χιονοδρομικό του Μαινάλου και ο δρόμος που πάει προς Βυτίνα – Δημητσάνα, που θεωρείται όχι άδικα από τις πιο όμορφες διαδρομές της περιοχής.

Η νύχτα όμως μας πρόλαβε και ο οδικός άξονας 111 – που ενώνει Αρκαδία, Αχαία και Ηλεία – μας οδήγησε στο σπίτι του καλού φίλου Νίκου στην κάτω Χόβολη, όπου θα περνάγαμε την πρώτη μας νύχτα. Εκεί μας περίμενε μαζί με την Άνικα και η φιλοξενία ήταν κάτι παραπάνω από θερμή. Φυσικά γνωρίζοντας τον Νίκο εδώ και κάποιο καιρό δεν θα περίμενα κάτι λιγότερο. Τα λινγκουίνια αλά Νικόλας έκαναν θραύση και μέχρι αργά δεν σταματήσαμε να λέμε τις ιστορίες μας. Την επόμενη μέρα τα παιδιά θα ήταν και οι συνταξιδευτές μας, οπότε διπλή η χαρά.

Η νέα μέρα έκρυβε αρκετές εκπλήξεις. Τι το καλύτερο από το να έχεις πρωινό με φίλους στην εξοχή και να ακούς το κελάρυσμα του νερού ως συνοδευτική μελωδία. Κανονικά είχα στο νου να φύγουμε πιο νωρίς αλλά πραγματικά δεν μου έκανε κέφι. Με στρατιωτική πειθαρχία ωστόσο κούμπωσα τα μπαγκάζια στην μηχανή και περίμενα. Τα καλύτερα ήταν μπροστά μας.
Τα πρώτα χαμόγελα μέσα από το κράνος δεν άργησαν να φανούν. Συνεχίζοντας τον 111 προς τα δυτικά καταφέραμε να απολαύσουμε την διαδρομή με το φως της ημέρας. Ο καλοδιατηρημένος δρόμος προσφέρει μια ειδυλλιακή και ήσυχη διαδρομή που χαρακτηρίζεται από συνεχή εναλλαγή τοπίου και ένα υπέροχο και αμόλυντο ορεινό φυσικό περιβάλλον.

Μοναδική δυσαρμονία οι αμέτρητες στίβες από σκουπίδια που είχαν συσωρευτεί από πολυήμερη απεργία των συνεργείων καθαρισμού. Φωτογραφία δεν έχω γιατί είναι μια εικόνα που γρήγορα θέλω να ξεχάσω. Άντε να εξηγήσεις αυτό στην Φιλανδέζα της παρέας.

Ευτυχώς η φύση βρίσκει τρόπο να σε μαγέψει πάραυτα. Ανηφορίζοντας από τον οικισμό Τριπόταμα όπου συμβάλουν τρία ποτάμια ο Ερύμανθος, ο Αροάνιος και ο Σειραίος, περάσαμε μια εύφορη και καταπράσινη κοιλάδα που διασχίζεται από τον ποταμό Ερύμανθο και σχηματίζεται από τα Λάμπεια όρη και το όρος Αφροδίσιο. Ο δρόμος οδηγεί στη γραφική Λαμπεία (Δίβρη), ορεινό γραφικό χωριό της Ηλείας, παλιό κεφαλοχώρι της ευρύτερης περιοχής.

8

9

10

Στην συνέχεια το αρχικό πλάνο έλεγε να εξερευνήσουμε το δρυοδάσος της Φολόης περνώντας από χωμάτινες διαδρομές. Κατευθυνθήκαμε στο χωριό της Κούμανης και από εκεί επιλέξαμε την χωμάτινη διαδρομή που θέλαμε να κάνουμε. Μετά όμως από λίγα χιλιόμετρα βρεθήκαμε αντιμέτωποι με το πρώτο μπλόκο. Από ότι μας είπαν διεξαγόταν το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ράλλυ και ακόμα και αν μπορούσαμε να παρακάμψουμε το μπλόκο κινδυνεύαμε να βρεθούμε εν μέσω των ειδικών χωμάτινων διαδρομών μην ξέροντας πως θα προστατευτούμε από τις πέτρες που θα εκτόξευαν τα διερχόμενα 4τροχα θηρία. Αφού πήγαμε από εδώ, πήγαμε από εκεί και διέξοδο δεν βρήκαμε, βγάλαμε κάποιες φωτογραφίες και αλλάξαμε τα πλάνα μας για την συνέχεια.

11

12

Το περίφημο δρυοδάσος της Φολόης είναι μοναδικό, όχι μόνο σε ομορφιά αλλά και ιδιαιτερότητα σε όλη την Ευρώπη, διάσπαρτο με θεόρατες πλατύφυλλες βελανιδιές. Η εποχή που πήγαμε το δάσος δεν είχε αναδείξει πλήρως την απίθανη ομορφιά του αφού υπήρχαν σημεία που δεν είχαν βγει ακόμα φύλλωμα στα δέντρα. Το τοπίο όμως δεν έπαυε να είναι μαγευτικό και ένιωθες ότι βρίσκεσαι σε κάποιο παραμύθι.

Από μικρούς επαρχιακούς δρόμους και με αρκετές διαφωνίες με το GPS φτάσαμε στην Ανδρίτσαινα, την Καρύταινα και τέλος στο Ελληνικό. Φωτογραφίες από την Ανδρίτσαινα και γενικά από αυτή την διαδρομή δεν έχω γιατί σκόπευα να επιστρέψω από τον ίδιο δρόμο κάτι που τελικά δεν έγινε. Η διαδρομή αυτή και ειδικά το κομμάτι Αδρίτσαινας – Καρύταινας ήταν η χαρά του μοτοσυκλετιστή. Ευτυχώς κάναμε μια ολιγόλεπτη στάση στο παλιό γεφύρι της Καρύταινας.

13

Πρόκειται για μία από τις αρχαιότερες γέφυρες στην Πελοπόννησο. Το ιστορικό γεφύρι της Καρύταινας διασχίζεται από τον ποταμό Αλφειό, κάτω από την ομώνυμη ιστορική κωμόπολη. Χαρακτηριστικό του είναι ότι στη μια πλευρά της γέφυρας, είναι γαντζωμένο ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στο Γενέσιο της Θεοτόκου, με σκαλιά μπροστά στην είσοδό του. Ο θρύλος λέει ότι στα θεμέλιά του οι μάστορες έχτισαν μια πριγκίπισσα των Φράγκων (θυσία αίματος για να στεριώσει), τον μακρινό μεσαίωνα που χτίστηκε το πρώτο γεφύρι. Είναι εύκολο να το προσπεράσεις αφού έχει χτιστεί νέα υπερυψωμένη τσιμεντένια γέφυρα ακριβώς από πάνω. Το σημείο είναι προσβάσιμο με μηχανή όμως δεν θα δοκίμαζα την αντοχή της με βαρύ όχημα. Κάποιοι εντουράδες που συναντήσαμε διέσχισαν την γέφυρα ακολουθώντας ένα από τα αμέτρητα χωμάτινα μονοπάτια της περιοχής.

14

Επόμενος προορισμός μας ένα από τα ωραιότερα φαράγγια της Ελλάδας, το Φαράγγι του Λούσιου. Το φαράγγι έχει άγρια και παρθένα ομορφιά με οργιαστική και πλούσια βλάστηση και σίγουρα η διάσχιση του είναι μια μοναδική εμπειρία για τον επισκέπτη.

15

16

Το φαράγγι του Λούσιου είναι από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της Αρκαδίας. Είναι ένας τόπος ιδιαίτερα φορτισμένος ιστορικά και θρησκευτικά, μια περιοχή σπάνιας και επιβλητικής φυσικής ομορφιάς, ένα από τα πιο επιβλητικά φαράγγια της Ελλάδας. Επίσης, είναι γνωστό σαν το Άγιο Όρος της Πελοποννήσου, λόγω των πολλών και ιστορικών μοναστηριών, ασκηταριών και εκκλησιών του.

17

Το μέρος προσφέρεται για περπάτημα και αυτό ακριβώς κάναμε. Μια τυπική διαδρομή ξεκινά από τη νέα Μονή Φιλοσόφου, και ακολουθώντας το μονοπάτι περνά από την παλαιά Μονή Φιλοσόφου, στη συνέχεια κατεβαίνει στον Λούσιο, έπειτα ανεβαίνει στη Μονή Προδρόμου, και τέλος καταλήγει στην Αρχαία Γόρτυνα (διάρκεια 2 ώρες περίπου).

Εμείς πήγαμε ανάποδα αφού είμαστε ανάποδοι γενικά. Αφήσαμε τις μηχανές στον χώρο στάθμευσης στην Αρχαία Γόρτυνα και ξεκινήσαμε την ανάβαση σε ένα από τα παλιά μονοπάτια στην περιοχή που έχουν συντηρηθεί και αποκατασταθεί, έτσι ώστε να διευκολύνουν τη διάβαση στους οδοιπόρους και φυσικά την προσπέλαση στα αξιοθέατα.

