Ημέρα 10η (Τα τελευταία χιλιόμετρα…)

Τελευταία μέρα του ταξιδιού και τα συναισθήματα ανάμεικτα. Παρόλο που κοιμήθηκα αρκετές ώρες ένιωθα εξάντληση μάλλον αντιδρούσε το σώμα που θα γύρναγε πίσω και θα έπρεπε να προσαρμοστώ ξανά στην καθημερινότητα. Μετά το πρωινό αποφασίσαμε να κοιμηθούμε λίγο ακόμα και να ξεκινήσουμε αργότερα την κάθοδο προς την Αθήνα. Είχαμε μπροστά μας 550 χιλιόμετρα αλλά δεν βιαζόμασταν. Έτσι κι αλλιώς ήμασταν πλέον σε Ελληνικό έδαφος και τα πάντα ήταν πιο εύκολα.

Καταφέραμε να ξεκινήσουμε κατά τη 13:00 και αφού περάσαμε λίγο από την Φλώρινα αρχίσαμε την κάθοδο προς Λάρισα.

DSCN3935

DSCN3940

DSCN3952

DSCN3956

DSCN3959

DSCN3962

DSCN3963

DSCN3965

Λίγο μετά την τεχνητή Λίμνη Πολυφύτου υπάρχει ένα χωριό τα Σέρβια. Ομολογώ πως πρώτη φορά το άκουγα. Η ονομασία και μόνο ήταν αρκετή για να μας κάνει σταματήσουμε για φαγητό – καφέ.

DSCN3970

Συνεχίσαμε προς Λάρισα και από εκεί βγήκαμε στην Εθνική για τα τελευταία 350 βαρετά χιλιόμετρα. Η θερμοκρασία στο Θεό… και αναγκαστικά έπρεπε να κάνουμε συχνές στάσεις για νερό. Η εξάντληση που ένιωθα το πρωί δεν είχε φύγει.. με συνόδευε και όσο πέρναγε η ώρα χειροτέρευε. Ένιωθα το στομάχι χάλια και τα μάτια να καίνε… δεν έδινα σημασία και το μόνο που έκανα ήταν να πίνω αρκετό νερό νομίζοντας ότι θα με κάνει να νιώσω καλύτερα.

DSCN3981

Περάσαμε την Λαμία και ευτυχώς είχε αρχίσει να πέφτει η θερμοκρασία κάνοντας το ταξίδι λίγο πιο εύκολο.

Μπήκαμε Αθήνα και κατέρρευσα.. πυρετός, εξάντληση και μία γενικότερη δυσφορία. Έτσι κ αλλιώς δεν είχε σημασία πλέον, είχαμε φτάσει στην βάση μας, ένα ακόμα ταξιδιωτικό είχε ολοκληρωθεί, διανύσαμε συνολικά 3.360 χιλιόμετρα και γεμίσαμε μπαταρίες στο Φουλ! Όλα ήταν τόσο έντονα στο μυαλό μας που προσπαθούσαμε να τα βάλουμε σε μία τάξη. Το κακό όταν ταξιδεύεις για μέρες και αλλάζεις συνέχεια τόπους είναι ότι δεν προλαβαίνεις να επεξεργαστείς αυτά που ζεις… και μετά όταν πλέον επιστρέφεις στην βάση σου είναι αδύνατο να σε χωρέσει το ίδιο σου το σπίτι. Θέλεις να συνεχίσεις να αλητεύεις… είναι αρρώστια τα οδικά ταξίδια και μόνο αν το έχεις ζήσει θα καταλάβεις. Κάποιους μπορεί να τους κουράσει σε κάποιους να φαίνεται βαρετό και ανούσιο από τη στιγμή που μπορείς με ένα αεροπλάνο να πας παντού γρήγορα και ξεκούραστα. Αλλά ήμαστε και μία κατηγορία που μας εξιτάρει.. μας δίνει δύναμη όσο κουραστικό και αν ακούγεται. Αυτή η περιπλάνηση, το χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ρολόγια… το να είσαι πραγματικά Ελεύθερος σήμερα εδώ… αύριο ποιος ξέρει.. δρόμος να υπάρχει και ΠΑΜΕ!

Advertisements

Ημερα 9η Nis – Φλώρινα

Ημέρα 9η

Προτελευταία ημέρα του ταξιδιού, σε λίγες ώρες και αφού περνούσαμε δύο συνοριακούς σταθμούς θα ήμασταν πίσω στην Ελλάδα.

Αφιερώσαμε χρόνο να απολαύσουμε το πρωινό του ξενοδοχείου που όπως αποδείχτηκε δεν το ετοίμαζαν εκεί. Σου έφερναν έναν κατάλογο, διάλεγες τι ήθελες και το παράγγελναν απ έξω. Μας έκανε μεγάλη εντύπωση γιατί όσα ταξίδια και αν έχουμε κάνει δεν είχαμε συναντήσει ξανά κάτι τέτοιο. Δεν μας χάλασε, ίσα ίσα, ήταν και η πρώτη φορά που καταφέραμε να βρούμε Freddo Capucino.

Την ώρα της πληρωμής μας περίμενε μία μικρή έκπληξη, βγάζοντας την κάρτα για να πληρώσουμε το δωμάτιο (κάτι που συνηθίζουμε στο εξωτερικό καθώς δεν υπάρχει λόγος να κουβαλάμε μετρητά) η κοπέλα στην reception με μισά Σέρβικα και μισά Αγγλικά προσπαθούσε να μας πει ότι δεν δέχονται κάρτες. Δεν καταλάβαμε αν ήταν κάποιο προσωρινό τεχνικό πρόβλημα του μηχανήματος ή η γενική πολιτική του ξενοδοχείου. Έπρεπε λοιπόν να βρω κάπου ΑΤΜ για να κάνω ανάληψη μετρητών. Η θερμοκρασία αν και πρωί είχε αρχίσει να ανεβαίνει επικίνδυνα κάνοντας ανυπόφορο το περπάτημα στους δρόμους της Nis με μπότες και εξοπλισμό μηχανής. Ευτυχώς μερικά τετράγωνα πιο κάτω υπήρχε μηχάνημα ΑΤΜ αλλά η απόσταση ήταν αρκετή για να αρχίσουν τα ρούχα να κολλάνε επάνω στο δέρμα.

Δέσιμο αποσκευών στην μηχανή και πριν αφήσουμε πίσω μας την Nis θέλαμε να επισκεφτούμε το Skull Tower (Πύργος των Κρανίων) που βρίσκεται σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης.

IMG_5158

DSCN3785

DSCN3786

DSCN3788

DSCN3789

DSCN3794

DSCN3792

DSCN3795

DSCN3796

Ο Πύργος των Κρανίων (σερβικά : Ћеле-кула) είναι ένα ιστορικό μνημείο της πρώτης σερβικής επανάστασης στην σημερινή Σερβία . Το μνημείο στήθηκε από τους Οθωμανούς μετά την νικηφόρα μάχη τους επί των επαναστατημένων Σέρβων το οποίο έχτισαν με τα κρανία των ηττημένων.

