Ημερα 9η Nis – Φλώρινα

Ημέρα 9η

Προτελευταία ημέρα του ταξιδιού, σε λίγες ώρες και αφού περνούσαμε δύο συνοριακούς σταθμούς θα ήμασταν πίσω στην Ελλάδα.

Αφιερώσαμε χρόνο να απολαύσουμε το πρωινό του ξενοδοχείου που όπως αποδείχτηκε δεν το ετοίμαζαν εκεί. Σου έφερναν έναν κατάλογο, διάλεγες τι ήθελες και το παράγγελναν απ έξω. Μας έκανε μεγάλη εντύπωση γιατί όσα ταξίδια και αν έχουμε κάνει δεν είχαμε συναντήσει ξανά κάτι τέτοιο. Δεν μας χάλασε, ίσα ίσα, ήταν και η πρώτη φορά που καταφέραμε να βρούμε Freddo Capucino.

Την ώρα της πληρωμής μας περίμενε μία μικρή έκπληξη, βγάζοντας την κάρτα για να πληρώσουμε το δωμάτιο (κάτι που συνηθίζουμε στο εξωτερικό καθώς δεν υπάρχει λόγος να κουβαλάμε μετρητά) η κοπέλα στην reception με μισά Σέρβικα και μισά Αγγλικά προσπαθούσε να μας πει ότι δεν δέχονται κάρτες. Δεν καταλάβαμε αν ήταν κάποιο προσωρινό τεχνικό πρόβλημα του μηχανήματος ή η γενική πολιτική του ξενοδοχείου. Έπρεπε λοιπόν να βρω κάπου ΑΤΜ για να κάνω ανάληψη μετρητών. Η θερμοκρασία αν και πρωί είχε αρχίσει να ανεβαίνει επικίνδυνα κάνοντας ανυπόφορο το περπάτημα στους δρόμους της Nis με μπότες και εξοπλισμό μηχανής. Ευτυχώς μερικά τετράγωνα πιο κάτω υπήρχε μηχάνημα ΑΤΜ αλλά η απόσταση ήταν αρκετή για να αρχίσουν τα ρούχα να κολλάνε επάνω στο δέρμα.

Δέσιμο αποσκευών στην μηχανή και πριν αφήσουμε πίσω μας την Nis θέλαμε να επισκεφτούμε το Skull Tower (Πύργος των Κρανίων) που βρίσκεται σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης.

IMG_5158

DSCN3785

DSCN3786

DSCN3788

DSCN3789

DSCN3794

DSCN3792

DSCN3795

DSCN3796

Ο Πύργος των Κρανίων (σερβικά : Ћеле-кула) είναι ένα ιστορικό μνημείο της πρώτης σερβικής επανάστασης στην σημερινή Σερβία . Το μνημείο στήθηκε από τους Οθωμανούς μετά την νικηφόρα μάχη τους επί των επαναστατημένων Σέρβων το οποίο έχτισαν με τα κρανία των ηττημένων.

Στις 31 Μαΐου 1809, στον λόφο Cegar οι Σέρβοι επαναστάτες υπέστησαν την μεγαλύτερη ήττα τους από τους Οθωμανούς, παρ’όλα αυτά 6000 Οθωμανοί έχασαν την ζωή τους].
Ο Χουρσίτ Πασάς μετά το τέλος της μάχης έδωσε εντολή κι αποκεφαλίστηκαν οι νεκροί επαναστάτες, γδάρθηκαν τα κρανία τους και αφού γέμισαν με βαμβάκι τα έστειλαν στον Σουλτάνο, τα κρανία που έμειναν τα έχτισαν φτιάχνοντας ένα τείχος για παραδειγματισμό.

Ο πύργος χτίστηκε από τον Ιούνιο έως το φθινόπωρο του 1809, αποτελείται από τέσσερις τοίχους αντιστήριξης (πλάτος 4,5 m και 0,5 m πάχος) που ακουμπούν ο ένας πάνω στον άλλο κάνοντας ένα κοίλο, το αρχικό του ύψος ήταν 5 πόδια. Σε αυτό χτίστηκαν τα κρανία 952 σέρβων επαναστατών, σήμερα έχουν απομείνει 52 , τα υπόλοιπα έπεσαν λόγω κακοκαιρίας ή αποκολλήθηκαν από ντόπιους ή συγγενείς των νεκρών και θάφτηκαν. Στην κορυφή του έβαλαν το κρανίο του Στεβάν Σίντελιτς, Σέρβου ηγέτη της μάχης.