Δεν ακολουθήσαμε όλη την διαδρομή και αρκεστήκαμε να πάμε μέχρι το πρώτο/τελευταίο μοναστήρι του Αγίου Προδρόμου και πάλι πίσω (καμιά ωρίτσα δηλαδή περπάτημα). Η μονή σκαρφαλωμένη κυριολεκτικά σε κάθετο βράχο του φαραγγιού, εντυπωσιάζει τον ανυποψίαστο και πρωτάρη επισκέπτη.

18

19

Στην μονή σταματήσαμε τόσο για να ξαποστάσουμε όσο και να περιμένουμε να επέλθει ο χρόνος (κλειστή κατά τις ώρες 13:00-17:00) και να ανοίξει τις πόρτες της για να εισέλθουμε και να θαυμάσουμε το εσωτερικό της.

20

Η Άνικα δεν μας ακολούθησε στο εσωτερικό και αρκέστηκε στο να απολαμβάνει την θέα του φαραγγιού. Θεώρησε υποκρισία το να υποχρεωθεί να φορέσει κάτι γύρω από το παντελόνι για να είναι «ευπρεπώς» ντυμένη και δεν την αδικώ καθόλου. Φαντάζομαι και μια Ελληνίδα θα ενοχλούταν αν της έλεγαν να φορέσει μπούρκα, πόσο μάλλον μια Σκανδιναβή που έχει μάθει σε άλλες συνθήκες να υποστηρίζει την προσωπικότητά της χωρίς εκπτώσεις. Σεβαστό και συνάμα κατανοητό!

Ο χρόνος όμως είχε περάσει. Έπρεπε να επιστρέψουμε και εμείς χαθήκαμε μεταφορικά και κυριολεκτικά στα μονοπάτια του φαραγγιού. Στον οικισμό του Ελληνικού καθίσαμε για έναν σύντομο αποχαιρετιστήριο καφέ και ανασύνταξη. Ο Νικόλας και η Άνικα θα επέστρεφαν Αθήνα και εγώ με την Πούλια θα πηγαίναμε στο πατρικό στην Δαφνιώτισσα Ηλείας. Η εύκολη λύση και αυτή που εν τέλει επιλέξαμε ήταν να κινηθούμε προς Μεγαλόπολη μαζί και στην συνέχεια να χωρίσουν οι δρόμοι μας. Σε αυτή την απόφαση συνετέλεσε και το γεγονός ότι το GPSπου είχα παρέδωσε πνεύμα από μπαταρία λόγω του ότι χάλασε ο αντάπτορας στο καλώδιο που έπαιρνε ρεύμα από την μηχανή. Ποτέ μα ποτέ μην εμπιστεύεστε τυφλά αυτά τα ηλεκτρονικά μαραφέτια. Oldschool επομένως ακολουθήσαμε πινακίδες και φτάσαμε αργά το βράδυ στον προορισμό μας.

Ο απολογισμός της ημέρας πέρα από την κούραση μόνο χαμόγελα μας έδωσε. Εκκρεμότητες για την επόμενη φορά φυσικά πολλές. Θα θελα να κάνω το άλλο μισό της πεζοπορίας στο φαράγγι, να επισκεφτώ το μουσείο Υδροκίνησης, Στεμνίτσα, Δημητσάνα κ.α. Ακόμα και να κινηθώ πιο δυτικά στον Ναό Επικούριου Απόλωννα (ελπίζω κάποια στιγμή να απομακρυνθεί το στέγαστρο που έχει τοποθετηθεί από το 1987), στους καταρράκτες της Νέδας, Αρχαία Ολυμπία κοκ. Θέμα υπάρχει πολύ στην περιοχή και οι ομορφιές της Ελλάδας αστείρευτες.

Η διαδρομή της 3ης μέρας: (https://goo.gl/maps/8rmWdStEfU32)

Τελευταία μέρα και η αίσθηση γλυκόπικρη. Όλα τα ωραία κάποια στιγμή τελειώνουν, ωστόσο είχαμε μία γεμάτη μέρα ακόμα μπροστά μας να χαρούμε αυτή την μίνι απόδραση και δεν ήμασταν διατεθειμένοι να την χαραμίσουμε. Μετά από έναν καλό ύπνο και μια βόλτα στα σοκάκια του χωριού και μερικά φιλέματα και δάκρυα και και και… ήμασταν έτοιμοι να αναχωρήσουμε για τον δρόμο της επιστροφής. Οι επιλογές μας δύο. Είτε ακολουθούμε τον 111 και επισκεπτόμαστε τις εκκρεμότητες της πρώτης ημέρας στο δυτικό Μαίναλο, είτε αλλάζουμε ρώτα και πάμε βόρεια περνώντας από Κλειτορία (Μαζέικα) και Καλάβρυτα. Επιλέξαμε το 2ο. Βέβαια δεν παραλείψαμε να κάνουμε ένα γρήγορο επαναληπτικό πέρασμα για κάποιες επιπλέον φωτογραφίες από ένα τμήμα του δρυοδάσους της Φολόης, την Λαμπεία (Δίβρη) και το Τριπόταμο. Ο δρόμος μας έβγαζε προς τα εκεί ούτως ή άλλως.

Ανηφορίζοντας προς Καλάβρυτα μετά την Κλειτορία (Μαζέικα), παρεκκλίνουμε από την πορεία μας στρίβοντας δεξιά προς το χωριό Πλανητέρο και συγκεκριμένα στις πηγές του Αροάνιου ποταμού, όπου βρίσκονται τα πεστροφεία

21

22

23

Η παράκαμψη είναι μικρή αφού σε μόλις 3 χιλιόμετρα από τον κεντρικό φθάνουμε σε ένα τοπίο εκπληκτικής ομορφιάς με τα νερά να αναβλύζουν μέσα από τους βράχους σχηματίζοντας μικρά ποταμάκια μέσα σε ένα πυκνό πλατανόδασος. Εδώ η βασίλισσα της γεύσης είναι η φρέσκια πέστροφα την οποία μπορείτε να την απολαύσετε σ’ όλες τις εκδοχές από τα ντόπια εστιατόρια (πλακί, ψητή, σούπα, σαλάτα κ.λπ).

Επανερχόμαστε στο δρόμο για Κλειτορία (Μαζέικα) και συνεχίζουμε για το Σπήλαιο των Λιμνών Καστριών.

Το σπήλαιο των Λιμνών, που παλαιότερα ονομαζόταν Τρουπίσιο, βρίσκεται στο χωριό Καστριά σε υψόμετρο 827 μέτρων και απέχει 17 χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα και 9 χλμ. από την Κλειτορία (Μαζέικα). Ο επισκέπτης μπαίνει στο σπήλαιο από τεχνητή σήραγγα που καταλήγει κατευθείαν στον δεύτερο όροφο από σύνολο τριών. Η διάβαση των λιμνών γίνεται από υπερυψωμένες τεχνητές γέφυρες.

Φώτο από wikipedia.org

24

Δικές μου φωτογραφίες δεν έχω. Ίσα ίσα προλαβαίναμε για το τελευταίο τουρ (περίπου 30’) στα σπήλαια, όμως ξεχάσαμε να πάρουμε μαζί μας την κάρτα πολυτέκνων για να έχουμε την μειωμένη τιμή που δικαιούμαστε και έτσι αποφασίσαμε να το αφήσουμε για άλλη φορά.

Όσο ανηφορίζουμε μας συντροφεύει ο χιονισμένος και επιβλητικός Χέλμος. Περνάμε και την διασταύρωση που οδηγεί στο χιονοδρομικό των Καλαβρύτων και συνεχίζουμε πλέον κατηφορικά προς τα Καλάβρυτα. Το τοπίο από αυτή την πλευρά ειδικά είναι μαγευτικό. Δεν ήθελε πολύ να αποφασίσουμε να σταματήσουμε για έναν καφέ σε ένα ιδανικό σημείο με θέα.

25

Η διαδρομή 30 χιλιομέτρων από το χ/ο Καλαβρύτων μέχρι και το Διακοπτό κατά μήκος του Βουραϊκού Φαραγγιού είναι απολαυστική και την χαίρεσαι οδηγικά. Η περιοχή προσφέρεται για περαιτέρω εξερεύνηση αφού υπάρχουν δρόμοι που οδηγούν σε επιμέρους φυσικές οάσεις. Δεν είναι τυχαίο που το φαράγγι διασχίζεται τουριστικά από τον οδοντωτό σιδηρόδρομο και αποτελεί πόλο έλξης για διάφορους περιηγητές.

Στον δρόμο μας 10 χιλιόμετρα μετά τα Καλάβρυτα κάναμε μια στάση στο Μεγάλο Σπήλαιο. Σήμερα δεν είχαμε πάει σε μοναστήρι και κάτι δεν μας πήγαινε καλά.

Η Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου προκαλεί δέος καθώς βρίσκεται στη σκιά ενός απόκρημνου βράχου του όρους Χελμού, απόλυτα εναρμονισμένη με το άγριο και εντυπωσιακό τοπίο της περιοχής σε υψόμετρο 940 μ. Το εξωτερικό της, η οκταόροφη αυτή μονή επάνω στα βράχια καθηλώνει ακόμα και τον πιο αδιάφορο επισκέπτη. Το εσωτερικό της κρύβει θησαυρούς, όπως η εικόνα της Παναγίας της μεγαλοσπηλιώτησσας που θεωρείται έργο του Απόστολου Λουκά.

