Ημέρα 5η – Περίπατος στο Βελιγράδι

Όταν αρχίσαμε να σχεδιάζουμε το ταξιδιωτικό στα Βαλκάνια, υπολογίζαμε πως πρέπει να αφιερώσουμε τουλάχιστον μία ολόκληρη ημέρα στο Βελιγράδι για να μπορέσουμε να δούμε όσα περισσότερα μπορούμε καθώς είχαμε ακούσει τα καλύτερα λόγια, τόσο για την πόλη όσο και για τους ανθρώπους της. Ήμασταν στην 5η ημέρα του ταξιδιού και η κούραση λόγω της ζέστης αλλά και της ποιότητας των δρόμων των γειτονικών χωρών είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνιση της, οπότε αφήσαμε την μηχανή στο γκαράζ του ξενοδοχείου και χρησιμοποιήσαμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς για να εξερευνήσουμε το Βελιγράδι.

Η στάση του λεωφορείου ήταν πολύ κοντά στο ξενοδοχείο, ψάξαμε στους γύρω δρόμους να αγοράσουμε εισιτήρια αλλά όπου κι αν ρωτήσαμε η απάντηση ήταν αρνητική. Ευτυχώς υπάρχει η εναλλακτική να αγοράσεις και μέσα στο λεωφορείο πληρώνοντας μία πολύ μικρή διαφορά στην τιμή.

Αναμονή στην στάση λοιπόν και ύστερα από λίγα λεπτά το λεωφορείο έφτασε…

DSC00948

DSC00979

Λένε ότι η πρώτη εικόνα είναι και η πιο σημαντική και σε αυτό το Βελιγράδι μας είχε ήδη κερδίσει. Είχαμε κολλήσει τα πρόσωπα μας στα τζάμια του λεωφορείου παρατηρώντας τους περαστικούς σαν παιδάκια που πήγαιναν στο σχολείο. Οι πραγματικές συνθήκες ήταν λίγο διαφορετικές βέβαια… η αφόρητη ζέστη σε συνδυασμό με την πολυκοσμία, μας έκαναν να θέλουμε να αποβιβαστούμε όσο το δυνατό πιο γρήγορα.

DSC00987

IMG_4513

 DSC00981

DSC00984

Το ξενοδοχείο που μέναμε ήταν σχετικά κοντά στο κέντρο της πόλης και έτσι μέσα σε λίγα λεπτά βρεθήκαμε σε έναν από τους κεντρικούς πεζόδρομους.Όλα ήταν πεντακάθαρα, και ο κόσμος πολύ περιποιημένος και καλοντυμένος.

DSCN2994

DSCN2995

DSCN2998

DSCN3004

Με κάποιες μικρές εξαιρέσεις βέβαια που παντού συναντάς….

DSCN3045

Υπήρχαν πολλά Ελληνικά μαγαζιά να μας θυμίζουν ότι υπάρχουν παντού Έλληνες σε όποιο μέρος του κόσμου κι αν πας…

DSCN3005

Κατευθυνθήκαμε προς το φρούριο της πόλης, μια τεράστια έκταση γεμάτη πράσινο και φοβερή θέα προς την πόλη και την ένωση των ποταμών Savva και Δούναβη. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε για την ιστορία του φρουρίου Belgrade Fortress History

beogradska-tvrdjava-02

beogradska-tvrdjava-08

DSCN3011

IMG_4570

IMG_4567

Συνεχίσαμε προς την οδό Strahinjica Bana γνωστή και ως Silicon Valley του Βελιγραδίου. Θυμίζει κάτι από το δικό μας Κολονάκι με πολλά μπαράκια και εστιατόρια αριστερά και δεξιά του δρόμου με τιμές λίγο πιο τσιμπημένες από τα υπόλοιπα και θαμώνες που μόλις έχουν βγει από κομμωτήριο και κέντρα αισθητικής. Αν τύχει και χωρέσει στο πρόγραμμα σας έχει καλώς, αλλιώς αφήστε το τελευταίο. Η υπόλοιπη περιοχή του Βελιγραδίου είναι πιο αξιόλογη και έχει πολλά περισσότερα πράγμα να δει κανείς…

DSCN3032

Στο τέλος του δρόμου υπάρχει και η Ελληνική Πρεσβεία με κλασσική φιγούρα προσωπικού φύλαξης που άνετα θα συναντούσες και στην χώρα μας 🙂

IMG_4586

Χωθήκαμε πάλι στο κέντρο της πόλης σε έναν από τους πολλούς πεζόδρομους με σκοπό να κάτσουμε κάπου για φαγητό. Είχε πολλά μαγαζιά και τα περισσότερα ήταν πολύ περιποιημένα και με λογικές τιμές οπότε δεν δυσκολευτήκαμε καθόλου. Όλο το μέρος είναι πολύ γραφικό και κάθε τόσο περνούσαν τσιγγάνοι με ακορντεόν να μας θυμίζουν ότι ήμασταν στα Βαλκάνια. Πολύ όμορφο και οικείο σκηνικό. Κάποιες στιγμές αν δεν άκουγες την διαφορετική διάλεκτο ένιωθες ότι ήσουν στην Πλάκα, το Μοναστηράκι,το Θησείο… υπήρχαν πολλά κοινά στοιχεία με την χώρα μας.

DSCN3038

DSCN3040

Συνεχίσαμε την περιπλάνηση και βρεθήκαμε στο παλιό παλάτι (Stari Dvor) που στις μέρες μας στεγάζει το Δημαρχείο της πόλης.

Παλάτι

παλιο παλατι 2

Επόμενος προορισμός…. η πλατεία της Δημοκρατίας (Trg Republike) όπου βρίσκονται κάποια από τα διασημότερα κτίρια και αξιοθέατα της πόλης, συμπεριλαμβανομένου του εθνικού μουσείου, του εθνικού θεάτρου και του αγάλματος του Πρίγκιπα Μιχαήλ. Η πλατεία διαμορφώθηκε μετά την καταστροφή της πύλης Stambol του 1886, που ονομάζονταν έτσι εξαιτίας του δρόμου που τη διέσχιζε και οδηγούσε στην Κωνσταντινούπολη. Λίγο μετά (1869) κατασκευάστηκε και το εθνικό θέατρο. Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου τα περισσότερα κτίρια επί της πλατείας, καταστράφηκαν από βομβαρδισμούς και μετά το πέρας του πολέμου αφαιρέθηκαν και οι γραμμές του τραμ. Σήμερα η πλατεία είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία της πόλης και κεντρική εμπορική περιοχή. Όσον αφορά το μπρούτζινο άγαλμα του Πρίγκιπα Μιχαήλ πάνω στο άλογο, δημιουργήθηκε από τον Ιταλό γλύπτη Enrico Pazzi το 1882. Το άγαλμα θυμίζει στο κοινό το μεγαλύτερο επίτευγμα του πρίγκιπα, τη νίκη του κατά των Τούρκων και την απελευθέρωση των τελευταίων 7 πόλεων κατά το 1867. Τα ονόματα των πόλεων βρίσκονται χαραγμένα σε πλάκες στο μνημείο και το χέρι του Μηχαήλ δείχνει προς την Κωνσταντινούπολη, καλώντας τους Τούρκους να φύγουν από την χώρα.

dfg

Η ζέστη ήταν αφόρητη και με το περπάτημα κάτω από τον καυτό ήλιο ένιωθες γρήγορα να εξαντλείσαι. Ευτυχώς υπήρχαν πολλά μέρη με ίσκιο και παγκάκια να κάτσεις και να ξεκουραστείς καθώς και αρκετά κιόσκια που πουλούσαν παγωτά. Σε ένα από αυτά μου έκανε εντύπωση ότι παρείχε και δωρεάν Wifi, οπότε έπαιρνες το παγωτάκι σου, καθόσουνα στο παγκάκι και παράλληλα κοίταγες στο κινητό πληροφορίες για το επόμενο αξιοθέατο.