Παρά το γεγονός ότι κατά το δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα ο Μιτάτ Πασάς αποφάσισε να γκρεμιστεί, το τείχος παρέμεινε μέχρι το 1892. Σήμερα το τμήμα που διασώζεται αποτελεί μουσείο και μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της Σερβίας.

Ότι έχει απομείνει από τον Πύργο φυλάσσεται μέσα σε ένα ναό, στο κέντρο του βρίσκεται το τοίχος και γύρω γύρω διάφορες πληροφορίες και εικόνες της εποχής.

IMG_5172

IMG_5173

IMG_5175

IMG_5178

IMG_5182

IMG_5184

IMG_5187

IMG_5193

IMG_5194

IMG_5199

Ξεκινήσαμε με προορισμό την πόλη Βράνιε και από εκεί προς τα σύνορα Σερβίας – Fyrom. Μια απόσταση 150 χιλιομέτρων.

DSCN3810

DSCN3812

DSCN3809

Ήταν ο πρώτος συνοριακός σταθμός που μας ζήτησαν την πράσινη κάρτα της μηχανής. Έγγραφο απαραίτητο για οποιονδήποτε ταξιδεύει οδικώς στο εξωτερικό και μπορείτε να το προμηθευτείτε από την ασφαλιστική εταιρεία χωρίς χρέωση. Δηλώνετε μόνο τις χώρες απ’ όπου θα περάσετε και έχει περιορισμένη ισχύ οπότε κάθε τόσο θέλει ανανέωση.

Το να διασχίσεις το Fyrom είναι αρκετά εύκολο από την στιγμή που θα επιλέξεις να κινηθείς σε κεντρικές αρτηρίες. Υπάρχει Εθνική οδός όπου μέχρι τον συνοριακό σταθμό Νίκη είναι 200 χιλιόμετρα περίπου. Το όριο της Εθνικής στα περισσότερα κομμάτια είναι τα 130 χιλιόμετρα. Φροντίστε να έχετε ψιλά για τα διόδια που μέχρι τα σύνορα της Ελλάδας είναι τρία.

Σε μία στάση για καφέ είχα την τύχη να γνωρίσω έναν ταξιδευτή από την Αμερική. Εξήντα πέντε χρονών και ταξίδευε με την μοτοσυκλέτα του τους τελευταίους 5 μήνες. Έστειλε τη μηχανή με καράβι, γύρισε σχεδόν όλη την Ευρώπη και ανέβαινε προς Δανία όπου θα συναντούσε την γυναίκα του που θα ερχόταν από Αμερική με αεροπλάνο. Τελικά το μικρόβιο του να ταξιδεύεις και να περιπλανιέσαι με το σιδερένιο σου άλογο αλλάζοντας χώρες και αναζητώντας το άγνωστο δεν φεύγει ποτέ και ο καινούριος μου φίλος ήταν ζωντανή απόδειξη. Άραγε θα έχω το κουράγιο στην ηλικία του να μπορώ να κάνω το ίδιο?

IMG_5201

IMG_5204

IMG_5205

Ανταλλάξαμε στοιχεία και αποχαιρετιστήκαμε… και που ξέρεις ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον να συναντηθούμε ξανά κάπου εκεί έξω.

Τα τελευταία μας χιλιόμετρα σε ξένη άσφαλτο πέρασαν γρήγορα και πλέον είχαμε μπει σε Ελληνικό έδαφος.

IMG_5208

DSCN3900

Για να είναι πιο ξεκούραστο το ταξίδι και εφόσον δεν είχαμε πίεση χρόνου αντί να συνεχίσουμε για Αθήνα, αποφασίσαμε να διανυκτερεύσουμε κάπου κοντά στα σύνορα με σκοπό να επισκεφτούμε και τη Φλώρινα. Βρήκαμε δωμάτιο λίγο έξω από την πόλη στον δρόμο Φλώρινας – Κρυσταλλοπηγής.

DSCN3926

DSCN3925

DSCN3924

DSCN3922

DSCN3920

DSCN3919

Είχε αρχίσει να βραδιάζει και ευτυχώς η θερμοκρασία ήταν πλέον ιδανική. Περιπλανηθήκαμε λίγο στα στενά της Φλώρινας αλλά η κούραση των ημερών είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνιση της.

