ΠΗΛΙΟ (Κυκλώνοντας το βουνό των κενταύρων)

Κείμενο/φωτογραφίες : Σωκράτης Πανουσίου

image

Το Πήλιο είναι ένα από τα ομορφότερα ελληνικά βουνά. Αποτελεί ταυτόχρονα και έναν από τους δημοφιλέστερους προορισμούς της πατρίδας μας.  Με μέγιστο υψόμετρο τα 1.624 μέτρα και θέα το Αιγαίο και τον Παγασητικό, το «Βουνό των Κενταύρων»* συνδυάζει με απίστευτη αρμονία την οργιώδη βλάστηση, τα άφθονα πηγαία νερά, τις πεντακάθαρες εξωτικές παραλίες, τα αρχοντικά με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική φυσιογνωμία και την αυθεντική ελληνική παραδοσιακή κουζίνα.

Στο Πήλιο σύμφωνα με τη μυθολογία κατοικούσαν οι περιβόητοι Κένταυροι, πλάσματα που ήσαν κατά το ήμισυ άνθρωποι και κατά το ήμισυ άλογα! Ένας άλλος μύθος λέει ότι από την Ιωλκό (που βρισκόταν περίπου εκεί που βρίσκεται σήμερα ο Βόλος) ο Ιάσων επιβιβάστηκε στην Αργώ και ξεκίνησε την Αργοναυτική Εκστρατεία για να φέρει το χρυσόμαλλο δέρας από την Κολχίδα της Μικράς Ασίας.

image

Το Πήλιο θεωρείται και είναι το πιο πυκνοκατοικημένο Ελληνικό βουνό. Στον κυρίως όγκο του βουνού βρίσκονται περίπου 30 παραδοσιακά χωριουδάκια, το καθένα με το δικό του χαρακτήρα, τα περιποιημένα σπιτάκια, τους ξενώνες, τις ταβέρνες, τα καλντερίμια και τα "παζάρια". Έτσι αποκαλούν στο βουνό των Κενταύρων τις πλατείες. Και τι πλατείες! Η μία πιο όμορφη από την άλλη! Όλες με τον απαραίτητο πλάτανο, την πέτρινη βρυσούλα, τα καφενεδάκια και τα τσιπουράδικα!Ειδικότερα η κυκλική διαδρομή ξεκινώντας από Βόλο προς Πορταριά – Μούρεσι – Τσαγκαράδα – Μηλιές – Αγριά και επιστροφή στο Βόλο είναι γνωστή στους ντόπιους αλλά και στον ταξιδιάρικο μοτοσυκλετιστικό κόσμο και ονομάζεται «μεγάλος γύρος του Πηλίου».

Ξεκινώντας από Βόλο αξίζει να περάσουμε πρώτα από την πανέμορφη Μακρυνίτσα που θεωρείται – όχι άδικα – και το «μπαλκόνι του Πηλίου». Χαρακτηρισμός αρκετά πετυχημένος μιας και η Μακρυνίτσα έχει την ιδιαιτερότητα να είναι χτισμένη αμφιθεατρικά σε υψόμετρο από 300 μ. μέχρι 850 μ. με την κεντρική της πλατεία να είναι στα 625 μ. , απ’ όπου ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει την άπλετη θέα προς Βόλο και τον Παγασητικό Κόλπο. Διατηρητέος οικισμός μιας και ξεχωρίζει για την αρχιτεκτονική του φυσιογνωμία, τα καλοδιατηρημένα και αναστηλωμένα αρχοντικά του, τα γραφικά και αριστοτεχνικά καλντερίμια του, τις 60 περίπου παραδοσιακές του κρήνες (από τις οποίες οι 40 έχουν χαρακτηριστεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία) και το καταπράσινο τοπίο με τα πλατάνια, τις καστανιές, τις καρυδιές και τις οξιές. Ο δρόμος τερματίζει στην πλατεία Μπράνη όπου είναι και το Παρκινγκ για τα οχήματα μιας και ο πλακόστρωτος κεντρικός δρόμος που ξεκινάει από εκεί χρησιμοποιείται μόνο για προσωρινή επιβίβαση αποβίβαση. Εμείς κινηθήκαμε άνετα σε αυτόν αφού ήταν και επιλέξαμε να χρησιμοποιήσουμε την Μακρυνίτσα ως διαμονή και βάση για τις περαιτέρω εξορμήσεις μας.

Μακρυνίτσα (Το μπαλκόνι του Πηλίου)

Ο κεντρικός δρόμος:

image

Επόμενος προορισμός  Πορταριά (3χιλ. από Μακρυνίτσα) και συνεχίζουμε ανηφορικά μέχρι τα Χάνια (1200μ. υψόμετρο) το χειμερινό θέρετρο όπου αποτελεί ορμητήριο για τους λάτρεις του χειμερινού σκι μιας και λίγο μετά βρίσκεται η τοποθεσία Αγριόλευκες με το πολύ καλά οργανωμένο χιονοδρομικό κέντρο Πηλίου (1427μ). Tip… Όσο δεν υπάρχει χιόνι προσφέρεται και για κάποιες «ειδικές» διαδρομές με μηχανή.

Από εκεί ξεκινάει η κατάβαση με θέα πλέον προς το Αιγαίο. Ο δρόμος στο τμήμα αυτό (επαρχ. Δρόμος Κισσού) είναι σχετικά νέος οπότε η ποιότητα του οδοστρώματος είναι άριστη προσφέροντας καλή πρόσφυση, ωστόσο δεν μπορείς να χαλαρώσεις με το δίτροχο αφού οι δρόμοι σε όλο το βουνό είναι σχετικά στενοί και απαιτείται πολύ προσοχή. Εναλλακτικά υπάρχει και δρόμος προς Ζαγορά που είναι εξίσου όμορφος και γραφικός ειδικά στα πρώτα χιλιόμετρα.

image

Κατηφορίζοντας φτάνουμε στο Μούρεσι και σε άλλα τουριστικά θερινά θέρετρα με υπέροχες εξωτικής ομορφιάς παραλίες (εκτεθειμένες όμως στον Βοριά). Το γνωστότερο είναι ο Άγιος Ιωάννης (επίνειο του Αγ. Δημήτριου) όπου υπάρχει και το οργανωμένο camping PapaNero στην ομώνυμη παραλία.

Λίγο παραπέρα είναι η Τσαγκαράδα που λέγεται ότι είναι ένα χωριό μέσα στο δάσος ή το δάσος είναι μέσα στο χωριό. Ο παραδοσιακός αυτός οικισμός είναι ο πιο αραιοκατοικημένος, όχι μόνο στο βουνό των Κενταύρων, αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα, αφού στην ουσία πρόκειται για μία πολύ μεγάλη περιοχή πνιγμένη στο πράσινο. Τα ψηλότερα σπίτια βρίσκονται στα 540 μ. υψόμετρο και τα χαμηλότερα δίπλα στη θάλασσα. Η κεντρικότερη πλατεία (της Αγ. Παρασκευής) έχει 420 μ. υψόμετρο.