Στις 31 Μαΐου 1809, στον λόφο Cegar οι Σέρβοι επαναστάτες υπέστησαν την μεγαλύτερη ήττα τους από τους Οθωμανούς, παρ’όλα αυτά 6000 Οθωμανοί έχασαν την ζωή τους].
Ο Χουρσίτ Πασάς μετά το τέλος της μάχης έδωσε εντολή κι αποκεφαλίστηκαν οι νεκροί επαναστάτες, γδάρθηκαν τα κρανία τους και αφού γέμισαν με βαμβάκι τα έστειλαν στον Σουλτάνο, τα κρανία που έμειναν τα έχτισαν φτιάχνοντας ένα τείχος για παραδειγματισμό.

Ο πύργος χτίστηκε από τον Ιούνιο έως το φθινόπωρο του 1809, αποτελείται από τέσσερις τοίχους αντιστήριξης (πλάτος 4,5 m και 0,5 m πάχος) που ακουμπούν ο ένας πάνω στον άλλο κάνοντας ένα κοίλο, το αρχικό του ύψος ήταν 5 πόδια. Σε αυτό χτίστηκαν τα κρανία 952 σέρβων επαναστατών, σήμερα έχουν απομείνει 52 , τα υπόλοιπα έπεσαν λόγω κακοκαιρίας ή αποκολλήθηκαν από ντόπιους ή συγγενείς των νεκρών και θάφτηκαν. Στην κορυφή του έβαλαν το κρανίο του Στεβάν Σίντελιτς, Σέρβου ηγέτη της μάχης.

Παρά το γεγονός ότι κατά το δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα ο Μιτάτ Πασάς αποφάσισε να γκρεμιστεί, το τείχος παρέμεινε μέχρι το 1892. Σήμερα το τμήμα που διασώζεται αποτελεί μουσείο και μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της Σερβίας.

Ότι έχει απομείνει από τον Πύργο φυλάσσεται μέσα σε ένα ναό, στο κέντρο του βρίσκεται το τοίχος και γύρω γύρω διάφορες πληροφορίες και εικόνες της εποχής.

IMG_5172

IMG_5173

IMG_5175

IMG_5178

IMG_5182

IMG_5184

IMG_5187

IMG_5193

IMG_5194

IMG_5199

Ξεκινήσαμε με προορισμό την πόλη Βράνιε και από εκεί προς τα σύνορα Σερβίας – Fyrom. Μια απόσταση 150 χιλιομέτρων.

DSCN3810

DSCN3812

DSCN3809

Ήταν ο πρώτος συνοριακός σταθμός που μας ζήτησαν την πράσινη κάρτα της μηχανής. Έγγραφο απαραίτητο για οποιονδήποτε ταξιδεύει οδικώς στο εξωτερικό και μπορείτε να το προμηθευτείτε από την ασφαλιστική εταιρεία χωρίς χρέωση. Δηλώνετε μόνο τις χώρες απ’ όπου θα περάσετε και έχει περιορισμένη ισχύ οπότε κάθε τόσο θέλει ανανέωση.

Το να διασχίσεις το Fyrom είναι αρκετά εύκολο από την στιγμή που θα επιλέξεις να κινηθείς σε κεντρικές αρτηρίες. Υπάρχει Εθνική οδός όπου μέχρι τον συνοριακό σταθμό Νίκη είναι 200 χιλιόμετρα περίπου. Το όριο της Εθνικής στα περισσότερα κομμάτια είναι τα 130 χιλιόμετρα. Φροντίστε να έχετε ψιλά για τα διόδια που μέχρι τα σύνορα της Ελλάδας είναι τρία.

Σε μία στάση για καφέ είχα την τύχη να γνωρίσω έναν ταξιδευτή από την Αμερική. Εξήντα πέντε χρονών και ταξίδευε με την μοτοσυκλέτα του τους τελευταίους 5 μήνες. Έστειλε τη μηχανή με καράβι, γύρισε σχεδόν όλη την Ευρώπη και ανέβαινε προς Δανία όπου θα συναντούσε την γυναίκα του που θα ερχόταν από Αμερική με αεροπλάνο. Τελικά το μικρόβιο του να ταξιδεύεις και να περιπλανιέσαι με το σιδερένιο σου άλογο αλλάζοντας χώρες και αναζητώντας το άγνωστο δεν φεύγει ποτέ και ο καινούριος μου φίλος ήταν ζωντανή απόδειξη. Άραγε θα έχω το κουράγιο στην ηλικία του να μπορώ να κάνω το ίδιο?

IMG_5201

IMG_5204

IMG_5205

Ανταλλάξαμε στοιχεία και αποχαιρετιστήκαμε… και που ξέρεις ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον να συναντηθούμε ξανά κάπου εκεί έξω.

Τα τελευταία μας χιλιόμετρα σε ξένη άσφαλτο πέρασαν γρήγορα και πλέον είχαμε μπει σε Ελληνικό έδαφος.

IMG_5208

DSCN3900

Για να είναι πιο ξεκούραστο το ταξίδι και εφόσον δεν είχαμε πίεση χρόνου αντί να συνεχίσουμε για Αθήνα, αποφασίσαμε να διανυκτερεύσουμε κάπου κοντά στα σύνορα με σκοπό να επισκεφτούμε και τη Φλώρινα. Βρήκαμε δωμάτιο λίγο έξω από την πόλη στον δρόμο Φλώρινας – Κρυσταλλοπηγής.

DSCN3926

DSCN3925

DSCN3924

DSCN3922

DSCN3920

DSCN3919

Είχε αρχίσει να βραδιάζει και ευτυχώς η θερμοκρασία ήταν πλέον ιδανική. Περιπλανηθήκαμε λίγο στα στενά της Φλώρινας αλλά η κούραση των ημερών είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνιση της.

Ημέρα 7η Sarajevo–Mokra Gora–Zlatibor

Από το μισάνοιχτο παράθυρο ηχούσαν οι ψαλμοί του Ιμάμη από τον Μιναρέ που βρισκόταν δίπλα στο ξενοδοχείο. Πόσο γουστάρω αυτό το συναίσθημα που ξυπνάς το πρωί σε έναν ξένο τόπο και ξέρεις ότι μόλις ξεκίνησε μία καινούρια ημέρα και όλα είναι εκεί έξω και σε περιμένουν να τα ‘’ρουφήξεις’’. Νέες εικόνες, νέες εμπειρίες, νέοι δρόμοι…

DSCN3364

Ξυπνήσαμε νωρίς καθώς θέλαμε να αφιερώσουμε λίγο ακόμα χρόνο σε αυτή την όμορφη πόλη υπο το φως του ήλιου. ‘Όλα έμοιαζαν αλλιώς, είχε χαθεί το ατμοσφαιρικό στοιχείο που της χάριζε η νύχτα, οι δρόμοι είχαν γεμίσει με αυτοκίνητα και ανθρώπους, υπαίθριες αγορές αριστερά και δεξιά και τα σημαδεμένα κτίρια φαινόντουσαν πλέον πιο καθαρά.