Advertisements

Ημέρα 8η Zlatibor–Nis

Αφύπνιση νωρίς, χωρίς ξυπνητήρι καθώς το άγχος ύστερα από 7 ημέρες στον δρόμο, μας είχε πια εγκαταλείψει. Ο οργανισμός πλέον είχε προσαρμοστεί στο πρόγραμμα του ταξιδιού. Δεν μας ένοιαζε να ξεκινήσουμε νωρίς ούτε αν θα μας έβρισκε η νύχτα στον δρόμο. Όσο και αν πλησιάζαμε στο τέλος ενός ακόμα ταξιδιωτικού προσπαθούσαμε να ζούμε την κάθε στιγμή, το κάθε χιλιόμετρο που αφήναμε πίσω μας. Οι ρόδες της μηχανής κυλούσαν ήρεμα στην Σέρβικη επαρχία και ο νους ταξίδευε μαζί με εμάς σε όλα αυτά που είχαμε αφήσει πίσω μας και σε αυτά που είχαμε ακόμα να δούμε τις τελευταίες 3 ημέρες μέχρι να επιστρέψουμε στην βάση μας. Άνθρωποι γεμάτοι… από όλες τις απόψεις, εικόνες αποθηκευμένες μέσα μας και μερικές ακόμα κουκίδες προστέθηκαν στον χάρτη με τα μέρη που είχαμε περάσει. Πόσα έχουμε ακόμα να δούμε όμως… όσα χρόνια και αν ταξιδεύουμε, πάντα θα υπάρχει κάτι νέο … έστω και αν τύχει να περάσουμε από τα ίδια μέρη. Το πέρασμα του χρόνου αλλάζει τα πάντα οπότε ακόμα και αυτά που έχουμε ήδη επισκεφτεί πάντα θα έχουν κάτι νέο να μας προσφέρουν. Αλλάζει ακόμα και εμάς… και βλέπουμε τα ίδια πράγματα με άλλο όμως μάτι…

Αφιερώσαμε λίγο χρόνο στο Zlatibor για να το δούμε και μέρα και μετά συνεχίσαμε προς την Nis όπου και θα διανυκτερεύαμε. Τα χιλιόμετρα της ημέρας ήταν περίπου 280 όπου τα 160 ήταν σε επαρχιακό δρόμο και μετά θα μπαίναμε στον αυτοκινητόδρομο.

DSCN3644

DSCN3646

DSCN3653

DSCN3655

DSCN3656

DSCN3658

DSCN3660

 DSCN3666

Τόσο ο Βορράς όσο και ο Νότος της Σερβίας έχει πολύ όμορφα τοπία και απολαμβάνεις την οδήγηση στους επαρχιακούς δρόμους, αν και μερικές φορές σου αποσπάει την προσοχή κάποιο μπάλωμα στον δρόμο ή κάποια λακκούβα, σε γενικές γραμμές όμως η ποιότητα της ασφάλτου είναι σε καλό επίπεδο ειδικά αν την συγκρίνουμε με τους Ελληνικούς δρόμους που ήμαστε συνηθισμένοι.

Όπου βρίσκαμε την ευκαιρία κάναμε στάσεις όχι τόσο για ξεκούραση αλλά κυρίως για να απολαύσουμε την ηρεμία της φύσης παρέα με καφε και τσιγάρο. Ευκαιρία να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας να αποθηκεύσει τις εικόνες γύρω μας.

DSCN3673

DSCN3674

DSCN3676

DSCN3678

DSCN3680

Τα τελευταία χιλιόμετρα στην εθνική ήταν βαρετά αλλά θέλαμε να φτάσουμε στην Nis πριν πέσει ο ήλιος ώστε να προλάβουμε να την δούμε. Μπαίνοντας στην πόλη είπαμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας στο GPS για να βρούμε το ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει, η τύχη όμως αποφάσισε να γυρίσει την πλάτης της καθώς δεν υπήρχε καν ο δρόμος στον χάρτη (πρέπει να θυμηθώ στα επόμενα ταξίδια να κάνω αναβαθμίσεις επιτέλους). Αν και στην αρχή αφήσαμε το ένστικτο να μας οδηγήσει… χωρίς αποτέλεσμα βέβαια καθώς βρεθήκαμε να περνάμε από τους ίδιους δρόμους 2-3 φορές. Συμπληρώστε στα παραπάνω την θερμοκρασία που ήταν αρκετά υψηλή, την ζέστη του κινητήρα της μηχανής να καίει τα πόδια σε κάθε κόκκινο φανάρι μετατρέποντας τα δευτερόλεπτα μέχρι να ανάψει πράσινο σε αιώνες. Γι‘ αυτό δεν μ αρέσουν οι πόλεις όταν ταξιδεύουμε…