Χάρη στην οργιώδη βλάστηση, τους θερινούς μήνες η θερμοκρασία στα ψηλότερα σημεία του χωριού είναι το μεσημέρι έως και 8°C χαμηλότερη απ’ ό,τι είναι την ίδια ώρα στα χαμηλά, δηλαδή στη θάλασσα. Κάνεις δηλαδή το μπάνιο σου στη θάλασσα και σε 5 λεπτά αράζεις σε κάποια δροσερή πλατεία για τα περαιτέρω σχετικά μεζεδάκια…

image

Άξιο αναφοράς και το ομώνυμο πετρόχτιστο τοξωτό γεφύρι. Χτίστηκε τον 18ο αιώνα (Χτίστηκε το 1787) και γεφυρώνει το φαράγγι του Μυλοποτάμου που βρίσκεται ανάμεσα στην Τσαγκαράδα και το Ξουρίχτι. Η πρόσβαση σε αυτό είναι πολύ εύκολη. Από τον κεντρικό δρόμο μετά την πινακίδα που οριοθετεί την Τσαγκαράδα θα συναντήσετε μία πινακίδα που γράφει «παλιό γεφύρι». Ένα κατηφορικό μονοπάτι ανάμεσα στις καστανιές σας οδηγεί σε λίγα λεπτά σε ένα απίθανο μέρος μέσα στο δάσος με τα πλατάνια.

Από Τσαγκαράδα επίσης μπορεί να υπάρξει άλλη μια μικρή απόκλιση (7 χιλ.) προς την χιλιο φωτογραφημένη παραλία του Μυλοπόταμου. Στην ουσία πρόκειται για μια διπλή παραλία που χωρίζεται φυσικά σε βόρειο και νότιο μέρος μέσω ενός τρύπιου βράχου που επιτρέπει την επικοινωνία των δύο τμημάτων.

Περνώντας το καταπράσινο φαράγγι συνεχίζουμε τον δρόμο προς Μηλιές – Βυζίτσα – Πινακάτες. Οικισμοί που ξεχειλίζουν από γραφικότητα και την ιδιαίτερη πηλιορείτικη αρχιτεκτονική. Όχι άδικα θεωρείται ότι αυτοί οι γραφικότατοι οικισμοί αποτελούν ένα ζωντανό υπαίθριο μουσείο της παραδοσιακής πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής.

Η μαρμάρινη νεοκλασική κρήνη με λεοντοκεφαλές του 1894

image

Άξιο αναφοράς η αναβίωση του θρυλικού «Μουντζούρη» το τρενάκι που τα τελευταία χρόνια μπήκε και πάλι στις ράγες και ξεκινάει από τα Άνω Λεχώνια και καταλήγει στις Μηλιές. Παλαιότερα η αφετηρία του ήταν στο κέντρο του Βόλου και εξυπηρετούσε όλη την επιβατική κίνηση προς το νοτιοδυτικό τμήμα του βουνού. Σήμερα πλέον έχει τουριστικό χαρακτήρα και εκτελεί δρομολόγια κυρίως τη θερινή σεζόν.

Ο Θρυλικός Μουντζούρης:

image

Από εκεί κατηφορίζουμε  με θέα πλέον τον Παγασητικό ,μια υπέροχη διαδρομή  με συνεχόμενα στροφηλίκια. Φθάνοντας στον Αγιο Βλάσιο (παλαιότερα το χωριό λεγόταν Καραμπάσι) η βλάστηση σκεπάζει τον δρόμο. Το κομμάτι της διαδρομής που αξίζει περισσότερο είναι τα 2-3 χλμ. από τον οικισμό Παλαιόκαστρο μέχρι τα Άνω Λεχώνια. Ο δρόμος χώνεται μέσα σε μια ρεματιά με πυκνή αδιαπέραστη βλάστηση, σα να είμαστε στη ζούγκλα! Στο μεγαλύτερο τμήμα αυτού του κομματιού ο ήλιος δεν φτάνει ποτέ στο έδαφος, αφού τα δέντρα εκατέρωθεν του οδοστρώματος είναι τόσο σφιχτά αγκαλιασμένα, που δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις ποιο κλαδί ανήκει σε ποιο δέντρο ενώ με άφθονα ρυάκια κυλούν δίπλα στο δρόμο.

Από εκεί μπορούμε να αποκλίνουμε αν θέλουμε προς Άγιο Λαυρέντιο (10 χιλ στο πήγαινε).

Εν κατακλείδι ακολουθούμε την διαδρομή προς Αγριά και στην συνέχεια οδηγούμε προς Βόλο όπου κλείνει και η κυκλική διαδρομή μας. 
Το Πήλιο δίνει την ευκαιρία σε κάθε μοτοταξιδιώτη να απολαύσει αυτήν την ευλογημένη γη κατά μήκος του οδικού του δικτύου αλλά και μέσω των κατάφυτων μονοπατιών του! Είναι ένας "πρέπει να πας " προορισμός για όλους !

image

Ευχαριστώ πολύ τον φίλο μοτοσικλετιστή Σωκράτη Πανουσίου για την παραχώρηση του άρθρου.

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί και στο Moto Taxidiotis

Advertisements

ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΕΣ ΔΡΥΜΩΝΑ

Είχα κλειστεί στην Αθήνα για αρκετό καιρό και είχα αρχίσει να έχω σημάδια στέρησης ενός ταξιδιού στην φύση , στην ηρεμία, εκεί που το κινητό δυσκολεύεται να πιάσει σήμα ,οι φωνές και τα νεύρα των γύρω εξαφανίζονται και την θέση τους παίρνουν κελαιδίσματα πουλιών και ο ήχος από το τρεχούμενο νερό…

Ο χρόνος ήταν περιορισμένος και έπρεπε να βρεθεί ένας προορισμός σχετικά κοντά στην Αθήνα ώστε να γινόταν ημερήσια εκδρομή χωρίς την ανάγκη διανυκτέρευσης. Πάντα στο μυαλό μου έχω μέρη που έτυχε κάποια στιγμή να διαβάσω ή να μου πει κάποιος ότι επισκέφτηκε και αξίζει να πας, είτε μακρινούς είτε κοντινούς προορισμούς.. . αυτά είναι που ονειρεύομαι όταν κλείνω τα μάτια και όταν έρθει η ώρα τα ξεθάβω και με την χρήση της τεχνολογίας χαράζω πορεία.

Χωρίς να δυσκολευτώ ξέθαψα λοιπόν ένα μέρος που είχα διαβάσει στην Βόρεια Εύβοια αλλά δεν έτυχε ποτέ να επισπευτώ… και φυσικά θα συνδύαζε τις παραπάνω απαιτήσεις … οι ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΕΣ ΔΡΥΜΩΝΑ.

Οι καταρράκτες βρίσκονται ανάμεσα στα χωριά Δρυμώνα και Κερασιά και απέχουν από την Αθήνα 170 χιλιόμετρα περίπου (2 ώρες και 45 λεπτά). Η διαδρομή μέχρι την Χαλκίδα γνωστή και βαρετή.. δεν μπαίνουμε μέσα στην Χαλκίδα και στο τέλος του δρόμου κάνουμε δεξιά προς Αρτάκη – Ψαχνά. Αφού περάσουμε τα Ψαχνά, ακολουθούμε πινακίδες προς τον Αγιο Ιωάννη τον Ρώσο γνωστή πιστεύω στους περισσότερους. Σχετικά καλός δρόμος με αρκετές στροφές και πράσινο παντού…

Προσοχή μόνο γιατί ο δρόμος έχει μετατραπεί σε πίστα από πολλούς με αποτέλεσμα ορισμένες φορές να γίνεται επικίνδυνος.

