EURO..ΒΟΛΙΑ 2017

Κείμενο / Φωτογραφίες: Σωκράτης Πανουσίου

Εισαγωγή…

Μια βόλτα στην γηραιά μας ήπειρο, Euroβολιά όπως την ονομάζω, σε γνωστά μοτοσυκλετιστικά μονοπάτια. Δέκα μέρες μοτοσυκλετιστικής αποσυμπίεσης (συν δύο καραβίσιες), παρέα με την σύντροχό μου, σε Ιταλία, Σλοβενία, Αυστρία, Γερμανία. Μια εμπειρία με τα όμορφα, αλλά και τα απρόοπτά της. Αυτά που μετατρέπονται σε ιστορίες… να έχουμε να διηγούμαστε.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ

Ημερομηνία: 5-16 Ιουλίου 2017

Διάρκεια: 10 οδικές + 2 καραβίσιες

Χιλιόμετρα: 4.000

Χάρτης Διαδρομής: https://trips.furkot.com/ts/XTcCzE

– Το πήγαινε: ΙΤΑΛΙΑ (Τοσκάνη), ΣΛΟΒΕΝΙΑ (Ιουλιανές Άλπεις), ΑΥΣΤΡΙΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ (Βαυαρία)

– Το έλα: ΑΥΣΤΡΙΑ (Ανατολικό Τιρόλο, Salzburg), ΙΤΑΛΙΑ (Δολομίτες), ΣΑΝ ΜΑΡΙΝΟ.

Η προετοιμασία…

Δεν ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα στην κεντρική Ευρώπη με μηχανή οπότε όλα ήταν πιο εύκολα στο θέμα της προετοιμασίας. Η μοναδική μου παρέα αυτή την φορά ήταν η σύντροφος μου που μου είχε αφήσει το ελεύθερο να οργανώσω όπως εγώ ήθελα το πλάνο του ταξιδιού. Ένα ταξίδι που περίμενα πως και πως και δεν δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα να το αποτυπώσω πάνω στον χάρτη. Θέλω Τοσκάνη, Σλοβενία, Hallstat, Grossglockner, τα κάστρα της Γερμανίας και επιστροφή από Δολομίτες, Σαν Μαρίνο. Το δύσκολο ήταν να αφήσω μέρη εκτός, αφού ο χρόνος ήταν συγκεκριμένος και δεν προλαβαίνεις να τα δεις όλα (Βενετία sorry μια άλλη φορά). Το ταξίδι με μοτοσυκλέτα το έχει αυτό … δεν πειράζει… μαθημένα τα βουνά. Στις δέκα μέρες αφήνω μια μέρα μπαλαντέρ εκτός προγράμματος ώστε να καλύψω τυχών αναποδιές ή απλά να χαλαρώσουμε σε ένα όμορφο μέρος χωρίς χιλιόμετρα.

Κανονίστηκε η δουλειά, τα παιδιά, το σπίτι, ο σκύλος. Η μηχανή έτοιμη για ταξίδι, βγήκαν τα εισιτήρια και ετοιμάστηκαν τα χαρτιά. Ο κουμπαράς για το ταξίδι μας άγχωσε λίγο γιατί μία γέμιζε μία άδειαζε, βάζω στοίχημα ότι κάπου είχε τρύπα (λέγε με έκτακτες υποχρεώσεις), αλλά τελικά και αυτό τακτοποιήθηκε λίγες μέρες πριν την αναχώρηση.

Από διανυκτερεύσεις έκλεισα μόνο τις δύο πρώτες στην Τοσκάνη (Σιένα και Φλωρεντία) κυρίως επειδή ήθελα να έχω το κεφάλι μου ήσυχο για αυτές τις τουριστικές περιοχές. Επίσης έκλεισα και Salzburg κατ’ εξαίρεση γιατί μου έδινε την δυνατότητα να ακυρώσω δωρεάν την κράτηση εντός ημέρας. Όλες οι άλλες κρατήσεις γινόντουσαν ένα βράδυ πριν ή ακόμα και την ίδια μέρα σε κάποια στάση cafe (booking.com). Κάποιες φορές χρειάστηκε να αλλάξω πόλη διαμονής για να βρω τιμές που δεν ξέφευγαν από τον προϋπολογισμό μας, χωρίς όμως να αποκλίνουμε ιδιαίτερα από την διαδρομή μας.

Το πέρασμα στην Ιταλία και στην Τοσκάνη…

Δύο ήταν οι φετινές (2017) ευχάριστες εκπλήξεις του ταξιδιού που δεν υπήρχαν τα προηγούμενα έτη. Η πρώτη ήταν ότι είπαμε αντίο στις έξτρα χρεώσεις για την περιαγωγή (roaming) κάνοντας χρήση των κινητών μας μέσα στην ΕΕ. Να σημειώσω ωστόσο ότι κάποια δωρεάν ή με έκπτωση πακέτα που είχα στην Ελλάδα δεν λειτουργούσαν στο εξωτερικό, οπότε μια ενημέρωση απο την εταιρία κινητής πριν φύγετε επιβάλλεται. Η δεύτερη έκπληξη ήταν ότι επιτέλους η πολύπονη Ολυμπία οδός μας μετέφερε στο λιμάνι της Πάτρας χωρίς ίχνος ταλαιπωρίας, αφού πλέον τα έργα βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο.

Το πραγματικό ταξίδι όμως ξεκινάει αφότου έχουμε μπει στο πλοίο και πλέον συνειδητοποιούμε ότι έχουμε σαλπάρει για Ιταλία.

Αναμενόμενη καθυστέρηση σε άφιξη – αποβίβαση. Στα πρώτα δέκα μέτρα χαρακτηριστική κίνηση λιμενικού με τα δύο χέρια στο κεφάλι για να βάλει η συντροχός μου το κράνος της. Ναι είμαστε σε άλλη χώρα. Για άλλη μια φορά δεν είδα ούτε έναν ξεκράνωτο στο ταξίδι εκτός φυσικά από την Ελλάδα που την έχουμε δει κάπως. Η Ανκόνα μας δυσκολεύει στην αρχή αφου γίνονται παντού έργα και υπάρχουν πολλές νέες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις. Αφήνουμε το gps – κινητό μας και ακολουθούμε τις σημάνσεις για να βγούμε από το χάος των παρακαμπτήριων με κατεύθυνση την Σιένα, και πρώτη προγραμματισμένη στάση την Ασίζη.

Ο δρόμος αυτός SS318 δεν όταν ούτε εθνική (επομένως δεν πληρώνεις διόδια) αλλά ούτε και επαρχιακός. Δηλαδή κατά κύριο λόγο είχε δυο λωρίδες ανά κατεύθυνση με διάζωμα και αρκετά τούνελ και στο κομμάτι που περνούσε από κάποιο εθνικό πάρκο είχε μια λωρίδα χωρίς διάζωμα με ωραίο στροφιλικι και άσφαλτο.

Η Ασίζη (ιταλ. Assisi) είναι πόλη της Ιταλίας στην Επαρχία της Περούτζια, στην περιφέρεια της Ούμπρια. Πρόκειται για ιδιαίτερο θρησκευτικό – ιστορικό προορισμό αφού είναι γνωστή ως η γενέτειρα του Αγίου Φρανσέσκο (ή Άγιος Φραγκίσκος, ο γνωστός Φτωχούλης του Θεού). Πολύς κόσμος έρχεται εδώ για να επισκεφθεί τη Βασιλική του Αγίου Φρανσέσκο (όπου είναι θαμμένος ο Άγιος Φρανσέσκος) και τη Βασιλική της Αγίας Κλάρας. Αξίζει επίσης να επισκεφτείτε τον καθεδρικό του Σαν Ρούφινο. Σύμφωνα με την ιστορία, έξω από αυτόν τον καθεδρικό, ο Φρανσέσκο γδύθηκε δημόσια, έδωσε τα ρούχα στους γονείς του και ξεκίνησε το έργο του. Μας έκανε εντύπωση ότι στο εσωτερικό του ναού, υπάρχουν γυάλινα πατώματα που μαρτυρούν ότι ο ναός χτίστηκε πάνω σε ρωμαϊκά μνημεία. Δυστυχώς ο χρόνος που είχαμε πει ότι θα αφιερώσουμε στο μέρος (μία ώρα) δεν επαρκούσε να δούμε πολλά πολλά αλλά αφήνω την εκκρεμότητα για μια επόμενη επίσκεψη. Ο στόχος μας άλλωστε ήταν να περάσουμε και να θαυμάσουμε την περιφέρεια της Τοσκάνης.

          Montepulciano με την Madonna di San Biagio.

Στην Τοσκάνη (ιταλ. Toscana) θα συναντήσουμε οίκεια μεσογειακά στοιχεία αλλά και αρκετές διαφορές. Κυπαρίσσια, αμπέλια, ελαιώνες, ηλιοτρόπια, πέτρινες αγροικίες κλπ. συναντάμε και στην χώρα μας. Βέβαια όλα αυτά στην τοσκάνικη ύπαιθρο  είναι αριστοτεχνικά φυτεμένα – τοποθετημένα έτσι ώστε να συνθέτουν ένα τοπίο με μέρη που θα ζήλευε και ο μετρ της ζωγραφικής Bob Ross. Βάλτε τώρα επιλέον στην παράμετρο το ημιορεινό ανάγλυφο της που διασχίζεται από φιδίσιους δρόμους που ενώνουν μερικές από τις πιο όμορφες μεσαιωνικές πόλεις της Ευρώπης, μαζί με γραφικά χωριά με πλούσια παράδοση σε ντόπια προϊόντα, φαγητό και ποτό, και μπορείτε να καταλάβετε γιατί η περιοχή έχει αποκτήσει (δικαίως) αυτή την δημοφιλία.

Το πέρασμά μας γρήγορο (δύο αφιερωμένες μέρες) όμως επισκεφθήκαμε πέντε από τις έξι τοποθεσίες που έχουν κηρυχθεί από την UNESCO μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς. Το ιστορικό κέντρο της Φλωρεντίας (1982), το ιστορικό κέντρο της Σιένα (1995), το ιστορικό κέντρο του Σαν Τζιμινιάνο (San Gimignano) (1990), το ιστορικό κέντρο Πιέντσα (Pienza) (1996) και η Βαλ ντ’ Όρτσια (Val d’Orcia) (2004). Αφήσαμε μόνο το τετράγωνο του καθεδρικού ναού της Πίζας (1987).

Στην αρχή κατευθυνθήκαμε νοτιότερα της Σιένας περνώντας διαδοχικά τα μέρη Μοντεπουλτσιάνο και Πιέντσα (ιταλ. Pienza). Εκεί αρχίζει η χαρακτηριστική Τοσκανική ύπαιθρος (Val d’orcia) όπου προσφέρεται για φώτο σε δρόμους με στοιχισμένα κυπαρίσσια. Στοιχείο που συναντήσαμε και αργότερα στο ταξίδι μας καθώς κινηθήκαμε προς την περιοχή του Κιάντι (όπου προέρχεται και το ομώνυμο διάσημο κρασί της περιοχής) .

Στο Μοντεπουλτσιάνο (ιταλ. Montepulciano) ακολουθείς πεζός τον γραφικό κεντρικό δρόμο που περνάει το χωριό από την μία άκρη στην άλλη καταλήγοντας στην Piazza Grande. Εδώ καθίσαμε και φάγαμε, τι άλλο, πίτσα προσούτο. Στο μέρος επίσης μπορείς να πιεις espresso στο φημισμένο Caffe Poliziano (www.caffepoliziano.it), που ξεκίνησε να λειτουργεί το 1868 και έχουν καθίσει ο Φελίνι και ο Πιραντέλο.

 

Διανυκτέρευση κάπου κοντά στην Σιένα (θα την επισκεφτούμε στην συνέχεια του ταξιδιού) και ο πρώτος απολογισμός θετικός. Τα καλύτερα όμως έπονται…

Η Τοσκάνη χαρακτηρίζεται από τους δύο κεντρικούς αστικούς της πόλους. Την Σιένα και την Φλωρεντία. Οι δυο πόλεις συναγωνίζονταν μεταξύ τους μέχρι που η πανούκλα αποδεκάτισε σχεδόν όλο τον πληθυσμό της Σιένας με αποτέλεσμα η πόλη να μαραζώσει σε αντίθεση με την Φλωρεντία που αναπτύχθηκε με γοργούς ρυθμούς. Αυτή η διαφορετικότητα είναι καλό για εμάς του επισκέπτες. Η Σιένα γοτθική, ιδιαίτερα γραφική πόλη και η Φλωρεντία πιο μεγαλοπρεπής με αναγεννησιακό χαρακτήρα.

Σιένα (ιταλ. Siena), μικρότερη από την Φλωρεντία είναι μια εντυπωσιακή μεσαιωνική πόλη που ο περίπατος και μόνο στα στενά σοκάκια σε φέρνει σε άλλες εποχές. Ξεχωρίζει σίγουρα η Πιάτσα ντελ Κάμπο (ιταλ. Piazza del Campo), μία μεγαλοπρεπής πλατεία σε σχήμα αχιβάδας και εντυπωσιακά κτίρια να την περιβάλλουν με κυρίαρχο το δημαρχείο Παλάτσο Πούμπλικο. Για λίγες μέρες δεν προλάβαμε το Πάλιο (ιταλ. Palio di Siena). Ευτυχώς ίσως γιατί δεν θα είχαμε χρόνο να το απολαύσουμε και θα υπήρχε κοσμοσυρροή. Λαμβάνει μέρος στην πλατεία Κάμπο, 2 φορές το χρόνο. Πρόκειται για παραδοσιακό αγώνα διάρκειας 90’’ με άλογα και παίρνουν μέρος οι 17 συνοικίες που απαρτίζουν την πόλη. Επόμενο σημείο ενδιαφέροντος, η Πιάτσα ντελ Ντουόμο (ιταλ. Piazza del Duomo) με ένα από τα πιο πολυ φωτογραφημένα αξιοθέατα της πόλης, τον επιβλητικό Καθεδρικό Ναό της Σιένα (ιταλ. Duomo di Siena). Πραγματικό κομψοτέχνημα αρχιτεκτονικής.

 

Στον δρόμο που ενώνει Σιένα – Φλορεντία μόλις 30’ από τη Σιένα βρισκεται το μικρό χωριουδάκι Μοντεριτζόνι (ιταλ. Monteriggioni). Περιστοιχίζεται από τοίχος και κρατάει χαρακτήρα με ελάχιστες παρεμβάσεις στο πέρασμα του χρόνου. Ένα σύγχρονο “Γαλατικό χωριό” με πολύ μικρότερη κοσμοσυρροή από το κοντινό Σαν Τζιμινιάνο. Μην παραλείψετε να πάρετε παγωτό στρατσιατέλα ή παγωτό με γεύση κάστανο καθώς κάνετε την περιήγηση σας.

Σαν Τζιμινιάνο (ιταλ. San Gimignano), ένα χωριό με αρκετή τουριστική κίνηση λόγω των μεσαιωνικών του πύργων, αποτέλεσμα των πλούσιων οικογενειών που μετρούσαν το κύρος τους με το ύψος του πύργου τους. Πραγματικά το χωριό διατηρεί ανέπαφη τη μεσαιωνική του φυσιογνωμία, ενώ τα τουριστο-μάγαζα δεν προκαλούν δυσφορία, χωρίς όμως να περνούν και απαρατήρητα. Το Μανχάταν της Τοσκάνης όπως το αποκαλούν χαρακτηρίζεται από 14 πύργους με ψηλότερο τον Τόρε Γκρόσσα (54μ.). Στην ακμή της πόλης οι πύργοι ξεπερνούσαν τους 70 και ήταν ένας τρόπος να επιδεικνύονται οι εύπορες οικογένειες. Η πόλη βγάζει και καταπληκτικό λευκό κρασί,το Vermaccia di San Gimignano,το μοναδικό λευκό κρασί προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης όλης της Τοσκάνης.

Αξίζει να αφιερώσετε κάποια ώρα (2-3 ώρες) και να περπατήσετε τα δρομάκια του χωριού στο οποίο έγιναν τα γυρίσματα της ταινίας “Τσάι με τον Μουσολίνι”. Ο κεντρικός δρόμος είναι η Via San Giovanni πλαισιωμένη από πληθώρα μαγαζιών και ενώνει την πύλη εισόδου με την τριγωνική Piazza della Cisterna με το πηγάδι στη μέση.