DSCN3714

DSCN3719

DSCN3720

DSCN3724

DSCN3727

DSCN3732

DSCN3734

DSCN3681

DSCN3698

DSCN3710

DSCN3713

Μπήκε σε εφαρμογή το σχέδιο Β….το ‘’Ρωτώντας πας στην πόλη’’. Σταματήσαμε κάτι περαστικές όπου με δυσκολία καταλάβαιναν αυτά που ρωτούσαμε. Το μόνο που κατάλαβαν ήταν ότι ήμασταν απο Ελλάδα.Έβγαλε τότε η μία το κινητό και κάλεσε έναν φίλο τους Έλληνα ….. ούτε αυτός όμως γνώριζε να μας πει οδηγίες για το που βρισκόταν το ξενοδοχείο, οπότε αφού τους ευχαριστήσαμε συνεχίσαμε το ψάξιμο.

Μετά απο αρκετό κόπο καταφέραμε και βρήκαμε το ξενοδοχείο, πρώτη ήτα,…. δεν υπήρχε παρκινγκ που έγραφε στο booking…. Και όταν ρώτησα που παρκάρω μου έδειξε με χαμόγελο το πεζοδρόμιο ακριβώς μπροστά στην είσοδο. Μου επιβεβαίωσαν ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος και ότι ποτέ δεν είχε συμβεί κάτι στο παρελθόν. Οπότε αποφάσισα να το ρισκάρω…έτσι και αλλιώς η κούραση δεν άφηνε περιθώρια για να ψάξω εναλλακτική πρόταση.

IMG_5161

Δεύτερη ήτα ήταν ότι για ακόμα μία φορά το ξενοδοχείο δεν είχε ασανσέρ και κλασσικά το δωμάτιο ήταν στους τελευταίους ορόφους….οπότε τα πράγματα έπρεπε να τα ανεβάσουμε με τα σκαλιά… αυτό σε συνδυασμό τα ζεστά ρούχα μου φαινόταν υπερπαραγωγή… δεν υπήρχε όμως άλλη επιλογή.

Αφού λοιπόν τακτοποιηθήκαμε είπαμε να δοκιμάσουμε την κουζίνα του ξενοδοχείου… όταν όμως ζητήσαμε κατάλογο μας έφερε διάφορους καταλόγους απο μαγαζιά με delivery. Χωρίς πολλές σκέψεις επιλέξαμε γρήγορα τα πρώτα που μας έκαναν εντύπωση και περιμέναμε με αγωνία να δούμε τι θα μας έφερναν.Παραδόξως το φαγητό ήταν αρκετά καλό και έτσι με γεμάτα πλέον στομάχια αρχίσαμε να περπατάμε στα στενά της Nis προσπαθώντας να ενσωματωθούμε με την καθημερινότητα των κατοίκων της και να προλάβουμε να δούμε όσο περισσότερα γίνεται μέσα στον περιορισμένο χρόνο που είχαμε στην διάθεση μας.

DSCN3735

DSCN3742

DSCN3749

DSCN3750

DSCN3752

Όλο το κέντρο μύριζε ποπ-κορν και ήταν λες και βρισκόμασταν σε ένα τεράστιο Λούνα Παρκ χωρίς παιχνίδια…

DSCN3764

DSCN3765

DSCN3772

DSCN3776

DSCN3759

Κόσμος παντού… τα μαγαζιά ήταν γεμάτα… κάτι σαν την Ελλάδα. Αν κάτσεις και παρατηρήσεις λίγο θα δεις πολλά κοινά στοιχεία στους δύο λαούς.

IMG_5139

DSCN3777

IMG_5079

IMG_5092

IMG_5097

IMG_5121

IMG_5135

IMG_5141Παρόλο που δεν είχε κάτι ιδιαίτερο σαν πόλη σου έβγαζε κάτι θετικό, ήταν όμορφα να περπατάμε νύχτα στους δρόμους της παρατηρώντας τα πάντα γύρω μας και χαζεύοντας την ζωή των κατοίκων.