DSCN3064

Δεν θα μπορούσαμε να φύγουμε από το Βελιγράδι αν δεν επισκεπτόμασταν τον ναό του Αγίου Σάββα (Hram svetog Save)

DSC00992

DSCN3083

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Σάββα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον για εμάς τους Έλληνες, καθώς είναι ο μεγαλύτερος Ορθόδοξος ναός στον κόσμο. Είναι αφιερωμένος στον Άγιο Σάββα, ιδρυτή της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και σημαντικό πρόσωπο της χώρας κατά τη μεσαιωνική εποχή. Η κατασκευή του ναού έγινε αποκλειστικά με προσφορές ενώ εικάζεται ότι χτίστηκε στο σημείο που θάφτηκε ο Άγιος Σάββας. Τα πρώτα σχέδια δημιουργήθηκαν το 1905 αλλά απορρίφθηκαν και στη συνέχεια οι Βαλκανικοί πόλεμοι και ο Πρώτος Παγκόσμιος πάγωσαν την κατασκευή. Τελικώς το 1926 επιλέχτηκε το σχέδιο του αρχιτέκτονα Aleksandar Deroko ανάμεσα σε 22 υποψηφιότητες και 340 χρόνια μετά το κάψιμο του πτώματος του Αγίου Σάββα, το 1935, η κατασκευή του τεράστιου ναού ξεκίνησε για να σταματήσει ξανά κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου. Μετά από αρκετά χρόνια, το 1985 οι εργασίες συνέχισαν με μεγαλύτερο επίτευγμα την εγκατάσταση του θόλου με βάρος 4.000 τόνους το 1989. Σήμερα η εκκλησία είναι έτοιμη εξωτερικά, ωστόσο υπάρχουν ακόμα πολλά να γίνουν στο εσωτερικό. Σκοπός είναι το εσωτερικό να γεμίσει από ψηφιδωτά, δείγματα των οποίων μπορείτε να δείτε στην είσοδο του ναού.

Είχε αρχίσει να βραδιάζει…  πήραμε το τραμ για να βρεθούμε με φίλους Σέρβους που θα μας πήγαιναν στην λίμνη Ada (Ada Ciganlija) για βραδινό φαγητό. Η λίμνη Ada θεωρείται από τους ντόπιους η Παραλία του Βελιγραδίου.

IMG_4668

IMG_4669

Είναι μια από τις μεγαλύτερες αστικές παραλίες της Ευρώπης, με περισσότερα από 7 χιλιόμετρα ακτογραμμή. Το νησί Ada δημιουργήθηκε τεχνητά στις όχθες του ποταμού Sava και το καλοκαίρι το επισκέπτονται πάνω από 100.000 άτομα ημερησίως που μπορούν να φτάσουν τους 300.000 τα Σαββατοκύριακα. Οι ντόπιοι το αποκαλούν ‘Θάλασσα του Βελιγραδίου’ ή ‘Χαβάη του Βελιγραδίου’. Η παραλία είναι πολύ οργανωμένη και διαθέτει ναυαγοσώστες και ιατρικό προσωπικό. Δεν είναι όμως απλά μια παραλία, υπάρχουν παντού εστιατόρια, καφετέριες και καντίνες με fast food. Μπορείτε να βρείτε αθλητικές εγκαταστάσεις και να κάνετε ποδήλατο, rollers, κανό καθώς και πολλά μονοπάτια για περίπατο. Το βράδυ το σκηνικό αλλάζει και στα περισσότερα εστιατόρια θα δείτε και από κάποια μικρή μπάντα να παίζει μουσική.

IMG_4679

Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε ντόπια Ρακί που μπορείτε να την βρείτε σε διάφορες γεύσεις!!!

Επόμενη Σελίδα

 

Advertisements

Ημέρα 3η Βουλγαρία – Ρουμανία

добро утро !!!!  Ή αλλιώς …. Καλημέρα!!!!!


Είναι όμορφο να ξυπνάς και να ξέρεις ότι βρίσκεσαι σε μία ξένη χώρα, και από κάτω είναι η μηχανή σου, αυτή που ‘’λιώνεις’’ κάθε μέρα στην κίνηση της Αθήνας έτοιμη να σε ταξιδέψει στα πιο όμορφα μέρη. Γι αυτό άλλωστε δεν είναι φτιαγμένη? Πόσες φορές δεν έχεις βλαστημήσει την ώρα και την στιγμή που έμπλεξες με το τετρακύλινδρο στο κέντρο της πόλης με τα βεντιλατέρ να δουλεύουν υπερωρίες για να ψύξουν τον κινητήρα και τα πόδια σου να έχουν πάρει φωτιά από την θερμοκρασία που βγαίνει προς τα πάνω? Πόσο διαφορετικά δουλεύει όταν είσαι σε ανοιχτούς δρόμους??? Σχεδόν βελούδινα…. σαν μαγικό χαλί που έκλεψες από κάποιο παραμύθι. Κι εσύ σύγχρονος πρίγκιπας στον ρόλο του ταξιδευτή.

Πρωινό χωρίς άγχος στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, και μετά πρόχειρο πακετάρισμα για να είναι οι βαλίτσες έτοιμες όταν θα επιστρέφαμε από την βόλτα στο κέντρο της πόλης.

IMG_4268

Δρόμοι χωρίς κίνηση, μεγάλα και άνετα πεζοδρόμια αλλά το κυριότερο καθαρά. Αυτό ήταν που μου έκανε περισσότερο εντύπωση στην Σόφια. Ίσως γιατί είχα μία άλλη (λανθασμένη) εικόνα στο μυαλό μου για τις πόλεις αυτές. Περίμενα κάτι άλλο… κάτι μη αναπτυγμένο, ανθρώπους χαμηλότερου επιπέδου από την χώρα που γεννήθηκα και ζω και αυτό γιατί έτσι μου τα πλάσαραν. Αλλά αν δεν δεις με τα δικά σου μάτια καλύτερα να μην κρίνεις. Μέσα σε λίγα λεπτά η εικόνα που είχα μέχρι εκείνη την στιγμή είχε αλλάξει και πλέον ο μη αναπτυγμένος και ο χαμηλότερου κοινωνικά επιπέδου ήμουν ΕΓΩ…. που πετάω το τσιγάρο μου όπου βρω όταν περπατάω στους δρόμους της δικής μου πόλης, που δεν με νοιάζει αν οι τοίχοι των κτιρίων είναι βρώμικοι, που δεν θα πω ποτέ τίποτα στον ταξιτζή που σταμάτησε να κατουρήσει σε ένα από τα ελάχιστα παρκάκια που έχουν απομείνει στο κέντρο της πρωτεύουσας. Οι άνθρωποι εδώ ήταν αλλιώς, έλεγαν καλημέρα ο ένας στον άλλο και χαμογελούσαν, ακόμα και σε εμάς που ήμασταν ξένοι. Σκεφτείτε πώς αντιμετωπίζουμε εμείς τους Βούλγαρους στην δική μας χώρα…. ντράπηκα.

DSCN2428

IMG_4350

 DSCN2435

 DSCN2437

 DSCN2440

 DSCN2447

 DSCN2457

 DSCN2459

 DSCN2460

 DSCN2462

 DSCN2463

 DSCN2466

 DSCN2476

 DSCN2478

 DSCN2481

 DSCN2483

 IMG_4282

 IMG_4292

 IMG_4295

 IMG_4336

 IMG_4342

 IMG_4343

Αφιερώσαμε όσο χρόνο είχαμε στην διάθεση μας κάνοντας βόλτες στο κέντρο της πόλης και χαζεύοντας τα ΠΑΝΤΑ. Προσπαθήσαμε να δούμε όσα περισσότερα μπορούσαμε μέσα σε περίπου 2 ώρες. Έπρεπε να ξεκινήσουμε προς τον βορρά γιατί δεν ήξερα τι θα συναντούσαμε. Είχα φοβηθεί λίγο με την ποιότητα των δρόμων. Εκεί που ‘’χορεύαμε’’ πλαγιάζοντας από στροφή σε στροφή αμέριμνα και χαζεύοντας την φύση γύρω μας ξαφνικά η παχιά και μαύρη άσφαλτος τελείωνε και αρχίζανε οι λακκούβες και τα χαλίκια σκόρπια σε κάθε πλευρά του δρόμου. Θέλαμε σχεδόν τον διπλάσιο χρόνο για να καλύψουμε μία απόσταση Χ χιλιομέτρων και αυτό το κατάλαβα με την είσοδο στην Βουλγαρία. Οπότε το καλύτερο ήταν να κρατάμε χαμηλές ταχύτητες ώστε να υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος αντίδρασης σε τυχόν απρόοπτο.