Αφού περάσουμε τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο συνεχίζουμε προς Αγία Άννα (το χωριό όχι την παραλία) και μετά στρίβουμε αριστερά προς το χωριό Κερασιά. Αμέσως μετά το χωρίο συναντάμε πινακίδα που μας στέλνει αριστερά προς Καταφύγιο – Καταρράκτες και αφού περάσουμε ένα καταπράσινο λιβάδι με ξύλινο σπιτάκι

θα δούμε στο δεξί μας χέρι παγκάκια, πινακίδες με πληροφορίες για την περιοχή και αρκετά κιόσκια με ίσκιο ..παρκάρουμε και κατεβαίνουμε το μονοπάτι που καταλήγει στους καταρράκτες.

 

Η διαδρομή είναι πολύ σύντομη (3-4 λεπτά περπάτημα) και το τοπίο μαγικό. Δεν περιγράφεται με λόγια όπως κανένα όμοιο του. …πρέπει να το ζήσεις, να μυρίσεις τα δέντρα, να ακούσεις το νερό να σκάει με δύναμη στις πέτρες, να βρέξεις τα πόδια σου και να νιώσεις το πόσο παγωμένο είναι ,να κλείσεις τα μάτια για λίγο και να ονειρευτείς … για τον επόμενο προορισμό… για το μέλλον σου… για όλα αυτά και αυτούς που αγαπάς και φυσικά να χαμογελάσεις γιατί πραγματοποίησες ακόμα ένα από τα ταξίδια που ονειρευόσουν όλα αυτά τα βράδια πριν σε πάρει ο ύπνος.

       

Για την επιστροφή εμείς επιλέξαμε να κατηφορίσουμε προς Αιδηψό και από εκεί να πάρουμε το καραβάκι για Αρκίτσα ώστε να είναι πιο άνετη η διαδρομή καθώς από την στιγμή που περάσεις απέναντι έχεις να διανύσεις 140 χιλιόμετρα Εθνικής οδού. Η διάρκεια του καραβιού είναι περίπου στα 40 λεπτά και το κόστος είναι 6 € η μηχανή και 3 € το άτομο. Δεν θα δυσκολευτείτε καθώς έχει καραβάκια κάθε μία ώρα.

 

Αν και τα έξοδα για βενζίνη και διόδια δεν είναι λίγα για ημερήσια απόδραση (εκεί που έχει φτάσει η βενζίνη είναι είδος πολυτελείας ) αξίζει με το παραπάνω καθώς όλη η περιοχή της Βόρειας Εύβοιας είναι πανέμορφη και πρέπει να την επισπευτείς και να εξερευνήσεις τις ομορφιές που έχει να προσφέρει στον ταξιδιώτη.

Εξαφανίσου λοιπόν στα δάση της και άσε τους άλλους να σκοτώνονται στα κανάλια …

36 ΩΡΕΣ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑΣ 2011 – 14ο ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΑΝΤΟΧΗΣ

Το MotoGuzzi Club διοργανώνει και φέτος το 14ο  36ωρο οδοιπορικό. Παρακάτω το κείμενο όπως αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του Motoguzzi Club.

Αγαπητοί 36ωροι φίλοι,
υπερβάλλοντας λίγο από τις 365 µέρες του χρόνου τις 363, το 36ωρο αποτελεί το αντικείµενο ανυπόµονης προσµονής και κεφάτων συζητήσεων ανάµεσα σε εκατοντάδες µοτοσυκλετιστές. Εκτός από το διήµερο της διεξαγωγής, οι υπόλοιπες µέρες του χρόνου για τους 36hours-addicts αποκτούν µια γλύκα αναµονής και σχεδιασµού που τους συντροφεύουν πολλές από τις υπόλοιπες και ιδιαίτερα τις φτωχές µοτοσυκλετιστικά χειµωνιάτικες µέρες κάθε χρόνου. Οµάδες σχηµατίζονται, στρατηγικές σχεδιάζονται και αγορές εξοπλισµού προγραµµατίζονται. Ακόµη και αλλαγή µοτό κάποιοι επιχειρούν µε βασικό κριτήριο τη καταλληλότητα στο 36ωρο…

Φέτος που το χρώµα που επικρατεί είναι το γκρίζο, το 14ο οδοιπορικό αντοχής έχει για µας ξεχωριστή σηµασία. Μιλώντας ρεαλιστικά βλέπουµε ότι συµβάλλει σηµαντικά στην διατήρηση της ψυχικής µας υγείας που τόσο πολύ έχουµε πλέον ανάγκη. Γι΄ αυτό και σε πείσµα των καιρών διοργανώνουµε ένα «χορταστικό» 36ωρο όπως θα διαπιστώσετε εσείς που κάθε χρόνο κάνετε τις συγκρίσεις µε τα προηγούµενα: υπέροχες µακρινές διαδροµές και χλιδάτα ξενοδοχεία για ανάπαυση, ευτυχώς χωρίς
παραπάνω κόστος λόγω κρίσης….
Ας αναφέρουµε λοιπόν τα βασικά και τις συνήθεις διαδικασίες συµµετοχής:
1. Το φετινό οδοιπορικό θα αρχίσει το πρωί της 7 Μάη από το γραφικό Καρπενήσι, θα διανυκτερεύσει στα Γιάννενα το ίδιο βράδυ και θα τελειώσει στο γνωστό Terra Verde στην Αθήνα την επόµενη 8/5 το βράδυ. Έτσι στο πακέτο περιλαµβάνεται και η διανυκτέρευση τη Παρασκευή 6/5 στο Καρπενήσι µε διπλό όφελος: επιπλέον µέρα στο παιγνίδι και ξεκούραστο ξεκίνηµα το πρωί του Σαββάτου.
2. Ως γνωστό για γενικές πληροφορίες είτε περνάτε από τη λέσχη κάθε Δευτέρα (και Τετάρτες την εποχή του 36ωρου) µετά τις 21:00 είτε απευθύνεστε στον Κώστα στο emailkp65(at)ath.forthnet.gr είτε στο τηλέφωνο 6983042006 (µετά τις 18:00). Τις δηλώσεις συµµετοχής και τις υπεύθυνες δηλώσεις που συµπληρώνονται ιδιοχείρως, µπορείτε να τις κατεβάσετε και από το site της Λέσχης.
3. Από 14/3 έως 13/4 θα γίνονται δεκτές οι δηλώσεις συµµετοχής σας στη Λέσχη Δευτέρες και Τετάρτες. Πάλι δεν θα µπορέσουµε να δεχτούµε αιτήσεις τηλεφωνικά, γίνονται λάθη µε τόσα άτοµα και δεν θέλουµε να στενοχωρήσουµε κανέναν. Ταυτόχρονα µε την αίτηση πρέπει να εξοφλούνταικαι τα οικονοµικά της συµµετοχής. Κρατήσεις θέσεων µόνο µε προκαταβολή δεν θα γίνουν φέτος δεκτές.
4. Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, η Τετάρτη 13/4 είναι η τελευταία ηµεροµηνία συµµετοχών (εκτός εάν φτάσουµε νωρίτερα στο όριο που έχει τεθεί όπως συνήθως).
5. Για τους εκτός Αττικής ο Αρ.Λογ. της λέσχης είναι:
ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
Αριθ. Λογαριασμού  671/750108-09
IBAN Λογαριαμού    GR2501106710000067175010809
ΚΩΔ. SWIFT (BIC)   ETHNGRAA
Καλή αντάµωση
Το Δ.Σ. της Ελληνικής Λέσχης Moto Guzzi

ΤΡΙΚΑΛΑ – ΛΙΜΝΗ ΠΛΑΣΤΗΡΑ (ΚΑΙ ΓΥΡΩ ΧΩΡΙΑ)

Χριστούγεννα σε συνδυασμό με λίγες ημέρες άδεια απο την δουλειά… θα ήταν κρίμα να μην κανονίσουμε απόδραση από την Αθήνα. Προορισμός η πόλη των Τρικάλων και τα γύρω χωριά. Αναχώρηση απο Αθήνα κατεύθυνση προς Λαμία και απο εκει ακολουθούμε τις πινακίδες. Περνάμε απο Δομοκό και Καρδίτσα και σε 4 ώρες περίπου φτάνουμε στην πόλη των Τρικάλων. Μόλις φτάσαμε το μυαλό μου είχε αρχίσει να σκέφτεται την διαδρομή που θα ακολουθούσαμε την επόμενη ημέρα!!