Φεύγοντας από το Σαν Τζιμινιάνο  κατευθυνόμαστε προς Φλωρεντία μέσω επαρχιακών δρόμων και συγκεκριμένα από τον SR222. Το Τσιάντι σημαίνει καλό κρασί όμως για εμάς με μηχανή σημαίνει Chiantigiana (SR222), έναν από τους πιο όμορφους δρόμους στην Ιταλία. Αυτή η υπέροχη επαρχιακή διαδρομή που διασχίζει τους Τοσκάνικους λόφους και αρκετά μικρά χωριά () μεταξύ της Σιένα και της Φλωρεντίας. Η τοσκάνικη ύπαιθρος στα καλύτερα της.

To μεγαλοπρεπές “έμβλημα” της Φλωρεντίας

Με τα πολλά έχουμε φτάσει Φλωρεντία όπου έχουμε επιλέξει να κάνουμε την δεύτερη μας διανυκτέρευση επι Ιταλικού εδάφους. Τώρα ότι και να πεις για το λικνο της ιταλικής Αναγέννησης είναι λίγο και σίγουρα θέλει χρόνο να την γυρίσεις και να ανακαλύψεις τις ομορφιές της. Νωρίς το πρωί μπορείτε να κατευθυνθείτε στην πλατεία Μικελαντζελο για πανοραμικές φωτογραφίες της πόλης όπου δεσπόζει το Ντουόμο Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε (ιταλ. Santa Maria del Fiore) και έχετε καλή θέα προς τον ποταμό Άρνου (ιταλ. Arno) και τις Γέφυρες του με πρώτη πρώτη την Πόντε Βέκιο. Η πλατεία σε αντίθεση με το κέντρο της πόλης είναι προσβάσιμη με μηχανή αφού δεν ανήκει στην ZTL (ζώνη περιορισμένης κυκλοφορίας κάτι σαν τον δικό μας δακτύλιο όπου όμως επιτρέπεται μόνο η διέλευση στα οχήματα που έχουν ειδική άδεια). Η ZTL είναι συνηθισμένη πρακτική σε αρκετές τουριστικές περιοχές της Ιταλίας. Αυτό σημαίνει αρκετό περπάτημα για εμάς όπου αφήνουμε τη μηχανή σε κάποια από τις εισόδους. Το καλό όμως είναι ότι η Φλωρεντία σαν πόλη είναι ένα απέραντο μουσείο και αποζημιώνει τους επισκέπτες της με τις ομορφιές που κρύβει σε κάθε γωνία. Καλό είναι να έχετε προετοιμαστεί κατάλληλα έχοντας ένα πλάνο εξ’ αρχής για το πως θα κινηθείτε. Μιλάμε για μία από τις πιο τουριστικές πόλεις της Ιταλίας οπότε θα πρέπει να είστε έτοιμοι και για τον κόσμο που θα συναντήσετε. Μόνο και μόνο η επίσκεψη σε δύο – τρία επιλεγμένα μουσεία μπορεί να σας πάρει μια μέρα. Εννοείται ότι έχετε κάνει κράτηση καιρό πριν και αποφεύγετε να περιμένετε στην ουρά κατά την είσοδο σας. Εμείς επιλέξαμε τις πρώτες πρωινές ώρες μετά την πλατεία Μικελάντζελο να επισκεφτούμε και τους κήπους Μπόμπολι (ιταλ. Giardino di Bomboli) με είσοδο 10€ το άτομο. Ίσως το πιο ήσυχο μέρος σε μια πολυσύχναστη πόλη αφού εκτείνεται σε μεγάλη έκταση και δεν συναντάς πολλούς τουρίστες. Ωραίο, με κάποια αγάλματα, παλιά κτήρια και πανοραμική θέα προς την πόλη αλλά δεύτερη φορά θα το σκεπτόμουν να πάω κυρίως επειδή περίμενα περισσότερα στο θέμα κήπος (νερά και καλαίσθητες συνθέσεις με λουλούδια).

Το κέντρο της πόλης στην ανατολική πλευρά του ποταμού Αρνό το αφήσαμε για τις βραδινές ώρες και η επιλογή μας μας αποζημίωσε αφού η Φλωρεντία μετά την δύση του ήλιου αποκτά έναν ξεχωριστό χαρακτήρα. Περιηγηθήκαμε ανάμεσα τις μεσαιωνικές πλατείες, τα κτίρια και τους πύργους όπου εντύπωση προκαλεί το υπαίθριο μουσείο Λότζα Ντέλα Σινορία δίπλα στο Παλάτσο Βέκιο στην Πιάτσα Ντέλα Σινορία. Επίσης ξεχωρίζουν η  Γέφυρα του Ponte Vecchio και η Πιάτσα Ντελ Ντουόμο με τον Καθεδρικό Ναό με το Βαπτιστήριο και το Καμπανίλε του, ένα κτιριακό συγκρότημα συνηθισμένο σε πολλές πόλεις της Ιταλίας. Εντυπωσιακές είναι οι βόρειες πύλες του Βαπτιστηρίου με τις επίχρυσες αναπαραστάσεις. Ο δημιουργός τους (ονόματι Γκιμπέρτι) αφιέρωσε αντίστοιχα 20 και 27 χρόνια για κάθε μια από τις δύο πύλες. Το κτηριακό συγκρότημα είναι τόσο μεγάλο που δεν μπορεί κάποιος να το παρατηρήσει

Ο ποταμός Αρνό και οι γέφυρες του.

Η Φλωρεντία θέλει μέρες να την εξερευνήσεις και είναι μια ζωντανή πόλη, με αρκετά event να διαδραματίζονται στις διάσημες πλατείες της μέρα νύχτα. Μια πόλη που αξίζει να μελετηθεί και ιστορικά ειδικά την εποχή που μεσουρανούσαν στην περιοχή οι Μεδίκοι.

Φεύγοντας είχαμε την ευκαιρία να εξερευνήσουμε και τους γύρω δρόμους στους λόφους της Φλωρεντίας. Στενά γραφικά δρομάκια που η μηχανή με το τριβάλιτσο έκανε προσπάθεια να περάσει σε αντίθεση με τους ντόπιους ιταλούς με σκούτερ που γνώριζαν κάθε γωνία. Επίσης στον δρόμο προς Μπολόνια καλό είναι να επιλέξετε να περάσετε από τα πάσα Futa και Raticosa σε μια πράσινη απολαυστική διαδρομή στα Απέννινα όρη. Επόμενος προορισμός μας η Σλοβενία.

 

Σλοβενία η πολυαγαπημένη…

Το πέρασμα από την Ιταλία στην Σλοβενία ήταν βαρετό και απαιτητικό από θέμα χιλιομέτρων. Ευτυχώς για μένα σαν οδηγό κάνοντας πολλά απογευματινά χιλιόμετρα στην Autostrada – Μπολόνια προς Σλοβενία μια ευθεία δρόμος από Δύση στην Ανατολή – είχα τον ήλιο πίσω μου και όχι να με χτυπάει κατάματα. Κοντά στα σύνορα βγαίνουμε και από την Autostrada πληρώνουμε το ακριβό αντίτιμο των ιταλικών διοδίων και κατά την είσοδο στην Σλοβενία προμηθευόμαστε την Σλοβένικη βινιέτα (7,50€ για 7 ημέρες).Πρώτη στάση η Λιουμπλιάνα, που σημαίνει πολυαγαπημένη. Χαρακτηρισμός που μπορεί άνετα να επεκταθεί σε όλη την χώρα και όχι μόνο στην πρωτεύουσα της, αφού με την πρώτη μας επισκεψη η Σλοβενία κέρδισε την καρδιά μας. Η Σλοβενία καλύπτεται με 58% δάσους, και αποτελεί την τρίτη κατά σειρά πιο “πράσινη” χώρα της Ευρώπης. Εμείς επιλέξαμε και  κινηθήκαμε στο Βορειοδυτικό τμήμα της χώρας γύρω από το όρος Triglav στις Ιουλιανές Άλπεις.

Ο ορεινός όγκος του triglav επιβλητικός και μας συνόδευε στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής μας στην Σλοβενία προσφέροντας μας μαγευτικά τοπία. Το εθνικό πάρκο του Triglav αποτελεί την μεγαλύτερη προστατευμένη φυσική περιοχή της χώρας. Πραγματικός παράδεισος για τους φυσιολάτρες και για όσους αγαπούν τον εναλλακτικό τουρισμό. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που οι κορυφές του όρους Triglav (στα ελληνικά σημαίνει τρίκορφο) φιγουράρουν σαν έμβλημα στην σημαία της Σλοβενίας.

Vintgar Gorge

Πρώτη μας στάση το φαράγγι του Βίντγκαρ (vintgar gorge). Το φαράγγι βρίσκεται πολύ κοντα στην λίμνη Μπλέντ και κατά την γνώμη μου αξίζει να το επισκεφτείτε. Το μόνο που χρειάζεται είναι να έχετε νεράκι μαζί, αθλητικά και χρόνο (ένα 2ωρο θα σας πάρει). Είναι ευκολοπερπάτητο χάρη στο τεχνητό ξύλινο μονοπάτι κατά μήκος του όμως μαζεύει αρκετό κόσμο και σε αρκετά σημεία θα αναγκαστείτε να σταματήσετε για να περάσουν άλλοι πεζοπόροι που έρχονται από την αντίθετη κατεύθυνση. Μερικοί τολμηροί δράπτονται τις ευκαιρίας και κάνουν μπάνιο στα παγωμένα νερά του ποταμού. Το κόστος εισόδου είναι 6€ ανά άτομο.

Πολύ κοντά και μέσω μια καταπράσινη διαδρομής βρεθήκαμε στο Bled και την ομόνυμη λίμνη του. Πρόκειται για παραμυθένιο προορισμό 55 χιλιόμετρα βόρεια της Λιουμπλιάνας. Το πιο φωτογραφισμένο σημείο του Bled είναι το νησάκι που υπάρχει στο κέντρο της λίμνης. Πάνω στο νησάκι υπάρχει μια εκκλησία, ένα κατάστημα με σουβενίρ και ροφήματα και ένα μονοπάτι γύρω γύρω από το νησάκι.Ο πιο δημοφιλής τρόπος για να το επισκεφτείτε είναι να νοικιάσετε μια βάρκα με κουπιά. Το κυριότερο μνημείο του Bled είναι το κάστρο του, που βρίσκεται σε έναν απόκρημνο λόφο ύψους 130μ. δίπλα στον οικισμό και την λίμνη. Φαίνεται από παντού και υπάρχει ασφαλτοστρωμένος δρόμος μέχρι απάνω, ενώ η ιστορία του κάστρου ξεκινάει από το 1.004 μ.Χ. Η είσοδος για το κάστρο κοστίζει 10 Ευρώ.

Η φημισμένη λίμνη Bled

Εφόσον ο καιρός και ο χρόνος σας το επιτρέπει δοκιμάστε μια πεζοπορία γύρω γύρω από την λίμνη. Η συνολική περίμετρος της λίμνης είναι περίπου 6 χλμ και σε πολλά σημεία υπάρχει ειδικά διαμορφωμένος ξύλινος πεζόδρομος ακριβώς πάνω από το νερό. Το φυσικό τοπίο θα σας ανταμείψει για τον κόπο σας. Το μέρος είναι τουριστικό και συγκεντρώνει αρκετό κόσμο με αποτέλεσμα οι τιμές του να είναι λίγο τσιμπημένες για Σλοβενία. Το καλύτερο ίσως σημείο για μια αναμνηστική φωτογραφία είναι στην περιοχή του camping.

Μετά το Bled κατευθυνθήκαμε προς την γειτονική λίμνη Bohinj και τους οικισμούς Ribčev Laz και Ukanc που βρίσκονται δίπλα σε αυτή. Η διαδρομή είναι σχετικά σύντομη και θα συναντήσετε πανέμορφα καταπράσινα τοπία. Οι οικισμοί είναι πιο αγνοί και λιγότερο τουριστικοί από ότι στο Bled. Επίσης μπορείτε να πάτε να επισκεφτείτε και τον καταρράκτη Savica, κάτι που όμως εμείς δεν κάναμε λόγω κυρίως χρόνου. Στην περιοχή ήπιαμε το καφεδάκι μας και κάναμε την πρώτη αναπροσαρμογή του ταξιδιού. Αποφασίσθηκε διανυκτέρευση στην Kranjska Gora κοντά στα σύνορα με την Αυστρία περνώντας από την κοιλάδα Trenta κατά μήκος του σμαραγδένιου ποταμού Soca και από το πάσο του Vrisic.

Το πάσο δεν προσφέρει πανοραμική θέα όπως κάποια άλλα αλπικά πάσα όμως είναι πανέμορφο γιατί σε περνάει μέσα από καταπράσινη δασική περιοχή. Οι φουρκέτες στο ανέβασμα πηγαίνοντας βόρεια είναι πιο ανοιχτές και επιτρέπουν παιχνίδι ένώ κατά το κατέβασμα είναι πιο στενές, πλακόστρωτες και θέλουν προσοχή λόγω ολισθηρότητας.

Η Σλοβενία μας χάρησε πλατιά χαμόγελα και είναι ένας από τους προορισμούς που θα ήθελα να ξανα επισκεφτώ στο μέλλον. Στην συνέχεια Αυστρία, το τέλειο σκηνικό.

Salzburg

Αυστρία, το τέλειο σκηνικό…

Αφού προμηθευτούμε την βινιέτα (5.10€ για 10 μέρες) περνάμε Αυστρία μέσω το πάσου WurzenPass (μια ευθεία δρόμος) προς Villach. Παρότι έχω ξανα επισκεφτεί την Αυστρία στο παρελθόν δεν παύει να με εκπλήσσει. Σταματάς να ασχολείσαι με τους δρόμους που βρίσκονται σε τέλεια κατάσταση και απλά απολαμβάνεις το τοπίο. Η πιο απολαυστική οδηγικά μέρα του ταξιδιού, ήταν το ανέβασμα μας από Villach στο Salzburg από αυστριακό επαρχιακό δίκτυο.

Η ημερήσια διαδρομή μας…

https://goo.gl/maps/FMAn3HyBxKJ2

Όπου και να περνάγαμε θεωρούσαμε ότι με μια θεϊκή παρέμβαση είχαν τοποθετήσει τα βουνά, τα σπίτια, τα ποτάμια, τις λίμνες, τα δέντρα και ότι άλλο συναντούσαμε στο διάβα μας με τέτοιο τρόπο που συναντάς μόνο σε πίνακες ζωγραφικής. Nockalmstrasse, o δρόμος 99 που περνάει από το Obertauern, o 162 & 166 που οδηγούν στο Hallstat, η διαδρομή από Hallstat στο Bad Aussee, o 153 που οδηγεί στις λίμνες… δύσκολα μπορώ να ξεχωρίσω κάποια διαδρομή έναντι κάποιας άλλης. Η προσχεδιασμένη μας διαδρομή ήταν με γνώμονα την μεγαλύτερη οδηγική μας απόλαυση και ο στόχος επιτευχθεί στο έπακρο. Σύμμαχός μας ο καιρός που μέχρι στιγμής μας έκανε όλα τα χατίρια αν εξαιρέσω μόνο τις υψηλές θερμοκρασίες στην Ιταλία.

Να σημειώσω ότι πληρώσαμε 11€ για να μπούμε στην Nockalmstrasse αλλά κατά την γνώμη μου αξίζει και με το παραπάνω. Δεν θα συναντήσετε κίνηση, κάθετους δρόμους, χωριά κλπ. Μόνο μετάβαση από το σημείο Α στο Β και ενδιάμεση οδηγική απόλαυση.

Ένα βίντεο πιστεύω είναι απαραίτητο αφού είναι δύσκολο να αποτυπωθεί διαφορετικά αυτή η εμπειρία στους δρόμους της Αυστρίας.

Austria Highlights

Οι στάσεις μετρημένες για ανεφοδιασμό και κάποιες φωτογραφίες. Μεγάλη στάση κάναμε μόνο στο Hallstat. Αν υπήχε χρόνος ίσως σταματάγαμε και στις περίφημες Ice Caves Eisriesenwelt ή στο διπλανό τους κάστρο Hohenwerfen όπου αρκεστήκαμε μόνο σε κάποιες πανοραμικές φωτογραφίες.

Το Hallstat είναι μικρός παραλίμνιος οικισμός στην λίμνη Hallstätter See, και αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO. Ειδυλλιακά τοποθετημένο με την εκκλησία του και την πλατεία αγοράς, αξίζει να το περπατήσετε και φυσικά να το φωτογραφίσετε.

Επόμενος προορισμός μας όπου είχαμε κανονίσει και την διανυκτέρευση μας το Salzburg. Η έντονη βροχή όμως που συναντήσαμε καθώς φτάσαμε μας καθήλωσε στο ξενοδοχείο και έτσι δεν μπορέσαμε να κάνουμε την προγραμματισμένη βραδινή βόλτα μας.

