Ημέρα 4η Ρουμανία – Σερβία

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη’>Προβολή μεγαλύτερου χάρτη’>

Σήμερα θα αφήναμε πίσω την Ρουμανία και θα μπαίναμε Σερβία με τελικό προορισμό το Βελιγράδι. Συνολικά είχαμε περίπου 360 χιλιόμετρα να διανύσουμε, όχι ότι είχε καμία σημασία πλέον με τους ρυθμούς που οδηγούσα. Οι μέσες ταχύτητες ταξιδιού ήταν πλέον γύρω στα 60-70χλμ λόγω της ποιότητας των δρόμων. Ήταν όμως σαφώς καλύτεροι από αυτούς της Βουλγαρίας και μπορούσα να χαζεύω γύρω μου πιο άνετα.

Πακετάρισμα και γρήγορος έλεγχος στην μηχανή ότι όλα είναι οκ και μετά μία γρήγορη βόλτα στην πόλη για να δούμε με το φώς της ημέρας ότι δεν μπορέσαμε το προηγούμενο βράδυ. Είχε αρκετούς τσιγγάνους αλλά παρόλα αυτά ήταν πολύ προσεγμένη και καθαρή.

 

DSCN2667

DSCN2675

DSCN2709

  DSCN2686

 DSCN2689

 DSCN2691

 DSCN2692

 DSCN2698

 DSCN2703 

Ανεφοδιασμός με βενζίνη και πάμε…. (πόσο χαιρόμουνα κάθε φορά που βάζαμε βενζίνη με την τιμή που έβλεπα στην χρέωση της κάρτας ….δεν περιγράφεται)

 

DSCN2715

Κατεύθυνση προς Drobetta Turnu Severin περνώντας από πολλά μικρά χωριουδάκια κάθε τόσο.

DSCN2792

 DSCN2725

 DSCN2726

 DSCN2733

 DSCN2740

 DSCN2743

 DSCN2747

 DSCN2751

 DSCN2753

 DSCN2777

 DSCN2784

 DSCN2789

Συχνά συναντούσαμε στον δρόμο κάρα με άλογα που μετέφεραν ξύλα ή άλλου είδους εμπορεύματα και οι περισσότεροι χαιρετούσαν σαν να ήταν και αυτοί μηχανόβιοι…

DSCN2800

Τα χιλιόμετρα έβγαιναν σχετικά άνετα αν εξαιρέσει κανείς τις θερμοκρασίες που άγγιζε το θερμόμετρο καθώς μεσημέριαζε.

DSCN2818

 DSCN2806

 DSCN2814

Λίγο πριν τα σύνορα σταματήσαμε σε βενζινάδικο για ξεμούδιασμα – καφέ και μπαίνει για βενζίνη ένα AUDI καλογυαλισμένο με φιμε τζάμια και τεράστιες ζάντες. Ανοίγει η πόρτα και βγαίνει τσιγγάνος με μαγιό ,σαγιονάρα, χωρίς μπλούζα και κοιλιά που βοηθούσε την στήριξη εφημερίδας λίγο πριν την μεσημεριανή siesta. Ανοίγουν οι πόρτες τον συνεπιβατών και ξεπροβάλει η υπόλοιπη οικογένεια ….. η κυρά του… και τα 2 παιδιά. ΟΛΟΙ στην ίδια εμφάνιση και το αυτοκίνητο μέσα ένα χάος. Παντού σακουλάκια από φαγητά, αντικείμενα πεταμένα, σκόνη και στην παραμικρή εσοχή. Ο όρος αντίθεση στο μεγαλείο της!! Απ έξω γυαλισμένο σε σημείο να βλέπεις τον εαυτό σου στην λαμαρίνα και μέσα ένα χάος. Τα μικρά γκρίνιαζαν και ψευτόκλαιγανε και η μαμά άναβε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο κυνηγώντας τα μην της φύγουν. Κάναμε τις γνωριμίες μας χωρίς κοινή γλώσσα επικοινωνίας εννοείται και εκείνη την ώρα βγήκε από το κατάστημα ο Μπάμπας. Χωρίς δεύτερη λέξη μάζεψε τα πιτσιρίκια η μάνα, τα έχωσε μέσα κλείσανε τις πόρτες και τα παράθυρα και εξαφανίστηκαν. Και το ερώτημα είναι… που βρήκε τα λεφτά για να αγοράσει τέτοιο αυτοκίνητο ???? Ας μην ψάξουμε για απαντήσεις καλύτερα 🙂

DSCN2822

Περάσαμε τα σύνορα διασχίζοντας τον Δούναβη από γέφυρα και μπήκαμε στην Σερβία… τόσο απλά… τόσο εύκολα… δείχνοντας μόνο τις ταυτότητες μας… λες και αλλάξαμε γειτονιά.