DSCN3366

DSCN3367

DSCN3368

DSCN3378

DSCN3386

DSCN3382

DSCN3389

DSCN3392

DSCN3396

DSCN3407

DSCN3401

Περιπλανηθήκαμε λίγο στο κέντρο του Sarajevo και λίγο αργότερα βρεθήκαμε ξανά στους επαρχιακούς δρόμους της Βοσνίας. Θα κατευθυνόμασταν προς την πασίγνωστη γέφυρα του Visegrad και από εκεί θα περνάγαμε ξανά σε Σέρβικο έδαφος.

Η διαδρομή μέχρι και το χωριό Socolac που σταματήσαμε για καφέ ήταν φοβερή, με καλή χάραξη και παντού πράσινο. Ευτυχώς δεν είχε κίνηση και μπορούσαμε να απολαύσουμε την οδήγηση.

DSCN3416

DSCN3421

DSCN3425

DSCN3426

DSCN3433

DSCN3436

Καθίσαμε σε ένα όμορφο υπαίθριο καφέ και μπλεχτήκαμε με τους ντόπιους. Τα βλέμματα τους έπεφταν πότε στην φορτωμένη μηχανή και πότε σε εμάς που προσπαθούσαμε να ξεκολλήσουμε από πάνω μας τα δερμάτινα μπουφάν, που με την ζέστη είχαν γίνει ένα με το δέρμα …

DSCN3440

DSCN3441

Λίγα χιλιόμετρα πριν φτάσουμε στο Visegrad μας έκανε σήμα ένας ένστολος που είχε στήσει μπλόκο στην άκρη του δρόμου. Τυπικός έλεγχος σκέφτηκα… δείχνουμε ταυτότητες χαρτιά και ξεμπερδέψαμε….

DSCN3444

DSCN3447

DSCN3475

Σταματάμε, και μέχρι να πλησιάζει είχα έτοιμα στα χέρια όλα τα απαραίτητα έγγραφα για να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα. Έλεγξε τα χαρτιά της μηχανής, είδε τις ταυτότητες και μετά άρχισε να μας μιλάει στην γλώσσα του χωρίς κανείς να καταλαβαίνει τίποτα. Προσπάθησα να του μιλήσω Αγγλικά αλλά δεν έδειχνε να καταλαβαίνει…οπότε το γύρισα κι εγώ στα Ελληνικά. Στην γλώσσα σου εσύ φίλε μου…. στην δική μου κι εγώ λοιπόν! Μεταξύ Βόσνιων – Ελληνικών και Αγγλικών καταφέραμε να καταλάβουμε τι ήθελε να μας πει κάθε φορά που τα μάτια του αγρίευαν με συνδυασμό των χεριών πάνω και κάτω.

Επέμενε ότι είχαμε κάνει προσπέραση σε όχημα, σε σημείο που απαγορευόταν. Φυσικά και δεν ίσχυε κάτι τέτοιο καθώς οδηγούσα πολύ συντηρητικά για να μπορούμε να απολαύσουμε το τοπίο γύρω μας. Αρνήθηκα ότι είχα κάνει την προσπέραση που ήθελε να μας φορτώσει και του ζητούσα να μας εξηγήσει που μας είδε και πως μπορεί να ισχυρίζεται κάτι τέτοιο από την στιγμή που αυτός ήταν παρκαρισμένος εκεί… Δεν ξέρω πως ξαφνικά άρχισε να καταλαβαίνει αυτά που του έλεγα αλλά η όλη σκηνή είχε αρχίσει να μου φαίνεται αστεία καθώς κατάλαβα ότι το μόνο που ήθελε ήταν λάδωμα. Έλα όμως που ήμουνα αποφασισμένος να μην του δώσω τίποτα γιατί δεν μου άρεσε ο τρόπος που πήγε να το φορτώσει. Ας ζήταγε χύμα την μπυρίτσα του, να του την δώσω. Άρχισε να μου λέει ότι μας είδαν συνάδελφοι του και ότι του έστειλαν φωτογραφία στο κινητό, μόλις φυσικά του ζήτησα να μας την δείξει άρχισε πάλι τις φωνές και τις χειρονομίες. Εκεί λοιπόν του πέταξα την μαγική λέξη… Please call Greek Embassy J Σταμάτησε να μιλάει…. Είδε ξανά τα χαρτιά και μάλλον κατάλαβε ότι ήμουνα διατεθειμένος να το τραβήξω και ότι δεν μας ένοιαζε αν χάναμε χρόνο, χωρίς να μιλήσει μου έδωσε τα χαρτιά αγριεμένος και είπε και αυτός με την σειρά του την μαγική λέξη που ήθελα να ακούσω…. GO!!! Θα μπορούσαμε να είχαμε μπλέξει αλλά δεν με ένοιαζε … το πολύ να χάναμε μερικές ώρες από το ταξίδι, δεν ήθελα να του δώσω λεφτά με αυτό τον τρόπο, αν μου τα ζήταγε χύμα πολύ ευχαρίστως να τον κέρναγα μια παγωμένη μπυρίτσα. Κράνος – γάντια και συνέχεια παρέα με τον ποταμό Δρίνο στα δεξιά μας μέχρι το Visegrad.

DSCN3478

DSCN3486

DSCN3491

DSCN3493DSCN3495  

DSCN3500  DSCN3498  DSCN3501

Παρκάραμε κοντά στην γέφυρα και περπατήσαμε λίγο στην γύρω περιοχή για να αποθανατίσουμε το τοπίο…

DSCN3502

DSCN3503

DSCN3504

DSCN3505

DSCN3508

DSCN3509

DSCN3511

DSCN3512

IMG_4925

IMG_4926

IMG_4932

Σε 19 χιλιόμετρα θα αφήναμε πίσω μας την Βοσνία και θα περνάγαμε ξανά σε Σέρβικο έδαφος, ανυπομονούσαμε να δούμε την Mokra Gora (Υγρό βουνό), ένα χωριό που φτιάχτηκε από τον Εμιρ Κουτσουρίτσα για τις ανάγκες της ταινίας Life is a Miracle

DSCN3529

DSCN3534

DSCN3535

DSCN3536

DSCN3537

DSCN3538

DSCN3539

DSCN3541

DSCN3544

DSCN3550

«Παρατήρησα τον λόφο Kustendorf κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας “Life is a miracle”. Από τον λόφο απέναντι, στον σιδηροδρομικό σταθμό Golubic, έναν σταθμό κατασκευασμένο για τις ανάγκες της ταινίας κοντά στον σταθμό Jatare, είδα το Mecavnik. Δεν ήταν δύσκολο, καθόμασταν για ώρες, καθώς περιμέναμε τον ήλιο να βγει από τα σύννεφα και να συνεχίσουμε τα γυρίσματα. Κατά τη διάρκεια της αναμονής, χάζευα με φθόνο το Mecavnik, έναν λόφο με τίποτε απολύτως επάνω του αλλά, όπως μου φαινόταν εμένα, με πολλή λιακάδα».