Βαυαρία, Ταξιδεύοντας στην περιοχή των Βασιλιάδων…

Μετά από μια σύντομη περιήγηση στο Salzburg, στο μέρος που γυρίστηκε η ταινία “Η μελωδία της ευτυχίας”, περάσαμε τα Αυστρογερμανικά σύνορα και μπήκαμε στην περιοχή της Βαυαρίας με κατεύθυνση το Berchtesgaden.

Η Βαυαρία είναι ξεχωριστό κομμάτι στον Νότο της Γερμανίας και αποτελούσε παλιά ανεξάρτητο βασίλειο. Εκεί βρίσκονται οι Βαυαρικές Άλπεις με τις ψηλότερες κορυφές της χώρας (η Τσούχσπιτζε 2962μ δυτικά και η Βάτσμαν 2713μ. ανατολικά). Ωστόσο συγκριτικά με τις υπόλοιπες Άλπεις οι κορυφές δεν φτάνουν σε πολύ μεγάλα υψόμετρα με αποτέλεσμα το πιο ήπιο κλιμα με παραμυθένιο φυσικό τοπίο: πυκνά ελατοδάση, αλπικά λιβάδια κουκλίστικα χωριουδάκια, ποτάμια, ονειρεμένες αλπικές λίμνες στις οποίες αντανακλώνται οι βουνοκορφές κ.α.

Την περιοχή διασχίζει ο Γερμανικός αλπικός δρόμος (German Alpine Road) που είναι εύκολα οδηγήσιμος χωρίς ιδιαίτερα κλειστές στροφές κατα μήκος των γερμανοαυστρικών συνόρων. Κάθε τμήμα της διαδρομής αυτής έχει την δική του γοητεία με πάσα όπως το Oberjoch, το Kesselberg και το Sudelfeld. Μέρος με πλούσια ιστορία, μεγαλοπρεπή μνημεία και κάστρα από τα χρόνια που ζούσαν εκεί βασιλιάδες.

Neushweinstein

Στην νοτιοανατολική Βαυαρία βρίσκεται το χωριό Berchtesgaden , το οποίο περιβάλλεται από το ομόνυμο εθνικό πάρκο. Σε απόσταση αναπνοής μπορείς να επισκευτείς την Αετοφωλιά του Χίτλερ (Kehisteinhaus), με πανοραμική θέα της περιοχής. Πρόκειται για παλαιότερη εξοχική κατοικία του Χίτλερ, δώρο για τα πεντηκοστά γενέθλια του, ενώ τώρα λειτουργεί εκεί ως εστιατόριο. Η πρόσβαση γίνεται με λεωφορεία ή μέσω μονοπατιών διαδρομών και το κόστος του εισιτηρίου είναι 16.10€ το άτομο. Πολύ κοντά στο Berchtesgaden είναι και η Λίμνη των Βασιλιάδων η Koningssee στην σκιά του όρους Βάτσμαν, η οποία λόγω του ιδιαίτερου στενόμακρου σχήματος της και των ψηλών βουνών που την περιβάλλουν θυμίζει έντονα φιόρδ. Για να την διασχίσετε θα πρέπει να επιβιβαστείτε σε ένα από τα οικολογικά ηλεκτρικά καραβάκια. Η λίμνη είναι πεντακάθαρη, το νερό της πόσιμο και έχει χαρακτηριστεί «εθνικός δρυμός» από το 1902.

Πηγαίνοντας πιο δυτικά θα συναντήσουμε τα κουκλίστικα χωριά Μίτενβαλντ, Γκάρμις-Πάρτενκιρχεν και Ομπεραμεργκάου. Στο πρώτο μάλιστα επιλέξαμε να διανυκτερεύσουμε γιατί οι τιμές μας φάνηκαν πιο προσιτές από τον αρχικό μας προορισμό στο Γκάρμις. Κάθε ένα από αυτά τα χωριά έχει την δικιά του Ιστορία. Στο Μιτενβαλντ υπάρχει μακρά παράδοση στην μουσική και στην κατασκευή βιολιών, τα σπίτια προσεγμένα και ζωγραφισμένα με διάφορες παραστάσεις (συνηθίζεται στην περιοχή όπως διαπιστώσαμε αργότερα) και με τον ιδιαίτερα συμπαθητικό κεντρικό πεζόδρομο που οδηγεί στον δεσποτικό καθολικό ναό του Πέτρου και Παύλου. Το Γκάρμις-Παρτενκιρχεν γνωστό χειμερινό θέρετρο που προέκυψε από την συνέννωση δύο χωριών με συνοπτικές διαδικασίες για τις ανάγκες διεξαγωγής Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων από τον Χίτλερ. Επίσης γνωστό μέρος στον μοτοσυκλετιστικό κόσμο λόγω του ότι εκεί γίνεται το καθιερωμένο πλέον τριήμερο BMW Motorrad Days. Τέλος το Ομπεραμεργκάου γνωστό για την αναπαράσταση των Παθών του Χριστού, αλλά και για την ξυλογλυπτική και φυσικά τα ζωγραφισμένα σπίτια με θέματα θρησκευτικού περιεχομένου, βουκολικές αναπαραστάσεις της καθημερινότητας και σκηνές από παραμύθια. Το είδος αυτό της ζωγραφικής ονομάζεται Luftmalerei και αναπτύχθηκε στη Νότια Βαυαρία τον 19ο αιώνα. Άλλο ένα μέρος που αξίζει να επισκεφτείτε είναι το Ετάλ που βρίσκεται μεταξύ Γκάρμις-Παρτενκιρχεν και Ομπεραμεργκάου, και είναι γνωστό για την χριστουγεννιάτικη αγορά του αλλά και το διάσημο αβαείο του. Να σημειώσουμε ότι στις περισσότερες κωμοπόλεις και χωριά της Γερμανίας δεν κυκλοφορεί άνθρωπος στον δρόμο μετά τις 10 το βράδυ, οπότε πρέπει να έχετε κανονίσει νωρίς για το δείπνο σας.

Παραμυθοχώρα χωρίς κάστρα και παλάτια δεν γίνεται. Έτσι και εδώ χάρη σε έναν “τρελό” βασιλιά με εμμονή να φτιάχνει παραμυθένια κάστρα ανεξαρτήτου κόστους, τον Λουδοβίκο Β’ (1845- 1886) ανιψιό του δικού μας Βασιλιά Όθωνα , κατασκευάστηκαν μερικά από τα πιο επιβλητικά κάστρα- παλάτια της Ευρώπης. Το πιο διάσημο από αυτά είναι το Νόισβάινσταϊν, από το οποίο εικάζεται ότι εμπνεύστηκε ο Disney για να σχεδιάσει το παλάτι της Ωραίας Κοιμωμένης. Ένα δύωρο θα το χρειαστείτε ακόμα και αν δεν επιλέξετε να μπείτε στο εσωτερικό του κάστρου. Εμείς αφήσαμε την μηχανή και πράγματα στο parking 2, πήραμε λεωφορείο απο το parking 4 που μας άφησε στην γέφυρα της Μαρίας (Mary’s Bridge) για να βγάλουμε πανοραμική του κάστρου. Από εκεί ακολουθήσαμε το μονοπάτι μέχρι το κάστρο και στην συνέχεια κατηφορίσαμε από τον δασικό δρόμο που περνάνε και οι άμαξες.

Το Παλάτι Λίντερχοφ είναι λιγότερο γνωστό, παρόλο που, όσον αφορά την διακόσμηση του, είναι αναμφισβήτητα το πιο ωραίο από τα δημιουργήματα του ονειροπόλου βασιλιά, μια και είναι το μόνο που ολοκλήρωσε κι έζησε εκεί για αρκετά χρόνια. Η είσοδος στο παλάτι είναι 8,50€ ωστόσο αν θέλετε μπορείτε απλά να θαυμάσετε τους παραμυθένιους “βερσαλικούς” κήπους που περιβάλλουν το παλάτι με ελεύθερη είσοδο (πληρώνετε μόνο το parking).

Μετά την Βαυαρία ξεκινά και ο δρόμος της επιστροφής μας. Κάθοδος από Αυστρία (ανατολικό Τιρόλο), και πέρασμα στην Ιταλία (Δολομίτες).

Επιστροφή από Δολομίτες και Σαν Μαρίνο….

Για το κατέβασμα μέσω Αυστρίας δεν έχω και πολλά να πω. Η επιστροφή μέσω grossglockner δεν μας βγήκε λόγω ομίχλης και γενικά ο καιρός ήταν κάπως βαρύς. Οπότε "εκμεταλλευτήκαμε" την μία μέρα μπαλαντερ χωρίς χιλιόμετρα μηχανής για ανασυγκρότηση και χαλάρωση θαυμάζοντας την Αυστριακή επαρχία στο χωριό Fieberbrunn κοντα στο Zel am See.

Κατηφορίζοντας τις Άλπεις (Felber Tauern Strasse αφού η ομίχλη δεν μας άφησε να χαρούμε το Grossglockner) και περνώντας τα αυστρο-ιταλικά σύνορα μπήκαμε στο σύμπλεγμα των Δολομιτών. Μνήμες από πάσσα όπως το Pordoi, το Sella, το Gardena, το Mendola – και κάποια άλλα που ίσως μου διαφεύγουν τώρα – πέρασαν αστραπιαία από το μυαλό μου με το που είδα τις πρώτες κορυφές. Όρεξη και χρόνο να έχεις να κάνεις βόλτες γύρω γύρω σε αυτά τα θεσπέσια βουνά και τις διαδρομές που τα περιβάλλουν. Το φετινό μου όμως πέρασμα ήταν σύντομο και κάθετο από βορρά (Cortina d’Ampezzo) προς νότο (Belluno) και έτσι επικεντρωθήκαμε σε συγκεκριμένα σημεία ενδιαφέροντος.

Οι Δολομίτες αποτελούν κόσμημα της Βορειοανατολικής Ιταλίας. Ένα σύνολο βουνών νοτιοανατολικά των Άλπεων, με σήμα κατατεθέν τις μυτερές πριονωτές και απότομες κορυφές και το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα των βράχων. Από τις περίπου 50 βουνοκορφές οι 16 ξεπερνούν σε ύψος τα 3000 μέτρα.

Giau Pass

Κορτίνα Ντ’ Αμπέτσο (ιταλ. Cortina d’Ampezzo), το επονομαζόμενο «σαλόνι» της Ιταλίας, γνωστό και φημισμένο χειμερινό θέρετρο περιστοιχισμένο από κορυφές των Δολομιτών γνωστές και ως Ampezzan Peaks. Διακρίνουμε την έντονη τιρολέζικη επιρροή στη φυσιογνωμία της πόλης. Πρόκειται για κοσμοπολίτικο μέρος με υψηλής ποιότητας τουριστικές υποδομές με σαλέ, σπα, και βραβευμένα εστιατόρια με αστέρια michelin, αλλά όχι για τις δικές μας τσέπες. Εδώ γυρίστηκαν σκηνές από πασίγνωστες ταινίες, όπως του James Bond στο «For your eyes only» ή σκηνές από τον «Ροζ πάνθηρα».

Ξανά στον δρόμο λοιπόν και τo πάσο Giau (SP638) μας περίμενε μετά την Κορτίνα. Με τις 29 φουρκέτες του, την καλή άσφαλτο και το αλπικό του τοπίο στα 2.233μ είναι ίσως το πιο όμορφο στην περιοχή των Δολομιτών. Ο καιρός μία άνοιγε, μία έκλεινε και το παιχνίδι με τα σύννεφα μας επέτρεψε να έχουμε μια πιο δραματική όψη στο ψηλότερο του σημείο με την χαρακτηριστική δολομίτικη κορυφή σε απόσταση αναπνοής.

Στην διαδρομή προς Μπελούνο να κάνετε οπωσδήποτε μία στάση στο Αλέγκε (ιταλ. Alleghe), παραλίμνιος γραφικός οικισμός, για να θαυμάσετε την όμορφη λίμνη του.

Μπελούνο (ιταλ. Belluno), στην σκιά των Δολομιτών η πρωτεύουσα της ομώνυμης ιταλικής επαρχίας. 100 μόλις χιλιόμετρα από Βενετία η μεγαλύτερη πόλη που ανήκει στην περιοχή των ανατολικών Δολομιτών. Εκεί κάναμε μια στάση για pannini και συνεχίσαμε το ταξίδι μας. Αν θέλετε να εξερευνήσετε την πόλη κάντε το ξεκινώντας από την κεντρική Piazza del Duomo. Κλασσική τακτική σε άγνωστες ιταλικές πόλεις.

Πηγαίνοντας νοτιότερα ώστε να βγούμε στην autostrada που θα μας οδηγήσει στον τελευταίο προορισμό για διανυκτέρευση πριν πάρουμε το καράβι της επιστροφής, περάσαμε από το ιδιαίτερο πάσο San Boldo. Το πέρασμα αυτό κατασκευάστηκε για τις ανάγκες του πρώτου παγκόσμιου πολέμου, και είναι γνωστό σαν ο “δρόμος των 100 ημερών” λόγω του σύντομου χρόνου κατασκευής του για τα δεδομένα της εποχής. Η ιδιαιτερότητα του είναι ότι κάθε φουρκέτα είναι ένα τούνελ και είναι αρκετά στενό ώστε να περνάει μόνο ένα όχημα. Η κυκλοφορία ρυθμίζεται με φανάρια και ορισμένα μεγάλα οχήματα όπως πχ λεωφορεία θα έχουν θέμα να περάσουν λόγω ύψους και μήκους.

“Vertigo” από τα διαδοχικά τούνελ στο San Boldo (video)

San Boldo Pass

Στην Μπολονια φτάσαμε αργά το βράδυ και φύγαμε την επόμενη νωρίς το πρωί οπότε πέρα από την έξοδο μας για φαγητό δεν είδαμε και πολλά.

Πριν φτάσουμε στο λιμάνι της Ανκόνας στρίψαμε προς Αγιο Μαρίνο. Ο Άγιος Μαρίνος, επίσημα Γαληνοτάτη Δημοκρατία του Αγίου Μαρίνου (ιταλ. Serenissima Republica di San Marino), είναι ένα από τα μικρότερα κράτη του κόσμου και περιβάλλεται από την Ιταλία. Οι Τρεις Πύργοι του Αγίου Μαρίνου είναι χτισμένοι πάνω στις τρεις κορυφές του Μόντε Τιτάνο στην πρωτεύουσα. Απεικονίζονται στη σημαία της χώρας, καθώς επίσης και στο εθνόσημο. Έχει ειδικό φορολογικό καθεστώς και οι τιμές βενζίνης ήταν χαμηλότερες από αυτές τις Ιταλίας. Υπολογίστε ένα 2-3ωρο να μεταβείτε οδικώς με την μηχανή μέχρι το ύψωμα (parking 1) θαυμάστε την θέα, περπατήστε τα δρομάκια του με ενα παγωτό στο χέρι και αγοράστε τα αναμνηστικά δώρα για τους δικούς σας στην πολύ καλή αγορά του.

Η καστροπολιτεία του Σαν Μαρίνο

Επίλογος…

Πριν κάποια χρόνια, ο Θανάσης Χούντρας σε μια γνωστή σχολή οδήγησης μας είχε πει ότι η καλύτερη στιγμή ενός ταξιδιού με μοτοσυκλέτα είναι όταν ξεκαβαλάς και βάζεις τα πόδια κάτω, έχοντας γυρίσει, σώος και αβλαβής, από την βόλτα σου. Για άλλη μια φορά αισθάνθηκα αυτό το υπέροχο συναίσθημα. Ένα ακόμα ταξίδι μόλις είχε ολοκληρωθεί.

Σε γενικές γραμμές το πρόγραμμα ήταν γεμάτο και χρόνος λίγος. Όμως λέγαμε ότι και τα μισά πράγματα να δούμε πάλι ευχαριστημένοι θα είμαστε πόσο μάλλον όταν κατάφερα να βγάλουμε το 95% των διαδρομών που είχαμε προσχεδιάσει.

Ο καιρός επίσης μας φέρθηκε καλά. Ζέστη στην Ιταλία τις πρώτες δύο μέρες, τέλειο σκηνικό και τέλειος καιρός Σλοβενία και Αυστρία στην συνέχεια. Το Σαλζμπουργκ μας υποδέχτηκε με αρκετή βροχή αφότου όμως είχαμε φτάσει στον προορισμό μας (δεν μας επέτρεψε να κάνουμε την βραδινή βόλτα στην πόλη που είχα προγραμματίσει), Βαυαρία βροχή πάλι από το απόγευμα και μετά (αφήνοντας μας όμως να κάνουμε ηλιόλουστες πρωινές βόλτες στα Κάστρα). Τέλος ίσως και η μεγαλύτερη μου προσωπική απογοήτευση στο ταξίδι , χαμηλή νέφωση και ομίχλη στο πέρασμα του grossglockner και τις δύο μέρες που αφιερώσαμε στην περιοχή.