DSCN2828

 DSCN2827

Το τοπίο άλλαξε αμέσως… πράσινο παντού και στο πλάι μας ο Δούναβης… σε κάποια κομμάτια έμοιαζε με άλλη χώρα… κάτι σαν Fjord της Νορβηγίας αλλά με θερμοκρασίες Βαλκανίων. Όλη η διαδρομή ήταν με στροφές αλλά η άσφαλτος δεν άφηνε περιθώρια για πολλά παιχνίδια οπότε τι καλύτερο από το να ρουφάμε εικόνες και μυρωδιές της μάνας φύσης. Με τέτοια τοπία το μόνο που θέλαμε ήταν συχνές στάσεις για να μπορούμε να χαζεύουμε και την παραμικρή λεπτομέρεια. Δεν με ένοιαζε πλέον πόση ώρα θα ήμασταν στο δρόμο, ούτε τι ώρα θα φτάναμε… αυτό δεν είναι άλλωστε η μαγεία του να ταξιδεύεις με δικό σου όχημα? Πόσο μάλλον με μηχανή…

DSCN2946

 DSCN2830

IMG_4427

 DSCN2835

 DSCN2838

 DSCN2856

 DSCN2861

 DSCN2871

 DSCN2875

 DSCN2883

 DSCN2892

 DSCN2896

 DSCN2906

 DSCN2917

 DSCN2925

 DSCN2938

DSCN2968

Λίγο μετά το Požarevac βγήκαμε στην Εθνική (Ε75) για τα τελευταία 80 χιλιόμετρα της ημέρας. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει και η διαδρομή ήταν ότι καλύτερο μπορούσα να ζητήσω για τελείωμα. Άνετος δρόμος… με ταχύτητες γύρω στα 120, στο βάθος να ξεπροβάλουν σιγά-σιγά τα πρώτα κτίρια του Βελιγραδίου, ο Δούναβης να μας κρατάει παρέα απο τα δεξιά και ένα μοναδικό ηλιοβασίλεμα να παίζει με τους πιο όμορφους χρωματισμούς που θα μπορούσε να έχει ακριβώς μπροστά μας… κανένα άγχος, καμία σκέψη, όλες οι αισθήσεις παραδομένες στο μεγαλείο της φύσης…

DSCN2980

 DSCN2967

Μόλις μπήκαμε στην πόλη όλα έμοιαζαν τόσο φιλόξενα, όσοι έβλεπαν την Ελληνική πινακίδα της μηχανής μας σταματάγανε και χαιρετούσαν, προσπερνούσαν και κόρναραν συνθηματικά, ένιωθα λες και ήμουν στο χωριό μου και συναντούσα γνωστούς στον δρόμο.

Είχα κρατήσει λίγο μπαταρία στο GPS και καταφέραμε να βρούμε εύκολα το ξενοδοχείο Tulip Inn που είχαμε κάνει κράτηση την προηγούμενη ημέρα. Βρίσκεται στο Νέο Βελιγράδι (Novi Beograd) στην αριστερή όχθη του ποταμού Sava. Γρήγορο ξεφόρτωμα της μηχανής και μετά με τα πόδια προς την οδό Κej Οslobodjenja που βρίσκεται στην όχθη του Δούναβη και υπάρχουν πολλά εστιατόρια, καφετέριες και μπαρ με ζωντανή μουσική. Συνήθως ένας ή δύο το πολύ μουσικοί χωρίς πολλά-πολλά, μία κιθάρα και γύρω τραπέζια… όλοι μία παρέα.

Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή η χώρα τις λίγες ώρες που μας φιλοξενούσε μου άρεσε πολύ. Με έκανε να νιώθω πολύ οικεία, οι άνθρωποι έβγαζαν μία πολύ όμορφη εικόνα και έδειχναν πολύ φιλόξενοι. Οι περισσότεροι ήταν με το χαμόγελο και πρόθυμοι να βοηθήσουν σε ότι ρωτούσαμε άσχετα αν δεν μιλούσαν την γλώσσα μας αλλά ούτε και Αγγλικά. Το ένιωθες ότι ήθελαν να σε εξυπηρετήσουν…

Επόμενη Σελίδα

Advertisements

Ημέρα 3η Βουλγαρία – Ρουμανία

добро утро !!!!  Ή αλλιώς …. Καλημέρα!!!!!


Είναι όμορφο να ξυπνάς και να ξέρεις ότι βρίσκεσαι σε μία ξένη χώρα, και από κάτω είναι η μηχανή σου, αυτή που ‘’λιώνεις’’ κάθε μέρα στην κίνηση της Αθήνας έτοιμη να σε ταξιδέψει στα πιο όμορφα μέρη. Γι αυτό άλλωστε δεν είναι φτιαγμένη? Πόσες φορές δεν έχεις βλαστημήσει την ώρα και την στιγμή που έμπλεξες με το τετρακύλινδρο στο κέντρο της πόλης με τα βεντιλατέρ να δουλεύουν υπερωρίες για να ψύξουν τον κινητήρα και τα πόδια σου να έχουν πάρει φωτιά από την θερμοκρασία που βγαίνει προς τα πάνω? Πόσο διαφορετικά δουλεύει όταν είσαι σε ανοιχτούς δρόμους??? Σχεδόν βελούδινα…. σαν μαγικό χαλί που έκλεψες από κάποιο παραμύθι. Κι εσύ σύγχρονος πρίγκιπας στον ρόλο του ταξιδευτή.

Πρωινό χωρίς άγχος στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, και μετά πρόχειρο πακετάρισμα για να είναι οι βαλίτσες έτοιμες όταν θα επιστρέφαμε από την βόλτα στο κέντρο της πόλης.

IMG_4268

Δρόμοι χωρίς κίνηση, μεγάλα και άνετα πεζοδρόμια αλλά το κυριότερο καθαρά. Αυτό ήταν που μου έκανε περισσότερο εντύπωση στην Σόφια. Ίσως γιατί είχα μία άλλη (λανθασμένη) εικόνα στο μυαλό μου για τις πόλεις αυτές. Περίμενα κάτι άλλο… κάτι μη αναπτυγμένο, ανθρώπους χαμηλότερου επιπέδου από την χώρα που γεννήθηκα και ζω και αυτό γιατί έτσι μου τα πλάσαραν. Αλλά αν δεν δεις με τα δικά σου μάτια καλύτερα να μην κρίνεις. Μέσα σε λίγα λεπτά η εικόνα που είχα μέχρι εκείνη την στιγμή είχε αλλάξει και πλέον ο μη αναπτυγμένος και ο χαμηλότερου κοινωνικά επιπέδου ήμουν ΕΓΩ…. που πετάω το τσιγάρο μου όπου βρω όταν περπατάω στους δρόμους της δικής μου πόλης, που δεν με νοιάζει αν οι τοίχοι των κτιρίων είναι βρώμικοι, που δεν θα πω ποτέ τίποτα στον ταξιτζή που σταμάτησε να κατουρήσει σε ένα από τα ελάχιστα παρκάκια που έχουν απομείνει στο κέντρο της πρωτεύουσας. Οι άνθρωποι εδώ ήταν αλλιώς, έλεγαν καλημέρα ο ένας στον άλλο και χαμογελούσαν, ακόμα και σε εμάς που ήμασταν ξένοι. Σκεφτείτε πώς αντιμετωπίζουμε εμείς τους Βούλγαρους στην δική μας χώρα…. ντράπηκα.