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, check out, φόρτωμα και δέσιμο των αποσκευών, φουλάρισμα με φτηνή βενζίνη, τσιγάρο……. και έτοιμοι να αφήσουμε πίσω μας την βουή της πόλης. ΧΑΙΝΤΕ!!!!

Η ταλαιπωρία άρχισε νωρίς. Χρειαστήκαμε περίπου μιάμιση ώρα για να καταφέρουμε να βγούμε από το κέντρο. Παντού γινόντουσαν έργα και είχαν αφαιρέσει τις πινακίδες των δρόμων με τις κατευθύνσεις, το gps δεν δούλευε οπότε αφήσαμε πάλι το ένστικτο να μας οδηγήσει. Εκτός από το GPS ούτε ο προσανατολισμός μου λειτουργεί και πολύ καλά. Ε …μας πήρε λίγο παραπάνω απ ότι θα έπρεπε αλλά ποιος βιάζεται???

Το αρχικό πλάνο ήταν να περάσουμε από το Oryahovo με το ferry απέναντι στο Bechet διασχίζοντας τον Δούναβη αλλά από το προηγούμενο βράδυ η διαδρομή είχε αλλάξει. Θα κατευθυνόμασταν προς Berkovitsa από εκεί προς Montana και θα καταλήγαμε στο Vidin για να περάσουμε στην Ρουμανία οδικώς από την καινούρια Γέφυρα της νέας Ευρώπης .

Η όποια καθυστέρηση – ταλαιπωρία μέχρι να βγούμε από το κέντρο της πόλης άξιζε με το παραπάνω καθώς η διαδρομή ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα. Επαρχιακός δρόμος με διαδοχικές στροφές, παντού γύρω μας τεράστια δέντρα να μας αγκαλιάζουν και να ρίχνουν την θερμοκρασία μερικούς βαθμούς κάνοντας το ταξίδι έτσι όπως πρέπει να είναι…. Απόλαυση.

DSCN2497

 DSCN2493

 DSCN2495

  DSCN2499  DSCN2509

Το μόνο που χαλούσε την μαγεία, ήταν οι προσπεράσεις των Βούλγαρων οδηγών (τα είπαμε νωρίτερα) και ότι σε μερικά σημεία γινόντουσαν έργα με αποτέλεσμα εκεί που οδηγούσα άλλοτε επιθετικά πλαγιάζοντας όσο επέτρεπε το οδόστρωμα και άλλοτε ήρεμα και χαλαρά εμφανιζότανε μπροστά μας κάποιο όχημα οδοποιίας και έπρεπε είτε να προσπεράσουμε γρήγορα είτε να σταματήσουμε εντελώς ώστε να περάσουν πρώτα τα διερχόμενα οχήματα καθώς ήταν μία λωρίδα ανά κατεύθυνση.

DSCN2516

DSCN2510

Λίγο μετά την Berkovitsa σε στάση για βενζίνη, θυμήθηκα το GPS! Τι ωραία που θα ήταν να το είχαμε! Πόσο πιο ήρεμος θα ήμουν. Αν και έτσι δεν με χάλαγε, είχα το άγχος αν πηγαίνουμε σωστά αλλά από την άλλη ήμουν έτοιμος για όλα, όπως και σε κάθε ταξίδι. Ότι κι αν γινότανε θα το αντιμετωπίζαμε. Στην χειρότερη θα βγαίναμε εκτός προγράμματος…. Ε και? Ποιος το !@$#@$?

DSCN2521

Απέναντι από το βενζινάδικο υπήρχε ένα πολυκατάστημα με ηλεκτρονικά είδη όπου και το επισκεφτήκαμε με σκοπό να βρούμε φορτιστή για το GPS. Ήταν εκεί, κρεμασμένος σε ένα από τα ράφια τους ,μαζί με άλλους αντάπτορες παρέα περιμένοντας να τον αρπάξουμε και να του δώσουμε ζωή και αυτός με την σειρά του στο GPS. Σημειώστε ότι είναι ο δεύτερος που αγοράσαμε. Τον ελευθερώνουμε από την ‘’κρεμάλα’’ κάνουμε τα χαρτιά της υιοθεσίας στο ταμείο και σαν παιδάκι που του έφερε δώρο η νονά του για το Πάσχα τον λυτρώνω από την πλαστική συσκευασία. Επιλέγω το κατάλληλο βύσμα, συνδέω στο GPS, κουμπώνω στην παροχή και ένα γαλάζιο LED ανάβει! Έκανα λες και είχα κερδίσει λαχείο!! Κράνος, γύρισμα κεντρικού διακόπτη πρώτη στο σασμάν και γκάζιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!

Τα ωραία πράγματα κρατάνε λίγο όμως…. έτσι δεν λένε? Λίγα μέτρα πιο κάτω το γαλάζιο LED λαμπάκι έσβησε, το κόκκινο του GPS άναψε δηλώνοντας ότι δεν φορτίζει και ο μικρός που είδε το καινούριο του παιχνίδι να χαλάει ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα από την απογοήτευση και τον εκνευρισμό !!! Στάση στην άκρη, ψαχούλεμα τον φορτιστή στα γρήγορα να δω αν είναι κάτι που φαίνεται με γυμνό μάτι αλλά η διάγνωση του γιατρού ήταν….. ΄΄ Ο ασθενής απεβίωσε’’ . Και δεν φτάνει αυτό… όπως πήγα να αποσυνδέσω το βύσμα από το GPS με μία άγαρμπη κίνηση του χεριού που φορούσα ακόμα τα γάντια έσπασα και την άκρη του. Τα πέταξα όλα επάνω σε κάτι ξερά χόρτα ακριβώς δίπλα μου και το είχα πάρει απόφαση πλέον ότι GPS δεν θα ξαναέβλεπα σε λειτουργία μέχρι να γυρίσουμε Ελλάδα. Παρόλα αυτά, μάζεψα τα πεταμένα κομμάτια, και γυρίσαμε στο κατάστημα να κλαφτούμε για το ελαττωματικό εμπόρευμα που μας πουλήσανε… ξύπνησε η πονηριά του Έλληνα μέσα μου. Πλησιάσαμε τον υπάλληλο και με βλέμμα απογοήτευσης εξηγήσαμε ευγενικά ότι ήταν ελαττωματικό (είχα συνδέσει ξανά τα κομμάτια και δεν φαινότανε η οργή του μικρού παιδιού που ξύπνησε λίγα λεπτά πριν) και ότι θα θέλαμε αντικατάσταση του προϊόντος . Ύστερα από συμβούλιο των υπαλλήλων στα Βουλγάρικα (δεν καταλαβαίναμε απολύτως τίποτα) μας έφεραν έναν καινούριο!!!! Ο στόχος είχε επιτευχθεί!!! (Σημειώσατε …. Ο τρίτος φορτιστής).Σύνδεση με χειρουργικές κινήσεις ξανά στο GPS και το γαλάζιο LED λαμπάκι έλαμψε!!!! Γρήγορα στον δρόμο να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο!!!!!!!

Αφήσαμε πίσω μας την φιδίσια διαδρομή και οι ρόδες της μηχανής κυλούσαν πλέον ήρεμα ανάμεσα σε πεδιάδες και χωράφια που το χρυσοκίτιρνο χρώμα τους λαμπίριζε στο φώς του ήλιου.

DSCN2577

DSCN2520

DSCN2527

DSCN2531

DSCN2535

DSCN2536

DSCN2538

Πότε – πότε κάποια ηλιαχτίδα χτυπούσε στα όργανα της μηχανής κάνοντας αντανάκλαση στην ζελατίνα του κράνους . Έπαιζε μαζί μας ο ήλιος … κι εμείς με την σκιά που συνταξίδευε ακριβώς δίπλα στις ρόδες της μηχανής. Επιταχύναμε και άνοιγε και αυτή το γκάζι, πλαγιάζαμε σε στροφή και για μερικά δευτερόλεπτα έπαιζε κρυφτό πηγαίνοντας πότε αριστερά και πότε δεξιά… και στην ευθεία… ξανά δίπλα μας, σιωπηλός συνοδοιπόρος.