Και εις άλλα με υγεία…

Φωτογραφικό Υλικό:

Παράλια Λευκάδας

Καθεδρικός Σαν Ρουφίνο

Καθεδρικός Σαν Ρουφίνο

Via San Giovanni

Piazza del Campo με το Παλάτσο Πούμπλικο.

Σιένα ο καθεδρικός

Η παλιά γέφυρα Ponte Vecchio στον ποταμό Αρνό

Η Φλωρεντία μετά την δύση του ήλιου αποκτά έναν ξεχωριστό χαρακτήρα.

Φλωρεντία (Firenze) από την πλατεία Μικελάντζελο

Η λίμνη Μπόιμ

Σλοβένικη επαρχία

Κάπου στην nockalmstrasse

Το Hohenwerfen

Hallstat

Koningssee

Ettal Abbey

είσαι για μια τσάρκα?

Advertisements

Ημέρα 5η – Περίπατος στο Βελιγράδι

Όταν αρχίσαμε να σχεδιάζουμε το ταξιδιωτικό στα Βαλκάνια, υπολογίζαμε πως πρέπει να αφιερώσουμε τουλάχιστον μία ολόκληρη ημέρα στο Βελιγράδι για να μπορέσουμε να δούμε όσα περισσότερα μπορούμε καθώς είχαμε ακούσει τα καλύτερα λόγια, τόσο για την πόλη όσο και για τους ανθρώπους της. Ήμασταν στην 5η ημέρα του ταξιδιού και η κούραση λόγω της ζέστης αλλά και της ποιότητας των δρόμων των γειτονικών χωρών είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνιση της, οπότε αφήσαμε την μηχανή στο γκαράζ του ξενοδοχείου και χρησιμοποιήσαμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς για να εξερευνήσουμε το Βελιγράδι.

Η στάση του λεωφορείου ήταν πολύ κοντά στο ξενοδοχείο, ψάξαμε στους γύρω δρόμους να αγοράσουμε εισιτήρια αλλά όπου κι αν ρωτήσαμε η απάντηση ήταν αρνητική. Ευτυχώς υπάρχει η εναλλακτική να αγοράσεις και μέσα στο λεωφορείο πληρώνοντας μία πολύ μικρή διαφορά στην τιμή.

Αναμονή στην στάση λοιπόν και ύστερα από λίγα λεπτά το λεωφορείο έφτασε…

DSC00948

DSC00979

Λένε ότι η πρώτη εικόνα είναι και η πιο σημαντική και σε αυτό το Βελιγράδι μας είχε ήδη κερδίσει. Είχαμε κολλήσει τα πρόσωπα μας στα τζάμια του λεωφορείου παρατηρώντας τους περαστικούς σαν παιδάκια που πήγαιναν στο σχολείο. Οι πραγματικές συνθήκες ήταν λίγο διαφορετικές βέβαια… η αφόρητη ζέστη σε συνδυασμό με την πολυκοσμία, μας έκαναν να θέλουμε να αποβιβαστούμε όσο το δυνατό πιο γρήγορα.

DSC00987

IMG_4513

 DSC00981

DSC00984

Το ξενοδοχείο που μέναμε ήταν σχετικά κοντά στο κέντρο της πόλης και έτσι μέσα σε λίγα λεπτά βρεθήκαμε σε έναν από τους κεντρικούς πεζόδρομους.Όλα ήταν πεντακάθαρα, και ο κόσμος πολύ περιποιημένος και καλοντυμένος.

DSCN2994

DSCN2995

DSCN2998

DSCN3004

Με κάποιες μικρές εξαιρέσεις βέβαια που παντού συναντάς….

DSCN3045

Υπήρχαν πολλά Ελληνικά μαγαζιά να μας θυμίζουν ότι υπάρχουν παντού Έλληνες σε όποιο μέρος του κόσμου κι αν πας…

DSCN3005

Κατευθυνθήκαμε προς το φρούριο της πόλης, μια τεράστια έκταση γεμάτη πράσινο και φοβερή θέα προς την πόλη και την ένωση των ποταμών Savva και Δούναβη. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε για την ιστορία του φρουρίου Belgrade Fortress History

beogradska-tvrdjava-02

beogradska-tvrdjava-08

DSCN3011

IMG_4570

IMG_4567

Συνεχίσαμε προς την οδό Strahinjica Bana γνωστή και ως Silicon Valley του Βελιγραδίου. Θυμίζει κάτι από το δικό μας Κολονάκι με πολλά μπαράκια και εστιατόρια αριστερά και δεξιά του δρόμου με τιμές λίγο πιο τσιμπημένες από τα υπόλοιπα και θαμώνες που μόλις έχουν βγει από κομμωτήριο και κέντρα αισθητικής. Αν τύχει και χωρέσει στο πρόγραμμα σας έχει καλώς, αλλιώς αφήστε το τελευταίο. Η υπόλοιπη περιοχή του Βελιγραδίου είναι πιο αξιόλογη και έχει πολλά περισσότερα πράγμα να δει κανείς…

DSCN3032

Στο τέλος του δρόμου υπάρχει και η Ελληνική Πρεσβεία με κλασσική φιγούρα προσωπικού φύλαξης που άνετα θα συναντούσες και στην χώρα μας 🙂

IMG_4586

Χωθήκαμε πάλι στο κέντρο της πόλης σε έναν από τους πολλούς πεζόδρομους με σκοπό να κάτσουμε κάπου για φαγητό. Είχε πολλά μαγαζιά και τα περισσότερα ήταν πολύ περιποιημένα και με λογικές τιμές οπότε δεν δυσκολευτήκαμε καθόλου. Όλο το μέρος είναι πολύ γραφικό και κάθε τόσο περνούσαν τσιγγάνοι με ακορντεόν να μας θυμίζουν ότι ήμασταν στα Βαλκάνια. Πολύ όμορφο και οικείο σκηνικό. Κάποιες στιγμές αν δεν άκουγες την διαφορετική διάλεκτο ένιωθες ότι ήσουν στην Πλάκα, το Μοναστηράκι,το Θησείο… υπήρχαν πολλά κοινά στοιχεία με την χώρα μας.

DSCN3038

DSCN3040

Συνεχίσαμε την περιπλάνηση και βρεθήκαμε στο παλιό παλάτι (Stari Dvor) που στις μέρες μας στεγάζει το Δημαρχείο της πόλης.

Παλάτι

παλιο παλατι 2

Επόμενος προορισμός…. η πλατεία της Δημοκρατίας (Trg Republike) όπου βρίσκονται κάποια από τα διασημότερα κτίρια και αξιοθέατα της πόλης, συμπεριλαμβανομένου του εθνικού μουσείου, του εθνικού θεάτρου και του αγάλματος του Πρίγκιπα Μιχαήλ. Η πλατεία διαμορφώθηκε μετά την καταστροφή της πύλης Stambol του 1886, που ονομάζονταν έτσι εξαιτίας του δρόμου που τη διέσχιζε και οδηγούσε στην Κωνσταντινούπολη. Λίγο μετά (1869) κατασκευάστηκε και το εθνικό θέατρο. Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου τα περισσότερα κτίρια επί της πλατείας, καταστράφηκαν από βομβαρδισμούς και μετά το πέρας του πολέμου αφαιρέθηκαν και οι γραμμές του τραμ. Σήμερα η πλατεία είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία της πόλης και κεντρική εμπορική περιοχή. Όσον αφορά το μπρούτζινο άγαλμα του Πρίγκιπα Μιχαήλ πάνω στο άλογο, δημιουργήθηκε από τον Ιταλό γλύπτη Enrico Pazzi το 1882. Το άγαλμα θυμίζει στο κοινό το μεγαλύτερο επίτευγμα του πρίγκιπα, τη νίκη του κατά των Τούρκων και την απελευθέρωση των τελευταίων 7 πόλεων κατά το 1867. Τα ονόματα των πόλεων βρίσκονται χαραγμένα σε πλάκες στο μνημείο και το χέρι του Μηχαήλ δείχνει προς την Κωνσταντινούπολη, καλώντας τους Τούρκους να φύγουν από την χώρα.

dfg

Η ζέστη ήταν αφόρητη και με το περπάτημα κάτω από τον καυτό ήλιο ένιωθες γρήγορα να εξαντλείσαι. Ευτυχώς υπήρχαν πολλά μέρη με ίσκιο και παγκάκια να κάτσεις και να ξεκουραστείς καθώς και αρκετά κιόσκια που πουλούσαν παγωτά. Σε ένα από αυτά μου έκανε εντύπωση ότι παρείχε και δωρεάν Wifi, οπότε έπαιρνες το παγωτάκι σου, καθόσουνα στο παγκάκι και παράλληλα κοίταγες στο κινητό πληροφορίες για το επόμενο αξιοθέατο.

DSCN3064

Δεν θα μπορούσαμε να φύγουμε από το Βελιγράδι αν δεν επισκεπτόμασταν τον ναό του Αγίου Σάββα (Hram svetog Save)

DSC00992

DSCN3083

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Σάββα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον για εμάς τους Έλληνες, καθώς είναι ο μεγαλύτερος Ορθόδοξος ναός στον κόσμο. Είναι αφιερωμένος στον Άγιο Σάββα, ιδρυτή της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και σημαντικό πρόσωπο της χώρας κατά τη μεσαιωνική εποχή. Η κατασκευή του ναού έγινε αποκλειστικά με προσφορές ενώ εικάζεται ότι χτίστηκε στο σημείο που θάφτηκε ο Άγιος Σάββας. Τα πρώτα σχέδια δημιουργήθηκαν το 1905 αλλά απορρίφθηκαν και στη συνέχεια οι Βαλκανικοί πόλεμοι και ο Πρώτος Παγκόσμιος πάγωσαν την κατασκευή. Τελικώς το 1926 επιλέχτηκε το σχέδιο του αρχιτέκτονα Aleksandar Deroko ανάμεσα σε 22 υποψηφιότητες και 340 χρόνια μετά το κάψιμο του πτώματος του Αγίου Σάββα, το 1935, η κατασκευή του τεράστιου ναού ξεκίνησε για να σταματήσει ξανά κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου. Μετά από αρκετά χρόνια, το 1985 οι εργασίες συνέχισαν με μεγαλύτερο επίτευγμα την εγκατάσταση του θόλου με βάρος 4.000 τόνους το 1989. Σήμερα η εκκλησία είναι έτοιμη εξωτερικά, ωστόσο υπάρχουν ακόμα πολλά να γίνουν στο εσωτερικό. Σκοπός είναι το εσωτερικό να γεμίσει από ψηφιδωτά, δείγματα των οποίων μπορείτε να δείτε στην είσοδο του ναού.

Είχε αρχίσει να βραδιάζει…  πήραμε το τραμ για να βρεθούμε με φίλους Σέρβους που θα μας πήγαιναν στην λίμνη Ada (Ada Ciganlija) για βραδινό φαγητό. Η λίμνη Ada θεωρείται από τους ντόπιους η Παραλία του Βελιγραδίου.

IMG_4668

IMG_4669

Είναι μια από τις μεγαλύτερες αστικές παραλίες της Ευρώπης, με περισσότερα από 7 χιλιόμετρα ακτογραμμή. Το νησί Ada δημιουργήθηκε τεχνητά στις όχθες του ποταμού Sava και το καλοκαίρι το επισκέπτονται πάνω από 100.000 άτομα ημερησίως που μπορούν να φτάσουν τους 300.000 τα Σαββατοκύριακα. Οι ντόπιοι το αποκαλούν ‘Θάλασσα του Βελιγραδίου’ ή ‘Χαβάη του Βελιγραδίου’. Η παραλία είναι πολύ οργανωμένη και διαθέτει ναυαγοσώστες και ιατρικό προσωπικό. Δεν είναι όμως απλά μια παραλία, υπάρχουν παντού εστιατόρια, καφετέριες και καντίνες με fast food. Μπορείτε να βρείτε αθλητικές εγκαταστάσεις και να κάνετε ποδήλατο, rollers, κανό καθώς και πολλά μονοπάτια για περίπατο. Το βράδυ το σκηνικό αλλάζει και στα περισσότερα εστιατόρια θα δείτε και από κάποια μικρή μπάντα να παίζει μουσική.

IMG_4679

Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε ντόπια Ρακί που μπορείτε να την βρείτε σε διάφορες γεύσεις!!!

Επόμενη Σελίδα

 

Ημέρα 3η Βουλγαρία – Ρουμανία

добро утро !!!!  Ή αλλιώς …. Καλημέρα!!!!!


Είναι όμορφο να ξυπνάς και να ξέρεις ότι βρίσκεσαι σε μία ξένη χώρα, και από κάτω είναι η μηχανή σου, αυτή που ‘’λιώνεις’’ κάθε μέρα στην κίνηση της Αθήνας έτοιμη να σε ταξιδέψει στα πιο όμορφα μέρη. Γι αυτό άλλωστε δεν είναι φτιαγμένη? Πόσες φορές δεν έχεις βλαστημήσει την ώρα και την στιγμή που έμπλεξες με το τετρακύλινδρο στο κέντρο της πόλης με τα βεντιλατέρ να δουλεύουν υπερωρίες για να ψύξουν τον κινητήρα και τα πόδια σου να έχουν πάρει φωτιά από την θερμοκρασία που βγαίνει προς τα πάνω? Πόσο διαφορετικά δουλεύει όταν είσαι σε ανοιχτούς δρόμους??? Σχεδόν βελούδινα…. σαν μαγικό χαλί που έκλεψες από κάποιο παραμύθι. Κι εσύ σύγχρονος πρίγκιπας στον ρόλο του ταξιδευτή.

Πρωινό χωρίς άγχος στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, και μετά πρόχειρο πακετάρισμα για να είναι οι βαλίτσες έτοιμες όταν θα επιστρέφαμε από την βόλτα στο κέντρο της πόλης.

IMG_4268

Δρόμοι χωρίς κίνηση, μεγάλα και άνετα πεζοδρόμια αλλά το κυριότερο καθαρά. Αυτό ήταν που μου έκανε περισσότερο εντύπωση στην Σόφια. Ίσως γιατί είχα μία άλλη (λανθασμένη) εικόνα στο μυαλό μου για τις πόλεις αυτές. Περίμενα κάτι άλλο… κάτι μη αναπτυγμένο, ανθρώπους χαμηλότερου επιπέδου από την χώρα που γεννήθηκα και ζω και αυτό γιατί έτσι μου τα πλάσαραν. Αλλά αν δεν δεις με τα δικά σου μάτια καλύτερα να μην κρίνεις. Μέσα σε λίγα λεπτά η εικόνα που είχα μέχρι εκείνη την στιγμή είχε αλλάξει και πλέον ο μη αναπτυγμένος και ο χαμηλότερου κοινωνικά επιπέδου ήμουν ΕΓΩ…. που πετάω το τσιγάρο μου όπου βρω όταν περπατάω στους δρόμους της δικής μου πόλης, που δεν με νοιάζει αν οι τοίχοι των κτιρίων είναι βρώμικοι, που δεν θα πω ποτέ τίποτα στον ταξιτζή που σταμάτησε να κατουρήσει σε ένα από τα ελάχιστα παρκάκια που έχουν απομείνει στο κέντρο της πρωτεύουσας. Οι άνθρωποι εδώ ήταν αλλιώς, έλεγαν καλημέρα ο ένας στον άλλο και χαμογελούσαν, ακόμα και σε εμάς που ήμασταν ξένοι. Σκεφτείτε πώς αντιμετωπίζουμε εμείς τους Βούλγαρους στην δική μας χώρα…. ντράπηκα.

DSCN2428

IMG_4350

 DSCN2435

 DSCN2437

 DSCN2440

 DSCN2447

 DSCN2457

 DSCN2459

 DSCN2460

 DSCN2462

 DSCN2463

 DSCN2466

 DSCN2476

 DSCN2478

 DSCN2481

 DSCN2483

 IMG_4282

 IMG_4292

 IMG_4295

 IMG_4336

 IMG_4342

 IMG_4343

Αφιερώσαμε όσο χρόνο είχαμε στην διάθεση μας κάνοντας βόλτες στο κέντρο της πόλης και χαζεύοντας τα ΠΑΝΤΑ. Προσπαθήσαμε να δούμε όσα περισσότερα μπορούσαμε μέσα σε περίπου 2 ώρες. Έπρεπε να ξεκινήσουμε προς τον βορρά γιατί δεν ήξερα τι θα συναντούσαμε. Είχα φοβηθεί λίγο με την ποιότητα των δρόμων. Εκεί που ‘’χορεύαμε’’ πλαγιάζοντας από στροφή σε στροφή αμέριμνα και χαζεύοντας την φύση γύρω μας ξαφνικά η παχιά και μαύρη άσφαλτος τελείωνε και αρχίζανε οι λακκούβες και τα χαλίκια σκόρπια σε κάθε πλευρά του δρόμου. Θέλαμε σχεδόν τον διπλάσιο χρόνο για να καλύψουμε μία απόσταση Χ χιλιομέτρων και αυτό το κατάλαβα με την είσοδο στην Βουλγαρία. Οπότε το καλύτερο ήταν να κρατάμε χαμηλές ταχύτητες ώστε να υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος αντίδρασης σε τυχόν απρόοπτο.