DSCN2428

IMG_4350

 DSCN2435

 DSCN2437

 DSCN2440

 DSCN2447

 DSCN2457

 DSCN2459

 DSCN2460

 DSCN2462

 DSCN2463

 DSCN2466

 DSCN2476

 DSCN2478

 DSCN2481

 DSCN2483

 IMG_4282

 IMG_4292

 IMG_4295

 IMG_4336

 IMG_4342

 IMG_4343

Αφιερώσαμε όσο χρόνο είχαμε στην διάθεση μας κάνοντας βόλτες στο κέντρο της πόλης και χαζεύοντας τα ΠΑΝΤΑ. Προσπαθήσαμε να δούμε όσα περισσότερα μπορούσαμε μέσα σε περίπου 2 ώρες. Έπρεπε να ξεκινήσουμε προς τον βορρά γιατί δεν ήξερα τι θα συναντούσαμε. Είχα φοβηθεί λίγο με την ποιότητα των δρόμων. Εκεί που ‘’χορεύαμε’’ πλαγιάζοντας από στροφή σε στροφή αμέριμνα και χαζεύοντας την φύση γύρω μας ξαφνικά η παχιά και μαύρη άσφαλτος τελείωνε και αρχίζανε οι λακκούβες και τα χαλίκια σκόρπια σε κάθε πλευρά του δρόμου. Θέλαμε σχεδόν τον διπλάσιο χρόνο για να καλύψουμε μία απόσταση Χ χιλιομέτρων και αυτό το κατάλαβα με την είσοδο στην Βουλγαρία. Οπότε το καλύτερο ήταν να κρατάμε χαμηλές ταχύτητες ώστε να υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος αντίδρασης σε τυχόν απρόοπτο.

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, check out, φόρτωμα και δέσιμο των αποσκευών, φουλάρισμα με φτηνή βενζίνη, τσιγάρο……. και έτοιμοι να αφήσουμε πίσω μας την βουή της πόλης. ΧΑΙΝΤΕ!!!!

Η ταλαιπωρία άρχισε νωρίς. Χρειαστήκαμε περίπου μιάμιση ώρα για να καταφέρουμε να βγούμε από το κέντρο. Παντού γινόντουσαν έργα και είχαν αφαιρέσει τις πινακίδες των δρόμων με τις κατευθύνσεις, το gps δεν δούλευε οπότε αφήσαμε πάλι το ένστικτο να μας οδηγήσει. Εκτός από το GPS ούτε ο προσανατολισμός μου λειτουργεί και πολύ καλά. Ε …μας πήρε λίγο παραπάνω απ ότι θα έπρεπε αλλά ποιος βιάζεται???

Το αρχικό πλάνο ήταν να περάσουμε από το Oryahovo με το ferry απέναντι στο Bechet διασχίζοντας τον Δούναβη αλλά από το προηγούμενο βράδυ η διαδρομή είχε αλλάξει. Θα κατευθυνόμασταν προς Berkovitsa από εκεί προς Montana και θα καταλήγαμε στο Vidin για να περάσουμε στην Ρουμανία οδικώς από την καινούρια Γέφυρα της νέας Ευρώπης .

Η όποια καθυστέρηση – ταλαιπωρία μέχρι να βγούμε από το κέντρο της πόλης άξιζε με το παραπάνω καθώς η διαδρομή ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα. Επαρχιακός δρόμος με διαδοχικές στροφές, παντού γύρω μας τεράστια δέντρα να μας αγκαλιάζουν και να ρίχνουν την θερμοκρασία μερικούς βαθμούς κάνοντας το ταξίδι έτσι όπως πρέπει να είναι…. Απόλαυση.

DSCN2497

 DSCN2493

 DSCN2495

  DSCN2499  DSCN2509

Το μόνο που χαλούσε την μαγεία, ήταν οι προσπεράσεις των Βούλγαρων οδηγών (τα είπαμε νωρίτερα) και ότι σε μερικά σημεία γινόντουσαν έργα με αποτέλεσμα εκεί που οδηγούσα άλλοτε επιθετικά πλαγιάζοντας όσο επέτρεπε το οδόστρωμα και άλλοτε ήρεμα και χαλαρά εμφανιζότανε μπροστά μας κάποιο όχημα οδοποιίας και έπρεπε είτε να προσπεράσουμε γρήγορα είτε να σταματήσουμε εντελώς ώστε να περάσουν πρώτα τα διερχόμενα οχήματα καθώς ήταν μία λωρίδα ανά κατεύθυνση.

DSCN2516

DSCN2510

Λίγο μετά την Berkovitsa σε στάση για βενζίνη, θυμήθηκα το GPS! Τι ωραία που θα ήταν να το είχαμε! Πόσο πιο ήρεμος θα ήμουν. Αν και έτσι δεν με χάλαγε, είχα το άγχος αν πηγαίνουμε σωστά αλλά από την άλλη ήμουν έτοιμος για όλα, όπως και σε κάθε ταξίδι. Ότι κι αν γινότανε θα το αντιμετωπίζαμε. Στην χειρότερη θα βγαίναμε εκτός προγράμματος…. Ε και? Ποιος το !@$#@$?