DSCN2580

Η ποιότητα του δρόμου δεν είχε αλλάξει καθόλου, θύμιζε αρκετά Ελλάδα με μερικές λακκούβες εδώ κι εκεί να χαλάνε την ηρεμία και να με κρατάνε σε εγρήγορση. Οι ταχύτητες μικρές και στα αυτιά μου ακουγόταν σαν μελωδία το μπάσο γουργούρισμα του τετρακύλινδρου κινητήρα και το απαλό σφύριγμα του αέρα στο κράνος. Αυτή είναι η μαγεία να ταξιδεύεις με μοτοσυκλέτα… γίνεσαι ένα με τη φύση γύρω σου.

DSCN2541

 

DSCN2540

DSCN2561

DSCN2565

Διανύαμε τα τελευταία 3 περίπου χιλιόμετρα σε Βουλγαρικό έδαφος και από την μία ένιωθα μία ανακούφιση και ελπίδα για καλύτερη ποιότητα δρόμων στην Ρουμανία που θα περνούσαμε αλλά από την άλλη ήθελα να δω κι άλλες από τις ομορφιές αυτής της χώρας. Είναι όμως τόσο κοντά στην Ελλάδα που δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη οργάνωση για να την επισκεφτούμε ξανά.

DSCN2570

Διασχίσαμε τον Δούναβη πάνω από την γέφυρα και πλέον ήμασταν στην Ρουμανία!!! Πόσο μ αρέσει όταν περνάω από την μία χώρα στην άλλη με ένα απλό άνοιγμα του γκαζιού!!! Μέσα σε λίγα λεπτά αλλάζουν όλα, οι άνθρωποι, η κουλτούρα, η γλώσσα, τα τοπία, το νόμισμα και μαζί με αυτά… οι εμπειρίες μας!!

DSCN2581

DSCN2596

   DSCN2591

Βρισκόμασταν στο Calafat της Ρουμανίας και το πλάνο έλεγε ότι είχαμε ακόμα 80 χιλιόμετρα περίπου για την πόλη Craiova όπου και θα διανυκτερεύαμε. Το τοπίο παρέμεινε ίδιο, τεράστιες εκτάσεις χωραφιών αριστερά και δεξιά και κάθε τόσο περνάγαμε μέσα από μικρά χωριουδάκια. Στον δρόμο κυκλοφορούσαν τα πάντα, από κάρα με άλογα, ελεύθερα πιτσιρίκια, σκυλιά, κότες και ότι άλλο ζωντανό οργανισμό μπορεί να βάλει ο νους σου.

DSCN2616

 DSCN2610

 DSCN2614 

Κάθε φορά που περνούσαμε κάποιο από τα μικρά χωριουδάκια πιτσιρίκα έτρεχαν κατά μήκος του δρόμου και μας χαιρετούσαν φωνάζοντας διάφορα στην γλώσσα τους αλλά ποιος ξέρει τι? Οι γιαγιάδες τους καθισμένες έξω από τις μάντρες των φτωχικών σπιτιών σε αυτοσχέδια σκαμπό χαιρετούσαν κι αυτές με ένα πλατύ χαμόγελο στο ρυτιδιασμένο πρόσωπο τους. Μας αγκάλιαζαν και μας καλωσόριζαν με τον τρόπο τους. Μας έκαναν να νιώθουμε ευπρόσδεκτοι!!

DSCN2626

DSCN2607

DSCN2615

DSCN2623

DSCN2625

Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει και τα χιλιόμετρα που απέμεναν μέχρι την Craiova έμοιαζαν ατελείωτα καθώς οι ταχύτητες του ταξιδιού ήταν πολύ μικρές. Είχε κάνει την εμφάνιση της και η κούραση , ήμασταν όλη μέρα στον δρόμο και με τις θερμοκρασίες που φλέρταρε το θερμόμετρο κατά την διάρκεια του ταξιδιού το έκαναν ακόμα πιο δύσκολο.

DSCN2643

Το GPS είχε παραδώσει πνεύμα για ακόμα μία φορά και ο μόνος βοηθός ήταν ο χάρτης και οι πινακίδες στον δρόμο. Ευτυχώς στην Ρουμανία ήταν πιο πολλές από την Βουλγαρία και έκαναν την διαδρομή πιο εύκολη.

Τα πρώτα σπίτια της Craiova άρχισαν να φαίνονται και θυμήθηκα τα λόγια φίλων από την Ελλάδα που μου έλεγαν… δεν υπάρχει κανένας λόγος να πάτε σε αυτά τα μέρη της Ρουμανίας καθώς δεν έχει τίποτα να δείτε. Είναι μόνο τσιγγάνοι και φτώχια. Ακόμα και από Ρουμάνους τα ίδια ακούγαμε και είναι λογικό. Μου άρεσε όμως και έτσι όπως ήταν γιατί έβλεπες μία άλλη πλευρά της χώρας, όχι αυτά που σου δείχνουν στα ντοκιμαντέρ, τα Καρπάθια, τον Κόμη Δράκουλα και την πρωτεύουσα το Βουκουρέστι. Ποιος είπε ότι δεν είναι όμορφα εδώ? Όταν ταξιδεύεις με μηχανή είναι καλύτερα να αποφεύγεις όσο μπορείς τις μεγάλες πόλεις και να κυνηγάς εικόνες από την επαρχία της κάθε χώρας καθώς εκεί είναι η πραγματική κουλτούρα. Μπορεί στα Καρπάθια όρη να είναι πολύ πιο όμορφα αλλά κι εδώ είχε την χάρη του.

Ήμασταν πλέον στο κέντρο της πόλης και έπρεπε με κάποιο τρόπο να βρούμε το ξενοδοχείο που είχαμε κάνει κράτηση. Το GPS δεν δούλευε, το κινητό δεν είχε Internet ο χάρτης δεν βοηθούσε να βρούμε το δρομάκι οπότε ακολουθούμε το ρητό ‘’Ρωτώντας πας στην πόλη’’.

DSCN2653

DSCN2656

 

Πρώτη στάση σε ένα βενζινάδικο όπου ενώ έδειχναν να θέλουν να βοηθήσουν κανείς δεν μιλούσε Αγγλικά και οι προσπάθειες τους δυστυχώς δεν απέδωσαν. Περιπλανηθήκαμε λίγο σε διάφορα στενά και σταματήσαμε σε ένα μικρό μαγαζάκι που έμοιαζε με ψιλικατζίδικο της Ελλάδας. Ένας ευτραφής Ρουμάνος με σπαστά Αγγλικά προσπάθησε να μας εξηγήσει πώς να πάμε οπότε με ότι καταλάβαμε συνεχίσαμε την προσπάθεια. Ήμασταν πλέον πολύ κοντά και το νιώθαμε ότι κάναμε κύκλους γύρω – γύρω αλλά για κάποιο λόγο δεν μπορούσαμε να το βρούμε. Σε ένα στενάκι, χωρίς να πούμε ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα, μας σταμάτησε μία κοπέλα που είχε καταλάβει ότι κάτι ψάχναμε και με πολύ καλά Αγγλικά μας έδειξε τον δρόμο για το ξενοδοχείο. Στην Ελλάδα μπορεί και να είχαν φωνάξει την αστυνομία αν έβλεπαν τους «Αλήτες μηχανόβιους» να τολμάνε να περνάνε πάνω από μία φορά μπροστά από το σπίτι τους.