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, check out, φόρτωμα και δέσιμο των αποσκευών, φουλάρισμα με φτηνή βενζίνη, τσιγάρο……. και έτοιμοι να αφήσουμε πίσω μας την βουή της πόλης. ΧΑΙΝΤΕ!!!!

Η ταλαιπωρία άρχισε νωρίς. Χρειαστήκαμε περίπου μιάμιση ώρα για να καταφέρουμε να βγούμε από το κέντρο. Παντού γινόντουσαν έργα και είχαν αφαιρέσει τις πινακίδες των δρόμων με τις κατευθύνσεις, το gps δεν δούλευε οπότε αφήσαμε πάλι το ένστικτο να μας οδηγήσει. Εκτός από το GPS ούτε ο προσανατολισμός μου λειτουργεί και πολύ καλά. Ε …μας πήρε λίγο παραπάνω απ ότι θα έπρεπε αλλά ποιος βιάζεται???

Το αρχικό πλάνο ήταν να περάσουμε από το Oryahovo με το ferry απέναντι στο Bechet διασχίζοντας τον Δούναβη αλλά από το προηγούμενο βράδυ η διαδρομή είχε αλλάξει. Θα κατευθυνόμασταν προς Berkovitsa από εκεί προς Montana και θα καταλήγαμε στο Vidin για να περάσουμε στην Ρουμανία οδικώς από την καινούρια Γέφυρα της νέας Ευρώπης .

Η όποια καθυστέρηση – ταλαιπωρία μέχρι να βγούμε από το κέντρο της πόλης άξιζε με το παραπάνω καθώς η διαδρομή ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα. Επαρχιακός δρόμος με διαδοχικές στροφές, παντού γύρω μας τεράστια δέντρα να μας αγκαλιάζουν και να ρίχνουν την θερμοκρασία μερικούς βαθμούς κάνοντας το ταξίδι έτσι όπως πρέπει να είναι…. Απόλαυση.

DSCN2497

 DSCN2493

 DSCN2495

  DSCN2499  DSCN2509

Το μόνο που χαλούσε την μαγεία, ήταν οι προσπεράσεις των Βούλγαρων οδηγών (τα είπαμε νωρίτερα) και ότι σε μερικά σημεία γινόντουσαν έργα με αποτέλεσμα εκεί που οδηγούσα άλλοτε επιθετικά πλαγιάζοντας όσο επέτρεπε το οδόστρωμα και άλλοτε ήρεμα και χαλαρά εμφανιζότανε μπροστά μας κάποιο όχημα οδοποιίας και έπρεπε είτε να προσπεράσουμε γρήγορα είτε να σταματήσουμε εντελώς ώστε να περάσουν πρώτα τα διερχόμενα οχήματα καθώς ήταν μία λωρίδα ανά κατεύθυνση.

DSCN2516

DSCN2510

Λίγο μετά την Berkovitsa σε στάση για βενζίνη, θυμήθηκα το GPS! Τι ωραία που θα ήταν να το είχαμε! Πόσο πιο ήρεμος θα ήμουν. Αν και έτσι δεν με χάλαγε, είχα το άγχος αν πηγαίνουμε σωστά αλλά από την άλλη ήμουν έτοιμος για όλα, όπως και σε κάθε ταξίδι. Ότι κι αν γινότανε θα το αντιμετωπίζαμε. Στην χειρότερη θα βγαίναμε εκτός προγράμματος…. Ε και? Ποιος το !@$#@$?

DSCN2521

Απέναντι από το βενζινάδικο υπήρχε ένα πολυκατάστημα με ηλεκτρονικά είδη όπου και το επισκεφτήκαμε με σκοπό να βρούμε φορτιστή για το GPS. Ήταν εκεί, κρεμασμένος σε ένα από τα ράφια τους ,μαζί με άλλους αντάπτορες παρέα περιμένοντας να τον αρπάξουμε και να του δώσουμε ζωή και αυτός με την σειρά του στο GPS. Σημειώστε ότι είναι ο δεύτερος που αγοράσαμε. Τον ελευθερώνουμε από την ‘’κρεμάλα’’ κάνουμε τα χαρτιά της υιοθεσίας στο ταμείο και σαν παιδάκι που του έφερε δώρο η νονά του για το Πάσχα τον λυτρώνω από την πλαστική συσκευασία. Επιλέγω το κατάλληλο βύσμα, συνδέω στο GPS, κουμπώνω στην παροχή και ένα γαλάζιο LED ανάβει! Έκανα λες και είχα κερδίσει λαχείο!! Κράνος, γύρισμα κεντρικού διακόπτη πρώτη στο σασμάν και γκάζιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!

Τα ωραία πράγματα κρατάνε λίγο όμως…. έτσι δεν λένε? Λίγα μέτρα πιο κάτω το γαλάζιο LED λαμπάκι έσβησε, το κόκκινο του GPS άναψε δηλώνοντας ότι δεν φορτίζει και ο μικρός που είδε το καινούριο του παιχνίδι να χαλάει ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα από την απογοήτευση και τον εκνευρισμό !!! Στάση στην άκρη, ψαχούλεμα τον φορτιστή στα γρήγορα να δω αν είναι κάτι που φαίνεται με γυμνό μάτι αλλά η διάγνωση του γιατρού ήταν….. ΄΄ Ο ασθενής απεβίωσε’’ . Και δεν φτάνει αυτό… όπως πήγα να αποσυνδέσω το βύσμα από το GPS με μία άγαρμπη κίνηση του χεριού που φορούσα ακόμα τα γάντια έσπασα και την άκρη του. Τα πέταξα όλα επάνω σε κάτι ξερά χόρτα ακριβώς δίπλα μου και το είχα πάρει απόφαση πλέον ότι GPS δεν θα ξαναέβλεπα σε λειτουργία μέχρι να γυρίσουμε Ελλάδα. Παρόλα αυτά, μάζεψα τα πεταμένα κομμάτια, και γυρίσαμε στο κατάστημα να κλαφτούμε για το ελαττωματικό εμπόρευμα που μας πουλήσανε… ξύπνησε η πονηριά του Έλληνα μέσα μου. Πλησιάσαμε τον υπάλληλο και με βλέμμα απογοήτευσης εξηγήσαμε ευγενικά ότι ήταν ελαττωματικό (είχα συνδέσει ξανά τα κομμάτια και δεν φαινότανε η οργή του μικρού παιδιού που ξύπνησε λίγα λεπτά πριν) και ότι θα θέλαμε αντικατάσταση του προϊόντος . Ύστερα από συμβούλιο των υπαλλήλων στα Βουλγάρικα (δεν καταλαβαίναμε απολύτως τίποτα) μας έφεραν έναν καινούριο!!!! Ο στόχος είχε επιτευχθεί!!! (Σημειώσατε …. Ο τρίτος φορτιστής).Σύνδεση με χειρουργικές κινήσεις ξανά στο GPS και το γαλάζιο LED λαμπάκι έλαμψε!!!! Γρήγορα στον δρόμο να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο!!!!!!!

Αφήσαμε πίσω μας την φιδίσια διαδρομή και οι ρόδες της μηχανής κυλούσαν πλέον ήρεμα ανάμεσα σε πεδιάδες και χωράφια που το χρυσοκίτιρνο χρώμα τους λαμπίριζε στο φώς του ήλιου.

DSCN2577

DSCN2520

DSCN2527

DSCN2531

DSCN2535

DSCN2536

DSCN2538

Πότε – πότε κάποια ηλιαχτίδα χτυπούσε στα όργανα της μηχανής κάνοντας αντανάκλαση στην ζελατίνα του κράνους . Έπαιζε μαζί μας ο ήλιος … κι εμείς με την σκιά που συνταξίδευε ακριβώς δίπλα στις ρόδες της μηχανής. Επιταχύναμε και άνοιγε και αυτή το γκάζι, πλαγιάζαμε σε στροφή και για μερικά δευτερόλεπτα έπαιζε κρυφτό πηγαίνοντας πότε αριστερά και πότε δεξιά… και στην ευθεία… ξανά δίπλα μας, σιωπηλός συνοδοιπόρος.

DSCN2580

Η ποιότητα του δρόμου δεν είχε αλλάξει καθόλου, θύμιζε αρκετά Ελλάδα με μερικές λακκούβες εδώ κι εκεί να χαλάνε την ηρεμία και να με κρατάνε σε εγρήγορση. Οι ταχύτητες μικρές και στα αυτιά μου ακουγόταν σαν μελωδία το μπάσο γουργούρισμα του τετρακύλινδρου κινητήρα και το απαλό σφύριγμα του αέρα στο κράνος. Αυτή είναι η μαγεία να ταξιδεύεις με μοτοσυκλέτα… γίνεσαι ένα με τη φύση γύρω σου.

DSCN2541

 

DSCN2540

DSCN2561

DSCN2565

Διανύαμε τα τελευταία 3 περίπου χιλιόμετρα σε Βουλγαρικό έδαφος και από την μία ένιωθα μία ανακούφιση και ελπίδα για καλύτερη ποιότητα δρόμων στην Ρουμανία που θα περνούσαμε αλλά από την άλλη ήθελα να δω κι άλλες από τις ομορφιές αυτής της χώρας. Είναι όμως τόσο κοντά στην Ελλάδα που δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη οργάνωση για να την επισκεφτούμε ξανά.

DSCN2570

Διασχίσαμε τον Δούναβη πάνω από την γέφυρα και πλέον ήμασταν στην Ρουμανία!!! Πόσο μ αρέσει όταν περνάω από την μία χώρα στην άλλη με ένα απλό άνοιγμα του γκαζιού!!! Μέσα σε λίγα λεπτά αλλάζουν όλα, οι άνθρωποι, η κουλτούρα, η γλώσσα, τα τοπία, το νόμισμα και μαζί με αυτά… οι εμπειρίες μας!!

DSCN2581

DSCN2596

   DSCN2591

Βρισκόμασταν στο Calafat της Ρουμανίας και το πλάνο έλεγε ότι είχαμε ακόμα 80 χιλιόμετρα περίπου για την πόλη Craiova όπου και θα διανυκτερεύαμε. Το τοπίο παρέμεινε ίδιο, τεράστιες εκτάσεις χωραφιών αριστερά και δεξιά και κάθε τόσο περνάγαμε μέσα από μικρά χωριουδάκια. Στον δρόμο κυκλοφορούσαν τα πάντα, από κάρα με άλογα, ελεύθερα πιτσιρίκια, σκυλιά, κότες και ότι άλλο ζωντανό οργανισμό μπορεί να βάλει ο νους σου.

DSCN2616

 DSCN2610

 DSCN2614 

Κάθε φορά που περνούσαμε κάποιο από τα μικρά χωριουδάκια πιτσιρίκα έτρεχαν κατά μήκος του δρόμου και μας χαιρετούσαν φωνάζοντας διάφορα στην γλώσσα τους αλλά ποιος ξέρει τι? Οι γιαγιάδες τους καθισμένες έξω από τις μάντρες των φτωχικών σπιτιών σε αυτοσχέδια σκαμπό χαιρετούσαν κι αυτές με ένα πλατύ χαμόγελο στο ρυτιδιασμένο πρόσωπο τους. Μας αγκάλιαζαν και μας καλωσόριζαν με τον τρόπο τους. Μας έκαναν να νιώθουμε ευπρόσδεκτοι!!

DSCN2626

DSCN2607

DSCN2615

DSCN2623

DSCN2625

Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει και τα χιλιόμετρα που απέμεναν μέχρι την Craiova έμοιαζαν ατελείωτα καθώς οι ταχύτητες του ταξιδιού ήταν πολύ μικρές. Είχε κάνει την εμφάνιση της και η κούραση , ήμασταν όλη μέρα στον δρόμο και με τις θερμοκρασίες που φλέρταρε το θερμόμετρο κατά την διάρκεια του ταξιδιού το έκαναν ακόμα πιο δύσκολο.

DSCN2643

Το GPS είχε παραδώσει πνεύμα για ακόμα μία φορά και ο μόνος βοηθός ήταν ο χάρτης και οι πινακίδες στον δρόμο. Ευτυχώς στην Ρουμανία ήταν πιο πολλές από την Βουλγαρία και έκαναν την διαδρομή πιο εύκολη.

Τα πρώτα σπίτια της Craiova άρχισαν να φαίνονται και θυμήθηκα τα λόγια φίλων από την Ελλάδα που μου έλεγαν… δεν υπάρχει κανένας λόγος να πάτε σε αυτά τα μέρη της Ρουμανίας καθώς δεν έχει τίποτα να δείτε. Είναι μόνο τσιγγάνοι και φτώχια. Ακόμα και από Ρουμάνους τα ίδια ακούγαμε και είναι λογικό. Μου άρεσε όμως και έτσι όπως ήταν γιατί έβλεπες μία άλλη πλευρά της χώρας, όχι αυτά που σου δείχνουν στα ντοκιμαντέρ, τα Καρπάθια, τον Κόμη Δράκουλα και την πρωτεύουσα το Βουκουρέστι. Ποιος είπε ότι δεν είναι όμορφα εδώ? Όταν ταξιδεύεις με μηχανή είναι καλύτερα να αποφεύγεις όσο μπορείς τις μεγάλες πόλεις και να κυνηγάς εικόνες από την επαρχία της κάθε χώρας καθώς εκεί είναι η πραγματική κουλτούρα. Μπορεί στα Καρπάθια όρη να είναι πολύ πιο όμορφα αλλά κι εδώ είχε την χάρη του.

Ήμασταν πλέον στο κέντρο της πόλης και έπρεπε με κάποιο τρόπο να βρούμε το ξενοδοχείο που είχαμε κάνει κράτηση. Το GPS δεν δούλευε, το κινητό δεν είχε Internet ο χάρτης δεν βοηθούσε να βρούμε το δρομάκι οπότε ακολουθούμε το ρητό ‘’Ρωτώντας πας στην πόλη’’.

DSCN2653

DSCN2656

 

Πρώτη στάση σε ένα βενζινάδικο όπου ενώ έδειχναν να θέλουν να βοηθήσουν κανείς δεν μιλούσε Αγγλικά και οι προσπάθειες τους δυστυχώς δεν απέδωσαν. Περιπλανηθήκαμε λίγο σε διάφορα στενά και σταματήσαμε σε ένα μικρό μαγαζάκι που έμοιαζε με ψιλικατζίδικο της Ελλάδας. Ένας ευτραφής Ρουμάνος με σπαστά Αγγλικά προσπάθησε να μας εξηγήσει πώς να πάμε οπότε με ότι καταλάβαμε συνεχίσαμε την προσπάθεια. Ήμασταν πλέον πολύ κοντά και το νιώθαμε ότι κάναμε κύκλους γύρω – γύρω αλλά για κάποιο λόγο δεν μπορούσαμε να το βρούμε. Σε ένα στενάκι, χωρίς να πούμε ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα, μας σταμάτησε μία κοπέλα που είχε καταλάβει ότι κάτι ψάχναμε και με πολύ καλά Αγγλικά μας έδειξε τον δρόμο για το ξενοδοχείο. Στην Ελλάδα μπορεί και να είχαν φωνάξει την αστυνομία αν έβλεπαν τους «Αλήτες μηχανόβιους» να τολμάνε να περνάνε πάνω από μία φορά μπροστά από το σπίτι τους.