Σε μια τέτοια διαδρομή του μυαλού του ο Εμίρ Κουστουρίτσα αποφάσισε ότι έπρεπε με κάποιο τρόπο να μη φύγει από εκεί, από το μοναδικό κομμάτι γης σε αυτόν τον πλανήτη που τον μάγεψε τόσο και τον έκανε να μη θέλει να ξεκολλήσει τα μάτια του από πάνω του. Κάπως έτσι φτιάχτηκε το πράσινο χωριό του Κουστουρίτσα, το Kustendorf ή αλλιώς Kusturica Village.

«Εχασα την πόλη μου κατά τη διάρκεια του πολέμου. Αυτός είναι ο λόγος που ήθελα να φτιάξω το δικό μου χωριό. Φέρει ένα γερμανικό όνομα: Kustendorf. Θα οργανώνω εκεί σεμινάρια για ανθρώπους που θέλουν να μάθουν πώς να κάνουν κινηματογράφο, συναυλίες, κεραμικά, ζωγραφική. Είναι το μέρος όπου θα ζω και όπου μερικοί άνθρωποι θα έχουν τη δυνατότητα να έρχονται από καιρό σε καιρό. Θα υπάρχουν φυσικά και άλλοι κάτοικοι που θα εργάζονται εκεί. Ονειρεύομαι έναν ανοιχτό χώρο με καλλιτεχνική πολυμορφία, η οποία θα εναντιώνεται στην παγκοσμιοποίηση».

Η Mokra Gora ήταν ήδη γνωστή πριν ο διάσημος σκηνοθέτης αποφασίσει να φτιάξει εκεί το μίνι και σπάνιας ομορφιάς χωριό λόγω της τοπικής σιδηροδρομικής γραμμής Sargan-8, όπου συναντάται το μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως, η διαδρομή να μοιάζει απόλυτα με τον αριθμό οκτώ. Είναι εξαιρετικά αναγνωρίσιμη ακόμα και από το αεροπλάνο.

DSCN3555

IMG_4943

DSCN3557

IMG_4946

DSCN3563

IMG_4949

Τελικός προορισμός της ημέρας θα ήταν το Zlatibor. Συνεχίσαμε στον επαρχιακό δρόμο για 38 χιλιόμετρα και λίγο πριν μπούμε στο χωριό ρύθμισα το GPS να μας πάει στο δωμάτιο που είχαμε κλείσει μέσω του Booking.com.

DSCN3568

DSCN3570

DSCN3576

Δίπλα στο κατάλυμα ήταν μία τεράστια έκταση από ακαλλιέργητο χωράφι που ‘’έπαιζαν’’ μαζί του οι ακτίνες του ήλιου καθώς αυτός χανότανε πίσω από το βουνό…τι πιο όμορφο να κλείσεις την ημέρα σου απολαμβάνοντας την ομορφιά της φύσης.

DSCN3581

IMG_4984

DSCN0004

DSCN3589

DSCN3602

Αφήσαμε τα πράγματα στο δωμάτιο και κατευθυνθήκαμε προς το κέντρο. Παρκάραμε την μηχανή και ένας κύριος που καθόταν σε ένα κουβούκλιο (δεν καταλάβαμε ποτέ τι ακριβώς έκανε εκεί καθώς δεν υπήρχε κάποιο πάρκινγκ ή κάτι άλλο να φυλάξει) προθυμοποιήθηκε να μας φυλάξει τα κράνη για να μην τα κουβαλάμε. Οι Σέρβοι είναι πολύ φιλόξενος λαός και όπου κι αν πηγαίναμε μας το αποδεικνύανε. Αποφασίσαμε να μην τα αφήσουμε γιατί ποτέ δεν ξέρεις…

DSCN3615

DSCN3616

DSCN3618

DSCN3619

DSCN3620

DSCN3621

Παντού γύρω μας υπήρχαν τουρίστες από όλα τα μέρη του κόσμου και ακολουθήσαμε το πλήθος στην υπαίθρια αγορά που ήταν στημένη. Ευκαιρία να αγοράσουμε σουβενίρ και να δοκιμάσουμε τοπικές Σέρβικες νοστιμιές.

DSCN3623

DSCN3625

DSCN3631

DSCN3634

Καθώς έπεφτε η νύχτα η θερμοκρασία είχε αρχίσει να αλλάζει σε σημείο να κάνει κρύο λόγω της υγρασίας και ήταν από τις λίγες φορές που φορούσαμε άνετα τα δερμάτινα μπουφάν με την επένδυση.

Ημέρα 6η – Σέρβια (Βελιγράδι) – Βοσνία(Sarajevo)

Το αρχικό πλάνο ήταν να παραμείνουμε στην Σερβία και να κατεβούμε νότια με διανυκτέρευση στην Mokra Gora. Κοιτώντας όμως τους χάρτες το προηγούμενο βράδυ κάτι μας έτρωγε, θέλαμε για ακόμα μία φορά να αλλάξουμε την προγραμματισμένη πορεία μας.

Είχαμε ακούσει πολύ καλά λόγια για το Sarajevo και γενικότερα για τις ομορφιές της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης. Είδαμε λίγο τις τιμές για διαμονή στην Mokra Gora και σχεδόν όλα τα καταλύματα που βρίσκαμε ήταν στα 70€ (αρκετά ακριβά για τα δεδομένα της Σερβίας) και άλλα δεν είχαν διαθεσιμότητα. Οπότε χωρίς πολλές σκέψεις ξεκινήσαμε προς τα σύνορα Σερβίας – Βοσνίας και θα αποφασίζαμε στην διαδρομή τι θα κάναμε.

Γρήγορο πρωινό στον πλούσιο μπουφέ του ξενοδοχείου, πακετάρισμα και ξανά στον δρόμο. Θα περνάγαμε από την πόλη Loznica και από εκεί είτε θα συνεχίζαμε προς Mokra Gora είτε θα μπαίναμε στην Βοσνία μέσω Zvornic. Τα χιλιόμετρα μέχρι την Loznica (145χλμ από το Βελιγράδι) βγήκαν εύκολα και ξεκούραστα. Είχε φτάσει η ώρα της απόφασης…. Χωρίς πολλές συζητήσεις αποφασίστηκε να περάσουμε Βοσνία, εξάλλου όταν έχεις το ιστορικό Sarajevo τόσο κοντά σου νομίζω δεν θέλει και πολύ σκέψη για το αν θα πας…

Φτάσαμε στον συνοριακό σταθμό και με λίγη καθυστέρηση καθώς ζήτησαν να δουν όλα τα έγγραφα, δικά μας και της μοτοσυκλέτας, περάσαμε στην Βοσνία διασχίζοντας τον ποταμό Δρίνο.