DSC01629

DSC01634

DSC01636

DSC01640

DSC01639

DSC01644  

Η πρώτη διαδρομή είχε ώς εξής: ΤΡΙΚΑΛΑΠΥΛΗΣΤΟΥΡΝΑΡΕΙΚΑΒΑΘΥΡΕΥΜΑΜΕΣΟΧΩΡΑ (Μόλις περάσουμε την μεσοχώρα συναντάμε το φράγμα του ποταμού Αχελώου) – ΑΡΜΑΤΟΛΙΚΟΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙ (ΟΙΚΙΣΜΟΣ ΑΓ. ΤΡΙΑΔΑΣ) – ΔΕΣΗΝΕΡΑΙΔΟΧΩΡΙΠΕΤΡΟΥΛΙΕΛΑΤΗΠΥΛΗΤΡΙΚΑΛΑ. Πρωινό ξύπνημα, ο απαραίτητος καφές – τσιγάρο και κατευθείαν στους δρόμους να προλάβουμε να μαζέψουμε όσο περισσότερες εικόνες μέχρι να πέσει το φώς του ήλιου. Μέχρι το χωρίο Πύλη ο δρόμος είναι άνετος και χωρίς κάτι το ιδιαίτερο, απο εκεί με πέρα αρχίζει το ενδιαφέρον… στροφές και όσο προχωράς τόσο χάνεσαι στην αγκαλιά της φύσης.

DSC01540

DSC01543

DSC01546 

Μετά τα Στουρναρείκα συναντάμε το χωρίο Βαθύρευμα και ύστερα την Μεσοχώρα όπου πρίν απο 40 – 50 χρόνια λειτουργούσε, Ειρηνοδικίο, Σχολείο Δημοτικό αλλά και Γυμνάσιο. Ήταν το κέντρο των γύρω χωριών. Στις μέρες μας υπάρχουν μόνο σπίτια και οι κάτοικοι εξυπηρετούνται απο το χωριό Πύλη.

DSC01548

Χρειάζεται οπωσδήποτε όχημα 4×4 ή μηχανή (όχι δρόμου φυσικά) καθώς μετά απο το χωριό Αρματολικό ξεκινάει χωματόδρομος που περνάει απο σκόρπια σπιτάκια πέτρινα χωμένα στην κυριολεξία μέσα στο δάσος. Πάντα στο δεξί μας χέρι θα βλέπουμε το ποτάμι απο ψηλά.Το ένα σπίτι απέχει απο το άλλο περίπου 10 – 15 λεπτά με τα πόδια. Αξίζει να βρείτε μονοπάτι και να κατεβείτε στο ποτάμι. Αν είναι καλοκαίρι μην παραλείψετε μία βουτιά . Τους καλοκαιρινούς μήνες γίνονται πολλά πανηγύρια με μεγαλύτερα αυτά του δεκαπεντάυγουστου . Αν εξαιρεσουμε το πέρασμα απο το χωριό Παλαιοχώρι ο υπόλοιπος δρόμος είναι καλός με σχετικά καλή ασφάλτο προσοχή όμως γιατί ανάλογα την εποχή ενδέχεται να υπάρχει πάγος. Η ομορφιά του τοπίου δεν περιγράφεται με λόγια μόνο με εικόνες, αν και το καλύτερο είναι να βρεθείτε κι εσείς στην περιοχή όσο δεν την έχει αγγίξει ο ανθρώπινος παράγοντας. Όσοι κάτοικοι έχουν απομείνει στην περιοχή ήταν όλοι γραφικοί και φιλόξενοι.Τα σπίτια τους ανοιχτά για κάθε ταξιδιώτη που γυρεύει λίγο νερό ή πληροφορίες.

DSC01551

DSC01557

DSC01568 

Tο 1980 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (Παπούς του δικού μας) ήθελε να φέρει τα νερά του Αχελώου στην Αθήνα και στον Θεσσαλικό κάμπο. Σήμερα φυσικά δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα η ιδεά του αλλά έχουν γίνει σημαντικά έργα στην περιοχή όπως η κατασκευή του φράγματος στην Μεσοχώρα για τον έλεγχο των υδάτων και μερική εκτροπή του ποταμού στην Θεσσαλία . Τα πρώτα έργα ξεκίνησαν το 1988 και λόγω αντιδράσεων των κατοίκων της περιοχής και διαφόρων οικολογικών οργανώσεων δεν έχουν ακόμα ολοκληρωθεί. Οι κάτοικοι προσφύγαν στα Ευρωπαικά δικαστήρια για την διακοπή του έργου καθώς αυτό θα φέρει πολλά προβλήματα στις περιουσίες τους και στην χλωρίδα – πανίδα της περιοχής.

DSC01572

DSC01575 

Και λίγο μυθολογία για τον ποταμό Αχελώο: Είναι ένας απο τους μεγαλύτερους ποταμούς της χώρας μας. Ο λαός τον λέει και άσπο ή ασπροπόταμο απο το άσπρο χώμα που παρασύρει και την άσπρη κοίτη του.Πηγάζει απο τα όρη Λάκμωνα και Περιστέρι. Η διαδρομή του στην ορεινή περιοχή γίνεται μέσα απο βαθύτατη χαράδρα και απότομες σχισμές βράχων, βάθους πολλών δεκάδων μέτρων που προξενούν ίλιγγο. Στην θέση Μαρδάχα μία πηγή υπερδιπλασιάζει τα νερά του. Νοτιότερα είναι τα γνωστά Κρεμαστά λουτρά της Χούνης με σπουδαίες ιαματικές ιδιότητες. Πιο κάτω σχηματίζει μικρούς καταρράκτες, απο τους οποίους ο μεγαλύτερος είναι κοντά στον Άγιο Βλάση. Στο σημείο αυτό είνα και το στενότερο μέρος του στο οποίο λέγεται ότι πήδησε ο Κατσαντώνης κυνηγημένος απο τους ΤουρκοΑλβανούς, γι αυτό και το μέρος ονομάζεται το «Πήδημα του Κατσαντώνη».Το πλάτος της σχισμής του βράχου είναι περίπου 4 μέτρα.

DSC01606

DSC01612

DSC01616 

Άλλος ένας μύθος που μας είπαν οι κάτοικοι της περιοχής είναι αυτός της Δρακότρυπας. Δυο μόλις χλμ. μακριά, κοντά στο Σπανό Βουνό, βρισκόταν η Δρακότρυπα, απ΄ όπου ένα θηρίο εξορμούσε στην περιοχή του ποταμού.