DSCN2521

Απέναντι από το βενζινάδικο υπήρχε ένα πολυκατάστημα με ηλεκτρονικά είδη όπου και το επισκεφτήκαμε με σκοπό να βρούμε φορτιστή για το GPS. Ήταν εκεί, κρεμασμένος σε ένα από τα ράφια τους ,μαζί με άλλους αντάπτορες παρέα περιμένοντας να τον αρπάξουμε και να του δώσουμε ζωή και αυτός με την σειρά του στο GPS. Σημειώστε ότι είναι ο δεύτερος που αγοράσαμε. Τον ελευθερώνουμε από την ‘’κρεμάλα’’ κάνουμε τα χαρτιά της υιοθεσίας στο ταμείο και σαν παιδάκι που του έφερε δώρο η νονά του για το Πάσχα τον λυτρώνω από την πλαστική συσκευασία. Επιλέγω το κατάλληλο βύσμα, συνδέω στο GPS, κουμπώνω στην παροχή και ένα γαλάζιο LED ανάβει! Έκανα λες και είχα κερδίσει λαχείο!! Κράνος, γύρισμα κεντρικού διακόπτη πρώτη στο σασμάν και γκάζιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!

Τα ωραία πράγματα κρατάνε λίγο όμως…. έτσι δεν λένε? Λίγα μέτρα πιο κάτω το γαλάζιο LED λαμπάκι έσβησε, το κόκκινο του GPS άναψε δηλώνοντας ότι δεν φορτίζει και ο μικρός που είδε το καινούριο του παιχνίδι να χαλάει ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα από την απογοήτευση και τον εκνευρισμό !!! Στάση στην άκρη, ψαχούλεμα τον φορτιστή στα γρήγορα να δω αν είναι κάτι που φαίνεται με γυμνό μάτι αλλά η διάγνωση του γιατρού ήταν….. ΄΄ Ο ασθενής απεβίωσε’’ . Και δεν φτάνει αυτό… όπως πήγα να αποσυνδέσω το βύσμα από το GPS με μία άγαρμπη κίνηση του χεριού που φορούσα ακόμα τα γάντια έσπασα και την άκρη του. Τα πέταξα όλα επάνω σε κάτι ξερά χόρτα ακριβώς δίπλα μου και το είχα πάρει απόφαση πλέον ότι GPS δεν θα ξαναέβλεπα σε λειτουργία μέχρι να γυρίσουμε Ελλάδα. Παρόλα αυτά, μάζεψα τα πεταμένα κομμάτια, και γυρίσαμε στο κατάστημα να κλαφτούμε για το ελαττωματικό εμπόρευμα που μας πουλήσανε… ξύπνησε η πονηριά του Έλληνα μέσα μου. Πλησιάσαμε τον υπάλληλο και με βλέμμα απογοήτευσης εξηγήσαμε ευγενικά ότι ήταν ελαττωματικό (είχα συνδέσει ξανά τα κομμάτια και δεν φαινότανε η οργή του μικρού παιδιού που ξύπνησε λίγα λεπτά πριν) και ότι θα θέλαμε αντικατάσταση του προϊόντος . Ύστερα από συμβούλιο των υπαλλήλων στα Βουλγάρικα (δεν καταλαβαίναμε απολύτως τίποτα) μας έφεραν έναν καινούριο!!!! Ο στόχος είχε επιτευχθεί!!! (Σημειώσατε …. Ο τρίτος φορτιστής).Σύνδεση με χειρουργικές κινήσεις ξανά στο GPS και το γαλάζιο LED λαμπάκι έλαμψε!!!! Γρήγορα στον δρόμο να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο!!!!!!!

Αφήσαμε πίσω μας την φιδίσια διαδρομή και οι ρόδες της μηχανής κυλούσαν πλέον ήρεμα ανάμεσα σε πεδιάδες και χωράφια που το χρυσοκίτιρνο χρώμα τους λαμπίριζε στο φώς του ήλιου.