DSCN3139

Αμέσως άλλαξε το τοπίο και οδηγούσαμε παράλληλα με τον ποταμό σε μία φοβερή διαδρομή με διαδοχικές στροφές και καλή άσφαλτο που μας επέτρεπε να χαλαρώσουμε και να απολαύσουμε το τοπίο και την φύση. Θα ανηφορίζαμε προς την πόλη Vlasenica σε υψόμετρο 660μ.και από εκεί θα καταλήγαμε στο Sarajevo περνώντας από το Socolac. Η απόσταση από το Zvornic μέχρι το Sarajevo είναι 126χλμ περίπου.

DSC01005

DSC01009

DSC01010

DSC01020

Όσο ανεβαίναμε σε υψόμετρο τόσο έπεφτε η θερμοκρασία κάνοντας τις συνθήκες ιδανικές για οδήγηση μηχανής.

DSCN3140

DSCN3141

DSCN3142

DSCN3143

DSCN3151

Κάθε λίγα χιλιόμετρα κάναμε στάσεις στην άκρη του δρόμου για να απολαύσουμε με ησυχία την ηρεμία και την ομορφιά της φύσης.

DSCN3168

DSCN3182

DSCN3186

DSCN3188

Οι πινακίδες έδειχναν ότι πλησιάζαμε στο Sarajevo αλλά εμείς ήμασταν ακόμα μέσα στα βουνά, μας είχε κάνει τρομερή εντύπωση πώς είναι δυνατόν να λέει ότι απέχουμε 10 – 15 χλμ από το Sarajevo και να μην φαίνεται καν. Το είχα εντελώς διαφορετικά στο μυαλό μου και πολλές φορές αναρωτιόμουνα μήπως κάτι δεν είχαμε υπολογίσει σωστά στην διαδρομή και είχαμε πάρει λάθος δρόμο. Με όλες τις στάσεις που είχαμε κάνει κατά την διάρκεια του ταξιδιού είχαμε καθυστερήσει αρκετά και ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει. Από την άλλη δεν μας περίμενε και κανείς οπότε δεν υπήρχε λόγος άγχους. Κάποια στιγμή θα φτάναμε! Το GPS όπως πάντα όποτε το χρειαζόμασταν δεν δούλευε, οπότε εφόσον οι πινακίδες έλεγαν ότι πλησιάζουμε δεν έμενε τίποτα άλλο απ το να βασιστούμε σε αυτές.

DSCN3154

DSCN3160

DSCN3195

DSCN3196

DSCN3202

DSCN3208

DSCN3220

DSCN3225

Μπαίνοντας στο Sarajevo ψάξαμε να βρούμε το ξενοδοχείο (Hotel Hayat) που είχαμε κλείσει κατά την διάρκεια της διαδρομής όταν αποφασίσαμε ότι τελικά θα περνάγαμε στην Βοσνία. Ευτυχώς το GPS αποφάσισε να δουλέψει και έτσι δεν δυσκολευτήκαμε καθόλου. Η τιμή που το βρήκαμε ήταν στα 50€ για δίκλινο δωμάτιο μαζί με το πρωινό. Καθόλου άσχημα για Sarajevo και ειδικά την περίοδο που πήγαμε που είχε πολύ τουρισμό.

Είχε νυχτώσει αλλά είχαμε στην διάθεση μας μόνο λίγες ώρες να προλάβουμε να δούμε όσα περισσότερα μπορούσαμε καθώς την επόμενη ημέρα θα περνάγαμε ξανά στην Σερβία με προορισμό την Mokra Gora.

Ευτυχώς το ξενοδοχείο ήταν μέσα στην πόλη οπότε αφήσαμε την μηχανή στο parking και πήγαμε με τα πόδια στο κέντρο. Έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεσαι μεταφορικό μέσο.

Κόσμος παντού, από κάθε πλευρά του πλανήτη με τις φωτογραφικές μηχανές να έχουν πάρει φωτιά και σε ορισμένα σοκάκια ίσα που χώραγες να περάσεις. Δεν ξέραμε τι περιμέναμε να δούμε ούτε είχαμε προλάβει να διαβάσουμε πολλά, αφήσαμε το ένστικτο να μας οδηγήσει και απλά χαθήκαμε στα στενά χαζεύοντας τα κτίρια και τον κόσμο, προσπαθώντας να μάθουμε όσα περισσότερα μπορούσαμε για την πόλη και την κουλτούρα των ανθρώπων. Περίμενα να δω συντρίμμια, κατεστραμμένα κτίρια από τον πόλεμο και φτώχια. Αντί για αυτό όμως, όσο περπατούσαμε βλέπαμε παντού σημάδια ανάπτυξης και προσπάθειας των ανθρώπων να φτιάξουν την πόλη τους. Για ακόμα μία φορά μας έκανε εντύπωση το πόσο καθαρά ήταν και δεν μπορούσες να διανοηθείς ότι πριν μερικά χρόνια σε αυτή την πόλη υπήρχε πόλεμος και καταστροφές.

DSCN3240

DSCN3242

DSCN3252

DSCN3271

DSCN3273

DSCN3274

DSCN3279

DSCN3291

Ψάχναμε να βρούμε τα βομβαρδισμένα κτίρια αλλά λόγω του ότι ήταν νύχτα και το φως περιορισμένο δυσκόλευε την αναζήτηση. Μόλις απομακρυνθήκαμε από το κέντρο και αρχίσαμε να περπατάμε σε ερημικά σοκάκια φάνηκαν και τα πρώτα απομεινάρια του πολέμου.

DSCN3295

DSCN3296

DSCN3327

DSCN3347

DSCN3348

DSCN3350

Συνθήματα στους τοίχους και τρύπες παντού από βόμβες και πυρομαχικά. Εγκαταλελειμμένα και ετοιμόρροπα …. σχεδόν άκουγες ακόμα τις σειρήνες. Ένιωθα περίεργα που περπατούσα στους δρόμους που έχουν σκοτωθεί άδικα τόσες ψυχές…. Σκεφτόμουν πόσο σκληρός μπορεί να γίνει ο άνθρωπος και ντρεπόμουνα που άνηκα σε αυτό το είδος. Θυμάμαι εικόνες από την τηλεόραση και δημοσιεύματα στις εφημερίδες όταν ήμουν σε ηλικία 14-15 χρονών για τον πόλεμο στο Σαράγεβο και τότε μου φαινόταν τόσο μακριά από εμένα, από τον μικρόκοσμο μου. Τώρα βρισκόμασταν εδώ… περπατούσαμε στους δρόμους που πριν λίγα χρόνια μύριζε θάνατο και μπαρούτι και τώρα δεν άκουγες τίποτα…. Μία ηρεμία απίστευτη και όσο έβλεπα τα κτίρια ήταν σαν να βλέπω ξανά όλα αυτά που έδειχνε η τηλεόραση τότε…. την καταστροφή.