DSC01577

DSC01578

DSC01584

DSC01590

DSC01593

DSC01605

DSC01619

DSC01613      

Μετά το Οικισμό Αγίας Τριάδας βγαίνουμε ξανά σε ασφάλτο και συνεχίζουμε για την Δέση.

Η Δέση είναι ορεινό χωριό του νομού Τρικάλων. Ανήκει στον δήμο Αιθηκών και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 44 κάτοικοι. Γαντζωμένη σε υψόμετρο 1070μ. με λιγοστούς κατοίκους, τους χειμερινούς μήνες, κυρίως ηλικιωμένους που σε υποδέχονται με την παραδοσιακή γκλίτσα στο χέρι και ένα ζωντανό χαμόγελο στα χείλη, ενώ το καλοκαίρι ακούς παιδικά γέλια και έντονες συζητήσεις καθώς η Δέση κατακλύζεται από ντόπιους και επισκέπτες.
Την Δέση ομορφαίνουν με τη χαρακτηριστική τους αρχιτεκτονική και κατασκευή τα πετρόκτιστα σπίτια, όπως αυτά των Διάκου, Κουτούζα και το Πατρικέϊκο που οι κάτοικοί του λένε ότι κτίσθηκε το 1620. Στο παραδοσιακό σύνολο βάζουν τη σφραγίδα τους οι πετρόκτιστες βρύσες όπως και ο παραδοσιακός νερόμυλος.
Πολλές οι πηγές , οι ορμητικοί χείμαρροι και οι καταρράκτες που διασχίζουν το πανέμορφο τοπίο και με αφρώδες πέρασμά τους, σπάνε την απόλυτη ησυχία το χειμώνα και δροσίζουν το περιβάλλον το καλοκαίρι με τελικό προορισμό τον κοντινό Αχελώο. Και κάπου εκεί ψηλά οι κοντινές κορυφογραμμές Αυγό, Χαμένο, Ξηροβούνι και Μεσοβούνι που σε συνδυασμό με τα πυκνόφυτα δάση δημιουργούν ένα αλπικό τοπίο που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα αντίστοιχα της Ευρώπης.
Και βέβαια μέσα σ΄ αυτήν την φύση επόμενο είναι να συναντάς στο διάβα σου αγριόγιδα, ζαρκάδια, αρκούδες, λύκους που αποτελούν τμήμα της άγριας πανίδας που συναντάμε σ΄ όλη την περιοχή.
Το όνομα του χωριού αναφέρεται σε έγγραφο του Ανδρονίκου Γ΄ Παλαιολόγου, το 1336 ενώ στην τοπική σύνοδο που έγινε στα Ζαβλάντια Τρικάλων επικυρώθηκε η παραχώρηση στη Δέση, ιδιοκτησιών που είχε η Μονή Μεγάλων Πυλών ή Πόρτα Παναγιά στην περιοχή αυτή. Επίσης αναφέρεται και ως πατρίδα του ιερέα αγωνιστή του 1821 Απόστολου Χατζή.

DSC01620 

Νεραιδοχώρι: Το Νεραϊδοχώρι, ήταν η πατρίδα του δεύτερου γραμματικού του Αλή Πασά, μέλος και αγωνιστή του 1821, Χριστόδουλου Χατζηπέτρου (1764- 1869), που ήταν γυιός του Γούσιου Χατζηπέτρου, αρχιτσέλιγκα της περιοχής Ασπροποτάμου και σύμφωνα με την τοπική παράδοση είχε 4.000 γιδοπρόβατα και 170 ζώα.

Για τα χωριά Περτούλι και Ελάτη τί να πεί κανείς. Η Ελάτη έχει μεγάλη τουριστική κίνηση όλο το χρόνο και διαθέτει μια πολύ αξιόλογη τουριστική υποδομή που δεν απογοητεύει τους επισκέπτες της, παραδοσιακά καταλύματα ποιότητας, ξενοδοχεία, μαγαζιά παραδοσιακών προϊόντων, καλόγουστα καφέ και ταβέρνες φημισμένες για τα νόστιμα πιάτα κυνηγιού που προσφέρουν. Η Ελάτη συγκεντρώνει ανθρώπους κάθε ηλικίας, γιατί μπορεί να τους προσφέρει τις συγκινήσεις που αναζητουν. Αποτελεί ορμητήριο για όσους θέλουν να γνωρίσουν και περιηγηθούν στις γύρω περιοχές, όπως τα χωριά του Ασπροπόταμου (Αχελώου). Αλλά είναι ιδανικό μέρος για όσους αγαπούν τα σπορ και την περιπέτεια. Μπορείτε να κάνετε πεζοπορία, ποδηλασία, ιππασία, σκι, ορειβασία, αναρρίχηση κ.α.      
Λίγο έξω από το χωριό, στη θέση Κόκκινος βράχος υπάρχουν τρεις αναρριχητικές διαδρομές, ενώ κάτω από την υψηλότερη κορυφή του Κόζιακα (1700μ) βρίσκεται το ορεινό καταφύγιο ΄΄Χατζηπέτρος’’. Σε απόσταση 6χλμ. από την Ελάτη στη θέση Περτουλιώτικα Λιβάδια θα συναντήσετε το χιονοδρομικό κέντρο Περτουλίου σε υψόμετρο 1200μ. περιτριγυρισμένο από ένα από τα μεγαλύτερα και ωραιότερα δάση ελάτης της χώρας μας. Διαθέτει μια μικρή σχετικά πίστα, εξοπλισμένη όμως με σκι-λιφτ και τελεφερίκ.
Το Περτούλι είναι ένα μικρό γραφικό χωριό με τουριστική ανάπτυξη και ιδιαίτερη κίνηση τα τελευταία χρόνια.
Πηγή: www.touristorama.com

Φυσικά στα χωριά αυτά θα δείτε όλα τα ακριβά SUV που τα περισσότερα δεν έχουν δεί ποτέ χώμα καθώς η χρήση τους είναι για τα ψώνια του Super Market. Αν θέλετε κόσμο τότε το Περτούλι και η Ελάτη είναι η σωστή επιλογή, αν προτειματε την ηρεμία και την απομόνωση… πάρτε την σκηνή σας και τα άκρως απαραίτητα και φτιάξτε το δικό σας κατάλυμα όπου σας αρέσει … γιατί όχι δίπλα στο ποτάμι J. Και αν τρελαθείτε απο την πολύ ηρεμία… είπαμε … τα μαζεύετε και φεύγετε, οι αποστάσεις μεταξύ των χωριών είναι μικρές.

 

Δεύτερος προορισμός ήταν η λίμνη πλαστήρα. Απέχει από τα Τρίκαλα 47χλμ περίπου και από την Αθήνα 325χλμ. Η διαδρομή που επιλέξαμε ήταν από την Εθνική οδό Τρικάλων – Καρδίτσας περνώντας από το χωρίο Μητρόπολη.