Παρκάραμε μπροστά στην είσοδο του ξενοδοχείου και μέσα δεν ήταν κανείς. Έμοιαζε κλειστό και το μόνο που ήθελα ήταν να συνέβαινε κάτι τέτοιο. Δεν θα άντεχα με τίποτα να ψάχνουμε μέσα στην νύχτα σε μία άγνωστη πόλη με μηχανή φορτωμένη που δυσκόλευε τις μανούβρες και εμείς λιώμα από την κούραση για άλλο ξενοδοχείο. Ευτυχώς εμφανίστηκε ο ιδιοκτήτης και κάθε αρνητική σκέψη έφυγε από το μυαλό μου. Ήξερα ότι σε λίγα λεπτά θα είχα την δυνατότητα να κάτσω σε αναπαυτική καρέκλα με μαλακό μαξιλάρι και να πετάξω από πάνω μου την δερμάτινη στολή! Ξεφορτώσαμε την μηχανή και ο υπάλληλος με οδήγησε στο υπόγειο παρκινγκ που θα ξεκουραζόταν η ταξιδιώτισσα, την καληνύχτισα και της υποσχέθηκα ότι αύριο θα είναι ξανά στους δρόμους. Η τελευταία δοκιμασία σωματικής αντοχής θα ήταν να ανεβάσω όλες τις βαλίτσες στο δωμάτιο από τις σκάλες καθώς το ξενοδοχείο δεν διέθετε ασανσέρ! Το μόνο που ήθελα ήταν να βρούμε κάτι να φάμε και μία παγωμένη τοπική μπύρα!!! Στις βόλτες που κάναμε γύρω από το ξενοδοχείο μέχρι να το βρούμε το μάτι μου είχε πέσει σε ένα κόκκινο κτίριο με μία τεράστια λευκή πινακίδα που έγραφε PIZZA! Η πρόταση έπεσε και φύγαμε σχεδόν τρέχοντας να προλάβουμε πριν κλείσει. Όταν φτάσαμε στην είσοδο κατάλαβα ότι κάτι είχα κάνει λάθος…. το κτίριο ήταν όντως κόκκινο, η πινακίδα λευκή αλλά δεν έλεγε pizza… Ήταν ένα ξενοδοχείο με την ονομασία PLAZA αλλά είχαμε μία ακόμα ελπίδα καθώς από κάτω έγραφε και την μαγική λέξη restaurant!! Όσο ελπίζω – απελπίζομαι καθώς ήταν εδώ και ώρα κλειστό.

plaza

Δεν ήθελα με τίποτα να ξανα καβαλήσουμε μηχανή για σήμερα οπότε έπρεπε να βρεθεί κάτι σε κοντινή απόσταση να καλύψουμε την πείνα μας. Στους δρόμους δεν υπήρχε κανείς να ρωτήσουμε και συνεχίσαμε το περπάτημα. Βρήκαμε ανοιχτή την πόρτα ενός μαγαζιού με Live μουσική και στρωμένα τραπέζια παντού, χωρίς δεύτερη σκέψη μπουκάραμε και κάτσαμε περιμένοντας τον σερβιτόρο να παραγγείλουμε. Δεν υπήρχε κατάλογος στο τραπέζι οπότε προσπαθήσαμε να συνεννοηθούμε σε σπαστά Αγγλικά και μισά Ρουμάνικα. Ξαφνικά είπε τις μαγικές λέξεις…. Don’t serve food sir… only dirk here! Τι είπες ρε σύντεκνε?? Αν σου πω ότι αυτή την στιγμή που μου μιλάς σπαστά Αγγλικά εγώ σε βλέπω σαν ζουμερό αλλοδαπό χοιρινό και είμαι έτοιμος να σου ορμίζω κι ας μην έχεις πατατούλες γύρω σου?

Τα μαζέψαμε και φύγαμε με το στομάχι να χορεύει από την πείνα και συνεχίσαμε στην αναζήτηση του παραδείσου. Ευτυχώς λίγα μέτρα πιο κάτω στο απόλυτο σκοτάδι υπήρχε μία καλαμωτή και πίσω της απαλός φωτισμός . Ήταν η τελευταία μας ελπίδα … μπήκαμε μέσα και νομίζαμε ότι κάποιος μας έκανε πλάκα. Μία μικρή αυλή ,πολλά τραπέζια, ένα μικρό σιντριβάνι στο κέντρο και κόσμος που ΕΤΡΩΓΕ! Το όνομα αυτού…. SOFIA BISTRO

IMG_4377

Καθίσαμε και παραγγείλαμε από τον κατάλογο ότι μας χτυπούσε όμορφα στο μάτι σαν λέξη και παγωμένη μπύρα!!! Επιτέλους ένιωθα γεμάτος! Μια υπέροχη ημέρα είχε ολοκληρωθεί. Ανυπομονούσα για το αύριο… το ταξίδι δεν ήταν ούτε στην μέση και ένιωθα ότι είχαμε δει τόσα πολλά!

Επόμενη Σελίδα

ΛΙΜΝΗ ΜΠΕΛΕΤΣΙ

Πρωινό ξύπνημα και όρεξη για βόλτα…

Έπρεπε να βρώ όμως έναν κοντινό προορισμό γιατί δεν είχα πολύ χρόνο στην διάθεση μου.

Θυμήθηκα για μία λίμνη που είχα ακούσει κάποτε κοντά στα Κιούρκα.. χωρίς πολύ σκέψη.. καβαλάω την πάντα διαθέσιμη συντροφία μου και βρίσκομαι στην Εθνική οδό Λαμίας.Δεν ήξερα ακριβώς που είναι αλλά τι σημασία είχε, θα την έβρισκα κάποια στιγμή. Ο καιρός τέλειος για βόλτα με την μηχανή, άν και στο βάθος φαινόντουσαν κάποια σύννεφα που καθώς τα πλησίαζα έδειχναν άγριες διαθέσεις, μέχρι την στιγμή που έπεσαν οι πρώτες ψιχάλες. Στάση για αδριάβροχα και ξανά στον δρόμο.

on the road

Στις ανατολικές πλαγιές της Πάρνηθας λοιπόν , πάνω από τα Κιούρκα (αρχαίες Αφίδνες ) απλώνεται το οροπέδιο Αγίας Τριάδας – Κατσιμιδίου.
Πήρε το όνομά του από την παλιά εκκλησία της Αγίας Τριάδας, που είναι χτισμένη σ’ ένα ξέφωτο τριγυρισμένο από τεράστιες βελανιδιές. Μέχρι πριν 15 χρόνια η εκκλησία αποτελούσε την μοναδική ανθρώπινη παρέμβαση. Όλη η άλλη περιοχή ήταν πυκνό δάσος.

end of road 

view
Το οροπέδιο Αγίας Τριάδας – Κατσιμιδίου αποτελεί βιότοπο των ελαφιών της Πάρνηθας, ιδιαίτερα την άνοιξη.Το δάσος βρίσκεται εκεί, σε υψόμετρο 600 μέτρων και δεσπόζει πάνω από την πεδιάδα Καπανδριτίου- Κιούρκων. Αποτελεί ένα φυσικό μπαλκόνι της βορειανατολικής Πάρνηθας κι έχει απεριόριστη θέα (Μαλακάσα, Ευβοϊκός, Εύβοια, Καπανδίτι, Πεντέλη, κορυφές Πάρνηθας). Η βλάστηση του δάσους αποτελείται από πεύκα, βελανιδιές, μεγάλα πουρνάρια, πλατάνια, αγριοκορομηλιές, κουμαριές, μυρτιές, σπάρτα και αγριολούλουδα (ανεμώνες, κυκλάμινα, κρίνα, αγριομενεξέδες…).

Η περιοχή από την Αγία Τριάδα μέχρι την κορυφή Μπάφι έχει τα αρχαιότερα πετρώματα της Πάρνηθας (και της Αττικής) ηλικίας περίπου 360 εκατομμυρίων ετών. Ολόκληρη η περιοχή με κέντρο την κορυφή "Μπελέτσι" είναι πολύ πλούσια σε υπόγεια νερά και πηγές (Αγία Τριάδα, Ζιπούνι, Πέλγεζι, Κρόνιεζα, Μυρτελούπι…).

"Στην θέση Αγίας Τριάδας Κιούρκων Αττικής, στις ανατολικές πλαγιές της Πάρνηθας και σε έκταση 6.500 στρεμμάτων, εκτείνεται δάσος χαλέπιας πεύκης και αείφυλλων πλατύφυλλων. Το δάσος απέχει 30 μόλις χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας και ανήκει στη "ζώνη περιαστικού πράσινου" της πόλης. Η θέση του είναι ιδιαίτερα σημαντική, επειδή βρίσκεται ακριβώς στον δίαυλο Πεντέλης – Πάρνηθας, από τον οποίο οι βορειανατολικοί άνεμοι εμπλουτίζονται με οξυγόνο, και καταλήγει στη λεκάνη απορροής της λίμνης Μαραθώνα.» Ετσι περιγράφει το δάσος όπου χτίζεται η Ιπποκράτειος Πολιτεία, ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Γιώργος Παπαδημητρίου ("Νέα Οικολογία", τεύχος 91, Μάϊος 1992). O γνωστός συνταγματολόγος ανήκει σ’ εκείνους που δίνουν την μάχη για την σωτηρία του τελευταίου δάσους της Αθήνας.

Το ρέμα "Χάραδρος", στις παρυφές του οποίου έχουν ήδη χτιστεί αρκετές βίλες, είναι από τα μεγαλύτερα της Πάρνηθας, συγκεντρώνει όλα τα νερά (πηγές, υπόγεια νερά, χιόνια, βροχές) και χύνεται στην λίμνη του Μαραθώνα, αποτελώντας τον κυριώτερο τροφοδότη της. Να υπενθυμίσουμε ότι η λίμνη του Μαραθώνα είναι τεχνητή και ουσιαστικά είναι η λεκάνη απορροής όλων των ρεμάτων και των χειμάρρων της βορειοανατολικής Παρνηθας.

Σύμφωνα με τα κλιματολογικά στοιχεία, οι άνεμοι της Πάρνηθας τον περισσότερο χρόνο (8-9 μήνες) πνέουν από βορειανατολική κατεύθυνση, δηλαδή ακριβώς από το σημείο όπου βρίσκεται το δάσος της Αγίας Τριάδας. (Οπως επίσης και το "βασιλικό" Κτήμα Τατοίου και τα καμμένα δάση Καλάμου και Βαρνάβα). Η σημασία των ανέμων αυτών για τον αερισμό, την οξυγώνωση και το κλίμα του Λεκανοπεδίου είναι ανεκτίμητη. Αποτελεί ζήτημα ζωής ή θανάτου για την Αθήνα…

Εκεί λοιπόν ξεκίνησε το έγκλημα της Ιποκράτειας Πολιτείας το 1973 κι η λίμνη λένε πως σχηματίστηκε οταν γινόταν η ρυμοτόμηση της από τα αναχώματα ενός δρόμου , που έκλεισε την κοίτη κάποιου ρέματος. Η λίμνη αυτή, που βρίσκεται πολύ κοντά στο παλιό εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας και στα νοτιοδυτικά της κορυφής "Μπελέτσι", έχει βάθος 5-6 μέτρα και επιφάνεια πάνω από 5.000 τετραγωνικά μέτρα.

Αμέσως μετα τα διόδια των Αφιδνών στην Εθνική Αθηνών –Λαμίας βγαίνετε στην έξοδο προς ΚΑΛΑΜΟ/ΚΑΠΑΝΔΡΙΤΙ
Στρίψτε αμέσως αριστερά προς Αφίδνες και στα 500μ μετά στρίψτε δεξιά προς το χωριό ( Λεωφόρος Αφιδναιου) Συνεχίστε μέχρι να μπείτε στο χωριό.
Αν στην παραπάνω διασταύρωση αντί δεξιά στρίψετε αριστερά βρίσκεστε στον γραφικό σιδηροδρομικό σταθμό των Κιούρκων. Στην είσοδο του χωριού συναντάτε μια διασταύρωση και μια πινακίδα σας οδηγεί αριστερά προς την Ιπποκράτειο Πολιτεία.Μετά 1,5 χιλ περίπου ο δρόμος σας οδηγεί στην οδό Αγίας Τριάδος ,όπου στρίβετε αριστερά, ανεβαίνοντας μια υπέροχη διαδρομή μέσα στο δάσος …αλλά και στις βίλες!Παραμένοντας στην Αγίας Τριάδος φτάνετε σ’ενα πλάτωμα όπου συναντάτε την μικρή εκκλησία με τις βελανιδιές και την υπέροχη θέα.Στα 100μ μετά στρίβετε δεξιά και βρίσκεστε στην λίμνη!

Lake

Lake

Lake

Lake

Η βροχή δεν είχε σταματήσει καθόλου και δεν υπήρχε μέρος με στέγαστρο για να απολαύσω την θέα. Ήταν πολύ σύντομη βόλτα, αρκετή όμως για να ξεφύγω απο την Αθήνα.Σίγουρα θα ξανάρθω και δεν θα ξεχάσω να επισκευτώ την γνωστή ταβέρνα που είναι πίσω απο τον σταθμό τρένου των Αφιδνών με ψητά στα κάρβουνα…

ΟΔΗΓΗΣΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ (When the sun…is going down)

night road

Οι περισσότεροι από εμάς αποφεύγουμε την οδήγηση μόλις πέσει ο ήλιος .Υπάρχουν βέβαια ορισμένες φορές που είμαστε αναγκασμένοι να συνεχίσουμε την πορεία μας, συνήθως γιατί δεν είχαμε κάνει καλό προγραμματισμό στα χιλιόμετρα που πιστεύαμε ότι μπορούσαμε να καλύψουμε όσο ήταν ακόμα μέρα. Δεν αναφέρομαι φυσικά για οδήγηση στην πόλη, αλλά κυρίως για ταξίδια που κινούμαστε σε επαρχιακούς δρόμους ή εθνικές οδούς κι εκεί είναι που δυσκολεύουν τα πράγματα καθώς δεν υπάρχει ο απαραίτητος φωτισμός στον δρόμο και στηριζόμαστε στα φώτα της μηχανής μας.

Όταν λοιπόν είναι αναγκαίο να οδηγήσουμε κατά την διάρκεια της νύχτας καλό είναι να το κάνουμε γνωρίζοντας κάποια πράγματα που θα κάνουν πιο ασφαλές το ταξίδι μας.

night_road
ΓΙΑ ΝΑ ΒΛΕΠΕΤΕ
Ένα από αυτά εξαρτάται από τα φώτα που διαθέτει η μοτοσυκλέτα μας. Υπάρχουν μηχανές των οποίων τα φώτα πραγματικά…φωτίζουν και άλλες οι οποίες …δε στέκονται στο ύψος των περιστάσεων!Έτσι, μπορούμε να προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε το φως που βγάζουν οι προβολείς μας, είτε αλλάζοντας τους λαμπτήρες με ισχυρότερους-φωτεινότερους, είτε τοποθετώντας φώτα xenon(τα οποία δεν επιτρέπονται σε όλες τις χώρες), είτε προσθέτοντας επιπλέον φωτιστικά μέσα, όπως προβολάκια.
Εξάλλου, οι δυνατότητες όρασης μας και κατά συνέπεια αντίδρασης μας σκεφτείτε ότι περιορίζονται ουσιαστικά μέσα σε αυτό το κομμάτι δρόμου που φωτίζουν τα φώτα μας!!!
Επίσης αν θέλετε να τοποθετήσετε εξτρά προβολείς, ξεχάστε τα κίτρινα φώτα πορείας και ομίχλης που κυκλοφόρησαν ευρέως μέχρι τα 80’s.Σύμφωνα με την PIAA, αυτά χρησιμοποιούνταν επειδή οι κατασκευαστές δεν είχαν τη τεχνολογία και τη δυνατότητα να σχεδιάσουν τα κάτοπτρα όπως ήθελαν, οπότε το υποκίτρινο φώς των λαμπτήρων σε φώτα ομίχλης πχ δημιουργούσε λιγότερες ανεπιθύμητες ανακλάσεις εν κινήσει.Πλέον με τους λαμπτήρες λευκού φωτός έχουν ξεπεράσει τα όποια τεχνολογικά προβλήματα είχαν σε αυτό το τομέα.

  • Η ζελατίνα μας πρέπει να είναι διάφανη και καθαρή από γρατσουνιές και βρωμιές, καθώς έτσι λεπτομέρειες του δρόμου μπορεί να μας ξεφύγουν.
  • Καλό είναι όταν φεύγουμε από ένα μέρος με πολύ φωτισμό και πρόκειται να κινηθούμε στο δρόμο, να περιμένουμε 2-3 λεπτά να συνηθίσουν τα μάτια μας στις νέες συνθήκες.
  • Δε κοιτάμε τα φώτα των αντίθετα ερχόμενων οχημάτων, γιατί μας τυφλώνουν.Αν και τα μάτια μας πάνε ενστικτωδώς να εστιάσουν στο φωτεινότερο σημείο, εμείς πρέπει να κοιτάμε σε αυτή τη περίπτωση πλάγια δεξιά, στη λευκή λωρίδα του δρόμου.Έτσι, ούτε θα τυφλωθούμε ούτε θα χάσουμε επαφή με τη πορεία του δρόμου.
  • Χρησιμοποιούμε τα φώτα προπορευόμενων οχημάτων ώστε και κάνουμε προεπισκόπηση του δρόμου μπροστά μας και να αναπληρώσουμε την έλλειψη ηλιακού φωτός εν μέρει.

night_bike

ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ
Σε περίπτωση που θέλετε να αντικαταστήσετε, ας πούμε το πίσω φώς με κάποιο after market, καλό θα ήταν να τσεκάρετε, εκτός από το design, το πόσο ορατό είναι το βράδυ από αυτούς που κινούνται πίσω σας.Πόσες φορές έχει τύχει να δείτε σε μοτοσυκλέτες “κωλοφάναρα” που είναι ορατά σε αποστάσεις…2μ και λιγότερο??? Και μη ξεχνάμε ότι κυκλοφορούν στους δρόμους και αφηρημένοι, και άτομα που δε βλέπουν και πολύ καλά.Ε, σκεφτείτε λοιπόν ότι όλοι πρέπει να μπορούν να δουν τη μοτοσυκλέτα σας, τόσο εν κινήσει, όσο και όταν φρενάρει.