Παρκάραμε μπροστά στην είσοδο του ξενοδοχείου και μέσα δεν ήταν κανείς. Έμοιαζε κλειστό και το μόνο που ήθελα ήταν να συνέβαινε κάτι τέτοιο. Δεν θα άντεχα με τίποτα να ψάχνουμε μέσα στην νύχτα σε μία άγνωστη πόλη με μηχανή φορτωμένη που δυσκόλευε τις μανούβρες και εμείς λιώμα από την κούραση για άλλο ξενοδοχείο. Ευτυχώς εμφανίστηκε ο ιδιοκτήτης και κάθε αρνητική σκέψη έφυγε από το μυαλό μου. Ήξερα ότι σε λίγα λεπτά θα είχα την δυνατότητα να κάτσω σε αναπαυτική καρέκλα με μαλακό μαξιλάρι και να πετάξω από πάνω μου την δερμάτινη στολή! Ξεφορτώσαμε την μηχανή και ο υπάλληλος με οδήγησε στο υπόγειο παρκινγκ που θα ξεκουραζόταν η ταξιδιώτισσα, την καληνύχτισα και της υποσχέθηκα ότι αύριο θα είναι ξανά στους δρόμους. Η τελευταία δοκιμασία σωματικής αντοχής θα ήταν να ανεβάσω όλες τις βαλίτσες στο δωμάτιο από τις σκάλες καθώς το ξενοδοχείο δεν διέθετε ασανσέρ! Το μόνο που ήθελα ήταν να βρούμε κάτι να φάμε και μία παγωμένη τοπική μπύρα!!! Στις βόλτες που κάναμε γύρω από το ξενοδοχείο μέχρι να το βρούμε το μάτι μου είχε πέσει σε ένα κόκκινο κτίριο με μία τεράστια λευκή πινακίδα που έγραφε PIZZA! Η πρόταση έπεσε και φύγαμε σχεδόν τρέχοντας να προλάβουμε πριν κλείσει. Όταν φτάσαμε στην είσοδο κατάλαβα ότι κάτι είχα κάνει λάθος…. το κτίριο ήταν όντως κόκκινο, η πινακίδα λευκή αλλά δεν έλεγε pizza… Ήταν ένα ξενοδοχείο με την ονομασία PLAZA αλλά είχαμε μία ακόμα ελπίδα καθώς από κάτω έγραφε και την μαγική λέξη restaurant!! Όσο ελπίζω – απελπίζομαι καθώς ήταν εδώ και ώρα κλειστό.

plaza

Δεν ήθελα με τίποτα να ξανα καβαλήσουμε μηχανή για σήμερα οπότε έπρεπε να βρεθεί κάτι σε κοντινή απόσταση να καλύψουμε την πείνα μας. Στους δρόμους δεν υπήρχε κανείς να ρωτήσουμε και συνεχίσαμε το περπάτημα. Βρήκαμε ανοιχτή την πόρτα ενός μαγαζιού με Live μουσική και στρωμένα τραπέζια παντού, χωρίς δεύτερη σκέψη μπουκάραμε και κάτσαμε περιμένοντας τον σερβιτόρο να παραγγείλουμε. Δεν υπήρχε κατάλογος στο τραπέζι οπότε προσπαθήσαμε να συνεννοηθούμε σε σπαστά Αγγλικά και μισά Ρουμάνικα. Ξαφνικά είπε τις μαγικές λέξεις…. Don’t serve food sir… only dirk here! Τι είπες ρε σύντεκνε?? Αν σου πω ότι αυτή την στιγμή που μου μιλάς σπαστά Αγγλικά εγώ σε βλέπω σαν ζουμερό αλλοδαπό χοιρινό και είμαι έτοιμος να σου ορμίζω κι ας μην έχεις πατατούλες γύρω σου?

Τα μαζέψαμε και φύγαμε με το στομάχι να χορεύει από την πείνα και συνεχίσαμε στην αναζήτηση του παραδείσου. Ευτυχώς λίγα μέτρα πιο κάτω στο απόλυτο σκοτάδι υπήρχε μία καλαμωτή και πίσω της απαλός φωτισμός . Ήταν η τελευταία μας ελπίδα … μπήκαμε μέσα και νομίζαμε ότι κάποιος μας έκανε πλάκα. Μία μικρή αυλή ,πολλά τραπέζια, ένα μικρό σιντριβάνι στο κέντρο και κόσμος που ΕΤΡΩΓΕ! Το όνομα αυτού…. SOFIA BISTRO

IMG_4377

Καθίσαμε και παραγγείλαμε από τον κατάλογο ότι μας χτυπούσε όμορφα στο μάτι σαν λέξη και παγωμένη μπύρα!!! Επιτέλους ένιωθα γεμάτος! Μια υπέροχη ημέρα είχε ολοκληρωθεί. Ανυπομονούσα για το αύριο… το ταξίδι δεν ήταν ούτε στην μέση και ένιωθα ότι είχαμε δει τόσα πολλά!

Επόμενη Σελίδα

Ημέρα 2η – Βουλγαρία

Είναι απίστευτο το πόσο εύκολα ξυπνάω το πρωί όταν βρίσκομαι σε ταξίδι – σε αντίθεση με την καθημερινότητα της Αθήνας. Πρωινό στο ξενοδοχείο, ντύσιμο, φόρτωμα μηχανής και ξανά στον δρόμο! Σήμερα θα περνάγαμε τον πρώτο συνοριακό σταθμό και θα μπαίναμε Βουλγαρία. Ξεκινάει επίσημα λοιπόν το BALKAN TOUR. Το πλάνο ήταν να πάμε προς Σέρρες και από εκεί να περάσουμε από τον Προμαχώνα στην Βουλγαρία, έλα όμως που είχα αρχίσει τις αλλαγές στο πλάνο από την πρώτη κιόλας ημέρα! Ακυρώσαμε τις Σέρρες και χαράχτηκε νέα διαδρομή προς λίμνη Κερκίνη – Βυρώνεια – Προμαχώνας –Sofia. Θυμάστε μερικές παραγράφους πριν που ανέφερα για την παροχή ρεύματος στην μηχανή? Ε έφτασε λοιπόν η ώρα να ασχοληθούμε μαζί της. Όταν ξεκινήσαμε από το ξενοδοχείο παρατήρησα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στην ένδειξη φόρτισης του GPS. Μία άναβε το λαμπάκι, μια έσβηνε. Στάση λοιπόν στο πρώτο βενζινάδικο για ανεφοδιασμό και έλεγχο της παροχής ρεύματος. Έλα όμως που η Yamaha έχει βάλει την μπαταρία κάτω από ντεπόζιτο και για να την φτάσεις πρέπει να ξεφορτώσεις ότι έχεις στο μπροστινό μέρος της μηχανής, να λύσεις 2 ιμάντες από το tank pad αν έχεις, να αφαιρέσεις τα 2 πλαστικά κομμάτια του fairing στα πλάγια, να βγάλεις 2 βίδες στην κορυφή του ώστε να μπορέσεις να το σηκώσεις και να δεις τι γίνεται από κάτω. Κατσαβίδια στο χέρι λοιπόν και πάμε…..

DSCN2218

…..ασφάλεια οκ, καλώδια οκ, βύσματα οκ, συνδέσεις σφιχτές. Όλα έδειχναν να είναι εντάξει οπότε το μόνο που έμενε ήταν ο φορτιστής. Δένω πάλι την μηχανή, φορτώνω και όλα τα πράγματα και πηγαίνω στο βενζινάδικο να δω μήπως έχει κάποιον φορτιστή που να ταιριάζει. Για καλή μας τύχη είχε και σύμφωνα με τα λεγόμενα του βενζινοπώλη ήταν από τους καλούς… τους Αμερικάνικους J γι αυτό και ήταν λίγο τσιμπημένη η τιμή του. Δεν είχα πολλές επιλογές. Είχαμε ήδη μία ώρα καθυστέρηση και δεν ήθελα να μπλέξουμε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης με φορτωμένη μηχανή να ψάχνουμε για φορτιστή. Οπότε κάναμε την καλή πράξη και ….. ενισχύσαμε μία ακόμα Ελληνική επιχείρηση να βοηθήσουμε να επιβιώσει στην κρίση! Συνδέω γρήγορα και όλα έδειχναν να δουλεύουν. Το λαμπάκι ένδειξης του GPS ζωντάνεψε ξανά, φορέσαμε τα δερμάτινα και συνεχίσαμε προς την λίμνη Κερκίνη.

Η θερμοκρασία άρχισε να πέφτει καθώς ανεβαίναμε υψόμετρο και πλέον η διαιρούμενη φόρμα δεν ήταν ενοχλητική.

DSCN2221

DSCN2228

DSCN2232

Φτάνοντας στην λίμνη η θέα άρχισε επιτέλους να αποκτάει ενδιαφέρον. Στάση στο πρώτο παγκάκι που βρήκαμε για ξεκούραση.