DSC01666

DSC01668 

Βρίσκεται σε υψόμετρο 750 μέτρων, καταλαμβάνοντας έκταση περίπου 25.000 στρεμμάτων, με μήκος 14 χλμ, πλάτος 4 χλμ και βάθος περίπου 65 μέτρα. Σχηματίστηκε το 1959 με την ολοκλήρωση του φράγματος στον ποταμό Ταυρωπό ή Μέγδοβα, η δε ιδέα για την κατασκευή της αποδόθηκε στον στρατιωτικό και πολιτικό Νικόλαο Πλαστήρα, όταν το 1935 που επισκέφθηκε την γενέτειρά του, και είχαν σημειωθεί καταστροφικές πλημμύρες στη περιοχή και την Μακεδονία από συνεχείς βροχοπτώσεις, βλέποντας τον χώρο φέρεται να είπε "πως εδώ μια μέρα θα γίνει λίμνη", απ’ όπου και το πιο γνωστό της όνομα.
Η χρηματοδότηση της έγινε από χρήματα που χρωστούσε η Ιταλία στην Ελλάδα και την κατασκευή ανέλαβε γαλλική εταιρεία. Σήμερα τη διαχείριση του φράγματος έχει αναλάβει η ΔΕΗ. Να σημειωθεί ότι πριν την κατασκευή της λίμνης, υπήρχε στο οροπέδιο αεροδρόμιο, όπου προσγειώθηκε στην Ελλάδα το πρώτο συμμαχικό αεροπλάνο.

DSC01685

DSC01686

DSC01689 

Οι δραστηριότητες που μπορεί ο επισκέπτης να κάνει στην Λίμνη είναι αρκετές. Ιππασία, τοξοβολία, ποδήλατα βουνού και πολλά άλλα φυσικά όλα σε άμεση επαφή με την φύση. Αν διαθέτετε όχημα 4×4 μπορείτε να βγείτε από τον κεντρικό δρόμο και να ακολουθήσετε κάποιο από τα λασπώδη μονοπάτια, που τα περισσότερα καταλήγουν στην λίμνη.

DSC01687

DSC01692

DSC01697

DSC01699

DSC01702

DSC01688   

Για επιστροφή επιλέξαμε τον δρόμο που περνάει από Μουζάκι, αν και με πολλές στροφές (μερικές πολύ απότομες) άξιζε με το παραπάνω.

Η λίμνη Πλαστήρα είναι ιδανικός προορισμός για λίγες ημέρες χαλάρωσης και απόλυτης ηρεμίας και είναι πανέμορφη όλες τις εποχές του χρόνου. Οπότε μην το σκέφτεστε και πολύ … στο επόμενο τριήμερο… απλά επιλέξτε το μεταφορικό μέσο και αποδράστε!

 

Captain S.

Ορεινή Κορινθία – Λίμνη Δόξας

 

Αφετηρία το απάνεμο ακροθαλάσσι του Κορινθιακού κόλπου. Προορισμός η λίμνη Δόξας… H πορεία χαράζεται ανάμεσα σε βουνοκορφές, χαράδρες, γραφικά χωριά και έλατα.Οι συνεχείς στροφές μάς ανεβάζουν στα… σύννεφα και μας προσγειώνουν στην αγκαλιά της κοιλάδας.

Με μια ματιά: Το οδοιπορικό μας, σε τούτη τη γωνιά του Μοριά, θα ξεδιπλωθεί κατά κύριο λόγο στο δασωμένο αυχένα που συνδέει τους ορεινούς όγκους του Χελμού και της Ζήρειας και βρίσκεται στα όρια των νομών Κορινθίας και Αχαΐας, σε μια περιοχή γνωστή στους ντόπιους ως βουνά του Σαραντάπηχου. Το σύνολο της ορεινής διαδρομής ξεδιπλώνεται σε ασφάλτινους δρόμους, όμως όσοι αγαπούν τις χωμάτινες διαδρομές στα φθινοπωρινά δάση, σίγουρα θα βρουν το μικρό τους παράδεισο εδώ στην αγκαλιά των βουνών.

ΧΑΡΑΖΩ ΠΟΡΕΙΑ

Το παραλιακό Δερβένι απέχει από την Κόρινθο μόλις 55 χλμ. Βέβαια, ο εθνικός δρόμος Κορίνθου – Πατρών σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ταχείας κυκλοφορίας και ασφαλούς μετακίνησης (τσάμπα τα πανάκριβα διόδια). Ωστόσο, ακόμη κι έτσι, με τις συντηρητικότερες εκτιμήσεις, δεν θα χρειαστεί να οδηγήσετε περισσότερο από 35 με 40 λεπτά. Αράξτε σε κάποια από τις παραλιακές καφετέριες και με φόντο το ειρηνικό τοπίο της κλειστής θάλασσας του Κορινθιακού, χαράξτε την ορεινή σας πορεία.

1. Δερβένι – Εβροστίνα: Από Δερβένι, ένας στενός ασφάλτινος δρόμος περνά κάτω από την εθνική οδό και αρχίζει να στριφογυρνά αδιάκοπα στη ράχη ενός εκτεταμένου, γυμνού στα χαμηλότερα και ελατόφυτου στα ψηλά, διάσελου. Στα πρώτα χιλιόμετρα, η θέα προς τον Κορινθιακό και τα απέναντι βουνά της Ρούμελης είναι συναρπαστική. Στη συνέχεια, ο δρόμος χάνεται ανάμεσα στα δάση και στα σύννεφα και το μόνο που διακρίνεται είναι οι γυμνές χιονισμένες κορφές που λαμπυρίζουν στο φως του χειμώνα. Μετά από 14 χλμ. συνεχούς ανάβασης θα φτάσετε στην Εβροστίνα -παλαιότερη ονομασία Ζάχολη- που βρίσκεται σε ύψος 650 μ. Το χωριό υποδέχεται τους επισκέπτες του με μία υπέροχη πλατεία, αγνάντι στον Κορινθιακό κόλπο, αλλά και στις απέναντι ακτές της Ρούμελης. Στην έξοδο του χωριού ξεχωρίζει ο επιβλητικός πολύτρουλος ναός του Αγίου Γεωργίου, κτίσμα του 1811, πρόσφατα αναπαλαιωμένος. Ωστόσο, η ανάβαση επιμένει ακόμη και μετά την Εβροστίνα.

2. Εβροστίνα – Αυχένας Σαραντάπηχου: Οδηγείτε για ακόμη 8 χλμ., ώσπου σε υψόμετρο 1.200 μ. συναντάτε διασταύρωση. Σε αυτό το σημείο αξίζει να σταματήσετε λίγο και να απολαύσετε το πανόραμα των ψηλότερων βουνών της Βόρειας Πελοποννήσου που ορθώνεται ολόγυρα. Ο δρόμος δεξιά οδηγεί προς Καρυά, ένα μικρό χωριό που σιγά-σιγά εξελίσσεται σε ορεινό θέρετρο και συνεχίζει με άφθονες στροφές μέσα από ελατόδασος για τα Τρίκαλα Κορινθίας. Το αριστερό παρακλάδι κατηφορίζει παράλληλα με την κοίτη του Όλβιου ποταμού, πάντα σε ασφάλτινο οδόστρωμα, για τα χωριά του Φενεού και τη λίμνη Δόξα, ενώ στενότερος δρόμος δεξιά (στη συνέχεια γίνεται χωμάτινος) τρυπώνει στο ελατοδάσος και καταλήγει στο απόμερο χωριό Σαραντάπηχο.