Φώτο από το monastiria.gr

26

Αυτή ήταν και η τελευταία προγραμματισμένη στάση μας, ή τουλάχιστον έτσι είχαμε πει, αλλά διαψευθήκαμε σύντομα αφού λίγο πιο κάτω σταματήσαμε για την τελευταία φωτογραφία του οδοιπορικού. Σύμβολο του ερχομού της άνοιξης οι ανθισμένες κερασιές είχαν την τιμητική τους στην Κερνίτσα και δεν θα μπορούσαμε να επιλέξουμε καλύτερο φινάλε.

27

Να είμαστε καλά να ταξιδεύουμε και να χαιρόμαστε αυτά που ο κόσμος μας προσφέρει απλόχερα, αλλά μπορεί να τα προσπεράσουμε εύκολα χωρίς καν να τα προσέξουμε.

 

Το οδοιπορικό έχει δημοσιευτεί και στο advride.gr

ΙΤΑΛΙΚΕΣ ΑΛΠΕΙΣ (Δολομίτες)

 

Ιδέα της στιγμής… έρευνα, ξενύχτι σε αφιερώματα και ταξιδιωτικούς οδηγούς… ανυπομονησία, προετοιμασία και… ξανά στον δρόμο. Αυτά είναι συνήθως τα 5 στάδια πριν από κάθε ταξίδι. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για οδοιπορικό με μοτοσυκλέτα που θα διανύσεις αρκετά χιλιόμετρα μέχρι να φτάσεις στον τελικό προορισμό…… ΑΝ αυτός υπάρχει.

Άλπεις… από μόνη της η λέξη φέρνει μπροστά σου εικόνες που σου κόβουν την ανάσα. Υψόμετρο μερικών χιλιάδων μέτρων, χιονισμένα βουνά αλλά και ανάσα δροσιάς τους καλοκαιρινούς μήνες.

1

2

3

Αλπικά πάσα…το όνειρο κάθε μοτοσικλετιστή, διαδοχικές στροφές, σα να χορεύεις επάνω στο σιδερένιο άλογο και κάθε χιλιόμετρο που αφήνεις πίσω σου τόσο πιο πολύ νιώθεις να σε αγκαλιάζει η φύση και να ξεχνάς τα πάντα… αυτό δεν είναι άλλωστε το ζητούμενο σε κάθε ταξίδι ???

4

5

Ιταλικές Άλπεις… διάσπαρτα χωριουδάκια, ξύλινα σπίτια, παρθένα φύση και επιβλητικά βουνά με απάτητο χιόνι. Προορισμός έλξης για τους λάτρεις χειμερινών σπορ αλλά και όσους αγαπάνε την οδήγηση.

Είχαμε την τύχη να επισκεφτούμε ένα μικρό κομμάτι των Ιταλικών Άλπεων κατά την διάρκεια δύο ταξιδιών, ένα το 2012 και ένα το 2014 διασχίζοντας και δύο πάσα το Falzarego (N46⁰31’10’’, E012⁰00’28’’)στα 2.105μ υψόμετρο και το Passo d iGiau (N46⁰28’56’’,E012⁰03’18’’)στα 2.233μ.

Η κοσμοπολίτικη Cortina dAmpezzo, η ‘’Πέρλα των Δολομιτών’’ (La Perla nelle Dolomiti). Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.225μ περίπου, απέχει 70χλμ από την Ιταλική πόλη Belluno και 44χλμ από τα Αυστριακά σύνορα. Περικυκλωμένη από μερικές από τις πιο διάσημες κορυφές των Δολομιτών γνωστές και ως Ampezzan Peaks αποτελεί παράδεισο για τους λάτρεις του σκι που έχουν την δυνατότητα να επιλέξουν ανάμεσα από 70 περίπου πίστες.

6

7

8

9

10

11

12

13

14

Στολισμένα μπαλκόνια με πολύχρωμες ζαρντινιέρες, ξενοδοχεία για όλες τις τσέπες και πλακόστρωτα δρομάκια για περπάτημα. Η φωτογραφική μηχανή θα πάρει φωτιά ειδικά τις απογευματινές ώρες που ο ήλιος παίζει με τις κορυφές των βουνών δημιουργώντας ένα μαγικό τοπίο. Πολλά ταβερνάκια και εστιατόρια, έτοιμα να προσφέρουν στον ταξιδιώτη τοπικές νοστιμιές όπου πολλά από τα πιάτα έχουν επιρροές από την γειτονική Αυστρία. Μερικά από τα πιο γνωστά είναι το Tivoli, το ElToula, το 5 Torriκαι το LeoneeAnna.

15

16

17

18

19

20

Όσο κι αν οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους, μόνο αν την επισκεφτείς θα μπορέσεις να νιώσεις την ομορφιά της.

Αφήσαμε πίσω μας την Cortina και αρχίσαμε να ανηφορίζουμε τα πάσα Falzarego (SR48) και Giau (SP638). Η χαρά του παιδιού… το όνειρο κάθε μοτοσικλετιστή. Επιβλητικά τοπία σε κάθε μέτρο της διαδρομής, πανοραμική θέα, νιώθεις ότι αν απλώσεις τα χέρια σου θα αγγίξεις το απέραντο γαλάζιο που απλώνεται από πάνω σου. ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ για μεγάλα παιδιά! Απολαυστικές στροφές με πολύ καλή ποιότητα ασφάλτου, αφήνεσαι στην οδήγηση, σχεδόν πάει μόνη της η μοτοσυκλέτα και κάθε τόσο ρίχνεις κλεφτές ματιές στο τοπίο γύρω σου χωρίς κανένα άγχος. Φτάνεις στην κορυφή, στάση για τσιγάρο και καφέ στην καφετέρια, φωτογράφιση και μετά ξανά παιχνίδι. Κατεβαίνεις το ένα πάσο, ανεβαίνεις το επόμενο. Όποια διαδρομή κι αν ακολουθήσεις ένα είναι σίγουρο… ότι θα βρεθείς περικυκλωμένος από τεράστια βουνά και θα χορτάσεις οδήγηση. Μπορείς να περάσεις μία μέρα ολόκληρη να ανεβοκατεβαίνεις στις κορυφές και να θέλεις κι άλλο. Όνειρο που δεν θέλεις να τελειώσει…

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

Κατηφορίσαμε προς το Alleghe με την πανέμορφη λίμνη, προορισμός για ορειβάτες, πεζοπόρους και ποδηλάτες. Το τοπίο θυμίζει έντονα Αυστρία και η ομορφιά του σε υποχρεώνει να σταματήσεις για να απολαύσεις την θέα.

40

41

42

43

44

45

46

Επόμενος προορισμός η πόλη Belluno όπου θα κάναμε στάση για φαγητό και λίγη ξεκούραση. Ύστερα από 40 λεπτά περπάτημα με την θερμοκρασία να έχει ανέβει αισθητά συγκριτικά με τα βουνά που είχαμε συνηθίσει και τον εξοπλισμό (παντελόνι, μπότες, μπουφάν, προστασίες… ) να μας δυσκολεύει ακόμα περισσότερο, ανακαλύψαμε ότι όλα τα εστιατόρια ήταν κλειστά και θα άνοιγαν αργά το απόγευμα. Οπότε ξανά στην μοτοσυκλέτα με προορισμό ένα μικρό χωριουδάκι την Follina όπου και θα διανυκτερεύαμε

47

48

49

50

51

52

Μέρη όμορφα, μαγικά, σε κάνουν να νιώθεις ήρωας παραμυθιού. Άγρια ομορφιά της φύσης που δεν έχει προλάβει να καταστρέψει ο άνθρωπος. Όπως όλες οι Άλπεις έτσι και οι Ιταλικές έχουν κάτι που σε μαγνητίζει… αν πας μία φορά θέλεις να τις επισκεφτείς ξανά και ξανά. Να περπατήσεις στα πλακόστρωτα δρομάκια, να γευτείς παραδοσιακές νοστιμιές, να οδηγήσεις φιδίσιους δρόμους περικυκλωμένος από καταπράσινα πανύψηλα δέντρα. Να φτάσεις σε κάποια από τις κορυφές και να μείνεις εκεί για ώρες, ρουφώντας όσο περισσότερο καθαρό αέρα μπορείς. Να αποθηκεύσεις βαθιά μέσα σου εικόνες και να μην χορταίνεις με τίποτα! Να νιώσεις για ακόμα μία φορά πόσο μικρός είσαι μπροστά στο μεγαλείο της φύσης…

Ακόμα κάθεσαι…? Ξεκίνα την οργάνωση, όλα είναι εκεί και σε περιμένουν…

Ημέρα 7η Sarajevo–Mokra Gora–Zlatibor

Από το μισάνοιχτο παράθυρο ηχούσαν οι ψαλμοί του Ιμάμη από τον Μιναρέ που βρισκόταν δίπλα στο ξενοδοχείο. Πόσο γουστάρω αυτό το συναίσθημα που ξυπνάς το πρωί σε έναν ξένο τόπο και ξέρεις ότι μόλις ξεκίνησε μία καινούρια ημέρα και όλα είναι εκεί έξω και σε περιμένουν να τα ‘’ρουφήξεις’’. Νέες εικόνες, νέες εμπειρίες, νέοι δρόμοι…

DSCN3364

Ξυπνήσαμε νωρίς καθώς θέλαμε να αφιερώσουμε λίγο ακόμα χρόνο σε αυτή την όμορφη πόλη υπο το φως του ήλιου. ‘Όλα έμοιαζαν αλλιώς, είχε χαθεί το ατμοσφαιρικό στοιχείο που της χάριζε η νύχτα, οι δρόμοι είχαν γεμίσει με αυτοκίνητα και ανθρώπους, υπαίθριες αγορές αριστερά και δεξιά και τα σημαδεμένα κτίρια φαινόντουσαν πλέον πιο καθαρά.