DSCN2243

DSCN2242

IMG_4227

IMG_4228

Όλα ήταν τόσο ήρεμα! Άνθρωποι ελάχιστοι, πράσινο παντού και η ύπαρξη του υγρού στοιχείου ομόρφαινε ακόμα περισσότερο το τοπίο. Άλογα έτρεχαν ελεύθερα στον δρόμο και ο ιδιοκτήτης τους τα ακολουθούσε από πίσω με το αυτοκίνητο.

DSCN2244

Επιτέλους είχα αρχίσει να μπαίνω σε mood ταξιδιού. Δεν με ένοιαζε ο χρόνος, μόνο να είμαι σε τέτοια μέρη και να απολαμβάνω την φύση.

DSCN2254

DSCN2263

Κάναμε το γύρο της λίμνης και το μάτι μου έπεσε σε ένα όμορφο μέρος χωμένο μέσα στα δέντρα, ακολουθήσαμε έναν μικρό χωματόδρομο και βρεθήκαμε στην είσοδο του ‘’Καφέ – Εστιατόριο ΕΛΩΔΙΑ’’.

DSCN2274

Σκόρπια τραπεζάκια και γύρω ελεύθερες πάπιες να παίζουν και να βουτάνε στα δροσερά νερά. Δυστυχώς ήταν κλειστό και δεν μπορέσαμε να πιούμε καφέ. Οπότε κάτσαμε απλά να απολαύσουμε για ακόμα μία φορά την ηρεμία της φύσης.

DSCN2266

DSCN2267

DSCN2270

DSCN2275

DSCN2277

DSCN2278

Βγήκαμε στον κεντρικό δρόμο και ύστερα από λίγα χιλιόμετρα είδαμε τις πρώτες πινακίδες που έδειχναν την κατεύθυνση για την Βουλγαρία. Εκεί πλέον ήμουν σίγουρος ότι ΤΩΡΑ ξεκινάει το ταξίδι.

DSCN2290

DSCN2295

DSCN2299

DSCN2298

Φτάσαμε στα σύνορα, γρήγορος έλεγχος εγγράφων και πρώτη στάση για καφέ σε Βουλγάρικο έδαφος και εννοείται γεμίζουμε επιτέλους με φτηνή βενζίνη!!!

DSCN2301

Εδώ συνεχίζεται η ιστορία με τον φορτιστή του GPS. Κατά την διάρκεια της διαδρομής από την λίμνη Κερκίνη μέχρι τα σύνορα παρατήρησα ότι πάλι είχε αρχίσει τα κόλπα. Δεν έκανε καλή επαφή στην υποδοχή οπότε το έσπρωχνα κάθε τόσο με το χέρι αλλά μετά από λίγο πάλι τα ίδια. Το στερέωσα με ότι βρήκα πρόχειρο αλλά δεν καθόταν με τίποτα. Σταμάτησα να ασχολούμαι μαζί του γιατί είχε αρχίσει να με εκνευρίζει αυτή η κατάσταση. Έτσι κι αλλιώς δεν το χρειαζόμουν για την ώρα οπότε προτίμησα να το κλείσω ώστε να έχουμε μπαταρία όταν θα μπαίναμε στην Sofia και θα ψάχναμε το ξενοδοχείο.

Ακολουθήσαμε τις πινακίδες για Sofia. Ξαφνικά ο δρόμος μας έβγαλε σε αδιέξοδο και αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε πίσω ακολουθώντας τα αυτοκίνητα.

DSCN2304

DSCN2305

Όσους ρωτάγαμε κανείς δεν μιλούσε Ελληνικά αλλά ούτε και Αγγλικά, οπότε όλη η επικοινωνία γινότανε με νοήματα. Παντού γινόντουσαν έργα γι αυτό ήταν κλειστοί οι δρόμοι ,οπότε ακολουθώντας τα αυτοκίνητα βρεθήκαμε σε έναν χωματόδρομο με κοτρώνες και σε ορισμένα σημεία λάσπη να παλεύω να κρατήσω το fazer όρθιο και τα λάστιχα μακριά από κοφτερές πέτρες. Όλοι κοιταζόμασταν με απορία και με όσους προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε όλοι μας κοιτούσαν απορημένοι.

DSCN2307

DSCN2315

DSCN2316

Εμείς ρωτάγαμε απλά λέγοντας την λέξη Sofia ,αυτοί ξεκινούσαν να μιλάνε ασταμάτητα στην γλώσσα τους και ανάθεμα αν καταλαβαίναμε έστω και μία λέξη από αυτά που έλεγαν. Έδειχναν πάντως ότι ήθελαν να βοηθήσουν αλλά κανείς τους δεν μας έδειξε έστω με νόημα ότι είμαστε στον σωστό ….. (Ο θεός να τον κάνει) δρόμο! Οπότε συνεχίσαμε με την ελπίδα ότι πάμε καλά. Ευτυχώς μετά από λίγα χιλιόμετρα βγήκαμε πάλι σε άσφαλτο, και οι πινακίδες έδειχναν ότι είχαμε σωστή πορεία.

DSCN2319

Είχα ακούσει ότι οι Βούλγαροι οδηγοί είναι πολύ χειρότεροι από εμάς στην οδήγηση, τώρα έπρεπε να το βιώσω κιόλας. Φανταστείτε επαρχιακό δρόμο δικό μας με μία λωρίδα ανα κατεύθυνση και τα φορτηγά να προσπερνάνε το ένα το άλλο χωρίς αύριο, δεν ήταν λίγες οι φορές που κατά την διάρκεια προσπέρασης φορτηγού προσπαθούσαν και κάποια Ι.Χ παράλληλα με αποτέλεσμα να έχουν πιάσει όλη την έκταση του δρόμου και ΑΝ ερχότανε άλλο όχημα από το αντίθετο ρεύμα η σύγκρουση θα ήταν αναπόφευκτη. Για να μην βάλουμε τους εαυτούς μας σε κίνδυνο και να απολαύσουμε το ταξίδι η λύση ήταν να καθόμαστε πίσω από τα φορτηγά, έτσι και τα μπλόκα της αστυνομίας αποφεύγαμε αλλά και τον κίνδυνο να πέσει πάνω μας κάποιος σαλταρισμένος Βούλγαρος. Η ταχύτητα ταξιδιού ήταν περίπου στα 80 – 90 χιλιόμετρα όπου μπορούσαμε άνετα να απολαμβάνουμε την φύση γύρω μας.

DSCN2328

DSCN2329

DSCN2330

DSCN2331

DSCN2333

DSCN2343

DSCN2360

DSCN2364

DSCN2370

DSCN2382

Τα χιλιόμετρα στις πινακίδες όλο και λιγόστευαν και βρεθήκαμε στα προάστια της Sofia. Τεράστια κτίρια άχρωμα, χωρίς καμία συντήρηση εδώ και χρόνια, χωρίς μπαλκόνια, αυτοκίνητα 20αετίας και βάλε, αλλά παράλληλα τεράστιοι δρόμοι χωρίς ιδιαίτερη κίνηση.

DSCN2383

DSCN2385

DSCN2389

DSCN2392

DSCN2398

Μας έκανε εντύπωση όπου δίπλα στα φανάρια υπήρχε μετρητής που έδειχνε σε πόσα δευτερόλεπτα θα ανάψει κόκκινο και πράσινο φανάρι.

DSCN2399

Παντού γύρω μας Ελληνικές επιχειρήσεις και διαφημίσεις. Ήταν φανερή η προσπάθεια ανάκαμψης . Τα λίγα λεπτά που ήμασταν στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας ήταν αρκετά για να συνειδητοποιήσουμε ότι οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια ήταν πεντακάθαρα και το κυριότερο απ όλα σε αντίθεση με την χώρα μας, οι άνθρωποι αγαπούν και σέβονται απόλυτα τον τόπο που μένουν.. Πουθενά δεν έβλεπες πεταμένα σακουλάκια από τρόφιμα , δεν υπήρχαν αποτσίγαρα στα πεζοδρόμια , τα φρεάτια δεν ήταν βουλωμένα και δεν μύριζε όπως το κέντρο της Αθήνας.