DSCN2577

DSCN2520

DSCN2527

DSCN2531

DSCN2535

DSCN2536

DSCN2538

Πότε – πότε κάποια ηλιαχτίδα χτυπούσε στα όργανα της μηχανής κάνοντας αντανάκλαση στην ζελατίνα του κράνους . Έπαιζε μαζί μας ο ήλιος … κι εμείς με την σκιά που συνταξίδευε ακριβώς δίπλα στις ρόδες της μηχανής. Επιταχύναμε και άνοιγε και αυτή το γκάζι, πλαγιάζαμε σε στροφή και για μερικά δευτερόλεπτα έπαιζε κρυφτό πηγαίνοντας πότε αριστερά και πότε δεξιά… και στην ευθεία… ξανά δίπλα μας, σιωπηλός συνοδοιπόρος.

DSCN2580

Η ποιότητα του δρόμου δεν είχε αλλάξει καθόλου, θύμιζε αρκετά Ελλάδα με μερικές λακκούβες εδώ κι εκεί να χαλάνε την ηρεμία και να με κρατάνε σε εγρήγορση. Οι ταχύτητες μικρές και στα αυτιά μου ακουγόταν σαν μελωδία το μπάσο γουργούρισμα του τετρακύλινδρου κινητήρα και το απαλό σφύριγμα του αέρα στο κράνος. Αυτή είναι η μαγεία να ταξιδεύεις με μοτοσυκλέτα… γίνεσαι ένα με τη φύση γύρω σου.

DSCN2541

 

DSCN2540

DSCN2561

DSCN2565

Διανύαμε τα τελευταία 3 περίπου χιλιόμετρα σε Βουλγαρικό έδαφος και από την μία ένιωθα μία ανακούφιση και ελπίδα για καλύτερη ποιότητα δρόμων στην Ρουμανία που θα περνούσαμε αλλά από την άλλη ήθελα να δω κι άλλες από τις ομορφιές αυτής της χώρας. Είναι όμως τόσο κοντά στην Ελλάδα που δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη οργάνωση για να την επισκεφτούμε ξανά.

DSCN2570

Διασχίσαμε τον Δούναβη πάνω από την γέφυρα και πλέον ήμασταν στην Ρουμανία!!! Πόσο μ αρέσει όταν περνάω από την μία χώρα στην άλλη με ένα απλό άνοιγμα του γκαζιού!!! Μέσα σε λίγα λεπτά αλλάζουν όλα, οι άνθρωποι, η κουλτούρα, η γλώσσα, τα τοπία, το νόμισμα και μαζί με αυτά… οι εμπειρίες μας!!

DSCN2581

DSCN2596

   DSCN2591

Βρισκόμασταν στο Calafat της Ρουμανίας και το πλάνο έλεγε ότι είχαμε ακόμα 80 χιλιόμετρα περίπου για την πόλη Craiova όπου και θα διανυκτερεύαμε. Το τοπίο παρέμεινε ίδιο, τεράστιες εκτάσεις χωραφιών αριστερά και δεξιά και κάθε τόσο περνάγαμε μέσα από μικρά χωριουδάκια. Στον δρόμο κυκλοφορούσαν τα πάντα, από κάρα με άλογα, ελεύθερα πιτσιρίκια, σκυλιά, κότες και ότι άλλο ζωντανό οργανισμό μπορεί να βάλει ο νους σου.

DSCN2616

 DSCN2610

 DSCN2614 

Κάθε φορά που περνούσαμε κάποιο από τα μικρά χωριουδάκια πιτσιρίκα έτρεχαν κατά μήκος του δρόμου και μας χαιρετούσαν φωνάζοντας διάφορα στην γλώσσα τους αλλά ποιος ξέρει τι? Οι γιαγιάδες τους καθισμένες έξω από τις μάντρες των φτωχικών σπιτιών σε αυτοσχέδια σκαμπό χαιρετούσαν κι αυτές με ένα πλατύ χαμόγελο στο ρυτιδιασμένο πρόσωπο τους. Μας αγκάλιαζαν και μας καλωσόριζαν με τον τρόπο τους. Μας έκαναν να νιώθουμε ευπρόσδεκτοι!!

DSCN2626

DSCN2607

DSCN2615

DSCN2623

DSCN2625

Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει και τα χιλιόμετρα που απέμεναν μέχρι την Craiova έμοιαζαν ατελείωτα καθώς οι ταχύτητες του ταξιδιού ήταν πολύ μικρές. Είχε κάνει την εμφάνιση της και η κούραση , ήμασταν όλη μέρα στον δρόμο και με τις θερμοκρασίες που φλέρταρε το θερμόμετρο κατά την διάρκεια του ταξιδιού το έκαναν ακόμα πιο δύσκολο.