Επίσης, χρήσιμο είναι να τοποθετούμε αντανακλαστικές αυτοκόλλητες ταινίες σε σημεία που δε καλύπτονται από τα φώτα της μηχανής. Τέτοια σημεία είναι στα πλαϊνά, στη μπαγκαζιέρα, στο φέρινγκ (αν έχουμε), στο κράνος κτλ.Αυτές μπορείτε να τις προμηθευτείτε από κατ/τα που πουλάνε εξοπλισμό ασφαλείας για εργάτες. Απλά μη ξεχνάτε ότι διεθνώς, τα κόκκινα χρώματα χρησιμοποιούνται για να υποδηλώσουν το πίσω μέρος ενός οχήματος, το κίτρινο το πλαϊνό και το λευκό το εμπρός, ώστε να ξέρει και ο άλλος προς τα που κινείστε!
Από τα ίδια μαγαζιά μπορείτε να προμηθευτείτε και ένα ανακλαστικό γιλέκο, που στο δρόμο φαίνεται πραγματικά από πολύ μακριά, είτε είστε πάνω στη μηχανή σας είτε όχι…

Τέλος μη ξεχνάμε ότι γενικά:

  • Στατιστικά ένας κακός οδηγός που βρίσκεται στο δρόμο μαζί μας το βράδυ γίνεται χειρότερος!
  • Στατιστικά οι…<<σκούροι>> (σκουρόχρωμες μηχανές, σκουρόχρωμος εξοπλισμός ασφαλείας αναβάτη κλπ) έχουν 25% περισσότερες πιθανότητες ατυχήματος από τους <<ανοιχτόχρωμους>> (ανοιχτόχρωμες μοτο, ανακλαστικά σε ρούχα κλπ)
  • Η κούραση αποτελεί το χειρότερο εχθρό και ισοδυναμεί με κάποιον που οδηγεί υπό την επήρεια αλκοόλ, στη μείωση των αντιδράσεων.0πότε κάνουμε και καμία στάση για καφεδάκι-τσιγάρο σε αυτή τη περίπτωση έτσι?
  • Μειώνουμε τη μέση ταχύτητά μας, μια και όπως προαναφέρθηκε, ουσιαστικά βλέπουμε ότι φωτίζεται μόνο.
  • Μεγαλώνουμε τις αποστάσεις από τα προπορευόμενα οχήματα.
  • Χρησιμοποιούμε τη μεγάλη σκάλα όταν δεν υπάρχουν οχήματα εμπρός μας, είτε στο δικό μας είτε στο αντίθετο ρεύμα.

Υ.Γ: Καλό είναι λοιπόν να μην τα αφήνουμε όλα στη καλή μας τύχη, αλλά να κάνουμε και 5 πράγματα που μπορούν να λειτουργήσουν ως πολλαπλασιαστές ασφαλείας για μας!

 

Το άρθρο είναι δημοσιευμένο και στο www.motosikleta.gr

ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΗ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ!!

36 ΩΡΕΣ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑΣ – ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΑΝΤΟΧΗΣ

crete

 

Το φετινό 36ωρο (13ο) θα γίνει 17 – 18 Απριλίου  στην μαγική Κρήτη.Συμμετοχή μπορεί να λάβει όποιος έχει νόμιμα δίπλωμα μοτοσυκλέτας και φυσικά την απαραίτητη τρέλα με την μηχανή. Δεν παίζει ρόλο τί τύπο μοτοσυκλέτας έχουμε.. αρκεί η αγάπη γι αυτήν και όρεξη για ταξίδι…

Περισσότερες λεπτομέρειες στο κείμενο που ακολουθεί:

Οι «36 Ωρες-Οδοιπορικό Αντοχής» είναι μια ιδέα της Ελληνικής Λέσχης Moto Guzzi που ξεκίνησε το 1998 και διοργανώνεται από αυτήν κάθε χρόνο.  Έχει χαρακτηριστεί από τον ειδικό τύπο σαν το πιο πετυχημένο μοτοσυκλετιστικό δρώμενο εκτός αγώνων.
Σκοπός της εκδήλωσης είναι η κάλυψη μεγάλων χιλιομετρικών αποστάσεων (1600-2200 χλμ) σε περιορισμένο χρόνο (2-3 μέρες) οδηγώντας κυρίως στο επαρχιακό οδικό δίκτυο, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών,   με ασφάλεια και φυσικά ακολουθώντας τον ΚΟΚ.
Η εκδήλωση προσελκύει κάθε χρόνο πάνω απο 200 μοτοσικλετιστές, αν και το 1998 μόλις 29 άτομα το είχαν τολμήσει. Δικαίωμα συμμετοχής έχει κάθε νόμιμος οδηγός, ανεξαρτήτως μάρκας μοτο, τύπου και κυβισμού.
Η γκάμα περιλαμβάνει απο τους πιο έμπειρους συνειδητοποιημένους ταξιδιάρηδες, εως αρχάριους που θέλουν να
εξερευνήσουν τις δικές τους δυνατότητες ή της πιθανόν καινούργιας μοτο τους.
Κάποιοι παίρνουν συνεπιβάτη φίλο η σύντροφο, απόφαση γενναία με πρόσθετη
δυσκολία και κούραση. Επίσης συμμετέχουν και λίγες γυναίκες οδηγοί, που αποδεικνύουν τις ικανότητες τους κάθε χρόνο καλύπτοντας χωρίς πρόβλημα τη μεγάλη διαδρομή.
Κατά την διάρκεια του οδοιπορικού, αναπτύσσεται η ομαδικότητα και η συντροφικότητα στους συμμετέχοντες, ενώ στο τέλος οι περισσότεροι νοιώθουν σαν να γνωρίζονται καιρό, έχοντας βοηθήσει ο ένας τον άλλο σε απρόοπτα, μικροβλάβες, αναγνώριση σωστής πορείας κλπ.
Ακόμα, οι διοργανωτές φροντίζουν να υπάρχουν κάποιες εκπλήξεις υπο μορφή δοκιμασίας (πχ αργοπορία, πεζοπορία) ή ψυχαγωγικής δραστηριότητας (πχ αγώνας καρτ) κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, γεγονότα που αυξάνουν την αγωνία και το κέφι.
Επιπλέον της οδηγικής ικανότητας και της αντοχής που εξασκεί και αναπτύσσει το οδοιπορικό «36 ΩΡΕΣ»,
δίνεται η ευκαιρία σε όσους συμμετέχουν να ανακαλύψουν μοναδικές ομορφιές της χώρας μας που είναι δύσκολο
να εντοπίσουν σε δικές τους προσωπικές εξορμήσεις.
Οι περισσότεροι εντοπίζουν στο οδοιπορικό τα μέρη που τους αρέσουν και τα επισκέπτονται αργότερα με μεγαλύτερη
άνεση χρόνου.
Τέλος με βάση κριτήρια που καθορίζονται και ανακοινώνονται απο τους διοργανωτές, όπως είναι τα αποτελέσματα στις «δοκιμασίες» αλλά και άλλοι παράγοντες όπως η συντροφικότητα στην διαδρομή, μοιράζονται κύπελλα
στην εκδήλωση απονομής που γίνεται λίγες ημέρες μετά την λήξη του 36ωρου, όπου προβάλλονται με έμφαση οι
υποστηρικτές (Δημοι, Νομαρχιες, ΜΜΕ) καθώς και οι χορηγοί.

 

Για να ετοιμαζόμαστε σιγά σιγά…!!!

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

603319030_87e7c3d8f6

Έγγραφα για ταξίδι στο εξωτερικό
Για ένα ταξίδι στο εξωτερικό καλό είναι να προετοιμάσετε να έγγραφά σας όσο νωρίτερα γίνεται. Κάποια από αυτά μπορεί να παίρνουν κάποιες μέρες να εκδοθούν και όπως και να έχει καλό είναι να μην έχετε να τρέχετε την τελευταία στιγμή.
Άδεια κυκλοφορίας μοτοσυκλέτας και πινακίδα με αναγνωριστικό χώρας (GR): Από το 2009 σύμφωνα με κοινοτική οδηγία τυπικά χρειάζεστε νέου τύπου άδεια κυκλοφορίας, ακόμη και για χώρες εντός της ευρωπαϊκής ένωσης. Το κατά πόσο η κοινοτική οδηγία εφαρμόζεται στην πράξη δεν είναι σαφές (και διαφέρει από χώρα σε χώρα), αλλά αν θέλετε να είστε 100% τυπικοί πρέπει να ανανεώσετε την παλιά σας άδεια. Η πινακίδα σας πρέπει να είναι νέου τύπου (με το χαρακτηριστικό μπλε GR στην πάνω αριστερή γωνία), διαφορετικά πρέπει να προμηθευτείτε και να κολλήσετε σχετικό αυτοκόλλητο σε εμφανές σημείο.
Ασφάλεια μοτοσυκλέτας και πράσινη κάρτα: Την πράσινη κάρτα την εκδίδει η ασφαλιστική σας εταιρεία, ισχύει για τις χώρες στις οποίες θα ταξιδέψετε, και έχει περιορισμένη διάρκεια. Χρειάζεται και για χώρες εντός ευρωπαϊκής ένωσης, στην οποία περίπτωση συνήθως εκδίδεται δωρεάν. Για περισσότερες λεπτομέρειες επικοινωνήστε με την ασφαλιστική σας.
Διεθνές πιστοποιητικό (πολύπτυχο): Στα κράτη της Ασίας και της Αφρικής (όχι της Ευρώπης) απαιτείται από τις εκεί τελωνειακές αρχές, κατά την είσοδο ενός οχήματος με ξένες πινακίδες κυκλοφορίας, το διεθνές πιστοποιητικό πορείας (πολύπτυχο). Το πιστοποιητικό αυτό εκδίδεται από την ΕΛΠΑ. Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με τη ΕΛΠΑ.
Οδική βοήθεια: Τυπικά απαραίτητη δεν είναι, αλλά καλό θα ήταν πριν το ταξίδι σας να φροντίσετε για μια οδική βοήθεια που εξασφαλίζει μεταφορά σε κοντινό συνεργείο καθώς επαναπατρισμό του οχήματός σας σε περίπτωση σοβαρής βλάβης ή ατυχήματος.
Άδεια οδήγησης: Αν ταξιδέψετε σε χώρες εκτός ευρωπαϊκής ένωσης, ενδεχομένως να χρειαστείτε και διεθνή άδεια οδήγησης. Αυτή την εκδίδει η ΕΛΠΑ αυθημερόν, έναντι παραβόλου, και έχει τριετή ισχύ (νομίζω). Για εξακριβώσετε αν πράγματι χρειάζεστε διεθνή άδεια, επικοινωνήστε με την ΕΛΠΑ ή με τις πρεσβείες των χωρών που θα επισκεφθείτε.
Ταυτότητα, διαβατήριο και βίζες. Σε περίπτωση που ταξιδέψετε εντός ευρωπαϊκής ένωσης η ταυτότητα (ειδικά αν είναι νέου τύπου, με λατινικούς χαρακτήρες) αρκεί. Σε κάθε περίπτωση, βέβαια, το να υπάρχει και ένα διαβατήριο δεν κάνει κακό. Για κάποιες χώρες—εκτός ευρωπαϊκής ένωσης προφανώς—χρειάζεστε και βίζα, την οποία εκδίδει η πρεσβεία της εκάστοτε χώρας. Οι διαδικασίες, το κόστος για την έκδοσή της και η διάρκεια ισχύος της βίζας ποικίλουν από χώρα ρε χώρα. Και πάλι επικοινωνήστε με την πρεσβεία της χώρας.
Προσωπική ασφάλεια: Τεχνικά απαραίτητη δεν είναι (κανείς δεν θα σε σταματήσει να ταξιδέψεις χωρίς αυτή), αλλά καλό είναι να υπάρχει κάτι που σου εξασφαλίζει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στις χώρες που θα επισκεφθείς χωρίς να χρειαστεί να αναλάβεις το κόστος εσύ προσωπικά. Για τις χώρες τις ευρωπαϊκής ένωσης υπάρχει η "Ευρωπαϊκή Κάρτα Ασφάλισης Ασθένειας (ΕΚΑΑ)" η οποία εκδίδεται από τα κατά τόπους υποκαταστήματα του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ (για ασφαλισμένους σε άλλα ταμία, δεν ξέρω). Επίσης υπάρχουν ιδιωτικές εταιρείες που παρέχουν—έναντι αντιτίμου φυσικά—ταξιδιωτική ασφάλεια, για την διάρκεια του ταξιδιού. Το κόστος, οι όροι και παροχές διαφέρουν από εταιρεία σε εταιρεία.

Προετοιμασία μοτοσυκλέτας

DSC06744
Πριν ξεκινήσετε το ταξίδι ένα σέρβις της μοτοσυκλέτας είναι απαραίτητο. Θυμηθείτε να ελέγξετε τουλάχιστον τα παρακάτω:
– Λάδια και φίλτρο λαδιού (αλλαγή)
– Τακάκια και υγρά φρένων (έλεγχο και αλλαγή αν χρειάζεται)
– Ψυκτικό υγρό (έλεγχο, συμπλήρωμα ή αλλαγή αν χρειάζεται)
– Μπουζί (αλλαγή αν χρειάζεται)
– Φίλτρο αέρα (καθάρισμα ή αλλαγή αν χρειάζεται)
– Ρύθμιση, καθάρισμα και λάδωμα αλυσίδας (ή αλλαγή αλισυδογράναζων αν χρειάζεται), έλεγχος ευθυγράμμισης.
– Έλεγχος μπροστινού, σφίξιμο αν χρειάζεται
– Έλεγχος ρουλεμάν τροχών (και αλλαγή αν χρειάζεται)
– Έλεγχος, ρύθμιση και λίπανση ντιζών (αλλαγή αν χρειάζεται)
– Αλλαγή ελαστικών (θα κάνετε πολλά χιλιόμετρα, καλό θα ήταν να βάλετε ένα φρέσκο ζευγάρι)
– Μπαταρία (αντικατάσταση αν έχετε την ίδια για κάμποσα χρόνια)
– Ότι άλλες εργασίες συντήρησης προβλέπει ο κατασκευαστής ή απαιτεί η μοτοσυκλέτα σας
– Ένα καλό πλύσιμο.
Το σέρβις καλό είναι να γίνει τουλάχιστον μια εβδομάδα πριν ξεκινήσετε και κατά την διάρκεια αυτής της εβδομάδας να κάνετε μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα ώστε αν είναι να εμφανιστεί κάποιο πρόβλημα, να εμφανιστεί τότε, όταν έχετε χρόνο να το αντιμετωπίσετε. Κατά τη διάρκεια αυτής της εβδομάδας, ελέγξτε τακτικά:
– Πιέσεις ελαστικών (να δείτε αν υπάρχει διαρροή)
– Στάθμη λαδιού κινητήρα
– Στάθμη ψυκτικού υγρού
– Στάθμη υγρών φρένων
– Τζόγο αλυσίδας
Το βράδυ πριν ξεκινήσετε, θυμηθείτε:
– Γεμίστε το ρεζερβουάρ
– Ελέγξτε πιέσεις ελαστικών
– Λαδώστε την αλυσίδα
– Ρυθμίστε την προφόρτιση των αναρτήσεων στην κατάλληλη θέση για ταξίδι με φορτίο και συνεπιβάτη.