DSCN2408

DSCN2411

DSCN2428

Άνοιξα το GPS και πληκτρολόγησα την διεύθυνση του ξενοδοχείου που είχαμε κάνει κράτηση το προηγούμενο βράδυ. Χωρίς να ταλαιπωρηθούμε, βρεθήκαμε στην πόρτα του AKORD . Πρώτη εντύπωση από την εξωτερική όψη του κτιρίου πολύ θετική, πάμε στο εσωτερικό όμως…. Υπήρχε κόσμος παντού διαφόρων εθνικοτήτων και στην αίθουσα δεξιώσεων γινότανε Βουλγάρικος γάμος με μουσική δυνατά και κουστουμαρισμένους καλεσμένους να μπαινοβγαίνουν για τσιγάρο.

Ανεβήκαμε στο δωμάτιο και μόλις ανοίξαμε την πόρτα ήρθε και η απογοήτευση…. διακόσμηση με απαίσια ταπετσαρία και υφάσματα που δεν ήσουν σίγουρος αν ήθελες να τα αγγίξεις. Δεν ήταν βρώμικα όμως, ήταν όλα πολύ καθαρά και περιποιημένα απλά σε παρέπεμπαν πολλά χρόνια πίσω σχεδιαστικά. Για τα λεφτά που θα δίναμε ήταν μία τίμια επιλογή. Για ένα βράδυ το κόστος ήταν 22,66 € για ένα δίκλινο δωμάτιο μαζί με το parking της μηχανής σε περιφραγμένο χώρο του ξενοδοχείου… καθόλου άσχημα.

IMG_4232 

IMG_4247

Είχε αρχίσει να βραδιάζει και επιλέξαμε να φάμε κάτι στο εστιατόριο του ξενοδοχείου για να μην χάσουμε χρόνο ψάχνοντας στους δρόμους. Είχα κουραστεί αρκετά με τον τρόπο οδήγησης και τους δρόμους της Βουλγαρίας και το μόνο που ήθελα ήταν παγωμένη μπύρα και φαγητό.

IMG_4236

Πολλά τραπεζάκια διάσπαρτα στον κήπο και επιτέλους είχε αρχίσει να δροσίζει και λίγο οπότε όλα ήταν ιδανικά για να απολαύσουμε το δείπνο εκτός από ένα πράγμα….. τα ηχεία έπαιζαν Ελληνική μουσική. Όταν ταξιδεύω θέλω να μαθαίνω όσο το δυνατό περισσότερα πράγματα για την κουλτούρα και την καθημερινότητα των ανθρώπων του τόπου που έχω επισκεφτεί, οπότε η Ελληνική μουσική την συγκεκριμένη στιγμή μας το χάλαγε λίγο.

IMG_4235

Την επόμενη ημέρα θα κάναμε μία σύντομη βόλτα στο κέντρο της πόλης με τα πόδια και μετά θα ξεκινούσαμε για το βόρειο κομμάτι της χώρας όπου και θα περνάγαμε στην Ρουμανία από την “Γέφυρα της νέας Ευρώπης’’ τα εγκαίνια της οποίας είχαν γίνει σχεδόν έναν μήνα πριν.

 Επόμενη Σελίδα

Ημέρα 1η – 30 ΙΟΥΛΙΟΥ 2013

Το μάτι δεν έκλεινε με τίποτα, πάντα το ίδιο πριν από κάθε ταξίδι. Μία ανυπομονησία σαν μικρό παιδί. Μία ανησυχία μήπως ξέχασα κάτι σημαντικό να βάλω στις βαλίτσες. Στην μηχανή έκανα ότι χρειαζόταν ? Να φορέσω τα δερμάτινα ή κάτι πιο ελαφρύ? Ρε λες να είναι επικίνδυνα εκεί πάνω και να έχουν δίκιο όσοι μου λένε θα σας φάνε λάχανο? Δεν βαριέσαι…. τώρα είναι αργά. ΟΛΑ ήταν κανονισμένα και αν κάτι είχα ξεχάσει θα έβρισκα λύση στον δρόμο. Κλείνω μάτια… παίρνω ανάσα και προσπαθώ να κοιμηθώ για να περάσει γρήγορα η νύχτα……

Το ξυπνητήρι χτύπησε, το μάτι ορθάνοιχτο, η ώρα είχε έρθει… !!! Καφές στο μπαλκόνι, πρωινό τσιγάρο στην δροσιά της αυγής, χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, τελευταίο πακετάρισμα…

IMG_4114

…και έχω μπροστά μου την μηχανή φορτωμένη και έτοιμη! Η Αθήνα άδεια, όλοι κοιμούνται, η λεωφόρος Βεϊκου μία τεράστια αλάνα. Μπαίνουμε Αττική οδό και προσπαθώ να διώξω το άγχος των πρώτων χιλιομέτρων.

DSCN2149

Ο ήλιος άρχισε να ξεπροβάλει πίσω από τα βουνά και να σκάει στην ζελατίνα του κράνους. Είχαμε αρχίσει να πλησιάζουμε την Λαμία.

IMG_4179

DSCN2144 

Διακόσια χιλιόμετρα και δεν είχα καταλάβει τίποτα. Ήταν ώρα όμως να κάνουμε την πρώτη στάση για καφέ – τσιγάρο. Λατρεύω αυτές τις στάσεις! Σταματάς, σβήνεις την μηχανή, βγάζεις το κράνος και συνειδητοποιείς ότι επιτέλους έφυγες!!! Είσαι ξανά στον δρόμο J

IMG_4137

Τα χιλιόμετρα μέχρι την Θεσσαλονίκη ήταν βαρετά και από ένα σημείο και μετά άρχισαν να γίνονται λίγο κουραστικά όσο ανέβαινε η θερμοκρασία. Ναι … είχα κάνει το λάθος να φορέσω την διαιρούμενη και μόλις σταμάταγα άρχιζε ο ιδρώτας να κυλάει. Η ασφάλεια πάνω απ όλα όμως.

DSCN2169

Είχαμε κλείσει ξενοδοχείο στο Hotel di Tania στο Ωραιόκαστρο, λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Θεσσαλονίκης για να αποφύγουμε την βαβούρα του κέντρου.

DSCN2178

Μπάνιο – ξεκούραση και το βράδυ είχα κανονίσει συνάντηση με φίλη που είχε γενέθλια και μετά συνάντηση με τον Ηλία Βροχίδη (www.madnomad.gr) που ενώ είχε ξεκινήσει το ταξίδι του για την Αφρική, η μηχανή του παρουσίασε πρόβλημα στα βουνά της Αλβανίας και είχε επιστρέψει στην Θεσσαλονίκη να το φτιάξει.

Είχαν αρχίσει να μαζεύονται μαύρα σύννεφα στον ουρανό και όλα τα δελτία πρόγνωσης καιρού έλεγαν για ισχυρή καταιγίδα, σίγα όμως μην καθόμασταν μέσα. Το κλίμα ήταν χάλια, αφόρητη ζέστη και απίστευτη υγρασία αλλά όπως πάντα πανέρμοφη.

DSCN2187

IMG_4182DSCN2211 

Πρώτο ποτάκι στα γρήγορα στον πεζόδρομο της Ικτίνου και μετά συνάντηση με τον Ηλία στην Ναυαρίνου. Είχαμε μιλήσει μέσω facebook με τον Ηλία αρκετές φορές αλλά δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ. Φοβερό παιδί! Απλός και αυθεντικός, είναι από τα άτομα που χαίρεσαι να κάθεσαι μαζί του και να μιλάς! Σου βγάζει μία πολύ θετική αύρα. Είπαμε για τα ταξίδια μας και περπατήσαμε λίγο μέχρι το σημείο που είχε παρκάρει τον Μπαομπάμπη , το θρυλικό Honda XR 250 3S που θα ταξίδευε μαζί του στην Αφρική, άγνωστο για πόσες μέρες…. ας πω χρόνια καλύτερα γιατί όταν ο Ηλίας ξεκινάει ταξίδι, δεν υπάρχει προγραμματισμένη ημερομηνία επιστροφής.

DSCN2191

DSCN2195

DSCN2198  

Ευχές για καλό ταξίδι και επιστροφή στο ξενοδοχείο. Την βροχή ευτυχώς την προλάβαμε….. και όπως θα έλεγαν οι γείτονες οι Βούλγαροι ‘’ лека нощ’’ (Καληνύχτα).