Μαζεύοντας τις σκέψεις μας και αποθηκεύοντας βαθιά μέσα μας όλα αυτά που είδαμε, κατευθυνθήκαμε ξανά προς το κέντρο για την αναζήτηση φαγητού. Η ώρα είχε πάει 00:00 και οι δρόμοι είχαν αρχίσει να αδειάζουν.

DSCN3303

 DSCN3304

 DSCN3308

 DSCN3311

 DSCN3315

 DSCN3330

 DSCN3331

 DSCN3339

Είχαμε κουραστεί πολύ από το ταξίδι και το περπάτημα και τα περισσότερα εστιατόρια είχαν κλείσει. Ακόμα μία φορά ξεχαστήκαμε και παραλίγο να μείνουμε νηστικοί. Ευτυχώς βρέθηκε ένα μαγαζί όπου σέρβιρε ακόμα και καταφέραμε να φάμε. Παντού γύρω μας υπήρχε το μουσουλμανικό στοιχείο. Ακούγαμε από τα μεγάφωνα ψαλμούς και στις αυλές των μιναρέδων οι πιστοί γονατισμένοι προσευχόντουσαν.

Περιπλανηθήκαμε λίγο ακόμα στα σοκάκια της πόλης και επιστρέψαμε στο δωμάτιο περιμένοντας με αγωνία την επόμενη ημέρα όπου θα βλέπαμε για λίγο το Sarajevo υπό το φώς του ήλιου.

Επόμενη Σελίδα

 

 

 

Ημέρα 4η Ρουμανία – Σερβία

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη’>Προβολή μεγαλύτερου χάρτη’>

Σήμερα θα αφήναμε πίσω την Ρουμανία και θα μπαίναμε Σερβία με τελικό προορισμό το Βελιγράδι. Συνολικά είχαμε περίπου 360 χιλιόμετρα να διανύσουμε, όχι ότι είχε καμία σημασία πλέον με τους ρυθμούς που οδηγούσα. Οι μέσες ταχύτητες ταξιδιού ήταν πλέον γύρω στα 60-70χλμ λόγω της ποιότητας των δρόμων. Ήταν όμως σαφώς καλύτεροι από αυτούς της Βουλγαρίας και μπορούσα να χαζεύω γύρω μου πιο άνετα.

Πακετάρισμα και γρήγορος έλεγχος στην μηχανή ότι όλα είναι οκ και μετά μία γρήγορη βόλτα στην πόλη για να δούμε με το φώς της ημέρας ότι δεν μπορέσαμε το προηγούμενο βράδυ. Είχε αρκετούς τσιγγάνους αλλά παρόλα αυτά ήταν πολύ προσεγμένη και καθαρή.

 

DSCN2667

DSCN2675

DSCN2709

  DSCN2686

 DSCN2689

 DSCN2691

 DSCN2692

 DSCN2698

 DSCN2703 

Ανεφοδιασμός με βενζίνη και πάμε…. (πόσο χαιρόμουνα κάθε φορά που βάζαμε βενζίνη με την τιμή που έβλεπα στην χρέωση της κάρτας ….δεν περιγράφεται)

 

DSCN2715

Κατεύθυνση προς Drobetta Turnu Severin περνώντας από πολλά μικρά χωριουδάκια κάθε τόσο.

DSCN2792

 DSCN2725

 DSCN2726

 DSCN2733

 DSCN2740

 DSCN2743

 DSCN2747

 DSCN2751

 DSCN2753

 DSCN2777

 DSCN2784

 DSCN2789

Συχνά συναντούσαμε στον δρόμο κάρα με άλογα που μετέφεραν ξύλα ή άλλου είδους εμπορεύματα και οι περισσότεροι χαιρετούσαν σαν να ήταν και αυτοί μηχανόβιοι…

DSCN2800

Τα χιλιόμετρα έβγαιναν σχετικά άνετα αν εξαιρέσει κανείς τις θερμοκρασίες που άγγιζε το θερμόμετρο καθώς μεσημέριαζε.

DSCN2818

 DSCN2806

 DSCN2814

Λίγο πριν τα σύνορα σταματήσαμε σε βενζινάδικο για ξεμούδιασμα – καφέ και μπαίνει για βενζίνη ένα AUDI καλογυαλισμένο με φιμε τζάμια και τεράστιες ζάντες. Ανοίγει η πόρτα και βγαίνει τσιγγάνος με μαγιό ,σαγιονάρα, χωρίς μπλούζα και κοιλιά που βοηθούσε την στήριξη εφημερίδας λίγο πριν την μεσημεριανή siesta. Ανοίγουν οι πόρτες τον συνεπιβατών και ξεπροβάλει η υπόλοιπη οικογένεια ….. η κυρά του… και τα 2 παιδιά. ΟΛΟΙ στην ίδια εμφάνιση και το αυτοκίνητο μέσα ένα χάος. Παντού σακουλάκια από φαγητά, αντικείμενα πεταμένα, σκόνη και στην παραμικρή εσοχή. Ο όρος αντίθεση στο μεγαλείο της!! Απ έξω γυαλισμένο σε σημείο να βλέπεις τον εαυτό σου στην λαμαρίνα και μέσα ένα χάος. Τα μικρά γκρίνιαζαν και ψευτόκλαιγανε και η μαμά άναβε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο κυνηγώντας τα μην της φύγουν. Κάναμε τις γνωριμίες μας χωρίς κοινή γλώσσα επικοινωνίας εννοείται και εκείνη την ώρα βγήκε από το κατάστημα ο Μπάμπας. Χωρίς δεύτερη λέξη μάζεψε τα πιτσιρίκια η μάνα, τα έχωσε μέσα κλείσανε τις πόρτες και τα παράθυρα και εξαφανίστηκαν. Και το ερώτημα είναι… που βρήκε τα λεφτά για να αγοράσει τέτοιο αυτοκίνητο ???? Ας μην ψάξουμε για απαντήσεις καλύτερα 🙂

DSCN2822

Περάσαμε τα σύνορα διασχίζοντας τον Δούναβη από γέφυρα και μπήκαμε στην Σερβία… τόσο απλά… τόσο εύκολα… δείχνοντας μόνο τις ταυτότητες μας… λες και αλλάξαμε γειτονιά.