Ήταν η τελευταία μας νύχτα σε Σέρβικο έδαφος, απο αύριο θα μπαίναμε Ελλάδα διασχίζοντας Fyrom με τελικό προορισμό ένα χωριό λίγο έξω απο την Φλώρινα όπου και διανυκτερεύαμε.

Ημέρα 7η Sarajevo–Mokra Gora–Zlatibor

Από το μισάνοιχτο παράθυρο ηχούσαν οι ψαλμοί του Ιμάμη από τον Μιναρέ που βρισκόταν δίπλα στο ξενοδοχείο. Πόσο γουστάρω αυτό το συναίσθημα που ξυπνάς το πρωί σε έναν ξένο τόπο και ξέρεις ότι μόλις ξεκίνησε μία καινούρια ημέρα και όλα είναι εκεί έξω και σε περιμένουν να τα ‘’ρουφήξεις’’. Νέες εικόνες, νέες εμπειρίες, νέοι δρόμοι…

DSCN3364

Ξυπνήσαμε νωρίς καθώς θέλαμε να αφιερώσουμε λίγο ακόμα χρόνο σε αυτή την όμορφη πόλη υπο το φως του ήλιου. ‘Όλα έμοιαζαν αλλιώς, είχε χαθεί το ατμοσφαιρικό στοιχείο που της χάριζε η νύχτα, οι δρόμοι είχαν γεμίσει με αυτοκίνητα και ανθρώπους, υπαίθριες αγορές αριστερά και δεξιά και τα σημαδεμένα κτίρια φαινόντουσαν πλέον πιο καθαρά.

DSCN3366

DSCN3367

DSCN3368

DSCN3378

DSCN3386

DSCN3382

DSCN3389

DSCN3392

DSCN3396

DSCN3407

DSCN3401

Περιπλανηθήκαμε λίγο στο κέντρο του Sarajevo και λίγο αργότερα βρεθήκαμε ξανά στους επαρχιακούς δρόμους της Βοσνίας. Θα κατευθυνόμασταν προς την πασίγνωστη γέφυρα του Visegrad και από εκεί θα περνάγαμε ξανά σε Σέρβικο έδαφος.

Η διαδρομή μέχρι και το χωριό Socolac που σταματήσαμε για καφέ ήταν φοβερή, με καλή χάραξη και παντού πράσινο. Ευτυχώς δεν είχε κίνηση και μπορούσαμε να απολαύσουμε την οδήγηση.

DSCN3416

DSCN3421

DSCN3425

DSCN3426

DSCN3433

DSCN3436

Καθίσαμε σε ένα όμορφο υπαίθριο καφέ και μπλεχτήκαμε με τους ντόπιους. Τα βλέμματα τους έπεφταν πότε στην φορτωμένη μηχανή και πότε σε εμάς που προσπαθούσαμε να ξεκολλήσουμε από πάνω μας τα δερμάτινα μπουφάν, που με την ζέστη είχαν γίνει ένα με το δέρμα …

DSCN3440

DSCN3441

Λίγα χιλιόμετρα πριν φτάσουμε στο Visegrad μας έκανε σήμα ένας ένστολος που είχε στήσει μπλόκο στην άκρη του δρόμου. Τυπικός έλεγχος σκέφτηκα… δείχνουμε ταυτότητες χαρτιά και ξεμπερδέψαμε….

DSCN3444

DSCN3447

DSCN3475

Σταματάμε, και μέχρι να πλησιάζει είχα έτοιμα στα χέρια όλα τα απαραίτητα έγγραφα για να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα. Έλεγξε τα χαρτιά της μηχανής, είδε τις ταυτότητες και μετά άρχισε να μας μιλάει στην γλώσσα του χωρίς κανείς να καταλαβαίνει τίποτα. Προσπάθησα να του μιλήσω Αγγλικά αλλά δεν έδειχνε να καταλαβαίνει…οπότε το γύρισα κι εγώ στα Ελληνικά. Στην γλώσσα σου εσύ φίλε μου…. στην δική μου κι εγώ λοιπόν! Μεταξύ Βόσνιων – Ελληνικών και Αγγλικών καταφέραμε να καταλάβουμε τι ήθελε να μας πει κάθε φορά που τα μάτια του αγρίευαν με συνδυασμό των χεριών πάνω και κάτω.