                                              Επόμενη Σελίδα

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Δεν έχει περάσει ούτε μία εβδομάδα που γυρίσαμε από τα Βαλκάνια και μου φαίνεται πάνω από μήνας. Μόλις πάτησα το πόδι μου στην άδεια πλέον πρωτεύουσα, με περίμενε μία πολύ ωραία ίωση ίσα να μου χαλάσει τις 2-3 μέρες άδειας που είχα αφήσει για να προσαρμοστώ πριν επιστρέψω στην δουλειά. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…

Ήταν αρχές Αυγούστου… ¨ξημέρωμα Σαββάτου¨ (που λένε και οι Πυξ Λαξ) όπου οι ρόδες της μηχανής μόλις είχαν πατήσει σε Ελληνικό έδαφος ύστερα από μοναχική περιπλάνηση 11 ημερών στα βουνά της Αυστρίας. Οδηγούσα παρέα με τον φίλο Thomas (που πριν λίγες ώρες είχα γνωρίσει στο καράβι) στην άδεια Εθνική και ο ήλιος μόλις είχε αρχίσει να βγαίνει.

DSCN1580

Ήμασταν και οι δύο χαμένοι στις σκέψεις μας… εμένα μόλις είχαν τελειώσει οι διακοπές και αυτός μόλις ξεκίναγε.. Είχαν περάσει τόσο γρήγορα οι μέρες που σχεδόν δεν είχα καταλάβει τίποτα, σκυμμένος πίσω από το fairing της μηχανής, σκόρπιες εικόνες από Αλπικά τοπία τριγυρνούσαν στο μυαλό μου και ήχοι από μελαγχολικές κιθάρες στο Mp3 μου κρατούσαν παρέα στα τελευταία χιλιόμετρα του ταξιδιού. Μέσα σε όλα αυτά είχα και την σκέψη αν θα κατάφερνα να ξανακάνω ένα ταξίδι στο εξωτερικό καθώς τα οικονομικά πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο.

Οι μήνες περνούσαν και στο μυαλό μου ήταν πάντα το επόμενο ταξίδι, στις βραδινές εξόδους με φίλους, στις ατελείωτες ώρες της δουλειάς, στο τελείωμα κάθε ημέρας όταν ξάπλωνα στο κρεβάτι, το μυαλό ταξίδευε σε μέρη με φιδίσιες διαδρομές, σε λίμνες και βουνά παρθένα … να χάνομαι στους δρόμους κάποιου χωριού και να ψάχνω μέρος για να κοιμηθώ. Ήξερα ότι θα ήταν δύσκολο… και προσπαθούσα να βγάλω από την σκέψη μου. Όλο και κάτι με προσγείωνε στην πραγματικότητα όσο κι αν δεν ήθελα να το πιστέψω. Μόλις πήγαινα να μαζέψω μερικά χρήματα κάποιος δημόσιος φορέας έπρεπε να μου τα πάρει. Ξανά το κεφάλι μέσα ,από το πρωί μέχρι το βράδυ στην δουλειά απλά και μόνο για να καλύπτω τα έξοδα. Η σκέψη του επόμενου ταξιδιού όσο δύσκολο κι αν φάνταζε μου έδινε κουράγιο… να ξεχνιέμαι… να ταξιδεύω έστω και νοερά. Αυτό δεν κάνω τόσα χρόνια άλλωστε? Ονειρεύομαι …. και πάντα δουλεύει…. πάντα στο τέλος πραγματοποιούνται τα όνειρα μου…

Η ιδέα έπεσε και βγήκαν χάρτες… προορισμός Τσεχία –Σλοβακία – Σλοβενία με λίγο πέρασμα από Αυστρία και βόρεια Ιταλία ξανά. Άνοιγα χάρτες, σχεδίαζα, ξενυχτούσα πάνω από τουριστικούς οδηγούς μέχρι που ολοκληρώθηκε η ¨χάραξη¨ της διαδρομής και έφτασα στο σημείο των εξόδων…. και εκεί γκρεμίστηκαν ξανά όλα. Έμειναν μόνο οι γραμμές στον χάρτη και τα χαρτάκια με τις σημειώσεις μου σκόρπια σε όλο το σπίτι… και ξανά στο μηδέν… όνειρο κάθε μοτοσικλετιστή είναι το Nordkapp (και το δικό μου) όλοι οι προορισμοί φάνταζαν σαν το Nordkapp… πολυέξοδοι για τα δικά μου δεδομένα.

Οι μέρες συνέχισαν να περνούν και πλησίαζε ξανά το καλοκαίρι, κ εγώ .. ανοργάνωτος και άδειος. Δεν είχα επιλέξει προορισμό, δεν είχα σχεδιάσει τίποτα, η ιδέα να περάσω τις μέρες μου σε ένα Ελληνικό νησί δεν με γέμιζε … ωραία η θάλασσα και η ξαπλώστρα αλλά αν γλυκαθείς γράφοντας χιλιόμετρα εκεί έξω ίσως σε καλύπτει κ εσένα πιο πολύ που ξέρεις? Είναι αρρώστια ο δρόμος…

Σε ένα από τα διαλύματα για τσιγάρο στην δουλεία πέταξα για πλάκα… ¨Ωραία αφού λοιπόν δεν υπάρχουν λεφτά για Τσεχία ή όποιο άλλο Nordkapp…την κάνουμε για λίγο πιο κοντά… για ΒΑΛΚΑΝΙΑ… έχω διαβάσει σε άλλα ταξιδιωτικά ότι είναι οικονομικό ταξίδι¨ J . Τα τσιγάρα έσβησαν και γυρίσαμε στα γραφεία μας… αλλά η ατάκα που μόλις είχα πετάξει για πλάκα δεν μου έμοιαζε καθόλου αστεία!!! Το ίδιο κιόλας βράδυ είχα αρχίσει να μαζεύω πληροφορίες για Βαλκανικές χώρες και οι νέες σημειώσεις άρχισαν να μπερδεύονται με τις παλιές της Τσεχίας… από το μυαλό μου έφευγαν σιγά-σιγά οι δροσερές διαδρομές των Άλπεων και την θέση τους έπαιρναν δρόμοι που είναι ακόμα υπο κατασκευή , κάρα με άλογα και τσιγγάνους να περιφέρονται …. άνθρωποι που θα δυσκολευόμαστε να βρούμε κοινή γλώσσα επικοινωνίας (εκτός του σώματος) … και φτηνές μπύρες!! Οι σχετικές ανακοινώσεις σε γνωστούς και φίλους έγιναν και άρχισαν τα πειράγματα ¨πού θα πάτε ρε, θα σας φάνε λάχανο εκεί πάνω, θα γυρίσετε με τα πόδια, θα κάτσετε στα σύνορα για ώρες… ¨ Δεν με ένοιαζε τίποτα, δήλωνα άγνοια για τις χώρες αυτές και ήθελα να τις ζήσω. Δεν με τρόμαζαν όσα κι αν άκουγα, δεν με ένοιαζε τίποτα… είχα πλέον προορισμό και μάλιστα κοντινό και το κυριότερο… τον άντεχε η τσέπη J

Οι μέρες περνούσαν αργά και βασανιστικά και το μυαλό ΠΑΝΤΑ κολλημένο στο ταξίδι, ότι ελεύθερος χρόνος μου έμενε τον αφιέρωνα να ψάχνω διαδρομές και πληροφορίες για τις χώρες που θα περνούσαμε. Όλα ήταν στον αέρα, η μηχανή ήθελε μαζέματα, οι άδειες δεν είχαν κανονιστεί, τα λεφτά δεν είχαν βρεθεί και το μόνο που είχα ήταν…. Όρεξη να γράψω χιλιόμετρα.

Ξεκίνησα με τα σίγουρα…  κανόνισα ραντεβού για service , αλλαγή αλυσίδα – γρανάζια, λάδια, φίλτρα, εγκατάσταση παροχής ρεύματος (που να ήξερα τι με περιμένει με αυτή την παροχή J ) και τα πρώτα λεφτά είχαν ήδη κάνει φτερά. Σιγά-σιγά βγήκαν και οι άδειες (τελευταία στιγμή όπως πάντα) και ορίστηκε ημερομηνία αναχώρησης…….. 30 Ιουλίου. BALKAN ROADTRIP λοιπόν….. ΧΑΙΝΤΕ!!!!!

https://www.youtube.com/watch?v=LOvvITnsJTE

Επόμενη Σελίδα