DSCN2643

Το GPS είχε παραδώσει πνεύμα για ακόμα μία φορά και ο μόνος βοηθός ήταν ο χάρτης και οι πινακίδες στον δρόμο. Ευτυχώς στην Ρουμανία ήταν πιο πολλές από την Βουλγαρία και έκαναν την διαδρομή πιο εύκολη.

Τα πρώτα σπίτια της Craiova άρχισαν να φαίνονται και θυμήθηκα τα λόγια φίλων από την Ελλάδα που μου έλεγαν… δεν υπάρχει κανένας λόγος να πάτε σε αυτά τα μέρη της Ρουμανίας καθώς δεν έχει τίποτα να δείτε. Είναι μόνο τσιγγάνοι και φτώχια. Ακόμα και από Ρουμάνους τα ίδια ακούγαμε και είναι λογικό. Μου άρεσε όμως και έτσι όπως ήταν γιατί έβλεπες μία άλλη πλευρά της χώρας, όχι αυτά που σου δείχνουν στα ντοκιμαντέρ, τα Καρπάθια, τον Κόμη Δράκουλα και την πρωτεύουσα το Βουκουρέστι. Ποιος είπε ότι δεν είναι όμορφα εδώ? Όταν ταξιδεύεις με μηχανή είναι καλύτερα να αποφεύγεις όσο μπορείς τις μεγάλες πόλεις και να κυνηγάς εικόνες από την επαρχία της κάθε χώρας καθώς εκεί είναι η πραγματική κουλτούρα. Μπορεί στα Καρπάθια όρη να είναι πολύ πιο όμορφα αλλά κι εδώ είχε την χάρη του.

Ήμασταν πλέον στο κέντρο της πόλης και έπρεπε με κάποιο τρόπο να βρούμε το ξενοδοχείο που είχαμε κάνει κράτηση. Το GPS δεν δούλευε, το κινητό δεν είχε Internet ο χάρτης δεν βοηθούσε να βρούμε το δρομάκι οπότε ακολουθούμε το ρητό ‘’Ρωτώντας πας στην πόλη’’.

DSCN2653

DSCN2656

 

Πρώτη στάση σε ένα βενζινάδικο όπου ενώ έδειχναν να θέλουν να βοηθήσουν κανείς δεν μιλούσε Αγγλικά και οι προσπάθειες τους δυστυχώς δεν απέδωσαν. Περιπλανηθήκαμε λίγο σε διάφορα στενά και σταματήσαμε σε ένα μικρό μαγαζάκι που έμοιαζε με ψιλικατζίδικο της Ελλάδας. Ένας ευτραφής Ρουμάνος με σπαστά Αγγλικά προσπάθησε να μας εξηγήσει πώς να πάμε οπότε με ότι καταλάβαμε συνεχίσαμε την προσπάθεια. Ήμασταν πλέον πολύ κοντά και το νιώθαμε ότι κάναμε κύκλους γύρω – γύρω αλλά για κάποιο λόγο δεν μπορούσαμε να το βρούμε. Σε ένα στενάκι, χωρίς να πούμε ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα, μας σταμάτησε μία κοπέλα που είχε καταλάβει ότι κάτι ψάχναμε και με πολύ καλά Αγγλικά μας έδειξε τον δρόμο για το ξενοδοχείο. Στην Ελλάδα μπορεί και να είχαν φωνάξει την αστυνομία αν έβλεπαν τους «Αλήτες μηχανόβιους» να τολμάνε να περνάνε πάνω από μία φορά μπροστά από το σπίτι τους.