Εργαλεία, ανταλλακτικά

tools
Σκοπός δεν είναι να αλλάξετε ρουλεμάν στροφάλου στην άκρη του δρόμου, αλλά να αντιμετωπίσετε μικροαπρόοπτα τα οποία μπορεί να συμβούν εύκολα και να σας χαλάσουν το ταξίδι, ενώ με τα κατάλληλα εργαλεία και ανταλλακτικά θα τα αντιμετωπίζατε σχετικά ανώδυνα. Καλό είναι λοιπόν να έχετε μαζί σας τα ακόλουθα:
– Σετ εργαλείων για την μοτοσυκλέτα, αυτά, ή σαν αυτά, που δίνει ο κατασκευαστής.
– Κιτ επισκευής για tubeless ελαστικά
– Εφεδρικές σαμπρέλες καθώς και ότι εργαλεία χρειάζεστε για τις αλλάξετε, αν δεν έχετε tubeless ελαστικά (και αν ξέρετε να το κάνετε).
– Μερικές αμπούλες διοξειδίου για επιτόπου φούσκωμα των επισκευασμένων ελαστικών.
– Ένα φορητό ηλεκτρονικό πιεσόμετρο ελαστικών.
– Μια πένσα, έναν κόφτη, έναν σουγιά, ένα ψαλίδι και ένα κατσαβίδι (πιθανώς να τα βρείτε όλα μαζί σε συσκευασία "πολυεργαλείου" )
– Μερικά ζιπάκια (tie-wraps), λίγο καλώδιο, μερικά μέτρα σπάγκο, μονωτική ταινία, ταινία γκάφερ, χαρτοταινία.
– Έναν φακό.
– Μερικά ζευγάρια πλαστικά γάντια ή γάντια εργασίας για να μπορέσετε να δουλέψετε χωρίς να γίνετε χάλια.
– Ένα-δυο πατσαβούρια.
– Ένα σετ λάμπες για τους προβολείς σας.
– Έξτρα ασφάλειες. Τουλάχιστον δύο-τρεις από κάθε τύπο (αμπεράζ) που χρησιμοποιεί η μοτοσυκλέτα σας.
– Τον κωδικό και την διαδικασία για την απενεργοποίησης του συναγερμού σας χωρίς τηλεκοντρόλ (αν έχετε συναγερμό)
– Λιπαντικό αλυσίδας και, αν είστε πολύ ψείρας, καθαριστικό αλυσίδας.
– Ένα λίτρο λάδι μηχανής για συμπλήρωμα (αν γενικώς χρειάζεστε συμπλήρωμα, αλλιώς δεν αξίζει τον κόπο)
– Ένα σετ μανέτες και ένα σετ ντίζες (μπορεί να είναι λίγο υπερβολικό, αλλά αν σας παίρνει ο χώρος δεν βλάπτει να βρίσκονται)
– Κάποιο ανταλλακτικό με το οποίο ξέρετε ότι η μοτοσυκλέτα σας έχει γενικώς “θέμα” (π.χ. ανορθωτής για παλιές Άφρικες).
– Το εγχειρίδιο χρήσης της μοτοσυκλέτας σας και, αν δεν πιάνει πολύ χώρο, το εγχειρίδιο συντήρησης (κατά προτίμηση στα αγγλικά).
– Το τηλέφωνο του μηχανικού σας (για κάθε ενδεχόμενο).

Ένδυση και προστατευτικός εξοπλισμός

suit
Η μοτοσυκλέτα δεν είναι τροχόσπιτο. Είμαστε μηχανόβιοι, όχι φωτομοντέλα. Αυτά να έχετε στο νου σας όταν ετοιμάζετε την γκαρνταρόμπα σας για ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα. Αν θέλετε κουστούμια, γραβάτες, κυριλέ παπούτσια και διαφορετική εμφάνιση κάθε βράδυ μάλλον διαλέξατε λάθος μεταφορικό μέσο. Το ταξίδι με την μοτοσυκλέτα πρέπει να είναι λιτό και αλήτικο και αυτό επεκτείνεται και στον ρουχισμό. Κουβαλώντας ένα μικρό, αλλά προσεκτικά επιλεγμένο, σύνολο από ρούχα μπορείτε να την βγάλετε για δυο βδομάδες πιθανότατα χωρίς να χρειαστεί να βάλετε "σοβαρή" μπουγάδα πέρα από το να πλύνετε καμιά κάλτσα ή κανένα κοντομάνικο μπλουζάκι (που αν το κάνετε αποβραδίς θα είναι έτοιμα μέχρι το πρωί). Από εκεί και πέρα, η πείρα έχει δείξει ότι, αντί να πάρετε μαζί σας περισσότερα ρούχα, είναι προτιμότερο απλά να σταματήσετε για μία ή δύο μέρες μέρες σε κάποια πόλη και να κάνετε λίγο νοικοκυριό (εξάλλου μετά από δύο εβδομάδες στον δρόμο, το χρειάζεστε). Αν ταξιδεύετε με συνεπιβάτη σχεδόν όλα τα παρακάτω πάνε επί δύο.
Για ταξίδι. λοιπόν, με πολύ δρόμο (όχι "πάω σε μια πόλη και την αράζω" ), σε τόπους με ποικίλο κλίμα—όπως για παράδειγμα ένα ταξίδι στην δυτική Ευρώπη που περιλαμβάνει αρκετές Αλπικές καθώς και Μεσογειακές διαδρομές—που θα διαρκέσει γύρω στις δυο βδομάδες καλό θα ήταν να έχετε μαζί σας τουλάχιστον τα ακόλουθα είδη ρουχισμού και προστατευτικού εξοπλισμού:
– Μπότες δερμάτινες, ειδικές για μηχανή,με μεμβράνη αδιαβροχοποίησης, καλής ποιότητας (ένα ζευγάρι είναι αρκετό).
– Κάλτσες ψηλές για να φοράτε με τις μπότες (3 ή 4 ζευγάρια ώστε να μπορείτε να αλλάζετε όταν βραχούν ή ιδρώσουν, καλό είναι να πάρετε και μάλλινες και βαμβακερές).
– Κάλτσες λεπτές για να φοράτε με τα "πολιτικά" παπούτσια (2 ή 3 ζευγάρια είναι αρκετά).
– Ένα ζευγάρι παπούτσια για περπάτημα (κατά προτίμηση μποτάκια, αν σας παίρνει ο χώρος, ή οτιδήποτε άλλο είναι αρκετά άνετο στα πόδια σας).
– Ένα ζευγάρι παντόφλες ή σαγιονάρες.
– Παντελόνι μοτοσυκλέτας (με προστατευτικά) είτε δερμάτινο είτε κορντούρα (ένα είναι αρκετό). Το παντελόνι να έχει μεμβράνη αδιαβροχοποίησης.
– Ισοθερμικό κολάν (δύο για να μπορείτε να αλλάζετε αν βραχούν ή ιδρώσουν).
– Παντελόνια πολιτικά, κατά προτίμηση τζιν (δύο είναι αρκετά).
– Μία ζώνη (προφανές, αλλά είναι πολύ εύκολο να την ξεχάσετε).
– Μπουφάν μηχανής (κορντούρα ή δερμάτινο) με αφαιρούμενη θερμομονωτική επένδυση και μεμβράνη αδιαβροχοποίησης.
– Χοντρές μπλούζες μάλλινες ή fleece (δύο είναι αρκετές, μπορεί να την βγάλετε και με μία).
– Λεπτότερες μπλούζες, μακρυμάνικες, που μπορείτε να τις φορέσετε και μέσα από το fleece, αν χρειαστεί, η μόνες τους (δύο είναι αρκετές).
– Ισοθερμικές φανέλες (δύο τουλάχιστον για να μπορείτε να αλλάζετε αν ιδρώσουν ή βραχούν).
– Μπλουζάκια κοντομάνικα (δύο ή τρία).
– Ισοθερμικό tube για τον λαιμό (ένα ή δύο).
– Μπαλακλάβες βαμβακερές (δυο-τρεις οπωσδήποτε, καλό είναι να αλλάζετε συχνά και δεν πιάνουν καθόλου χώρο).
– Ωτασπίδες (ανάλογα με τον τύπο τους πάρτε αρκετά ζευγάρια ώστε να αλλάζετε συχνά)
– Κράνος (φυσικά) με διάφανη (clear) ζελατίνα και αντιθρομβωτικό πρόσθετο pin-lock. Αν θέλετε μπορείτε να πάρετε και μια πιο σκούρα ζελατίνα ή, για να κερδίσετε χώρο, ένα σκούρο πρόσθετο pin-lock.
– Γάντια απλά δερμάτινα με προστατευτικά (τριών εποχών).
– Γάντια αδιάβροχα χειμωνιάτικα με προστατευτικά (δύο ζευγάρια οπωσδήποτε).
– Ένα σετ αδιάβροχα (παντελόνι σακάκι), ακόμη και αν οι κορντούρες σας είναι "πλήρως αδιάβροχες".
– Ένα ζευγάρι αδιάβροχες γκέτες (μόνο αν δεν εμπιστεύεστε τις μπότες σας, αλλιώς δεν αξίζει).
– Σορτσάκι ή φόρμα (κάτι για να φοράτε στον ύπνο).
– Εσώρουχα (πόσα ζευγάρια θα το κρίνετε εσείς καλύτερα).
– Μία-δυο πετσέτες.

Για ταξίδι σε τόπους με θερμό καιρό χωρίς πολλές βροχές μπορεί να χρειαστείτε να κάνετε κάποιες τροποποιήσεις στην λίστα του ρουχισμού, πιθανότατα:
– Αφήνοντας έξω τα ισοθερμικά και την θερμομονωτική επένδυση του μπουφάν.
– Αφήνοντας έξω τις αδιάβροχες γκέτες.
– Αντικαθιστώντας το αδιάβροχο παντελόνι κορντούρα με ένα μη-αδιάβροχο αεριζόμενο.
– Παίρνοντας μαζί σας ένα ζευγάρι αδιάβροχα γάντια (αντί για το δύο).
– Παίρνοντας μαζί σας περισσότερα κοντομάνικα και λιγότερες χοντρές μπλούζες (πάντα όμως καλό είναι να βρίσκεται τουλάχιστον μία).
– Παίρνοντας αθλητικά παπούτσια ή σανδάλια αντί για μποτάκια.
– Προσθέτοντας στον εξοπλισμό σας ένα camel-back για να μπορείτε να ενυδατώνεστε εν κινήσει.
Σε καμία περίπτωση, όμως, μην αφήσετε απέξω τον πλήρη προστατευτικό εξοπλισμό (μπότες, παντελόνι, μπουφάν, κράνος, γάντια—ότι καιρό και να κάνει) ούτε τα αδιάβροχα και πάντα να έχετε κάτι για την πιθανότητα να κάνει περισσότερο κρύο απ’ όσο υπολογίζατε.

Προσωπικά είδη

toothbrush
Εντελώς προφανή αλλά τα σημειώνω εδώ για να είναι πλήρης η λίστα:
– Οδοντόβουρτσα / οδοντόπαστα.
– Σαπούνι που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σαν σαμπουάν (υγρό ή στερεό).
– Αποσμητικό σπρέι ή αλοιφή.
– Ξυριστική μηχανή, ξυραφάκια, αφρό ξυρίσματος, άφτερ-σέιβ.
– Αντηλιακή κρέμα (προσώπου και σώματος).
– Νυχοκόπτη.
– Αν έχετε μακριά μαλλιά, βούρτσα και μερικά λαστιχάκια για δέσιμο.
– Αν φοράτε γυαλιά οπωσδήποτε δεύτερο ζευγάρι (πέρα απ’ τα ηλίου).
– Αν φοράτε φακούς επαφής τα απαραίτητα για την συντήρησή τους, ένα δεύτερο ζευγάρι φακούς, και γυαλιά.

Είδη πρώτων βοηθειών

Med_Cross
Σκοπός εδώ δεν είναι να σώσετε ζωές αλλά να αντιμετωπίσετε μικροτραυματισμούς ή άλλα απρόοπτα (που πιθανώς να συμβούν μακριά απ’ τον "πολιτισμό") χωρίς να βγάλετε το πρόγραμμα του ταξιδιού σας εντελώς εκτός: Ένα κάψιμο από εξάτμιση, τσιμπήματα εντόμων, μικρές πληγές, έναν πονοκέφαλο από κρύωμα ή κούραση, έναν έντονο πονόδοντο, κλπ. Καλό, λοιπόν, είναι σε κάθε ταξίδι να έχετε μαζί σας ένα μικρό φαρμακείο εξοπλισμένο με τα ακόλουθα (και αχρείαστα να’ ναι):
– Τα απαραίτητα για την επίδεση και φροντίδα κάποιας μικρής πληγής: Βαμβάκι, γάζες, λευκοπλάστη, επίδεσμο, οξυζενέ, οινόπνευμα, betadine, σουλφαμιδόσκονη.
– Ένα σπρέι για εγκαύματα.
– Μια αλοιφή για τσιμπήματα εντόμων.
– Λίγη αμμωνία.
– Ένα σωληνάριο κρέμας για σκασμένα χείλια (όπως Liposan).
– Κολλύριο για ερεθισμένα μάτια.
– Ένα θερμόμετρο.
– Ένα / δυο ζευγάρια γάντια λάτεξ.
– Ένα μικρό ψαλίδι
– Ένα κουτί ασπιρίνες και ένα κουτί DEPON.
– Κάποιο ισχυρότερο παυσίπονο / αντιπυρετικό (ρωτήστε τον γιατρό σας)
– Κάποιο αντιβιοτικό γενικής χρήσης (ρωτήστε τον γιατρό σας)
– Φάρμακα για πονόκοιλο και διάρροια (ρωτήστε τον γιατρό σας)
– Ότι άλλα φάρμακα χρησιμοποιείτε συνήθως

Διάφορα άλλα

world-map
Χάρτες των περιοχών που θα επισκεφθείτε.
– Ταξιδιωτικοί οδηγοί που θα θέλατε να έχετε μαζί σας.
– Κινητό τηλέφωνο και φορτιστής (εξακριβώστε ότι το τηλέφωνο λειτουργεί στις χώρες που θα πάτε).
– Φωτογραφική μηχανή και μερικές έξτρα κάρτες μνήμης.
– Φορητός σκληρός δίσκος για μετεγγραφή φωτογραφιών μαζί με τον φορτιστή του (στις μέρες μας οι κάρτες μνήμης είναι αρκετά μεγάλες οπότε μάλλον δεν χρειάζεται).
– Ένα καλό λουκέτο δισκοφρένου ή δύο, αν αισθάνεστε ανασφαλής (μεγαλύτερες αλυσίδες και πέταλα πιάνουν πολύ χώρο και δεν αξίζει).
– Δεύτερο σετ κλειδιών (για τον κεντρικό διακόπτη και για τις άλλες κλειδαριές) και ένα δεύτερο τηλεχειριστήριο συναγερμού. Αυτά καλύτερα να τα δώσετε στον συνεπιβάτη για φύλαξη ή αν ταξιδεύετε με παρέα, σε έναν φίλο της παρέας.
– Ιμάντες πρόσδεσης, αρκετά γερούς ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν για δέσιμο της μοτοσυκλέτας σε περίπτωση που την μεταφέρετε με πλοίο.
– Έξτρα ελαστικούς ιμάντες πρόσδεσης αποσκευών (πέρα απ’ αυτούς που ήδη χρησιμοποιείτε—τουλάχιστον δύο).
– Έξτρα ελαστικό δίχτυ στερέωσης αποσκευών (ένα φτάνει).
– Μερικές πλαστικές σακούλες σκουπιδιών. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να βάζετε τα άπλυτα, αλλά και ως έκτακτη λύση αδιαβροχοποίησης.
– Μερικά χρήματα έκτακτης ανάγκης (καμιά 100αριά-200 ευρώ), μια πιστωτική κάρτα (ή κάρτα ανάληψης) και μια χειρόγραφη λίστα με βασικά τηλέφωνα (φίλων, συγγενών, γνωστών, κλπ) τοποθετημένα σε ασφαλές σημείο επάνω στην μοτοσυκλέτα (κάπου που δεν μπορεί κάποιος να τα βρει και να τα πάρει εύκολα). Θα σας φανούν εξαιρετικά χρήσιμα αν κάποιος σας κλέψει την τσάντα με το πορτοφόλι, τις κάρτες, τα λεφτά, τα έγγραφά σας ή το κινητό.
– Τηλέφωνο της Ελληνικής πρεσβείας στις χώρες που θα επισκεφθείτε περασμένο στο κινητό, αλλά και στην χειρόγραφη λίστα.
– Τηλέφωνο οδικής βοήθειας (που μπορείτε να το καλέσετε απ’ τις χώρες που θα πάτε) περασμένο στο κινητό.
– Αντικουνουπικό (φιδάκια ή ταμπλέτες και συσκευή ή υγρό).
– Ένα-δυο αναπτήρες.
– Χαρτομάντιλα και υγρά μαντιλάκια.
– Μερικά μανταλάκια και λίγη σκόνη για πλύσιμο (ρούχων) στο χέρι (όλο και κάτι θα χρειαστεί να πλύνετε).
– Στυλό, μολύβι και σημειωματάριο.
-  Ένα καλό βιβλίο.

🙂 Ευχαριστώ πολύ τον φίλο Νίκο Παταβάλη (npat@efault.net)

για την παραχώρηση και την πολύ καλή δουλειά που έκανε.

(Το άρθρο είναι δημοσιευμένο και στο moto.gr)