DSCN3366

DSCN3367

DSCN3368

DSCN3378

DSCN3386

DSCN3382

DSCN3389

DSCN3392

DSCN3396

DSCN3407

DSCN3401

Περιπλανηθήκαμε λίγο στο κέντρο του Sarajevo και λίγο αργότερα βρεθήκαμε ξανά στους επαρχιακούς δρόμους της Βοσνίας. Θα κατευθυνόμασταν προς την πασίγνωστη γέφυρα του Visegrad και από εκεί θα περνάγαμε ξανά σε Σέρβικο έδαφος.

Η διαδρομή μέχρι και το χωριό Socolac που σταματήσαμε για καφέ ήταν φοβερή, με καλή χάραξη και παντού πράσινο. Ευτυχώς δεν είχε κίνηση και μπορούσαμε να απολαύσουμε την οδήγηση.

DSCN3416

DSCN3421

DSCN3425

DSCN3426

DSCN3433

DSCN3436

Καθίσαμε σε ένα όμορφο υπαίθριο καφέ και μπλεχτήκαμε με τους ντόπιους. Τα βλέμματα τους έπεφταν πότε στην φορτωμένη μηχανή και πότε σε εμάς που προσπαθούσαμε να ξεκολλήσουμε από πάνω μας τα δερμάτινα μπουφάν, που με την ζέστη είχαν γίνει ένα με το δέρμα …

DSCN3440

DSCN3441

Λίγα χιλιόμετρα πριν φτάσουμε στο Visegrad μας έκανε σήμα ένας ένστολος που είχε στήσει μπλόκο στην άκρη του δρόμου. Τυπικός έλεγχος σκέφτηκα… δείχνουμε ταυτότητες χαρτιά και ξεμπερδέψαμε….

DSCN3444

DSCN3447

DSCN3475

Σταματάμε, και μέχρι να πλησιάζει είχα έτοιμα στα χέρια όλα τα απαραίτητα έγγραφα για να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα. Έλεγξε τα χαρτιά της μηχανής, είδε τις ταυτότητες και μετά άρχισε να μας μιλάει στην γλώσσα του χωρίς κανείς να καταλαβαίνει τίποτα. Προσπάθησα να του μιλήσω Αγγλικά αλλά δεν έδειχνε να καταλαβαίνει…οπότε το γύρισα κι εγώ στα Ελληνικά. Στην γλώσσα σου εσύ φίλε μου…. στην δική μου κι εγώ λοιπόν! Μεταξύ Βόσνιων – Ελληνικών και Αγγλικών καταφέραμε να καταλάβουμε τι ήθελε να μας πει κάθε φορά που τα μάτια του αγρίευαν με συνδυασμό των χεριών πάνω και κάτω.

Επέμενε ότι είχαμε κάνει προσπέραση σε όχημα, σε σημείο που απαγορευόταν. Φυσικά και δεν ίσχυε κάτι τέτοιο καθώς οδηγούσα πολύ συντηρητικά για να μπορούμε να απολαύσουμε το τοπίο γύρω μας. Αρνήθηκα ότι είχα κάνει την προσπέραση που ήθελε να μας φορτώσει και του ζητούσα να μας εξηγήσει που μας είδε και πως μπορεί να ισχυρίζεται κάτι τέτοιο από την στιγμή που αυτός ήταν παρκαρισμένος εκεί… Δεν ξέρω πως ξαφνικά άρχισε να καταλαβαίνει αυτά που του έλεγα αλλά η όλη σκηνή είχε αρχίσει να μου φαίνεται αστεία καθώς κατάλαβα ότι το μόνο που ήθελε ήταν λάδωμα. Έλα όμως που ήμουνα αποφασισμένος να μην του δώσω τίποτα γιατί δεν μου άρεσε ο τρόπος που πήγε να το φορτώσει. Ας ζήταγε χύμα την μπυρίτσα του, να του την δώσω. Άρχισε να μου λέει ότι μας είδαν συνάδελφοι του και ότι του έστειλαν φωτογραφία στο κινητό, μόλις φυσικά του ζήτησα να μας την δείξει άρχισε πάλι τις φωνές και τις χειρονομίες. Εκεί λοιπόν του πέταξα την μαγική λέξη… Please call Greek Embassy J Σταμάτησε να μιλάει…. Είδε ξανά τα χαρτιά και μάλλον κατάλαβε ότι ήμουνα διατεθειμένος να το τραβήξω και ότι δεν μας ένοιαζε αν χάναμε χρόνο, χωρίς να μιλήσει μου έδωσε τα χαρτιά αγριεμένος και είπε και αυτός με την σειρά του την μαγική λέξη που ήθελα να ακούσω…. GO!!! Θα μπορούσαμε να είχαμε μπλέξει αλλά δεν με ένοιαζε … το πολύ να χάναμε μερικές ώρες από το ταξίδι, δεν ήθελα να του δώσω λεφτά με αυτό τον τρόπο, αν μου τα ζήταγε χύμα πολύ ευχαρίστως να τον κέρναγα μια παγωμένη μπυρίτσα. Κράνος – γάντια και συνέχεια παρέα με τον ποταμό Δρίνο στα δεξιά μας μέχρι το Visegrad.

DSCN3478

DSCN3486

DSCN3491

DSCN3493DSCN3495  

DSCN3500  DSCN3498  DSCN3501

Παρκάραμε κοντά στην γέφυρα και περπατήσαμε λίγο στην γύρω περιοχή για να αποθανατίσουμε το τοπίο…

DSCN3502

DSCN3503

DSCN3504

DSCN3505

DSCN3508

DSCN3509

DSCN3511

DSCN3512

IMG_4925

IMG_4926

IMG_4932

Σε 19 χιλιόμετρα θα αφήναμε πίσω μας την Βοσνία και θα περνάγαμε ξανά σε Σέρβικο έδαφος, ανυπομονούσαμε να δούμε την Mokra Gora (Υγρό βουνό), ένα χωριό που φτιάχτηκε από τον Εμιρ Κουτσουρίτσα για τις ανάγκες της ταινίας Life is a Miracle

DSCN3529

DSCN3534

DSCN3535

DSCN3536

DSCN3537

DSCN3538

DSCN3539

DSCN3541

DSCN3544

DSCN3550

«Παρατήρησα τον λόφο Kustendorf κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας “Life is a miracle”. Από τον λόφο απέναντι, στον σιδηροδρομικό σταθμό Golubic, έναν σταθμό κατασκευασμένο για τις ανάγκες της ταινίας κοντά στον σταθμό Jatare, είδα το Mecavnik. Δεν ήταν δύσκολο, καθόμασταν για ώρες, καθώς περιμέναμε τον ήλιο να βγει από τα σύννεφα και να συνεχίσουμε τα γυρίσματα. Κατά τη διάρκεια της αναμονής, χάζευα με φθόνο το Mecavnik, έναν λόφο με τίποτε απολύτως επάνω του αλλά, όπως μου φαινόταν εμένα, με πολλή λιακάδα».

Σε μια τέτοια διαδρομή του μυαλού του ο Εμίρ Κουστουρίτσα αποφάσισε ότι έπρεπε με κάποιο τρόπο να μη φύγει από εκεί, από το μοναδικό κομμάτι γης σε αυτόν τον πλανήτη που τον μάγεψε τόσο και τον έκανε να μη θέλει να ξεκολλήσει τα μάτια του από πάνω του. Κάπως έτσι φτιάχτηκε το πράσινο χωριό του Κουστουρίτσα, το Kustendorf ή αλλιώς Kusturica Village.

«Εχασα την πόλη μου κατά τη διάρκεια του πολέμου. Αυτός είναι ο λόγος που ήθελα να φτιάξω το δικό μου χωριό. Φέρει ένα γερμανικό όνομα: Kustendorf. Θα οργανώνω εκεί σεμινάρια για ανθρώπους που θέλουν να μάθουν πώς να κάνουν κινηματογράφο, συναυλίες, κεραμικά, ζωγραφική. Είναι το μέρος όπου θα ζω και όπου μερικοί άνθρωποι θα έχουν τη δυνατότητα να έρχονται από καιρό σε καιρό. Θα υπάρχουν φυσικά και άλλοι κάτοικοι που θα εργάζονται εκεί. Ονειρεύομαι έναν ανοιχτό χώρο με καλλιτεχνική πολυμορφία, η οποία θα εναντιώνεται στην παγκοσμιοποίηση».