DSCN2828

 DSCN2827

Το τοπίο άλλαξε αμέσως… πράσινο παντού και στο πλάι μας ο Δούναβης… σε κάποια κομμάτια έμοιαζε με άλλη χώρα… κάτι σαν Fjord της Νορβηγίας αλλά με θερμοκρασίες Βαλκανίων. Όλη η διαδρομή ήταν με στροφές αλλά η άσφαλτος δεν άφηνε περιθώρια για πολλά παιχνίδια οπότε τι καλύτερο από το να ρουφάμε εικόνες και μυρωδιές της μάνας φύσης. Με τέτοια τοπία το μόνο που θέλαμε ήταν συχνές στάσεις για να μπορούμε να χαζεύουμε και την παραμικρή λεπτομέρεια. Δεν με ένοιαζε πλέον πόση ώρα θα ήμασταν στο δρόμο, ούτε τι ώρα θα φτάναμε… αυτό δεν είναι άλλωστε η μαγεία του να ταξιδεύεις με δικό σου όχημα? Πόσο μάλλον με μηχανή…

DSCN2946

 DSCN2830

IMG_4427

 DSCN2835

 DSCN2838

 DSCN2856

 DSCN2861

 DSCN2871

 DSCN2875

 DSCN2883

 DSCN2892

 DSCN2896

 DSCN2906

 DSCN2917

 DSCN2925

 DSCN2938

DSCN2968

Λίγο μετά το Požarevac βγήκαμε στην Εθνική (Ε75) για τα τελευταία 80 χιλιόμετρα της ημέρας. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει και η διαδρομή ήταν ότι καλύτερο μπορούσα να ζητήσω για τελείωμα. Άνετος δρόμος… με ταχύτητες γύρω στα 120, στο βάθος να ξεπροβάλουν σιγά-σιγά τα πρώτα κτίρια του Βελιγραδίου, ο Δούναβης να μας κρατάει παρέα απο τα δεξιά και ένα μοναδικό ηλιοβασίλεμα να παίζει με τους πιο όμορφους χρωματισμούς που θα μπορούσε να έχει ακριβώς μπροστά μας… κανένα άγχος, καμία σκέψη, όλες οι αισθήσεις παραδομένες στο μεγαλείο της φύσης…

DSCN2980

 DSCN2967

Μόλις μπήκαμε στην πόλη όλα έμοιαζαν τόσο φιλόξενα, όσοι έβλεπαν την Ελληνική πινακίδα της μηχανής μας σταματάγανε και χαιρετούσαν, προσπερνούσαν και κόρναραν συνθηματικά, ένιωθα λες και ήμουν στο χωριό μου και συναντούσα γνωστούς στον δρόμο.

Είχα κρατήσει λίγο μπαταρία στο GPS και καταφέραμε να βρούμε εύκολα το ξενοδοχείο Tulip Inn που είχαμε κάνει κράτηση την προηγούμενη ημέρα. Βρίσκεται στο Νέο Βελιγράδι (Novi Beograd) στην αριστερή όχθη του ποταμού Sava. Γρήγορο ξεφόρτωμα της μηχανής και μετά με τα πόδια προς την οδό Κej Οslobodjenja που βρίσκεται στην όχθη του Δούναβη και υπάρχουν πολλά εστιατόρια, καφετέριες και μπαρ με ζωντανή μουσική. Συνήθως ένας ή δύο το πολύ μουσικοί χωρίς πολλά-πολλά, μία κιθάρα και γύρω τραπέζια… όλοι μία παρέα.

Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή η χώρα τις λίγες ώρες που μας φιλοξενούσε μου άρεσε πολύ. Με έκανε να νιώθω πολύ οικεία, οι άνθρωποι έβγαζαν μία πολύ όμορφη εικόνα και έδειχναν πολύ φιλόξενοι. Οι περισσότεροι ήταν με το χαμόγελο και πρόθυμοι να βοηθήσουν σε ότι ρωτούσαμε άσχετα αν δεν μιλούσαν την γλώσσα μας αλλά ούτε και Αγγλικά. Το ένιωθες ότι ήθελαν να σε εξυπηρετήσουν…

Επόμενη Σελίδα

ΣΩΣΤΟ ΦΟΡΤΩΜΑ (Μην τα ψάχνουμε στο δρόμο)

Η μηχανή είναι ίσως το καλύτερο μεταφορικό μέσο για τις μεγαλουπόλεις, μπορείς να πάς παντού υπολογίζοντας  πάντα το σωστό χρόνο άφιξης στον προορισμό σου. Δεν είναι όμως μόνο αυτός ο ρόλος της, μπορείς ταξιδέψεις άνετα (όσο περίεργο κι αν ακούγετε σε κάποιον που δεν έχει σχέση με μηχανές) και να καλύψεις πολλά – πολλά χιλιόμετρα πάνω στην σέλα της. Δεν έχει την άνεση του αυτοκινήτου αλλά από την άλλη, έχεις άμεση επαφή με την φύση…που αν δεν το νιώσεις δεν μπορείς να το περιγράψεις.Ταξίδι όμως σημαίνει και αποσκευές που στην περίπτωση της μηχανής δεν τις πετάς απλά στο port pagaz…όπως στο αυτοκίνητο. Θέλει μία μικρή διαδικασία ώστε να μην μαζεύεις τα αγαπημένα σου ρούχα από την Εθνική.

Ξεκινάμε λοιπόν:

road

Αρχικά θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι όσο μεγαλύτερο φορτίο έχουμε στην μηχανή τόσο αλλάζει και η συμπεριφορά της στις αναρτήσεις, το φρενάρισμα, τον τρόπο που στρίβουμε και φυσικά την επιτάχυνση. Οπότε όταν είναι να ταξιδέψουμε με την μηχανή παίρνουμε μαζί μας όσο το δυνατό λιγότερα πράγματα.Αν αυτό δεν είναι εφικτό.. (πχ. συνεπιβάτης είναι η κοπέλα μας :-))προσπαθούμε να έχουμε τα πιο βαριά κοντά στο κέντρο (και χαμηλά) της μηχανής. Αν έχουμε πλαϊνές βαλίτσες φροντίζουμε  να έχουν και οι δύο το ίδιο βάρος και να μην είναι η μία πιο βαριά από την άλλη. Προτιμότερο θα ήταν να έχουμε προμηθευτεί τις σκληρές βαλίτσες (ναι.. ναι ξέρω είναι πολύ πιο ακριβές από τις υφασμάτινες) μιας και οι μαλακές δεν είναι 100% αδιάβροχες (αν και οι περισσότεροι κατασκευαστές δίνουν μαζί extra κουκούλες για την βροχή) θέλουν περισσότερο χρόνο να φορτωθούν στην μηχανή (που όταν μιλάμε για ταξίδι με διανυκτερεύσεις σε πάνω από ένα ξενοδοχείο θα μας κουράσει το λύσε – δέσε) και είναι πιο εύκολες στο κλέψιμο στην περίπτωση που χρειαστεί να παρκάρουμε σε μέρος όπου δεν έχουμε οπτική επαφή.

BMW-R1200GS-Xplorer-cases 373bike_VStrom-DL1000GT-Static

Αν μιλάμε για μηχανή τύπου on – off οι δυνατότητες φορτώματος είναι πολύ μεγαλύτερες από άλλου είδους, βέβαια αν υπάρχει θέληση, όλες μπορούν να ταξιδέψουν και να φορτωθούν αρκεί να έχουμε στο μυαλό μας και τον παράγοντα ασφάλεια.

motorcycle-camping

Στο tank bag είναι προτιμότερο να έχουμε αντικείμενα που ίσως χρειαστούμε κατά την διάρκεια του ταξιδιού όπως νερό,πορτοφόλι,χάρτες, εισιτήρια καραβιών  κ.α ώστε να αποφύγουμε να ανοίγουμε τις άλλες βαλίτσες στην μέση του δρόμου. Αν ταξιδεύουμε μόνοι μας μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και τον χώρο που αναλογεί στον συνεπιβάτη αποφεύγοντας ίσως έτσι να πάρουμε μαζί πλαϊνές βαλίτσες(θα περνάμε πιο εύκολα ανάμεσα στα αυτοκίνητα).