Παρκάραμε μπροστά στην είσοδο του ξενοδοχείου και μέσα δεν ήταν κανείς. Έμοιαζε κλειστό και το μόνο που ήθελα ήταν να συνέβαινε κάτι τέτοιο. Δεν θα άντεχα με τίποτα να ψάχνουμε μέσα στην νύχτα σε μία άγνωστη πόλη με μηχανή φορτωμένη που δυσκόλευε τις μανούβρες και εμείς λιώμα από την κούραση για άλλο ξενοδοχείο. Ευτυχώς εμφανίστηκε ο ιδιοκτήτης και κάθε αρνητική σκέψη έφυγε από το μυαλό μου. Ήξερα ότι σε λίγα λεπτά θα είχα την δυνατότητα να κάτσω σε αναπαυτική καρέκλα με μαλακό μαξιλάρι και να πετάξω από πάνω μου την δερμάτινη στολή! Ξεφορτώσαμε την μηχανή και ο υπάλληλος με οδήγησε στο υπόγειο παρκινγκ που θα ξεκουραζόταν η ταξιδιώτισσα, την καληνύχτισα και της υποσχέθηκα ότι αύριο θα είναι ξανά στους δρόμους. Η τελευταία δοκιμασία σωματικής αντοχής θα ήταν να ανεβάσω όλες τις βαλίτσες στο δωμάτιο από τις σκάλες καθώς το ξενοδοχείο δεν διέθετε ασανσέρ! Το μόνο που ήθελα ήταν να βρούμε κάτι να φάμε και μία παγωμένη τοπική μπύρα!!! Στις βόλτες που κάναμε γύρω από το ξενοδοχείο μέχρι να το βρούμε το μάτι μου είχε πέσει σε ένα κόκκινο κτίριο με μία τεράστια λευκή πινακίδα που έγραφε PIZZA! Η πρόταση έπεσε και φύγαμε σχεδόν τρέχοντας να προλάβουμε πριν κλείσει. Όταν φτάσαμε στην είσοδο κατάλαβα ότι κάτι είχα κάνει λάθος…. το κτίριο ήταν όντως κόκκινο, η πινακίδα λευκή αλλά δεν έλεγε pizza… Ήταν ένα ξενοδοχείο με την ονομασία PLAZA αλλά είχαμε μία ακόμα ελπίδα καθώς από κάτω έγραφε και την μαγική λέξη restaurant!! Όσο ελπίζω – απελπίζομαι καθώς ήταν εδώ και ώρα κλειστό.

plaza

Δεν ήθελα με τίποτα να ξανα καβαλήσουμε μηχανή για σήμερα οπότε έπρεπε να βρεθεί κάτι σε κοντινή απόσταση να καλύψουμε την πείνα μας. Στους δρόμους δεν υπήρχε κανείς να ρωτήσουμε και συνεχίσαμε το περπάτημα. Βρήκαμε ανοιχτή την πόρτα ενός μαγαζιού με Live μουσική και στρωμένα τραπέζια παντού, χωρίς δεύτερη σκέψη μπουκάραμε και κάτσαμε περιμένοντας τον σερβιτόρο να παραγγείλουμε. Δεν υπήρχε κατάλογος στο τραπέζι οπότε προσπαθήσαμε να συνεννοηθούμε σε σπαστά Αγγλικά και μισά Ρουμάνικα. Ξαφνικά είπε τις μαγικές λέξεις…. Don’t serve food sir… only dirk here! Τι είπες ρε σύντεκνε?? Αν σου πω ότι αυτή την στιγμή που μου μιλάς σπαστά Αγγλικά εγώ σε βλέπω σαν ζουμερό αλλοδαπό χοιρινό και είμαι έτοιμος να σου ορμίζω κι ας μην έχεις πατατούλες γύρω σου?

Τα μαζέψαμε και φύγαμε με το στομάχι να χορεύει από την πείνα και συνεχίσαμε στην αναζήτηση του παραδείσου. Ευτυχώς λίγα μέτρα πιο κάτω στο απόλυτο σκοτάδι υπήρχε μία καλαμωτή και πίσω της απαλός φωτισμός . Ήταν η τελευταία μας ελπίδα … μπήκαμε μέσα και νομίζαμε ότι κάποιος μας έκανε πλάκα. Μία μικρή αυλή ,πολλά τραπέζια, ένα μικρό σιντριβάνι στο κέντρο και κόσμος που ΕΤΡΩΓΕ! Το όνομα αυτού…. SOFIA BISTRO

IMG_4377

Καθίσαμε και παραγγείλαμε από τον κατάλογο ότι μας χτυπούσε όμορφα στο μάτι σαν λέξη και παγωμένη μπύρα!!! Επιτέλους ένιωθα γεμάτος! Μια υπέροχη ημέρα είχε ολοκληρωθεί. Ανυπομονούσα για το αύριο… το ταξίδι δεν ήταν ούτε στην μέση και ένιωθα ότι είχαμε δει τόσα πολλά!

Επόμενη Σελίδα