3. Αυχένας – Κάτω Ταρσός: Κατηφορίζετε ευχάριστα για 9 χλμ. και στη διασταύρωση στρίβετε δεξιά για το χωριό Κάτω Ταρσός, όπως δείχνουν οι ταμπέλες. Μετά από 1.500 μ. συναντάτε τον οικισμό. Από εδώ συνεχίζετε σε στενό λασπωμένο χωματόδρομο και καταλήγετε στην είσοδο της Παναγιάς του Βράχου. Το θέαμα του συμπαγούς κάθετου βράχου που ορθώνεται σαν θεόρατο τείχος στη μέση του δάσους, είναι κάτι παραπάνω από επιβλητικό. Εκεί, σε μια βαθιά ρωγμή της πέτρας, βρίσκεται φωλιασμένο το απέριττο ξωκλήσι. Η τοποθεσία γοητεύει με την πρωτόγονη απλότητα και τη μεταφυσική -θα έλεγε κάποιος- ησυχία της.

4. Κάτω Ταρσός – Μεσινό: Επιστρέφετε πίσω στον κεντρικό δρόμο και κατηφορίζετε εύκολα πλέον προς την κοιλάδα του Φενεού. Στα 3 χλμ. συναντάτε τη διασταύρωση. Ο δρόμος αριστερά καταλήγει στο χωριό Φενεός. Περνάτε το αριστερό παρακλάδι και τη γέφυρα του Όλβιου ποταμού και αφού συναντήσετε τα όμορφα χωριά Στενό και Γκούρα που φωλιάζουν στα δυτικά ριζά της Ζήρειας, συνεχίζετε για Μεσινό. Ολόγυρα απλώνεται η εύφορη κοιλάδα του Φενεού, που σήμερα στο μεγαλύτερο μέρος της καλλιεργείται. Στα αρχαία χρόνια η περιοχή πλημμύριζε και τα νερά σκέπαζαν ακόμη και τα χωριά.

5. Μεσινό – Λίμνη Δόξας: Από το χωριό Μεσινό, ένας ευθύς δρόμος που διατρέχει την κοιλάδα θα σας φέρει στο χωριό Αρχαία Φενεός ή Καλύβια, όπου και ξεκινά η καταπληκτική διαδρομή για τις όχθες της λιλιπούτειας τεχνητής λίμνης Δόξα. Ένα μικρό φράγμα συγκρατεί την ορμή του ορεινού ποταμού Δόξα και τα εγκλωβισμένα νερά δημιουργούν τη νεότευκτη γαλάζια κηλίδα που βλέπουμε σήμερα. Περιμετρικά της λίμνης υπάρχει ασφάλτινος πλέον δρόμος με ήπιες κλίσεις (10 χλμ.). Πάντως, το ενδιαφέρον των επισκεπτών εστιάζει στο Παλιομονάστηρο, δηλαδή το εκκλησάκι που βρέθηκε μετά από τα έργα να ακουμπά πάνω σε μικροσκοπικό νησάκι, κυκλωμένο από τα νερά της λίμνης. Αντίκρυ στην κατάφυτη πλαγιά του βουνού διαγράφεται η λιτή παρουσία του ιστορικού μοναστηριού του Αγίου Γεωργίου, που απέχει από τις όχθες της λίμνης 2 χλμ. Οι μοναχοί, πάντα φιλόξενοι και χαμογελαστοί, μετά τη φιλική υποδοχή ξεναγούν τους επισκέπτες στους ιερούς χώρους και δείχνουν το σημείο όπου λειτουργούσε το κρυφό σχολειό στα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Ας το μάθουμε κι αυτό: Μέχρι το 1829, στο σημείο όπου σήμερα απλώνεται το οροπέδιο του Φενεού, υπήρχε μια αρκετά μεγάλη λίμνη. Αργότερα όταν καθαρίστηκαν οι καταβόθρες, η λίμνη στο μεγαλύτερο μέρος της αποστραγγίστηκε. Σύμφωνα με τον Παυσανία, την αρχαία λίμνη του Φενεού αποστράγγισε ο Ηρακλής, φτιάχνοντας βάραθρα και αλλάζοντας την κοίτη του Όλβιου ποταμού.

Εναλλακτικές διαδρομές: Στην περιοχή του Φενεού μπορείτε να έρθετε και μέσω Κιάτου – Στυμφαλίας. Η πορεία, έντονα ορεινή, αν και έχει αρκετές στροφές, σίγουρα δεν θα σας αφήσει αδιάφορους. Η όμορφη αυτή διαδρομή αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον μετά το χωριό Καλλιανοί, όταν η μυθική λίμνη κυριαρχεί στο τοπίο. Στη συνέχεια έρχεται η ελατοσκέπαστη Καστανιά (51 χλμ. από Κιάτο). Πάνω από το χωριό, σε κατάφυτο διάσελο σε υψόμετρο 1.200 μ., ξανοίγεται το πανόραμα του υψιπέδου του Φενεού. Από εδώ θα κατηφορίσετε με άφθονες στροφές για Μοσιά, Γκούρα και τα υπόλοιπα χωριά. Αν ανηφορίσετε στο Φενεό από Δερβένι μπορείτε να επιστρέψετε στην Κόρινθο μέσω Καστανιάς – Στυμφαλίας – Κιάτου.

Off- road αποδράσεις

Οι επιλογές για χωμάτινες διασχίσεις, ειδικά τώρα το φθινόπωρο που τα χιόνια δεν έχουν κλείσει τα ορεινά περάσματα, είναι άφθονες. Η χρήση ενός καλού χάρτη και η σύνεση στην οδήγηση θα σας βοηθήσουν να απολαύσετε μερικά από τα ομορφότερα τοπία της ορεινής Πελοποννήσου.

Ενδεικτικά να αναφέρουμε τις εξής διαδρομές:

Λίμνη Δόξας – Ζαρούχλα: Από το χωριό Φενεός, καλός χωμάτινος, μα με γρήγορες στροφές δρόμος, τραβερσάρει τα δασωμένα υψώματα πάνω από τη λίμνη της Δόξας και χάνεται στο δρυοδάσος. Μετά το ύψωμα του Προφήτη Ηλία υπάρχουν έλατα και ορεινά πεύκα, ενώ ψηλότερα και σε ύψος 1.500 μ. το οδόστρωμα χειροτερεύει. Προσέξτε να μην στρίψετε σε δευτερεύοντα χωματόδρομο και συνεχίστε να κατηφορίζετε για Ζαρούχλα, όπου ιδανικό σημείο για στάση είναι η θέση «Ριζιανά» με εγκαταστάσεις αναψυχής. Στη Ζαρούχλα θα βρείτε ευκολίες τόσο για φαγητό όσο και για διαμονή. Στη συνέχεια, μέσω ασφάλτινου δρόμου, περνάτε τη λίμνη Τσιβλού και κατηφορίζετε προς Ακράτα.

Γκούρα – Τρίκαλα Κορινθίας: Από την Γκούρα ή το Μεσινό θα ανηφορίσετε για το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου και στη συνέχεια θα τραβήξετε για το περίφημο δάσος του Μαυρόλογγου (προσοχή, ο δρόμος είναι υπό κατασκευή). Θα βγείτε στο υψίπεδο της Ζήρειας, όπου βρίσκονται τα ορειβατικά καταφύγια και το μικρό χιονοδρομικό κέντρο, και θα αρχίσετε να κατηφορίζετε για τα Τρίκαλα Κορινθίας και τις τρεις συνοικίες τους. Από τα Άνω Τρίκαλα μπορείτε να κατηφορίσετε εύκολα προς το Ξυλόκαστρο (30 χλμ).