Επέμενε ότι είχαμε κάνει προσπέραση σε όχημα, σε σημείο που απαγορευόταν. Φυσικά και δεν ίσχυε κάτι τέτοιο καθώς οδηγούσα πολύ συντηρητικά για να μπορούμε να απολαύσουμε το τοπίο γύρω μας. Αρνήθηκα ότι είχα κάνει την προσπέραση που ήθελε να μας φορτώσει και του ζητούσα να μας εξηγήσει που μας είδε και πως μπορεί να ισχυρίζεται κάτι τέτοιο από την στιγμή που αυτός ήταν παρκαρισμένος εκεί… Δεν ξέρω πως ξαφνικά άρχισε να καταλαβαίνει αυτά που του έλεγα αλλά η όλη σκηνή είχε αρχίσει να μου φαίνεται αστεία καθώς κατάλαβα ότι το μόνο που ήθελε ήταν λάδωμα. Έλα όμως που ήμουνα αποφασισμένος να μην του δώσω τίποτα γιατί δεν μου άρεσε ο τρόπος που πήγε να το φορτώσει. Ας ζήταγε χύμα την μπυρίτσα του, να του την δώσω. Άρχισε να μου λέει ότι μας είδαν συνάδελφοι του και ότι του έστειλαν φωτογραφία στο κινητό, μόλις φυσικά του ζήτησα να μας την δείξει άρχισε πάλι τις φωνές και τις χειρονομίες. Εκεί λοιπόν του πέταξα την μαγική λέξη… Please call Greek Embassy J Σταμάτησε να μιλάει…. Είδε ξανά τα χαρτιά και μάλλον κατάλαβε ότι ήμουνα διατεθειμένος να το τραβήξω και ότι δεν μας ένοιαζε αν χάναμε χρόνο, χωρίς να μιλήσει μου έδωσε τα χαρτιά αγριεμένος και είπε και αυτός με την σειρά του την μαγική λέξη που ήθελα να ακούσω…. GO!!! Θα μπορούσαμε να είχαμε μπλέξει αλλά δεν με ένοιαζε … το πολύ να χάναμε μερικές ώρες από το ταξίδι, δεν ήθελα να του δώσω λεφτά με αυτό τον τρόπο, αν μου τα ζήταγε χύμα πολύ ευχαρίστως να τον κέρναγα μια παγωμένη μπυρίτσα. Κράνος – γάντια και συνέχεια παρέα με τον ποταμό Δρίνο στα δεξιά μας μέχρι το Visegrad.

DSCN3478

DSCN3486

DSCN3491

DSCN3493DSCN3495  

DSCN3500  DSCN3498  DSCN3501

Παρκάραμε κοντά στην γέφυρα και περπατήσαμε λίγο στην γύρω περιοχή για να αποθανατίσουμε το τοπίο…

DSCN3502

DSCN3503

DSCN3504

DSCN3505

DSCN3508

DSCN3509

DSCN3511

DSCN3512

IMG_4925

IMG_4926

IMG_4932

Σε 19 χιλιόμετρα θα αφήναμε πίσω μας την Βοσνία και θα περνάγαμε ξανά σε Σέρβικο έδαφος, ανυπομονούσαμε να δούμε την Mokra Gora (Υγρό βουνό), ένα χωριό που φτιάχτηκε από τον Εμιρ Κουτσουρίτσα για τις ανάγκες της ταινίας Life is a Miracle

DSCN3529

DSCN3534

DSCN3535

DSCN3536

DSCN3537

DSCN3538

DSCN3539

DSCN3541

DSCN3544

DSCN3550

«Παρατήρησα τον λόφο Kustendorf κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας “Life is a miracle”. Από τον λόφο απέναντι, στον σιδηροδρομικό σταθμό Golubic, έναν σταθμό κατασκευασμένο για τις ανάγκες της ταινίας κοντά στον σταθμό Jatare, είδα το Mecavnik. Δεν ήταν δύσκολο, καθόμασταν για ώρες, καθώς περιμέναμε τον ήλιο να βγει από τα σύννεφα και να συνεχίσουμε τα γυρίσματα. Κατά τη διάρκεια της αναμονής, χάζευα με φθόνο το Mecavnik, έναν λόφο με τίποτε απολύτως επάνω του αλλά, όπως μου φαινόταν εμένα, με πολλή λιακάδα».