Η Mokra Gora ήταν ήδη γνωστή πριν ο διάσημος σκηνοθέτης αποφασίσει να φτιάξει εκεί το μίνι και σπάνιας ομορφιάς χωριό λόγω της τοπικής σιδηροδρομικής γραμμής Sargan-8, όπου συναντάται το μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως, η διαδρομή να μοιάζει απόλυτα με τον αριθμό οκτώ. Είναι εξαιρετικά αναγνωρίσιμη ακόμα και από το αεροπλάνο.

DSCN3555

IMG_4943

DSCN3557

IMG_4946

DSCN3563

IMG_4949

Τελικός προορισμός της ημέρας θα ήταν το Zlatibor. Συνεχίσαμε στον επαρχιακό δρόμο για 38 χιλιόμετρα και λίγο πριν μπούμε στο χωριό ρύθμισα το GPS να μας πάει στο δωμάτιο που είχαμε κλείσει μέσω του Booking.com.

DSCN3568

DSCN3570

DSCN3576

Δίπλα στο κατάλυμα ήταν μία τεράστια έκταση από ακαλλιέργητο χωράφι που ‘’έπαιζαν’’ μαζί του οι ακτίνες του ήλιου καθώς αυτός χανότανε πίσω από το βουνό…τι πιο όμορφο να κλείσεις την ημέρα σου απολαμβάνοντας την ομορφιά της φύσης.

DSCN3581

IMG_4984

DSCN0004

DSCN3589

DSCN3602

Αφήσαμε τα πράγματα στο δωμάτιο και κατευθυνθήκαμε προς το κέντρο. Παρκάραμε την μηχανή και ένας κύριος που καθόταν σε ένα κουβούκλιο (δεν καταλάβαμε ποτέ τι ακριβώς έκανε εκεί καθώς δεν υπήρχε κάποιο πάρκινγκ ή κάτι άλλο να φυλάξει) προθυμοποιήθηκε να μας φυλάξει τα κράνη για να μην τα κουβαλάμε. Οι Σέρβοι είναι πολύ φιλόξενος λαός και όπου κι αν πηγαίναμε μας το αποδεικνύανε. Αποφασίσαμε να μην τα αφήσουμε γιατί ποτέ δεν ξέρεις…

DSCN3615

DSCN3616

DSCN3618

DSCN3619

DSCN3620

DSCN3621

Παντού γύρω μας υπήρχαν τουρίστες από όλα τα μέρη του κόσμου και ακολουθήσαμε το πλήθος στην υπαίθρια αγορά που ήταν στημένη. Ευκαιρία να αγοράσουμε σουβενίρ και να δοκιμάσουμε τοπικές Σέρβικες νοστιμιές.

DSCN3623

DSCN3625

DSCN3631

DSCN3634

Καθώς έπεφτε η νύχτα η θερμοκρασία είχε αρχίσει να αλλάζει σε σημείο να κάνει κρύο λόγω της υγρασίας και ήταν από τις λίγες φορές που φορούσαμε άνετα τα δερμάτινα μπουφάν με την επένδυση.

ΠΗΛΙΟ (Κυκλώνοντας το βουνό των κενταύρων)

Κείμενο/φωτογραφίες : Σωκράτης Πανουσίου

image

Το Πήλιο είναι ένα από τα ομορφότερα ελληνικά βουνά. Αποτελεί ταυτόχρονα και έναν από τους δημοφιλέστερους προορισμούς της πατρίδας μας.  Με μέγιστο υψόμετρο τα 1.624 μέτρα και θέα το Αιγαίο και τον Παγασητικό, το «Βουνό των Κενταύρων»* συνδυάζει με απίστευτη αρμονία την οργιώδη βλάστηση, τα άφθονα πηγαία νερά, τις πεντακάθαρες εξωτικές παραλίες, τα αρχοντικά με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική φυσιογνωμία και την αυθεντική ελληνική παραδοσιακή κουζίνα.

Στο Πήλιο σύμφωνα με τη μυθολογία κατοικούσαν οι περιβόητοι Κένταυροι, πλάσματα που ήσαν κατά το ήμισυ άνθρωποι και κατά το ήμισυ άλογα! Ένας άλλος μύθος λέει ότι από την Ιωλκό (που βρισκόταν περίπου εκεί που βρίσκεται σήμερα ο Βόλος) ο Ιάσων επιβιβάστηκε στην Αργώ και ξεκίνησε την Αργοναυτική Εκστρατεία για να φέρει το χρυσόμαλλο δέρας από την Κολχίδα της Μικράς Ασίας.

image

Το Πήλιο θεωρείται και είναι το πιο πυκνοκατοικημένο Ελληνικό βουνό. Στον κυρίως όγκο του βουνού βρίσκονται περίπου 30 παραδοσιακά χωριουδάκια, το καθένα με το δικό του χαρακτήρα, τα περιποιημένα σπιτάκια, τους ξενώνες, τις ταβέρνες, τα καλντερίμια και τα "παζάρια". Έτσι αποκαλούν στο βουνό των Κενταύρων τις πλατείες. Και τι πλατείες! Η μία πιο όμορφη από την άλλη! Όλες με τον απαραίτητο πλάτανο, την πέτρινη βρυσούλα, τα καφενεδάκια και τα τσιπουράδικα!Ειδικότερα η κυκλική διαδρομή ξεκινώντας από Βόλο προς Πορταριά – Μούρεσι – Τσαγκαράδα – Μηλιές – Αγριά και επιστροφή στο Βόλο είναι γνωστή στους ντόπιους αλλά και στον ταξιδιάρικο μοτοσυκλετιστικό κόσμο και ονομάζεται «μεγάλος γύρος του Πηλίου».

Ξεκινώντας από Βόλο αξίζει να περάσουμε πρώτα από την πανέμορφη Μακρυνίτσα που θεωρείται – όχι άδικα – και το «μπαλκόνι του Πηλίου». Χαρακτηρισμός αρκετά πετυχημένος μιας και η Μακρυνίτσα έχει την ιδιαιτερότητα να είναι χτισμένη αμφιθεατρικά σε υψόμετρο από 300 μ. μέχρι 850 μ. με την κεντρική της πλατεία να είναι στα 625 μ. , απ’ όπου ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει την άπλετη θέα προς Βόλο και τον Παγασητικό Κόλπο. Διατηρητέος οικισμός μιας και ξεχωρίζει για την αρχιτεκτονική του φυσιογνωμία, τα καλοδιατηρημένα και αναστηλωμένα αρχοντικά του, τα γραφικά και αριστοτεχνικά καλντερίμια του, τις 60 περίπου παραδοσιακές του κρήνες (από τις οποίες οι 40 έχουν χαρακτηριστεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία) και το καταπράσινο τοπίο με τα πλατάνια, τις καστανιές, τις καρυδιές και τις οξιές. Ο δρόμος τερματίζει στην πλατεία Μπράνη όπου είναι και το Παρκινγκ για τα οχήματα μιας και ο πλακόστρωτος κεντρικός δρόμος που ξεκινάει από εκεί χρησιμοποιείται μόνο για προσωρινή επιβίβαση αποβίβαση. Εμείς κινηθήκαμε άνετα σε αυτόν αφού ήταν και επιλέξαμε να χρησιμοποιήσουμε την Μακρυνίτσα ως διαμονή και βάση για τις περαιτέρω εξορμήσεις μας.

Μακρυνίτσα (Το μπαλκόνι του Πηλίου)

Ο κεντρικός δρόμος:

image

Επόμενος προορισμός  Πορταριά (3χιλ. από Μακρυνίτσα) και συνεχίζουμε ανηφορικά μέχρι τα Χάνια (1200μ. υψόμετρο) το χειμερινό θέρετρο όπου αποτελεί ορμητήριο για τους λάτρεις του χειμερινού σκι μιας και λίγο μετά βρίσκεται η τοποθεσία Αγριόλευκες με το πολύ καλά οργανωμένο χιονοδρομικό κέντρο Πηλίου (1427μ). Tip… Όσο δεν υπάρχει χιόνι προσφέρεται και για κάποιες «ειδικές» διαδρομές με μηχανή.

Από εκεί ξεκινάει η κατάβαση με θέα πλέον προς το Αιγαίο. Ο δρόμος στο τμήμα αυτό (επαρχ. Δρόμος Κισσού) είναι σχετικά νέος οπότε η ποιότητα του οδοστρώματος είναι άριστη προσφέροντας καλή πρόσφυση, ωστόσο δεν μπορείς να χαλαρώσεις με το δίτροχο αφού οι δρόμοι σε όλο το βουνό είναι σχετικά στενοί και απαιτείται πολύ προσοχή. Εναλλακτικά υπάρχει και δρόμος προς Ζαγορά που είναι εξίσου όμορφος και γραφικός ειδικά στα πρώτα χιλιόμετρα.

image

Κατηφορίζοντας φτάνουμε στο Μούρεσι και σε άλλα τουριστικά θερινά θέρετρα με υπέροχες εξωτικής ομορφιάς παραλίες (εκτεθειμένες όμως στον Βοριά). Το γνωστότερο είναι ο Άγιος Ιωάννης (επίνειο του Αγ. Δημήτριου) όπου υπάρχει και το οργανωμένο camping PapaNero στην ομώνυμη παραλία.