Πώς θα πάτε: Από το Δερβένι, που βρίσκεται πάνω στον εθνικό δρόμο Κορίνθου – Πατρών, θα ανηφορίσετε για Εβροστίνα και θα συνεχίσετε για Ταρσό, Στενό, Γκούρα (45 χλμ. από Δερβένι). Πρατήρια βενζίνης θα βρείτε στα χωριά Μοσιά, Μεσινό και Αρχαία Φενεός.

Διαμονή

Γκούρα: Ξενώνας «Καλλιστώ», τηλ. 27470-51080, ξενώνας «Σεμέλη», τηλ. 27470-51319, 51195, «Γκούρα», τηλ. 27470-51343, 51355, διαμερίσματα «Μανίκας», τηλ. 27470-51358, «Αρχοντικό Πρεδάρη», τηλ. 27470-51233 και η καινούργια μονάδα «Όλβιος», τηλ. 27470-51079, 51435. Αρχαία Φενεός: «Ο μίτος της Αριάδνης», τηλ. 27470-41254. Καρυά: «Καρυάτις Resort», πολυτελείς μεζονέτες και δωμάτια με τζάκι, αυτόνομη θέρμανση, τηλεόραση, χώρο στάθμευσης και απεριόριστη θέα, τηλ. 24730-91000, 24515. Πανόραμα: «Ξενώνας Αλεξίου», τηλ. 27420-26200 και συγκρότημα κατοικιών «Η Φενεάτις», τηλ. 27470-41456. Μεσινό: «Εν Φενεώ», τηλ. 27470-41444. Στενό: Στο δρόμο για Φενεό «Τα λημέρια του Πάνα», τηλ. 27430-91115. Εβροστίνα: Παραδοσιακός ξενώνας «Εβροστίνη», τηλ. 27430-32122.

ΦαγητόΣτα Καλύβια Φενεού λειτουργεί η καλή παραδοσιακή ταβέρνα-εστιατόριο «Καπρίς». Στην Γκούρα θα βρείτε την ψησταριά «Πευκάκια» (στο δρόμο προς Στενό). Στην πλατεία της Γκούρας μπορείτε να φάτε στο κουτούκι «Κληματαριά» και στο μεζεδοπωλείο «Πέτρινο». Στο Μεσινό υπάρχουν οι ταβέρνες «Το χωριάτικο» και «Τα τρίκρηνα». Ερχόμενοι από Δερβένι θα σταματήσετε στην Εβροστίνα, στη χασαποταβέρνα «Κοραής».

Πηγή: http://www.mototriti.gr

Β. ΙΤΑΛΙΑ 2009

 

I have a dream….

Από μικρός έχω μία εικόνα καρφωμένη στο μυαλό μου….. όταν γυρίζαμε με την οικογένεια μου την Ευρώπη σχεδόν κάθε καλοκαίρι οδικώς.

Ξεκινούσαμε από την Αθήνα προς Πάτρα  με το Fiat 131 (supermirafiori) που είχε τότε ο πατέρας μου φορτωμένο μέχρι πάνω και μπαίναμε στο καράβι με προορισμό την Ιταλία και από εκεί Γαλλία – Αγγλία – Σκωτία – Γερμάνια κτλ κτλ……

1

Θυμάμαι ακόμα πόσο εντύπωση μου είχε κάνει την πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου σε ξένη χώρα. Όλα μου φαινόντουσαν τόσο μα τόσο διαφορετικά.

Εκεί λοιπόν κόλλησα και την αρρώστια μου…

Μόλις είχαμε φτάσει στο λιμάνι της ANCONA ξημέρωμα και  περιμέναμε τον πατέρα μου να βγάλει το αυτοκίνητο από το καράβι. Χάζευα παρέες μηχανόβιων να ετοιμάζονται φορώντας τις στολές τους.. τα κράνη τους…τα γάντια τους….και μετά να καβαλάνε τις τεράστιες μηχανές (φορτωμένες όσο δεν πάει) και να εξαφανίζονται…

Αυτή η σκηνή ήταν η αφορμή για να αγαπήσω τις μηχανές. (Γέρασα και μυαλό δεν έβαλα…:-) Από τότε έλεγα στον εαυτό μου ότι κάποια στιγμή θα το ζήσω κι εγώ αυτό.

Τον περασμένο Οκτώβρη μας ήρθε η ιδέα να κάνουμε ένα ταξίδι στο εξωτερικό με την τότε μηχανή μου… Αναγκαστικά θα γινότανε Δεκέμβριο μιας και ήταν η μόνη περίοδος όπου μπορούσαμε να πάρουμε άδεια από τις δουλειές. Η αρχική ιδέα ήταν το ταξίδι να γίνει με το 250cc μηχανάκι που είχα (να δω που θα πηγαίναμε οι τρελοί με το 250???? Βεβαία θέληση να υπάρχει και ΟΛΑ γίνονται. Άλλος ταξιδεύει Αγγλία – Ελλάδα με ποδήλατο.. ) Μετά από ώριμη σκέψη αποφασίσαμε να ταξιδέψουμε με το αυτοκίνητο μιας και οι συνθήκες θα ήταν απαγορευτικές για ένα τέτοιο ταξίδι τον Δεκέμβριο..(κρύο – βροχή – πάγος).

Οπότε το ΜΕΓΑΛΟ ΜΟΥ ΟΝΕΙΡΟ αναβλήθηκε για κάποια άλλη στιγμή. Βέβαια  και με το αυτοκίνητο ήταν μαγικό το ταξίδι(και πιο άνετο) …άλλωστε δεν παίζει ρόλο με τί ταξιδεύεις….

Το πλάνο είχε ως εξής:

  • Αναχώρηση από Πάτρα με SUPERFAST XII και άφιξη στην ANCONA
  • Από ANCONA ξεκινήσαμε για FIRENTZE όπου και γυρίσαμε την περιοχή της Τοσκάνης(Siena – S.Gimignano – Pisa κ.α).
  • Από Ancona ανεβήκαμε βόρεια προς Padova
  • Βόλτα σε Verona – Vicenza – Λίμνη Garda(και Gardaland)
  • Αναχώρηση από Padova προς Mestre και επίσκεψη στην Βενετία
  • Αναχώρηση από Mestre προς Milano.
  • Λίμνη COMO
  • Αναχώρηση από Milano προς Rimmini και από εκεί Ancona για επιστροφή στην Ελλάδα.

Συνολικά διανυκτερεύσαμε σε 5 πόλεις (Φλωρεντία – Padova – Mestre – Milano – Rimmini)

Συνολική διάρκεια ταξιδιού 11 μέρες και 2.500klm.

Κόστος ακτοπλοϊκών εισιτηρίων(2 άτομα, 1 αυτοκίνητο  χωρίς καμπίνα) = 519 €.

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

Milano

milano

Como

Como

Ancona

Μαγική η Ιταλία και φυσικά θα ξαναπάμε. Έχει πολλά να δεις και 11 μέρες που κάτσαμε ήταν απλά για να πάρουμε μία ιδέα. Συνιστώ ανεπιφύλακτα να πάρετε δικό σας μεταφορικό μέσο μιας και οι δρόμοι τους δεν έχουν καμία σχέση με τους δικούς μας  και θα μπορείτε να μετακινηθείτε ανεξάρτητα και να δείτε περιοχές που δεν είναι μόνο τουριστικές.

Καλό σας ταξίδι…