Σε μια τέτοια διαδρομή του μυαλού του ο Εμίρ Κουστουρίτσα αποφάσισε ότι έπρεπε με κάποιο τρόπο να μη φύγει από εκεί, από το μοναδικό κομμάτι γης σε αυτόν τον πλανήτη που τον μάγεψε τόσο και τον έκανε να μη θέλει να ξεκολλήσει τα μάτια του από πάνω του. Κάπως έτσι φτιάχτηκε το πράσινο χωριό του Κουστουρίτσα, το Kustendorf ή αλλιώς Kusturica Village.

«Εχασα την πόλη μου κατά τη διάρκεια του πολέμου. Αυτός είναι ο λόγος που ήθελα να φτιάξω το δικό μου χωριό. Φέρει ένα γερμανικό όνομα: Kustendorf. Θα οργανώνω εκεί σεμινάρια για ανθρώπους που θέλουν να μάθουν πώς να κάνουν κινηματογράφο, συναυλίες, κεραμικά, ζωγραφική. Είναι το μέρος όπου θα ζω και όπου μερικοί άνθρωποι θα έχουν τη δυνατότητα να έρχονται από καιρό σε καιρό. Θα υπάρχουν φυσικά και άλλοι κάτοικοι που θα εργάζονται εκεί. Ονειρεύομαι έναν ανοιχτό χώρο με καλλιτεχνική πολυμορφία, η οποία θα εναντιώνεται στην παγκοσμιοποίηση».

Η Mokra Gora ήταν ήδη γνωστή πριν ο διάσημος σκηνοθέτης αποφασίσει να φτιάξει εκεί το μίνι και σπάνιας ομορφιάς χωριό λόγω της τοπικής σιδηροδρομικής γραμμής Sargan-8, όπου συναντάται το μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως, η διαδρομή να μοιάζει απόλυτα με τον αριθμό οκτώ. Είναι εξαιρετικά αναγνωρίσιμη ακόμα και από το αεροπλάνο.

DSCN3555

IMG_4943

DSCN3557

IMG_4946

DSCN3563

IMG_4949

Τελικός προορισμός της ημέρας θα ήταν το Zlatibor. Συνεχίσαμε στον επαρχιακό δρόμο για 38 χιλιόμετρα και λίγο πριν μπούμε στο χωριό ρύθμισα το GPS να μας πάει στο δωμάτιο που είχαμε κλείσει μέσω του Booking.com.

DSCN3568

DSCN3570

DSCN3576

Δίπλα στο κατάλυμα ήταν μία τεράστια έκταση από ακαλλιέργητο χωράφι που ‘’έπαιζαν’’ μαζί του οι ακτίνες του ήλιου καθώς αυτός χανότανε πίσω από το βουνό…τι πιο όμορφο να κλείσεις την ημέρα σου απολαμβάνοντας την ομορφιά της φύσης.

DSCN3581

IMG_4984

DSCN0004

DSCN3589

DSCN3602

Αφήσαμε τα πράγματα στο δωμάτιο και κατευθυνθήκαμε προς το κέντρο. Παρκάραμε την μηχανή και ένας κύριος που καθόταν σε ένα κουβούκλιο (δεν καταλάβαμε ποτέ τι ακριβώς έκανε εκεί καθώς δεν υπήρχε κάποιο πάρκινγκ ή κάτι άλλο να φυλάξει) προθυμοποιήθηκε να μας φυλάξει τα κράνη για να μην τα κουβαλάμε. Οι Σέρβοι είναι πολύ φιλόξενος λαός και όπου κι αν πηγαίναμε μας το αποδεικνύανε. Αποφασίσαμε να μην τα αφήσουμε γιατί ποτέ δεν ξέρεις…

DSCN3615

DSCN3616

DSCN3618

DSCN3619

DSCN3620

DSCN3621

Παντού γύρω μας υπήρχαν τουρίστες από όλα τα μέρη του κόσμου και ακολουθήσαμε το πλήθος στην υπαίθρια αγορά που ήταν στημένη. Ευκαιρία να αγοράσουμε σουβενίρ και να δοκιμάσουμε τοπικές Σέρβικες νοστιμιές.

DSCN3623

DSCN3625

DSCN3631

DSCN3634

Καθώς έπεφτε η νύχτα η θερμοκρασία είχε αρχίσει να αλλάζει σε σημείο να κάνει κρύο λόγω της υγρασίας και ήταν από τις λίγες φορές που φορούσαμε άνετα τα δερμάτινα μπουφάν με την επένδυση.