Λίγο παραπέρα είναι η Τσαγκαράδα που λέγεται ότι είναι ένα χωριό μέσα στο δάσος ή το δάσος είναι μέσα στο χωριό. Ο παραδοσιακός αυτός οικισμός είναι ο πιο αραιοκατοικημένος, όχι μόνο στο βουνό των Κενταύρων, αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα, αφού στην ουσία πρόκειται για μία πολύ μεγάλη περιοχή πνιγμένη στο πράσινο. Τα ψηλότερα σπίτια βρίσκονται στα 540 μ. υψόμετρο και τα χαμηλότερα δίπλα στη θάλασσα. Η κεντρικότερη πλατεία (της Αγ. Παρασκευής) έχει 420 μ. υψόμετρο.

Χάρη στην οργιώδη βλάστηση, τους θερινούς μήνες η θερμοκρασία στα ψηλότερα σημεία του χωριού είναι το μεσημέρι έως και 8°C χαμηλότερη απ’ ό,τι είναι την ίδια ώρα στα χαμηλά, δηλαδή στη θάλασσα. Κάνεις δηλαδή το μπάνιο σου στη θάλασσα και σε 5 λεπτά αράζεις σε κάποια δροσερή πλατεία για τα περαιτέρω σχετικά μεζεδάκια…

image

Άξιο αναφοράς και το ομώνυμο πετρόχτιστο τοξωτό γεφύρι. Χτίστηκε τον 18ο αιώνα (Χτίστηκε το 1787) και γεφυρώνει το φαράγγι του Μυλοποτάμου που βρίσκεται ανάμεσα στην Τσαγκαράδα και το Ξουρίχτι. Η πρόσβαση σε αυτό είναι πολύ εύκολη. Από τον κεντρικό δρόμο μετά την πινακίδα που οριοθετεί την Τσαγκαράδα θα συναντήσετε μία πινακίδα που γράφει «παλιό γεφύρι». Ένα κατηφορικό μονοπάτι ανάμεσα στις καστανιές σας οδηγεί σε λίγα λεπτά σε ένα απίθανο μέρος μέσα στο δάσος με τα πλατάνια.

Από Τσαγκαράδα επίσης μπορεί να υπάρξει άλλη μια μικρή απόκλιση (7 χιλ.) προς την χιλιο φωτογραφημένη παραλία του Μυλοπόταμου. Στην ουσία πρόκειται για μια διπλή παραλία που χωρίζεται φυσικά σε βόρειο και νότιο μέρος μέσω ενός τρύπιου βράχου που επιτρέπει την επικοινωνία των δύο τμημάτων.

Περνώντας το καταπράσινο φαράγγι συνεχίζουμε τον δρόμο προς Μηλιές – Βυζίτσα – Πινακάτες. Οικισμοί που ξεχειλίζουν από γραφικότητα και την ιδιαίτερη πηλιορείτικη αρχιτεκτονική. Όχι άδικα θεωρείται ότι αυτοί οι γραφικότατοι οικισμοί αποτελούν ένα ζωντανό υπαίθριο μουσείο της παραδοσιακής πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής.

Η μαρμάρινη νεοκλασική κρήνη με λεοντοκεφαλές του 1894

image

Άξιο αναφοράς η αναβίωση του θρυλικού «Μουντζούρη» το τρενάκι που τα τελευταία χρόνια μπήκε και πάλι στις ράγες και ξεκινάει από τα Άνω Λεχώνια και καταλήγει στις Μηλιές. Παλαιότερα η αφετηρία του ήταν στο κέντρο του Βόλου και εξυπηρετούσε όλη την επιβατική κίνηση προς το νοτιοδυτικό τμήμα του βουνού. Σήμερα πλέον έχει τουριστικό χαρακτήρα και εκτελεί δρομολόγια κυρίως τη θερινή σεζόν.

Ο Θρυλικός Μουντζούρης:

image

Από εκεί κατηφορίζουμε  με θέα πλέον τον Παγασητικό ,μια υπέροχη διαδρομή  με συνεχόμενα στροφηλίκια. Φθάνοντας στον Αγιο Βλάσιο (παλαιότερα το χωριό λεγόταν Καραμπάσι) η βλάστηση σκεπάζει τον δρόμο. Το κομμάτι της διαδρομής που αξίζει περισσότερο είναι τα 2-3 χλμ. από τον οικισμό Παλαιόκαστρο μέχρι τα Άνω Λεχώνια. Ο δρόμος χώνεται μέσα σε μια ρεματιά με πυκνή αδιαπέραστη βλάστηση, σα να είμαστε στη ζούγκλα! Στο μεγαλύτερο τμήμα αυτού του κομματιού ο ήλιος δεν φτάνει ποτέ στο έδαφος, αφού τα δέντρα εκατέρωθεν του οδοστρώματος είναι τόσο σφιχτά αγκαλιασμένα, που δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις ποιο κλαδί ανήκει σε ποιο δέντρο ενώ με άφθονα ρυάκια κυλούν δίπλα στο δρόμο.

Από εκεί μπορούμε να αποκλίνουμε αν θέλουμε προς Άγιο Λαυρέντιο (10 χιλ στο πήγαινε).

Εν κατακλείδι ακολουθούμε την διαδρομή προς Αγριά και στην συνέχεια οδηγούμε προς Βόλο όπου κλείνει και η κυκλική διαδρομή μας. 
Το Πήλιο δίνει την ευκαιρία σε κάθε μοτοταξιδιώτη να απολαύσει αυτήν την ευλογημένη γη κατά μήκος του οδικού του δικτύου αλλά και μέσω των κατάφυτων μονοπατιών του! Είναι ένας "πρέπει να πας " προορισμός για όλους !

image

Ευχαριστώ πολύ τον φίλο μοτοσικλετιστή Σωκράτη Πανουσίου για την παραχώρηση του άρθρου.

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί και στο Moto Taxidiotis

Ημέρα 6η – Σέρβια (Βελιγράδι) – Βοσνία(Sarajevo)

Το αρχικό πλάνο ήταν να παραμείνουμε στην Σερβία και να κατεβούμε νότια με διανυκτέρευση στην Mokra Gora. Κοιτώντας όμως τους χάρτες το προηγούμενο βράδυ κάτι μας έτρωγε, θέλαμε για ακόμα μία φορά να αλλάξουμε την προγραμματισμένη πορεία μας.

Είχαμε ακούσει πολύ καλά λόγια για το Sarajevo και γενικότερα για τις ομορφιές της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης. Είδαμε λίγο τις τιμές για διαμονή στην Mokra Gora και σχεδόν όλα τα καταλύματα που βρίσκαμε ήταν στα 70€ (αρκετά ακριβά για τα δεδομένα της Σερβίας) και άλλα δεν είχαν διαθεσιμότητα. Οπότε χωρίς πολλές σκέψεις ξεκινήσαμε προς τα σύνορα Σερβίας – Βοσνίας και θα αποφασίζαμε στην διαδρομή τι θα κάναμε.

Γρήγορο πρωινό στον πλούσιο μπουφέ του ξενοδοχείου, πακετάρισμα και ξανά στον δρόμο. Θα περνάγαμε από την πόλη Loznica και από εκεί είτε θα συνεχίζαμε προς Mokra Gora είτε θα μπαίναμε στην Βοσνία μέσω Zvornic. Τα χιλιόμετρα μέχρι την Loznica (145χλμ από το Βελιγράδι) βγήκαν εύκολα και ξεκούραστα. Είχε φτάσει η ώρα της απόφασης…. Χωρίς πολλές συζητήσεις αποφασίστηκε να περάσουμε Βοσνία, εξάλλου όταν έχεις το ιστορικό Sarajevo τόσο κοντά σου νομίζω δεν θέλει και πολύ σκέψη για το αν θα πας…

Φτάσαμε στον συνοριακό σταθμό και με λίγη καθυστέρηση καθώς ζήτησαν να δουν όλα τα έγγραφα, δικά μας και της μοτοσυκλέτας, περάσαμε στην Βοσνία διασχίζοντας τον ποταμό Δρίνο.

DSCN3139

Αμέσως άλλαξε το τοπίο και οδηγούσαμε παράλληλα με τον ποταμό σε μία φοβερή διαδρομή με διαδοχικές στροφές και καλή άσφαλτο που μας επέτρεπε να χαλαρώσουμε και να απολαύσουμε το τοπίο και την φύση. Θα ανηφορίζαμε προς την πόλη Vlasenica σε υψόμετρο 660μ.και από εκεί θα καταλήγαμε στο Sarajevo περνώντας από το Socolac. Η απόσταση από το Zvornic μέχρι το Sarajevo είναι 126χλμ περίπου.

DSC01005

DSC01009

DSC01010

DSC01020

Όσο ανεβαίναμε σε υψόμετρο τόσο έπεφτε η θερμοκρασία κάνοντας τις συνθήκες ιδανικές για οδήγηση μηχανής.

DSCN3140

DSCN3141

DSCN3142

DSCN3143

DSCN3151

Κάθε λίγα χιλιόμετρα κάναμε στάσεις στην άκρη του δρόμου για να απολαύσουμε με ησυχία την ηρεμία και την ομορφιά της φύσης.