Επίσης είναι πολύ σημαντικό να μην ξεχάσουμε να πάρουμε μαζί κάποια εργαλεία, ένα σπρέι για την λίπανση της αλυσίδας και φαρμακείο. Προσπαθούμε να φορτώσουμε τα περισσότερα την προηγούμενη του ταξιδιού και ειδικά ότι έχει δέσιμο – σφίξιμο με ιμάντες (αφού κάνουμε έναν έλεγχο στην μηχανή μας φρένα, λάστιχα,φώτα, διάφορα υγρά κτλ κτλ)  και αφήνουμε για τελευταία στιγμή αυτές που μπαίνουν εύκολα.Καλό θα ήταν να κάνουμε μία βόλτα με την μηχανή φορτωμένη ώστε να συνηθίσουμε λίγο την συμπεριφορά της (που καμία σχέση δεν έχει με το πώς είναι κάθε μέρα)και φυσικά να γεμίσουμε ρεζερβουάρ με βενζίνη.

Αφού λοιπόν είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε…. έχουμε στο μυαλό μας ότι κινούμαστε με ρυθμούς βόλτας (και όχι σαν παλαβοί) και καλό θα ήταν να κάνουμε στάσεις να ελέγξουμε τις αποσκευές ότι είναι όλα δεμένα και σφιγμένα σωστά.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ !!!

SONY DSC

YAMAHA FZ8

Η Yamaha ανακοίνωσε επίσημα την άφιξη του νέου FZ8.

Βασισμένο στο FZ1 το FZ8 αναμένεται να βγει στην παραγωγή το καλοκαίρι του 2010 και φήμες λένε ότι θα αντικαταστήσει το FZ6.

Στις φωτογραφίες που έχουν διαρρεύσει  διακρίνονται 2 εκδόσεις (όπως και στο FZ6) η γυμνή και άλλη μία με fairing, με την 2η να θυμίζει πολύ το R1.

Περισσότερα νέα θα έχουμε τον Μάρτιο όπως αναγράφει και η Yamaha στο επίσημο site.

http://www.yamaha-motor.gr/fz8/

ΣΕΛΕΣ (χωρίς άνεση δεν πάς πουθενά!!)

Είμαι σίγουρος ότι στους περισσότερους έχει τύχει κάποια στιγμή να μην μπορούν να βολευτούν πάνω στην σέλα της καλής τους. Βρε τί να κάνεις μπροστά… τι να κάνεις πίσω… τί αριστερά .. τί δεξιά… απο την μία τραβάει… απο την άλλη σε πιέζει (μην ρωτήσετε που???) . Φρενάρεις και κoλλάς στο ντεπόζιτο, πέφτεις σε λακκούβα και σκέφτεσαι ότι δεν θα προλάβεις να κάνεις παιδιά(θα χαθεί το είδος) κ ο συνεπιβάτης διαμαρτύρεται κι αυτός με την σειρά του για το οτι είναι σκληρή, γλιστράει, είναι στενή… κι εκεί που είχατε ξεκινήσει για μία ήρεμη βόλτα να απολαύσετε το ταξίδι με την μηχανή κοντεύει να καταλήξει σε μαρτύριο.

Στην περίπτωση που ο συνεπιβάτης είναι το έτερο ήμισυ (το γκομενάκι, η καλή σου, η γυναίκα της ζωής σου… το chick ντε!!!!) εκεί να δεις τι γίνεται. «Στο είχα πει βρε αγάπη μου  να μην πάμε με την μηχανή, να πάρουμε το αυτοκίνητο, είδες τώρα.. ούτε 100Klm δεν έχουμε κάνει και έχω πιαστεί» Κι εκεί είναι που αρχίζει να θυμάται και    τα υπόλοιπα: «Το κράνος είναι βαρύ… παθαίνω ασφυξία … η βαλίτσα πίσω με ενοχλεί… τι μου φόρεσες αυτό το μπουφάν.. σαν τον Βασίλη Τρομάρα είμαι»… και όλη  αυτή η παράνοια μπορεί να συνεχιστεί καμία εβδομάδα.

 

Η λύση υπάρχει και ευτυχώς ΔΕΝ κοστίζει μία περιουσία. Μπορείς να απευθυνθείς σε καταστήματα ανακατασκευής – επιδιόρθωσης σελών. Στα πιο πολλά απο αυτά εκτός απο έτοιμα καλούπια που διαθέτουν για τα περισσότερα μοντέλα της αγοράς, μπορείς να μετατρέψεις την σέλα σου σε ανατομική κατόπιν παραγγελίας.

Προσωπικά την έχω χαμηλώσει  μερικούς πόντους ώστε να νιώθω οτι είμαι «μέσα» στην μηχανή και όχι πάνω σε αυτήν. Επίσης έχω προσθέσει κομμάτι GEL για μεγαλύτερη άνεση.

Ενδεικτικά αναφέρω τα παρακάτω καταστήματα:

www.tonimpatzio.com για Θεσσαλονίκη

www.moto-k.gr για Αθήνα

CRASH HELMET REMOVAL

Καλό είναι να ξέρουμε πως ακριβώς αφαιρούμε κράνος από μοτοσικλετιστή σε περίπτωση σοβαρού ατυχήματος. Εύχομαι βέβαια να είναι αχρείαστο σε όλους μας…

KTM ADVENTURE

Η Αυστριακή εταιρεία που ακούει στο όνομα KTM ανακοίνωσε νέες εκδόσεις για το Adventure 990. Πιο  συγκεκριμένα, το Adventure 990 T(touring) το οποίο περιλαμβάνει ABS, Hazard, παροχή ρεύματος 12v , θερμαινόμενα grip, πιο ψηλή ζελατίνα για καλύτερη κάλυψη απο τον αέρα, tank bag, πλαϊνές βαλίτσες, βάση πίσω για μπαγκαζίερα και κάγκελα προστασίας.

Επίσης εκτός απο την βασική έκδοση και την Τ(touring) υπάρχει και το adventure R για πιο off road αποδράσεις με 115hp στις 8750rpm, χωρητικότητα ρεζερβουάρ 19,5lt και 207 κιλά περίπου.

Τιμές

Βασική έκδοση: 14.490 €

Adventure T(Touring): 14.990 €

Adventure R: 15.490 €

Με την αγορά μίας KTM Adventure 990 απο  το επίσημο δίκτυο διανομέων η εταιρεία παρέχει 2 χρόνια εγγύηση και δωρεάν πακέτο πανευρωπαϊκής οδικής Βοήθειας απο την KTM Europe Assistance.