DSCN3168

DSCN3182

DSCN3186

DSCN3188

Οι πινακίδες έδειχναν ότι πλησιάζαμε στο Sarajevo αλλά εμείς ήμασταν ακόμα μέσα στα βουνά, μας είχε κάνει τρομερή εντύπωση πώς είναι δυνατόν να λέει ότι απέχουμε 10 – 15 χλμ από το Sarajevo και να μην φαίνεται καν. Το είχα εντελώς διαφορετικά στο μυαλό μου και πολλές φορές αναρωτιόμουνα μήπως κάτι δεν είχαμε υπολογίσει σωστά στην διαδρομή και είχαμε πάρει λάθος δρόμο. Με όλες τις στάσεις που είχαμε κάνει κατά την διάρκεια του ταξιδιού είχαμε καθυστερήσει αρκετά και ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει. Από την άλλη δεν μας περίμενε και κανείς οπότε δεν υπήρχε λόγος άγχους. Κάποια στιγμή θα φτάναμε! Το GPS όπως πάντα όποτε το χρειαζόμασταν δεν δούλευε, οπότε εφόσον οι πινακίδες έλεγαν ότι πλησιάζουμε δεν έμενε τίποτα άλλο απ το να βασιστούμε σε αυτές.

DSCN3154

DSCN3160

DSCN3195

DSCN3196

DSCN3202

DSCN3208

DSCN3220

DSCN3225

Μπαίνοντας στο Sarajevo ψάξαμε να βρούμε το ξενοδοχείο (Hotel Hayat) που είχαμε κλείσει κατά την διάρκεια της διαδρομής όταν αποφασίσαμε ότι τελικά θα περνάγαμε στην Βοσνία. Ευτυχώς το GPS αποφάσισε να δουλέψει και έτσι δεν δυσκολευτήκαμε καθόλου. Η τιμή που το βρήκαμε ήταν στα 50€ για δίκλινο δωμάτιο μαζί με το πρωινό. Καθόλου άσχημα για Sarajevo και ειδικά την περίοδο που πήγαμε που είχε πολύ τουρισμό.

Είχε νυχτώσει αλλά είχαμε στην διάθεση μας μόνο λίγες ώρες να προλάβουμε να δούμε όσα περισσότερα μπορούσαμε καθώς την επόμενη ημέρα θα περνάγαμε ξανά στην Σερβία με προορισμό την Mokra Gora.

Ευτυχώς το ξενοδοχείο ήταν μέσα στην πόλη οπότε αφήσαμε την μηχανή στο parking και πήγαμε με τα πόδια στο κέντρο. Έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεσαι μεταφορικό μέσο.

Κόσμος παντού, από κάθε πλευρά του πλανήτη με τις φωτογραφικές μηχανές να έχουν πάρει φωτιά και σε ορισμένα σοκάκια ίσα που χώραγες να περάσεις. Δεν ξέραμε τι περιμέναμε να δούμε ούτε είχαμε προλάβει να διαβάσουμε πολλά, αφήσαμε το ένστικτο να μας οδηγήσει και απλά χαθήκαμε στα στενά χαζεύοντας τα κτίρια και τον κόσμο, προσπαθώντας να μάθουμε όσα περισσότερα μπορούσαμε για την πόλη και την κουλτούρα των ανθρώπων. Περίμενα να δω συντρίμμια, κατεστραμμένα κτίρια από τον πόλεμο και φτώχια. Αντί για αυτό όμως, όσο περπατούσαμε βλέπαμε παντού σημάδια ανάπτυξης και προσπάθειας των ανθρώπων να φτιάξουν την πόλη τους. Για ακόμα μία φορά μας έκανε εντύπωση το πόσο καθαρά ήταν και δεν μπορούσες να διανοηθείς ότι πριν μερικά χρόνια σε αυτή την πόλη υπήρχε πόλεμος και καταστροφές.

DSCN3240

DSCN3242

DSCN3252

DSCN3271

DSCN3273

DSCN3274

DSCN3279

DSCN3291

Ψάχναμε να βρούμε τα βομβαρδισμένα κτίρια αλλά λόγω του ότι ήταν νύχτα και το φως περιορισμένο δυσκόλευε την αναζήτηση. Μόλις απομακρυνθήκαμε από το κέντρο και αρχίσαμε να περπατάμε σε ερημικά σοκάκια φάνηκαν και τα πρώτα απομεινάρια του πολέμου.

DSCN3295

DSCN3296

DSCN3327

DSCN3347

DSCN3348

DSCN3350

Συνθήματα στους τοίχους και τρύπες παντού από βόμβες και πυρομαχικά. Εγκαταλελειμμένα και ετοιμόρροπα …. σχεδόν άκουγες ακόμα τις σειρήνες. Ένιωθα περίεργα που περπατούσα στους δρόμους που έχουν σκοτωθεί άδικα τόσες ψυχές…. Σκεφτόμουν πόσο σκληρός μπορεί να γίνει ο άνθρωπος και ντρεπόμουνα που άνηκα σε αυτό το είδος. Θυμάμαι εικόνες από την τηλεόραση και δημοσιεύματα στις εφημερίδες όταν ήμουν σε ηλικία 14-15 χρονών για τον πόλεμο στο Σαράγεβο και τότε μου φαινόταν τόσο μακριά από εμένα, από τον μικρόκοσμο μου. Τώρα βρισκόμασταν εδώ… περπατούσαμε στους δρόμους που πριν λίγα χρόνια μύριζε θάνατο και μπαρούτι και τώρα δεν άκουγες τίποτα…. Μία ηρεμία απίστευτη και όσο έβλεπα τα κτίρια ήταν σαν να βλέπω ξανά όλα αυτά που έδειχνε η τηλεόραση τότε…. την καταστροφή.

Μαζεύοντας τις σκέψεις μας και αποθηκεύοντας βαθιά μέσα μας όλα αυτά που είδαμε, κατευθυνθήκαμε ξανά προς το κέντρο για την αναζήτηση φαγητού. Η ώρα είχε πάει 00:00 και οι δρόμοι είχαν αρχίσει να αδειάζουν.

DSCN3303

 DSCN3304

 DSCN3308

 DSCN3311

 DSCN3315

 DSCN3330

 DSCN3331

 DSCN3339

Είχαμε κουραστεί πολύ από το ταξίδι και το περπάτημα και τα περισσότερα εστιατόρια είχαν κλείσει. Ακόμα μία φορά ξεχαστήκαμε και παραλίγο να μείνουμε νηστικοί. Ευτυχώς βρέθηκε ένα μαγαζί όπου σέρβιρε ακόμα και καταφέραμε να φάμε. Παντού γύρω μας υπήρχε το μουσουλμανικό στοιχείο. Ακούγαμε από τα μεγάφωνα ψαλμούς και στις αυλές των μιναρέδων οι πιστοί γονατισμένοι προσευχόντουσαν.

Περιπλανηθήκαμε λίγο ακόμα στα σοκάκια της πόλης και επιστρέψαμε στο δωμάτιο περιμένοντας με αγωνία την επόμενη ημέρα όπου θα βλέπαμε για λίγο το Sarajevo υπό το φώς του ήλιου.

Επόμενη Σελίδα

 

 

 

Ημέρα 5η – Περίπατος στο Βελιγράδι

Όταν αρχίσαμε να σχεδιάζουμε το ταξιδιωτικό στα Βαλκάνια, υπολογίζαμε πως πρέπει να αφιερώσουμε τουλάχιστον μία ολόκληρη ημέρα στο Βελιγράδι για να μπορέσουμε να δούμε όσα περισσότερα μπορούμε καθώς είχαμε ακούσει τα καλύτερα λόγια, τόσο για την πόλη όσο και για τους ανθρώπους της. Ήμασταν στην 5η ημέρα του ταξιδιού και η κούραση λόγω της ζέστης αλλά και της ποιότητας των δρόμων των γειτονικών χωρών είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνιση της, οπότε αφήσαμε την μηχανή στο γκαράζ του ξενοδοχείου και χρησιμοποιήσαμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς για να εξερευνήσουμε το Βελιγράδι.

Η στάση του λεωφορείου ήταν πολύ κοντά στο ξενοδοχείο, ψάξαμε στους γύρω δρόμους να αγοράσουμε εισιτήρια αλλά όπου κι αν ρωτήσαμε η απάντηση ήταν αρνητική. Ευτυχώς υπάρχει η εναλλακτική να αγοράσεις και μέσα στο λεωφορείο πληρώνοντας μία πολύ μικρή διαφορά στην τιμή.

Αναμονή στην στάση λοιπόν και ύστερα από λίγα λεπτά το λεωφορείο έφτασε…

DSC00948

DSC00979

Λένε ότι η πρώτη εικόνα είναι και η πιο σημαντική και σε αυτό το Βελιγράδι μας είχε ήδη κερδίσει. Είχαμε κολλήσει τα πρόσωπα μας στα τζάμια του λεωφορείου παρατηρώντας τους περαστικούς σαν παιδάκια που πήγαιναν στο σχολείο. Οι πραγματικές συνθήκες ήταν λίγο διαφορετικές βέβαια… η αφόρητη ζέστη σε συνδυασμό με την πολυκοσμία, μας έκαναν να θέλουμε να αποβιβαστούμε όσο το δυνατό πιο γρήγορα.

DSC00987

IMG_4513

 DSC00981

DSC00984

Το ξενοδοχείο που μέναμε ήταν σχετικά κοντά στο κέντρο της πόλης και έτσι μέσα σε λίγα λεπτά βρεθήκαμε σε έναν από τους κεντρικούς πεζόδρομους.Όλα ήταν πεντακάθαρα, και ο κόσμος πολύ περιποιημένος και καλοντυμένος.

DSCN2994

DSCN2995

DSCN2998

DSCN3004

Με κάποιες μικρές εξαιρέσεις βέβαια που παντού συναντάς….

DSCN3045

Υπήρχαν πολλά Ελληνικά μαγαζιά να μας θυμίζουν ότι υπάρχουν παντού Έλληνες σε όποιο μέρος του κόσμου κι αν πας…

DSCN3005

Κατευθυνθήκαμε προς το φρούριο της πόλης, μια τεράστια έκταση γεμάτη πράσινο και φοβερή θέα προς την πόλη και την ένωση των ποταμών Savva και Δούναβη. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε για την ιστορία του φρουρίου Belgrade Fortress History

beogradska-tvrdjava-02

beogradska-tvrdjava-08

DSCN3011

IMG_4570

IMG_4567

Συνεχίσαμε προς την οδό Strahinjica Bana γνωστή και ως Silicon Valley του Βελιγραδίου. Θυμίζει κάτι από το δικό μας Κολονάκι με πολλά μπαράκια και εστιατόρια αριστερά και δεξιά του δρόμου με τιμές λίγο πιο τσιμπημένες από τα υπόλοιπα και θαμώνες που μόλις έχουν βγει από κομμωτήριο και κέντρα αισθητικής. Αν τύχει και χωρέσει στο πρόγραμμα σας έχει καλώς, αλλιώς αφήστε το τελευταίο. Η υπόλοιπη περιοχή του Βελιγραδίου είναι πιο αξιόλογη και έχει πολλά περισσότερα πράγμα να δει κανείς…

DSCN3032

Στο τέλος του δρόμου υπάρχει και η Ελληνική Πρεσβεία με κλασσική φιγούρα προσωπικού φύλαξης που άνετα θα συναντούσες και στην χώρα μας 🙂

IMG_4586

Χωθήκαμε πάλι στο κέντρο της πόλης σε έναν από τους πολλούς πεζόδρομους με σκοπό να κάτσουμε κάπου για φαγητό. Είχε πολλά μαγαζιά και τα περισσότερα ήταν πολύ περιποιημένα και με λογικές τιμές οπότε δεν δυσκολευτήκαμε καθόλου. Όλο το μέρος είναι πολύ γραφικό και κάθε τόσο περνούσαν τσιγγάνοι με ακορντεόν να μας θυμίζουν ότι ήμασταν στα Βαλκάνια. Πολύ όμορφο και οικείο σκηνικό. Κάποιες στιγμές αν δεν άκουγες την διαφορετική διάλεκτο ένιωθες ότι ήσουν στην Πλάκα, το Μοναστηράκι,το Θησείο… υπήρχαν πολλά κοινά στοιχεία με την χώρα μας.

DSCN3038

DSCN3040

Συνεχίσαμε την περιπλάνηση και βρεθήκαμε στο παλιό παλάτι (Stari Dvor) που στις μέρες μας στεγάζει το Δημαρχείο της πόλης.

Παλάτι

παλιο παλατι 2

Επόμενος προορισμός…. η πλατεία της Δημοκρατίας (Trg Republike) όπου βρίσκονται κάποια από τα διασημότερα κτίρια και αξιοθέατα της πόλης, συμπεριλαμβανομένου του εθνικού μουσείου, του εθνικού θεάτρου και του αγάλματος του Πρίγκιπα Μιχαήλ. Η πλατεία διαμορφώθηκε μετά την καταστροφή της πύλης Stambol του 1886, που ονομάζονταν έτσι εξαιτίας του δρόμου που τη διέσχιζε και οδηγούσε στην Κωνσταντινούπολη. Λίγο μετά (1869) κατασκευάστηκε και το εθνικό θέατρο. Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου τα περισσότερα κτίρια επί της πλατείας, καταστράφηκαν από βομβαρδισμούς και μετά το πέρας του πολέμου αφαιρέθηκαν και οι γραμμές του τραμ. Σήμερα η πλατεία είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία της πόλης και κεντρική εμπορική περιοχή. Όσον αφορά το μπρούτζινο άγαλμα του Πρίγκιπα Μιχαήλ πάνω στο άλογο, δημιουργήθηκε από τον Ιταλό γλύπτη Enrico Pazzi το 1882. Το άγαλμα θυμίζει στο κοινό το μεγαλύτερο επίτευγμα του πρίγκιπα, τη νίκη του κατά των Τούρκων και την απελευθέρωση των τελευταίων 7 πόλεων κατά το 1867. Τα ονόματα των πόλεων βρίσκονται χαραγμένα σε πλάκες στο μνημείο και το χέρι του Μηχαήλ δείχνει προς την Κωνσταντινούπολη, καλώντας τους Τούρκους να φύγουν από την χώρα.

dfg

Η ζέστη ήταν αφόρητη και με το περπάτημα κάτω από τον καυτό ήλιο ένιωθες γρήγορα να εξαντλείσαι. Ευτυχώς υπήρχαν πολλά μέρη με ίσκιο και παγκάκια να κάτσεις και να ξεκουραστείς καθώς και αρκετά κιόσκια που πουλούσαν παγωτά. Σε ένα από αυτά μου έκανε εντύπωση ότι παρείχε και δωρεάν Wifi, οπότε έπαιρνες το παγωτάκι σου, καθόσουνα στο παγκάκι και παράλληλα κοίταγες στο κινητό πληροφορίες για το επόμενο αξιοθέατο.

DSCN3064

Δεν θα μπορούσαμε να φύγουμε από το Βελιγράδι αν δεν επισκεπτόμασταν τον ναό του Αγίου Σάββα (Hram svetog Save)

DSC00992

DSCN3083

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Σάββα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον για εμάς τους Έλληνες, καθώς είναι ο μεγαλύτερος Ορθόδοξος ναός στον κόσμο. Είναι αφιερωμένος στον Άγιο Σάββα, ιδρυτή της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και σημαντικό πρόσωπο της χώρας κατά τη μεσαιωνική εποχή. Η κατασκευή του ναού έγινε αποκλειστικά με προσφορές ενώ εικάζεται ότι χτίστηκε στο σημείο που θάφτηκε ο Άγιος Σάββας. Τα πρώτα σχέδια δημιουργήθηκαν το 1905 αλλά απορρίφθηκαν και στη συνέχεια οι Βαλκανικοί πόλεμοι και ο Πρώτος Παγκόσμιος πάγωσαν την κατασκευή. Τελικώς το 1926 επιλέχτηκε το σχέδιο του αρχιτέκτονα Aleksandar Deroko ανάμεσα σε 22 υποψηφιότητες και 340 χρόνια μετά το κάψιμο του πτώματος του Αγίου Σάββα, το 1935, η κατασκευή του τεράστιου ναού ξεκίνησε για να σταματήσει ξανά κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου. Μετά από αρκετά χρόνια, το 1985 οι εργασίες συνέχισαν με μεγαλύτερο επίτευγμα την εγκατάσταση του θόλου με βάρος 4.000 τόνους το 1989. Σήμερα η εκκλησία είναι έτοιμη εξωτερικά, ωστόσο υπάρχουν ακόμα πολλά να γίνουν στο εσωτερικό. Σκοπός είναι το εσωτερικό να γεμίσει από ψηφιδωτά, δείγματα των οποίων μπορείτε να δείτε στην είσοδο του ναού.

Είχε αρχίσει να βραδιάζει…  πήραμε το τραμ για να βρεθούμε με φίλους Σέρβους που θα μας πήγαιναν στην λίμνη Ada (Ada Ciganlija) για βραδινό φαγητό. Η λίμνη Ada θεωρείται από τους ντόπιους η Παραλία του Βελιγραδίου.

IMG_4668

IMG_4669

Είναι μια από τις μεγαλύτερες αστικές παραλίες της Ευρώπης, με περισσότερα από 7 χιλιόμετρα ακτογραμμή. Το νησί Ada δημιουργήθηκε τεχνητά στις όχθες του ποταμού Sava και το καλοκαίρι το επισκέπτονται πάνω από 100.000 άτομα ημερησίως που μπορούν να φτάσουν τους 300.000 τα Σαββατοκύριακα. Οι ντόπιοι το αποκαλούν ‘Θάλασσα του Βελιγραδίου’ ή ‘Χαβάη του Βελιγραδίου’. Η παραλία είναι πολύ οργανωμένη και διαθέτει ναυαγοσώστες και ιατρικό προσωπικό. Δεν είναι όμως απλά μια παραλία, υπάρχουν παντού εστιατόρια, καφετέριες και καντίνες με fast food. Μπορείτε να βρείτε αθλητικές εγκαταστάσεις και να κάνετε ποδήλατο, rollers, κανό καθώς και πολλά μονοπάτια για περίπατο. Το βράδυ το σκηνικό αλλάζει και στα περισσότερα εστιατόρια θα δείτε και από κάποια μικρή μπάντα να παίζει μουσική.

IMG_4679

Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε ντόπια Ρακί που μπορείτε να την βρείτε σε διάφορες γεύσεις!!!

Επόμενη Σελίδα